अवधूतेश्वरलीला (Avadhūteśvara-līlā) — Śiva Tests Indra’s Pride on the Way to Kailāsa

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु त्वं ब्रह्मपुत्राद्यावतारं परमेशितुः । अवधूतेश्वराह्वं वै शक्रगर्वापहारकम्

နန္ဒီဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်– “ယခု နားထောင်လော့၊ ဘြဟ္မာ၏ သားနှင့် ဆက်စပ်သော အကြောင်းမှ စ၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်၏ အဝတားကို။ ထိုအဝတားကို ‘အဝဓူတေဣရှ္ဝရ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ၏ ဂర్వကို ဖယ်ရှားပေးသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်သည်။”

Verse 2

शक्रः पुरा हि सगुरुः सर्वदेवसमन्वितः । दर्शनं कर्तुमीशस्य कैलासमगमन्मुने

အို မုနိ၊ ရှေးကာလတုန်းက သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် မိမိ၏ ဂုရုနှင့်အတူ ဒေဝတို့အားလုံးက လိုက်ပါကာ၊ အရှင် အီရှ (သီဝ) ၏ မင်္ဂလာဒർശနကို ရယူရန် ကైలាសသို့ သွားရောက်ခဲ့၏။

Verse 3

अथ गुर्विन्द्रयोर्ज्ञात्वागमनं शंकरस्तयोः । परीक्षितुं च तद्भावं स्वदर्शनरतात्मनोः

ထို့နောက် သင်္ကရာသည် ဂုရုနှင့် အိန္ဒြာတို့ လာရောက်နီးကပ်နေကြောင်း သိသဖြင့် သူတို့ထံသို့ ထွက်သွားကာ၊ မိမိကို မြင်ရခြင်း၏ အာနန္ဒ၌ စိတ်နှလုံးစွဲလမ်းနေသော သူနှစ်ဦး၏ အတွင်းစိတ်အနေအထားကို စမ်းသပ်လို하였다။

Verse 4

अवधूतस्वरूपोऽभून्नानालीलाकरः प्रभुः । दिगंबरो महाभीमो ज्वलदग्निसमप्रभः

သခင်သည် အဝဓူတ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ အလွန်အမင်း ကင်းလွတ်တည်ငြိမ်သော်လည်း၊ အရှင်တော်သည် နတ်ဘုရားလီလာ မျိုးစုံကို ပြုတော်မူ၏။ မိုးကောင်းကင်ကို အဝတ်အစားကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ကာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၍ လောင်ကျွမ်းသော မီးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်하였다။

Verse 5

सोऽवधूतस्वरूपो हि मार्गमारुद्ध्य सद्गतिः । लंबमानपटः शंभुरतिष्ठच्छोभिताकृतिः

အဝဓူတရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူထားသော သမ္ဘူသည် လမ်းကို တားဆီးတော်မူ၏။ အရှင်တော်ကိုယ်တိုင်သည် မင်္ဂလာအမှန်တကယ်သော အားကိုးရာဖြစ်၏။ အဝတ်အစားများ လျော့လျောင်းစွာ ချိတ်လျက်၊ ရှိဝသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်ကာ ရုပ်ရည်တော် တောက်ပလှပ하였다။

Verse 6

अथ तौ गुरुशक्रौ च गच्छन्तौ शिव सन्निधिम् । अद्राष्टांपुरुषं भीमं मार्गमध्येऽद्भुताकृतिम्

ထို့နောက် ဂုရုနှင့် သက္ကရာတို့သည် ရှိဝ၏ သန့်ရှင်းသော နီးကပ်ရာသို့ သွားနေစဉ်၊ လမ်းအလယ်၌ အံ့ဩဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူတစ်ဦးကို တွေ့မြင်ကြ하였다။

Verse 7

अथ शक्रो मुनेऽपृच्छत्स्वाधिकारेण दुर्मदः । पुरुषं तं स्वमार्गान्तः स्थितमज्ञाय शंकरम्

ထို့နောက် မိမိအာဏာအခွင့်အရေးအပေါ် မာနကြီး၍ မူးယစ်နေသော သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် မုနိကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ မိမိလမ်းကြောင်း၏ အဆုံးတွင် ရပ်နေသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ရှင်ကရ (သီဝ) ဖြစ်ကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။

Verse 8

शक्र उवाच । कस्त्वं दिगंबराकारावधूतः कुत आगतः । किन्नाम तव विख्यातं तत्त्वतो वद मेऽचिरम्

သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မိန့်တော်မူသည်—«သင်သည် မည်သူနည်း၊ မိုးဝတ် (ဒိဂမ္ဗရ) အဝဓူတ သာသနာ့သူတော်စင်ပုံစံဖြင့်? မည်သည့်အရပ်မှ လာသနည်း? သင်၏ ထင်ရှားသော နာမည်သည် အဘယ်နည်း? အမှန်တရားကို အချိန်မရွေးဘဲ ပြောကြားလော့»။

Verse 9

स्वस्थाने संस्थितः शंभुः किम्वान्यत्र गतोऽधुना । दर्शनार्थं हि तस्याहं गच्छामि सगुरुस्सुरैः

ရှမ္ဘု (Śambhu) သည် ယခု မိမိ၏ နေရာတော်၌ တည်ရှိနေသလော၊ သို့မဟုတ် အခြားအရပ်သို့ သွားနှင့်ပြီလော။ ထိုသခင်ကို မြင်တွေ့ရန်အတွက်ပင် ငါသည် ငါ့ဆရာတော်နှင့် ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ သွားနေသည်။

Verse 10

नन्दीश्वर उवाच । शक्रेणेत्थं स पृष्टश्च किंचिन्नोवाच पूरुषः । लीलागृहीतदेहस्स शङ्करो मदहा प्रभुः

နန္ဒီဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်—သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) က ထိုသို့ မေးမြန်းသော်လည်း ထိုပုရုရှသည် အနည်းငယ်မျှ မပြောကြားခဲ့။ သူသည် မာနကို ချေဖျက်သော အရှင် သင်္ကရ (Śaṅkara) ဖြစ်ပြီး၊ လီလာအဖြစ်သာ ကိုယ်ခန္ဓာကို ယူဆောင်ထားသော အရှင်တော်ဖြစ်သည်။

Verse 11

शक्रः पुनरपृच्छत्तं नोवाच स दिगंबरः । अविज्ञातगतिश्शम्भुर्महाकौतुककारकः

အိန္ဒြာက ထပ်မံမေးမြန်းသော်လည်း ထိုဒိဂမ္ဗရသည် မဖြေကြားခဲ့။ သာမန်အသိဉာဏ်ဖြင့် မသိနိုင်သော လမ်းကြောင်းရှိသည့် ရှမ္ဘု (Śambhu) သည် အံ့ဩဖွယ်ကြီးတစ်ရပ်ကို ဖြစ်စေလို၍၊ အရှင်၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကန့်သတ်သော စိတ်ဖြင့် မတိုင်းတာနိုင်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

Verse 12

पुनः पुरन्दरोऽपृच्छ्त्त्रैलोक्याधिपतिस्स्वराट् । तूष्णीमास महायोगी महालीलाकरस्स वै

တစ်ဖန် ပုရန္ဒရ (ဣန္ဒြ) သုံးလောက၏ အရှင်မင်းတော်က မေးမြန်းပြန်သော်လည်း၊ မဟာယောဂီ—အလွန်ကြီးမြတ်သော လီလာတော်ကို ဖန်ဆင်းသူ ရှိဝ—သည် တိတ်ဆိတ်နေ하였다။

Verse 13

इत्थं पुनः पुनः पृष्टः शक्रेण स दिगम्बरः । नोवाच किंचिद्भगवाञ्शक्रदर्प्पजिघांसया

သိကြားမင်းက အကြိမ်ကြိမ်မေးမြန်းသော်လည်း ကောင်းကင်ကို အဝတ်ပြုသော ထိုအရှင်သည် သိကြားမင်း၏ မာန်မာနကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုခဲ့ပေ။

Verse 14

अथ चुक्रोध देवेशस्त्रैलोक्यैश्वर्य्यगर्वितः । उवाच वचनं क्रोधात्तं निर्भर्त्स्य जटाधरम्

ထို့နောက် သုံးလောကလုံးကို အစိုးရသော မာန်မာနဖြင့် ယစ်မူးနေသော နတ်တို့၏အရှင်သည် အမျက်ထွက်ကာ ဆံထုံးထုံးထားသော ရသေ့အား ပြင်းထန်သောစကားဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလေသည်။

Verse 15

इन्द्र उवाच । पृच्छमानोऽपि रे मूढ नोत्तरं दत्तवानसि । अतस्त्वां हन्मि वज्रेण कस्ते त्रातास्ति दुर्मते

