साधुवेषद्विजाह्वयावतारकथनम् | Account of the ‘Sādhu-veṣa’ Brahmin-Named Incarnation (Prelude)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ शिवस्य परमात्मनः । अवतारं शृणु विभोस्साधुवेषद्विजाह्वयम्

နန္ဒီဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်— «အရာအားလုံးကိုသိသော သနတ်ကူမာရရေ၊ အို အင်အားကြီးသောသူရေ၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်ဖြစ်သော သီဝ၏ အဝတားတော်ကို နားထောင်လော့။ သူသည် သာဓုတပသီ၏ ဝတ်စုံဖြင့် ပေါ်ထွန်း၍ ဗြာဟ္မဏအမည်ဖြင့် လူသိများခဲ့သည်»။

Verse 2

मेनाहिमालयोर्भक्तिं शिवे ज्ञात्वा महोत्तमाम् । चिन्तामापुस्तुरास्सर्वे मन्त्रयामासुरादरात्

မေနာနှင့် ဟိမာလယတို့၏ သခင်ရှီဝအပေါ် အလွန်မြင့်မြတ်သော ဘက္တိကို မင်းများအားလုံး သိရှိသွားသောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်လာကြပြီး လေးစားစွာ အတူတကွ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကြ၏။

Verse 3

एकान्तभक्त्या शैलश्चेत्कन्यां दास्यति शम्भवे । ध्रुवं निर्वाणतां सद्यः सम्प्राप्स्यति शिवस्य वै

တောင်တန်း (ရှೈလ) သည် တစ်စိတ်တစ်မြင် ဘက္တိဖြင့် သမ್ಭု (ရှီဝ) ထံသို့ သမီးကို ပေးအပ်လျှင်၊ အမှန်တကယ် ချက်ချင်းပင် နိဗ္ဗာန်အခြေအနေကို ရောက်ရှိမည်—ရှီဝ၏ လွတ်မြောက်စေသော ကရုဏာတော်ကြောင့်ပင်။

Verse 4

अनन्तरत्नाधारोऽसौ चेत्प्रयास्यति मोक्षताम् । रत्नगर्भाभिधा भूमिर्मिथ्यैव भविता ध्रुवम्

အနန္တရတနာများကို ထောက်ခံထားသော ထိုအရာသည် မောက္ခသို့ ထွက်ခွာသွားလျှင်၊ ‘ရတနဂರ್ಭာ’ ဟု အမည်ကျော်သော မြေကြီးသည် အမှန်တကယ် မုသာအမည်သာ ဖြစ်သွားမည်—အလွတ်အပျက် အဆိုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 5

अस्थिरत्वम्परित्यज्य दिव्यरूपं विधाय सः । कन्यां शूलभृते दत्त्वा शिवालोकं गमिष्यति

အတိတ်က မတည်ငြိမ်မှုကို စွန့်ပစ်၍ ဒေဝရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူကာ၊ သုံးချွန်ကိုင်ရှင် သီဝအား သမီးကညာကို ပူဇော်ပြီးနောက် သီဝလောကသို့ သွားရောက်မည်။

Verse 6

महादेवस्य सारूप्यं प्राप्य शम्भोरनुग्रहात् । तत्र भुक्त्वा महाभोगांस्ततो मोक्षमवाप्स्यति

ရှမ္ဘူ၏ ကရုဏာအနုဂ्रहကြောင့် မဟာဒေဝနှင့် တူညီသော စာရူပျ (sārūpya) ကို ရရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝီယ သုခဘောဂများကို ခံစားပြီးနောက် မောက္ခ (mokṣa) အဆုံးသတ်လွတ်မြောက်မှုကို ရမည်။

Verse 7

इत्यालोच्य सुरास्सर्वे जग्मुर्गुरुगृहं मुने । चक्रुर्निवेदनं गत्वा गुरवे स्वार्थसाधकाः

ဤသို့ ဆွေးနွေးဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်၊ မုနိရေ၊ နတ်တို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ ဂုရု၏ အိမ်သို့ သွားကြ၏။ မိမိတို့၏ အကျိုးရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် ဂုရုထံ ချဉ်းကပ်ကာ တင်ပြလျှောက်ထားကြ၏။

Verse 8

देवा ऊचुः । गुरो हिमालयगृहं गच्छास्मत्कार्य्यसिद्धये । कृत्वा निंदां महेशस्य गिरिभक्तिं निवारय