သိကြားမင်းက "ဟေ့ လူမိုက်၊ ငါမေးသော်လည်း မင်းက ပြန်မဖြေဘူး။ ဒါကြောင့် ငါက မင်းကို ဝရဇိန်လက်နက်နဲ့ ရိုက်နှက်မယ်၊ မင်းလို စိတ်ပုတ်တဲ့ကောင်ကို ဘယ်သူက ကယ်တင်မှာလဲ" ဟု ဆို၏။

Verse 16

इत्युदीर्य्य ततो वज्री संनिरीक्ष्य क्रुधा हि तम् । हन्तुन्दिगम्बरं वज्रमुद्यतं स चकार ह

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဝရဇိန်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်သော သိကြားမင်းသည် ထိုသူအား အမျက်ဒေါသဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ၊ ကောင်းကင်ကို အဝတ်ပြုသော ရသေ့အား သတ်ဖြတ်ရန် ဝရဇိန်လက်နက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

Verse 17

वज्रहस्तं च तं दृष्ट्वा शक्रं शीघ्रं सदाशिवः । चकार स्तम्भनं तस्य वज्रपातस्य शंकरः

လက်တွင် ဝဇ္ရကို မြှောက်ထားသော သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ကို မြင်သော် စဒါရှီဝသည် ချက်ချင်း လှုပ်ရှား၍—ရှင်ကရသည် ထိုဝဇ္ရပစ်ခတ်မှုကို တားဆီးကာ အာနိသင်မရှိအောင် ပြုတော်မူ၏။

Verse 18

ततः स पुरुषः कुद्धः करालाक्षो भयंकरः । द्रुतमेव प्रजज्वाल तेजसा प्रदहन्निव

ထို့နောက် ထိုသတ္တဝါသည် ဒေါသထွက်၍ မျက်လုံးကြမ်းတမ်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် တေဇောဖြင့် တောက်လောင်ကာ အရာအားလုံးကို မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 19

बाहुप्रतिष्टम्भभुवा मन्युनान्तश्शचीपतिः । समदह्यत भोगीव मंत्ररुद्धपराक्रमः

လက်များကို တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ထား၍ လှုပ်ရှားမရအောင် ပိတ်ဆို့ခံရသော သချီ၏အရှင် အိန္ဒြာသည် ဒေါသမီးလောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ မြွေတစ်ကောင်လို ပူလောင်ကာ မန္တရား၏တားဆီးမှုကြောင့် သူ၏သူရဲကောင်းအင်အားလည်း ချုပ်ကန့်ခံရ၏။

Verse 20

दृष्ट्वा वृहस्पतिस्त्वेनम्प्रज्वलन्तं स्वतेजसा । पुरुषं तं धियामास प्रणनाम हरं द्रुतम्

မိမိ၏မွေးရာပါတေဇောဖြင့် တောက်လောင်နေသော အထွတ်အမြတ်ပုရုရှ—ဟရ (ရှီဝ) ကို မြင်သော် ဗြဟ္စပတိသည် အတွင်းစိတ်၌ သတိတရားနှင့် ငြိမ်သက်ကာ ချက်ချင်းပင် အလျင်အမြန် ဦးချကန်တော့၏။

Verse 21

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा ततो गुरुरुदारधीः । दण्डवत्कौ पुनर्नत्वा प्रभुं तुष्टाव भक्तितः

ထို့နောက် ဉာဏ်ကြီးမြတ်သော ဂုရုသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်းစည်းကန်တော့၍ ထပ်မံ ဒဏ္ဍဝတ်ပုံစံဖြင့် အပြည့်အဝ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ကာ အရှင်ပရဘု—အမြင့်မြတ်ဆုံးသခင်—ကို ဘက္တိဖြင့် ချီးမွမ်း၏။

Verse 22

गुरुरुवाच । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । प्रसन्नो भव गौरीश सर्वेश्वर नमोऽस्तु ते

ဂုရုက မိန့်တော်မူသည်။ «ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟာဒေဝ၊ ခိုလှုံလာသူတို့ကို ချစ်ခင်ကာကွယ်တော်မူသောအရှင်၊ ဂေါရီရှာ အရှင်၊ အလုံးစုံ၏ အမြင့်ဆုံး အရှင်၊ ကျေးဇူးတော်ပြု၍ ကြည်နူးတော်မူပါ။ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏»

Verse 23

मायया मोहितास्सर्वे ब्रह्मविष्ण्वादयोपि ते । त्वां न जानन्ति तत्त्वेन जानन्ति त्वदनुग्रहात्

သူတို့အားလုံး—ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနု စသည့်သူတို့တောင်—သင့်၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကြသည်။ သင့်ကို အမှန်တရားအတိုင်း မသိကြ; သင့်၏ အနုဂ्रहတော်ကြောင့်သာ သိမြင်လာကြသည်။

Verse 24

नन्दीश्वर उवाच । बृहस्पतिरिति स्तुत्वा स तदा शंकरम्प्रभुम् । पादयोः पातयामास तस्येशस्य पुरन्दरम्

နန္ဒီဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်။ «(သူသည်) ဗြဟ္စပတိ ဖြစ်သည်» ဟုဆိုကာ အရှင် ရှင်ကရ ပရဘုကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် ပုရန္ဒရ (ဣန္ဒြ) သည် ထိုအရှင်—အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်၏ ခြေတော်ရင်း၌ ကိုယ်ကိုချ၍ ပျပ်ဝပ်လေ၏။

Verse 25

ततस्तात सुराचार्य्यः कृताञ्जलिरुदारधीः । बृहस्पतिरुवाचेदं प्रश्रयावनतः सुधीः

ထို့နောက် အချစ်တော်ရေ၊ ဒေဝတို့၏ ဂုရုကြီး ဘြဟ္စပတိသည် ဉာဏ်မြင့်မား၍ လက်အုပ်ချီကာ ရိုသေစွာ ငုံ့ချပြီး သေချာသိမြင်သော ဉာဏ်ဖြင့် ဤစကားတို့ကို ပြောလေ၏။

Verse 26

बृहस्पतिरुवाच । दीननाथ महादेव प्रणतन्तव पादयोः । समुद्धर च मां तत्त्वं क्रोधं न प्रणयं कुरु

ဘြဟ္စပတိက မိန့်ဆိုသည်။ «ဒုက္ခသည်တို့၏ အားကိုးရာ မဟာဒေဝ၊ သင့်၏ ခြေတော်ရင်း၌ ကျွန်ုပ် ပျပ်ဝပ်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်၍ အမှန်တရား၌ တည်စေပါ။ ကျွန်ုပ်အပေါ် အမျက်တော် မထားပါနှင့်»

Verse 27

तुष्टो भव महादेव पाहीन्द्रं शरणागतम् । वह्निरेष समायाति भालनेत्रसमुद्भवः

«မဟာဒေဝာ၊ ကျေးဇူးပြု၍ သနားတော်မူပါ။ အားကိုးရာအဖြစ် လာရောက်သော အိန္ဒြာကို ကာကွယ်တော်မူပါ။ ဤမီးသည် သင်၏ နဖူးပေါ် မျက်စိမှ ပေါက်ဖွားလာ၍ ယခု ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာနေပါသည်»။

Verse 28

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य गुरोर्वाक्यमवधूताकृतिः प्रभुः । उवाच करुणासिंधुर्विहसन्स सदूतिकृत्

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ဂုရု၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် အဝဓူတ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းသော အရှင်သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးတော်မူ၏။ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာတော်သည် ထို့နောက် ကောင်းမြတ်သော သံတမန်အဖြစ် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 29

अवधूत उवाच । क्रोधाच्च निस्सृतन्तेजो धारयामि स्वनेत्रतः । कथं हि कंचुकीं सर्पस्संधत्ते चोज्ज्ञितां पुनः

အဝဓူတ မိန့်တော်မူသည်။ «ဒေါသကြောင့် မီးတောက်တန်ခိုးရောင်ခြည် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏; ငါသည် မိမိမျက်စိမှ ထိုအလင်းကို ထိန်းချုပ်ထား၏။ အရေခွံကို ချွတ်ပစ်ပြီးသော မြွေသည် ထိုအရေကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်နိုင်မည်နည်း?»