နတ်တို့က ပြောကြသည်—“ဂုရုရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အလုပ်ကိစ္စ အောင်မြင်စေရန် ဟိမဝန္တ (Himālaya) ၏ အိမ်သို့ သွားပါ။ မဟေရှ (Mahesha) ကို အပြစ်တင်ကာ တောင်ဘုရင်၏ သီဝ (Śiva) အပေါ် ဘက္တိကို တားဆီးပါ။”

Verse 9

स्वश्रद्धया सुतां दत्त्वा शिवाय स गिरिर्गुरो । लभेत मुक्तिमत्रैव धरण्यां स हि तिष्ठतु

အို ဂုရုမြတ်ရှင်၊ ဟိမာလယတောင်သည် မိမိ၏နှလုံးသားယုံကြည်မှုဖြင့် သမီးတော်ကို သီဝဘုရားထံ အပ်နှံပေးရာမှ ထိုနေရာတင် မောက္ခကို ရရှိခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် သူသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်၌ တည်မြဲ၍ လောကကို ထောက်တိုင်ကဲ့သို့ ရပ်တည်နေသည်။

Verse 10

इति देववचः श्रुत्वा प्रोवाच च विचार्य्य तान्

နတ်တို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် သူသည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားသုံးသပ်ကာ ထို့နောက် ပြန်လည်ပြောဆို하였다။

Verse 11

गुरुरुवाच । कश्चिन्मध्ये च युष्माकं गच्छेच्छैलान्तिकं सुराः । सम्पादयेत्स्वाभिमतमहं तत्कर्तुमक्षमः

ဂုရုက မိန့်တော်မူသည်– “အို နတ်တို့၊ သင်တို့အထဲမှ တစ်ဦးဦးက တောင်အနီးသို့ သွား၍ လိုအပ်သည့်အရာကို ပြီးမြောက်စေကြလော့။ ငါသည် ထိုတာဝန်ကို မဆောင်ရွက်နိုင်ပါ။”

Verse 12

अथवा गच्छत सुरा ब्रह्मलोकं सवासवाः । तस्मै वृत्तं कथय स्वं स वः कार्यं करिष्यति

“မဟုတ်လျှင် အို နတ်တို့—အင်ဒြာနှင့်အတူ—ဗြဟ္မာလောကသို့ သွားကြလော့။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူ့အား ပြောကြားလော့။ သင်တို့၏ကိစ္စကို သူက ပြီးမြောက်စေလိမ့်မည်။”

Verse 13

नन्दीश्वर उवाच । तच्छ्रुत्वा ते समालोच्य जग्मुर्विधिसभां सुराः । सर्वं निवेदयामासुस्तद्वृत्तं पुरतो विधेः

နန္ဒီဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်– ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် နတ်တို့သည် အတူတကွ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကာ ဗိဓာတာ (ဗြဟ္မာ) ၏ အစည်းအဝေးသို့ သွားကြသည်။ ဗြဟ္မာ၏ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ တင်ပြကြ하였다။

Verse 14

अवोचत्तान्विधिः श्रुत्वा तद्वचः सुविचिंत्य वै । नाहं करिष्ये तन्निंदां दुःखदां कहरां सदा

သူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားကာ ပြော၏—«ဒုက္ခကို အမြဲပေး၍ ဖျက်ဆီးတတ်သော ထိုကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ငါ မည်သည့်အခါမျှ မပြုမည်»။

Verse 15

सुरा गच्छत कैलासं संतोषयत शङ्करम् । प्रस्थापयत तं देवं हिमालयगृहं प्रति

«ဟေ ဒေဝတားတို့၊ ကိုင်လာသသို့ သွား၍ ရှင်ကရ (သင်္ကရ) ကို ပျော်ရွှင်စေကြလော့။ ထို့နောက် ထိုဘုရားကို အဖော်ပြုကာ ဟိမာလယ၏ အိမ်တော်သို့ ဆက်လက်ပို့ဆောင်ကြလော့»။

Verse 16

स गच्छेदथ शैलेशमात्मनिन्दां करोतु वै । परनिन्दा विनाशाय स्वनिन्दा यशसे मता

ထို့နောက် သူသည် တောင်ရှင် သျှိုင်လေရှ (တောင်၏အရှင် ရှီဝ) ထံသို့ သွားကာ မိမိကိုယ်ကို စိစစ်ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ပြုရမည်။ အခြားသူကို ကဲ့ရဲ့ခြင်းသည် ပျက်စီးရာသို့ ဦးတည်စေပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ခြင်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကောင်းသတင်းအတွက် အကြောင်းဟု ဆိုကြသည်။