Verse 30

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां नन्दी श्वरसनत्कुमारसंवादे अवधूतेश्वरशिवावतारचरित्रवर्णनं नाम त्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သ్రీ ရှိဝ မဟာပုရာဏ» တတိယစာအုပ် «ရှတရုဒြ သံဟိတာ» အတွင်း နန္ဒီဣශ්ဝရ နှင့် သနတ်ကုမာရ တို့၏ ဆွေးနွေးပွဲ၌ «အဝဓူတေဣශ්ဝရ ဟုခေါ်သော ရှိဝအဝတာရ၏ ဘဝနှင့် လုပ်ရပ်ဖော်ပြချက်» ဟူသော အမည်ရှိ သုံးဆယ်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 31

बृहस्पतिरुवाच । हे देव भगवन्भक्ता अनुकम्प्याः सदैव हि । भक्तवत्सलनामेति स्वं सत्यं कुरु शंकर

ဗြဟ္စပတိက လျှောက်သည်— “ဟေ ဒေဝ၊ ဟေ ဘဂဝန်၊ သင်၏ ဘက္တများသည် အမြဲတမ်း ကရုဏာခံထိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ‘ဘက္တဝတ္စလ’ ဟူသော နာမတော်ဖြင့် ကျော်ကြားသော သင်၊ ဟေ ရှင်ကရာ၊ မိမိနာမတော် (နှင့် ကတိ) ကို အမှန်တရားဖြစ်စေပါ။”

Verse 32

क्षेप्तुमन्यत्र देवेश स्वतेजोऽत्युग्रमर्हसि । उद्धर्ता सर्वभक्तानां समुद्धर पुरन्दरम्

ဟေ ဒေဝေရှ၊ သင်၏ အလွန်ကြမ်းကြုတ်သော ဒေဝတေဇောကို အခြားနေရာသို့ လွှဲပို့ခြင်းသည် သင့်တော်ပါသည်။ သင်သည် ဘက္တအားလုံး၏ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်သဖြင့် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ကို မြှောက်တင်ကာ ကယ်တင်ပါ။

Verse 33

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तो गुरुणा रुद्रो भक्तवत्सलनामभाक् । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा सुरेज्यम्प्रणतार्तिहा

နန္ဒီဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်။ ဂုရု၏ မိန့်ကြားချက်ကို ကြားနာပြီးနောက်၊ ဘက္တဝတ္ဆလ (သဒ္ဓါရှင်တို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ) ဟူ၍ ကျော်ကြားသော ရုဒ္ဒရသည် စိတ်အေးချမ်းစွာ ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏။ သူသည် ဒေဝတို့က ပူဇော်အာရုံပြုသော အရှင်ဖြစ်၍၊ ဦးညွှတ်ကန်တော့သူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 34

रुद्र उवाच । प्रीतस्तेहं सुराचार्य्य ददामि वरमुत्तमम् । इन्द्रस्य जीवदानेन जीवेति त्वं प्रथाम्व्रज

ရုဒ္ဒရက မိန့်တော်မူသည်။ «ဒေဝတို့၏ အာచာရျ၊ သင်အပေါ် ငါနှစ်သက်၏။ ငါသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အာနုဂ्रह (ဗရ) ကို ပေးမည်။ အင်ဒြာအား အသက်ပြန်ပေးခဲ့သဖြင့် သင်သည် ‘ဇီဝ’ (အသက်) ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားစေ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 35

समुद्भूतोऽनलो योयं भालनेत्रात्सुरा सहः । एनन्त्यक्ष्याम्यहं दूरे यथेन्द्रं नैव पीडयेत्

«ဒေဝတို့အို၊ ဤတောက်လောင်သော မီးသည် အရှင်၏ နဖူးရှိ မျက်စိမှ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ငါသည် ၎င်းကို အဝေးသို့ မောင်းထုတ်မည်၊ အင်ဒြာအား လုံးဝ မနှိပ်စက်စေရန်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा स करे धृत्वा स्वतेजोऽनलमद्भुतम् । भालनेत्रसमुद्भूतं प्राक्षिपल्लवणाम्भसि

နန္ဒီဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ သူသည် အံ့ဖွယ်မီးရောင်တောက်ပမှုကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ယူလေ၏။ ထိုသည်မှာ မိမိ၏ တောက်လောင်သော တေဇောဖြစ်၍ (ဘုရား၏) နဖူးမျက်စိမှ ပေါ်ထွန်းလာသည့်အရာကို ဆားရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 37

अथो शिवस्य तत्तेजो भालनेत्रसमुद्भवम् । क्षिप्तं च लवणाम्भोधौ सद्यो बालो बभूव ह

ထို့နောက် သီဝဘုရား၏ နဖူးမျက်စိမှ ပေါ်ထွန်းလာသော တောက်လောင်သည့် ဒေဝီယတေဇောသည် ဆားပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချခံရပြီး ချက်ချင်းပင် ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာလေ၏။