Verse 17

नन्दीश्वर उवाच । ततस्ते प्रययुः शीघ्रं कैलासं निखिलास्सुराः । सुप्रणम्य शिवं भक्त्या तद्द्रुतं निखिला जगुः

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်—ထို့နောက် နတ်အားလုံးသည် အလျင်အမြန် ကైలாசသို့ ထွက်ခွာကြ၏။ ဘက္တိဖြင့် ရှီဝကို ဦးချကန်တော့ပြီး ထိုနေရာတွင် အားလုံးက ချက်ချင်း ချီးမွမ်းသီဆိုကြ၏။

Verse 18

तच्छ्रुत्वा देववचनं स्वीचकार महेश्वरः । देवान्सुयापयामास तानाश्वास्य विहस्य सः

နတ်တို့၏ စကားကို ကြားသော် မဟာဒေဝသည် သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံတော်မူ၏။ ထို့နောက် အပြုံးဖြင့် ဒေဝတို့ကို နှစ်သိမ့်ကာ ငြိမ်းချမ်းစွာ ပြန်လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 19

ततः स भगवाञ्छम्भुर्महेशो भक्तवत्सलः । गन्तुमैच्छच्छैलमूलं मायेशो न विकारवान्

ထို့နောက် ဘဂဝန် ရှမ္ဘု—မဟေရှ—ဘက္တတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသူသည် တောင်ခြေသို့ သွားလိုတော်မူ၏။ မာယာ၏ အရှင်ဖြစ်သော်လည်း အပြောင်းအလဲမရှိ အနိစ္စမကွဲတော်မူ။

Verse 20

दण्डी छत्री दिब्यवासा बिभ्रत्तिलकमुज्ज्वलम् । करे स्फटिकमालां च शालग्रामं गले दधत्

သူသည် တောင်တံနှင့် ထီးကိုင်ထားသော သာသနာ့တပသီအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၍ တောက်ပသော ဒိဗ္ဗဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ နဖူးပေါ်တွင် တီလကာအလင်းရောင် ထွန်းလင်းနေသည်။ လက်တွင် ကြည်လင်သော သလင်းမဏိ မာလာကိုင်ပြီး လည်ပင်းတွင် ရှာလဂ္ရామကို ဆောင်ထားကာ ဘက္တများအတွက် မြင်သာသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ하였다။

Verse 21

जपन्नाम हरेर्भक्त्या साधुवेषधरो द्विजः । हिमाचलं जगामाशु बन्धुवर्गेस्समन्वितम्

ဘက္တိဖြင့် ဟရီ၏ နာမကို အမြဲတမ်း ဂျပ်နေကာ၊ ဒွိဇဟုခေါ်သောသူသည် သာဓုဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းပြီး မိသားစုဆွေမျိုးအစုအဝေးနှင့်အတူ ဟိမာချလသို့ အလျင်အမြန် သွားလေ၏။

Verse 22

तं च दृष्ट्वा समुत्तस्थौ सगणोऽपि हिमालयः । ननाम दण्डवद्भूमौ साष्टाङ्गं विधिपूर्वकम्

ထိုအရှင်ကို မြင်သော် ဟိမာလယသည် မိမိအဖွဲ့အစည်းနှင့်အတူ ချက်ချင်း ထရပ်လေ၏။ ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် တုတ်ကဲ့သို့ လဲကျကာ အင်္ဂါရှစ်ပါးဖြင့် ပြည့်စုံသော ပဏာမကို ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 23

ततः पप्रच्छ शैलेशस्तं द्विजं को भवानिति । उवाच शीघ्रं विप्रेन्द्रस्स योग्यद्रिम्महादरात्

ထို့နောက် တောင်အရှင် ရှိုင်လေရှသည် ထိုဒွိဇအား “သင်သည် မည်သူနည်း” ဟု မေးမြန်းလေ၏။ ဗြာဟ္မဏတို့အထွဋ်အမြတ်သည် သင့်လျော်သော ဉာဏ်မြင်ဖြင့် မဟာဂရုဏာနှင့် ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

Verse 24

साधुद्विज उवाच । साधु द्विजाह्वः शैलाहं वैष्णवः परमार्थदृक् । परोपकारी सर्वज्ञः सर्वगामी गुरोर्बलात्

သာဓုဒွိဇက ပြောသည်—“ငါသည် သာဓုဟု အမည်ရသော တောင်ဖြစ်၍ ဒွိဇာဟွဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ ငါသည် ဗိဿဏု၏ ဘက္တဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံး သစ္စာကို မြင်သူဖြစ်သည်။ ငါသည် အခြားသူတို့၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်လိုသူ၊ အရာအားလုံးကို သိသူ၊ နေရာတိုင်းသို့ သွားနိုင်သူ—ငါ့ဂုရု၏ အင်အားနှင့် ကရုဏာကြောင့် ဖြစ်သည်။”

Verse 25

मया ज्ञातं स्वविज्ञानात्स्वस्थाने शैलसत्तम । तच्छृणु प्रीतितो वच्मि हित्वा दम्भन्तवांतिकम्

အို တောင်တော်အမြတ်! ငါသည် ကိုယ်တိုင်အတွင်းသိမြင်မှုဖြင့် ကိုယ့်နေရာမှန်၌ သိရှိခဲ့၏။ ယခု နားထောင်လော့—မေတ္တာဖြင့် ငါပြောမည်၊ သင်၏ရှေ့၌ မာနနှင့် ဟန်ဆောင်မှုကို ပယ်ချ၍။

Verse 26

शङ्कराय सुतान्दातुन्त्वमिच्छसि निजोद्भवाम् । इमाम्पद्मासमां रम्यामज्ञातकुलशीलिने

“သင်သည် ကိုယ်ပိုင်မွေးဖွားသမီးကို သင်္ကရ (Śaṅkara) ထံ မင်္ဂလာပေးလိုသလား—ပဒ္မာ (လက္ခမီ) နှင့်တူသည့် လှပသော မိန်းကလေးကို—သူ၏ မျိုးရိုးနှင့် အကျင့်သီလ မသိရသေးသော်လည်း” ဟု။

Verse 27

इयं मतिस्ते शैलेन्द्र न युक्ता मङ्गलप्रदा । निबोध ज्ञानिनां श्रेष्ठ नारायणकुलोद्भव

အို တောင်တန်းတို့၏ အရှင်၊ သင်၏ဤအမြင်သည် မသင့်လျော်သကဲ့သို့ မင်္ဂလာကိုလည်း မပေးနိုင်။ နာရာယဏ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအို—ဤအရာကို ကောင်းစွာ သိမြင်လော့။

Verse 28

पश्य शैलाधिपत्वं च न तस्यैकोऽस्ति बान्धवः । बान्धवान्स्वान्प्रयत्नेन पृच्छ मेनां च स्वप्रियाम्

ကြည့်လော့—တောင်တို့၏ အရှင်ဖြစ်သော်လည်း သူ့တွင် ဆွေမျိုးတစ်ယောက်တောင် မရှိ။ ထို့ကြောင့် သင့်လျော်သော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆွေမျိုးများအကြောင်း မေးမြန်းလော့၊ ထို့ပြင် သင်ချစ်မြတ်နိုးသော မေနာကိုလည်း မေးလော့။

Verse 29

सर्वान्संपृच्छ यत्नेन मेनादीन्पा र्वती विना । रोगिणे नौषधं शैल कुपथ्यं रोचते सदा

အို ဟိမာလယတောင်၊ မေနာနှင့် အခြားသူတို့အားလုံးကို သေချာစွာ မေးမြန်းတိုင်ပင်လော့၊ သို့သော် ပါర్వတီကို မပါဝင်စေပါနှင့်။ အနာရောဂါရှိသူအတွက် ဆေးသည် အမြဲ မချိုမမြိန်ဘဲ၊ အန္တရာယ်ရှိသော အစာသာ သဘောကျလေ့ရှိသည်။

Verse 30

न ते पात्रानुरूपश्च पार्वतीदानकर्म्मणि । महाजनः स्मेरमुखः श्रुति मात्राद्भविष्यति

ပါర్వတီအတွက် အလှူဒါနပြုရာတွင် သင်နှင့်တကွ တန်ဖိုးတူသင့်လျော်သော လက်ခံသူ မရှိပါ။ လူအများသည် သတင်းကို ကြားရုံသာဖြင့် မျက်နှာပြုံး၍ ကျေနပ်သွားလိမ့်မည်။