Verse 38

स जलन्धरनामाभूत्सिन्धुपुत्रोऽसुरेश्वरः । तं जघान महेशानो देवप्रार्थनया प्रभुः

သူသည် စင်ဓု၏သားဖြစ်သော အဆုရတို့အကြား အရှင်မင်းတစ်ပါး—ဇလန္ဓရဟု အမည်ရလေ၏။ ဒေဝတို့၏ ဆုတောင်းပန်ကြားမှုအရ အထွတ်အမြတ် မဟေရှာနဘုရားသည် သူ့ကို ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်တော်မူ၏။

Verse 39

इत्थं कृत्वा सुचरितं शंकरो लोकशंकरः । अवधूतस्वरूपेण ततश्चान्तर्हितोऽभवत्

ဤသို့ ကောင်းမြတ်သော လုပ်ရပ်ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ လောကတို့၏ ကယ်တင်ရှင် သင်္ကရဘုရားသည် အဝဓူတ (ကင်းလွတ်သည့် သာသနာ့သမဏ) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ ထို့နောက် မျက်စိမြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

Verse 40

बभूवुः सकला देवाः सुखिनश्चातिनिर्भयाः । गुरुशक्रौ भयान्मुक्तौ जग्मतुः सुखमुत्तमम्

ထို့နောက် နတ်တော်အားလုံးသည် ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်၍ လုံးဝကြောက်ရွံ့မှုကင်းစင်သွားကြသည်။ ဂုရု ဘృဟஸပတိ နှင့် သက္ကရ (အိန္ဒြာ) တို့လည်း ကြောက်ရွံ့မှုမှ လွတ်မြောက်ကာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သုခကို ရရှိကြသည်။

Verse 41

यदर्थे गमनोद्युक्तौ दर्शनं प्राप्य तस्य तौ । कृतार्थौ गुरुशक्रौ हि स्वस्थानं जग्मतुर्मुदा

သူတို့ထွက်ခွာလာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော ထိုသခင်၏ ဒർശနကို ရရှိပြီးနောက်၊ နတ်တို့၏ဂုရု ဘృဟஸပတိ နှင့် အိန္ဒြာ တို့နှစ်ဦးသည် ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံကြောင်း သိကာ ဝမ်းမြောက်စွာ မိမိတို့၏ နေရာသို့ ပြန်သွားကြ하였다။

Verse 42

अवधूतेश्वराह्वोऽवतारस्ते कथितो मया । परमेशस्य परमानन्ददः खलदण्डदः

ထို့ကြောင့် «အဝဓူတေရှ္ဝရ» ဟု အမည်ရသော ထိုအဝတာရကို ငါ သင်တို့အား ပြောပြပြီးပြီ။ ထိုအဝတာရသည် ပရမေရှ (အမြင့်ဆုံးသခင်) ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်၍ သဒ္ဓါရှိသူတို့အား အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ပေးကာ မကောင်းသူတို့ကို ဒဏ်ခတ်တတ်၏။

Verse 43

इदमाख्यानमनघं यशस्यं स्वर्ग्यमेव च । भुक्तिमुक्तिप्रदं दिव्यं सर्वकामफलप्रदम्

ဤအာখ্যာနသည် အပြစ်ကင်းစင်၍ ကီर्तिကို ပေးတတ်သကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံသို့လည်း ဦးတည်စေသည်။ ၎င်းသည် ဒိဗ္ဗဖြစ်၍ ဘုဂ္ဂနှင့် မုတ္တိကို ပေးကာ တရားသဖြင့် ဆန္ဒရှိသမျှ၏ အကျိုးफलကိုလည်း ပေးတတ်၏။

Verse 44

य इदं शृणुयान्नित्यं श्रावयेद्वा समाहितः । इह सर्वसुखं भुक्त्वा सोन्ते शिवगतिं लभेत्

စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဤသဒ္ဓမ္မကို နေ့စဉ်နားထောင်သူ သို့မဟုတ် အခြားသူတို့အတွက် ရွတ်ဖတ်စေသူသည် ဤလောက၌ ပျော်ရွှင်ချမ်းသာမှု အလုံးစုံကို ခံစားရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သီဝ၏ အမြင့်မြတ်သော အခြေအနေသို့ ရောက်လိမ့်မည်။