Verse 31

निराश्रयस्सदासङ्गो विरूपो निगुर्णोऽव्ययः । स्मशानवासी विकटो व्यालग्राही दिगम्बरः

သူသည် အားကိုးရာမရှိ၊ အမြဲမကပ်မငြိ၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်အားလုံးကို ကျော်လွန်၍ နိရ္ဂုဏ၊ မပျက်မယွင်းသော အရှင်ဖြစ်သည်။ သင်္ချိုင်းမြေ၌ နေထိုင်၍ ရုပ်ရည်ကြောက်မက်ဖွယ်၊ မြွေတို့ကို ထိန်းချုပ်သူ၊ ကောင်းကင်ဝတ်ဆင်သော သခင်တော်ဖြစ်သည်။

Verse 32

विभूतिभूषणो व्यालवरावेष्टितमस्तकः । सर्वाश्रमपरिभ्रष्टस्त्वविज्ञातगतिस्सदा

ဗိဘူတိ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို အလှဆင်အဖြစ် ဆင်မြန်း၍၊ ဂုဏ်မြင့် မြွေကြီးက ခေါင်းကို ဝိုင်းပတ်ထားသည်။ သူသည် အာရှရမ်အဆင့်အတန်းတို့ကို ကျော်လွန်နေပြီး၊ သာမန်သတ္တဝါတို့ မသိနိုင်သော လမ်းစဉ်ဖြင့် အမြဲ လှုပ်ရှားနေ၏။

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इत्याद्युक्त्वा वचस्तथ्यं शिवनिन्दापरं स हि । जगाम स्वालयं शीघ्रन्नाना लीलाकरः शिवः

ဗြဟ္မာ မိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက်၊ အမှန်အားဖြင့် သီဝကို နိန္ဒာပြုရာသို့ ဦးတည်သော စကားများကို သူက ဆိုလေ၏။ ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ နေရာသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏။ ဤသို့ပင် လီလာမျိုးစုံကို ဆောင်ရွက်တော်မူသော သီဝသည် ဆက်လက် လှုပ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 34

तच्छ्रुत्वा विप्रवचनमभूताञ्च तनू तयोः । विपरीतानर्थपरे किं करिष्यावहे ध्रुवम्

ဗြာဟ္မဏ၏စကားကို ကြားသော် နှစ်ဦးစလုံး စိတ်မောပန်း၍ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ «အဓိပ္ပါယ်သည် ဆန့်ကျင်၍ အန္တရာယ်ဖြစ်လာသော် ယခု မည်သို့ပင် သေချာစွာ လုပ်နိုင်မည်နည်း» ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 35

ततो रुद्रो महोतिं च कृत्वा भक्तमुदावहाम् । विवाहयित्वा गिरिजां देवकार्य्यं चकार सः

ထို့နောက် ရုဒြာသည် မဟာယဇ္ဉာတော်ကို ပြုလုပ်၍ မိမိကိုးကွယ်သက်ဝင်သူကို သင့်တော်စွာ ချီးမြှောက်ကာ ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) နှင့် မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနောက် နတ်တို့အတွက် သာသနာရေးရာ ကိစ္စတော်ကို ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။

Verse 36

इति प्रोक्तस्तु ते तात साधुवेषो द्विजाह्वयः । शिवावतारो हि मया देवकार्य्यकरः प्रभो

ထို့ကြောင့် ချစ်သားရေ၊ သာဓုဝတ်စုံကို ဆောင်ထားသော ဒွိဇာဟ္ဝယ ဟု ခေါ်သူအကြောင်းကို ငါပြောပြပြီးပြီ။ သူသည် အမှန်တကယ် ရှိဝ၏ အဝတာရဖြစ်၍၊ အရှင်မင်းမြတ်ရေ၊ နတ်တို့၏ ကိစ္စတော်ကို ဆောင်ရွက်စေရန် ငါက ပေါ်ထွန်းစေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

Verse 37

इदमाख्यानमनघं स्वर्ग्यमायुष्यमुत्तमम् । यः पठेच्छृणुयाद्वापि स सुखी गतिमाप्नुयात्

ဤကထာသည် မလိန်ကင်းသန့်ရှင်း၍ ကောင်းကင်သို့ပို့ဆောင်ကာ အသက်တာကို တိုးပွားစေသော အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ဖတ်သူဖြစ်စေ နားထောင်သူဖြစ်စေ ပျော်ရွှင်ချမ်းသာကာ ကောင်းမြတ်သော အဆုံးတိုင်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။