द्विजेश्वरावतारः (The Manifestation of Shiva as Dvijeśvara)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु तात प्रवक्ष्यामि शिवस्य परमात्मनः । द्विजेश्वरावतारं च सशिवं सुखदं सताम्

နန္ဒီဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်။ «ချစ်သား၊ နားထောင်လော့။ ယခု ငါသည် အထွတ်အမြတ် အတ္တမဖြစ်သော သီဝ၏ အဝတားကို—ဒွိဇတို့အကြား အရှင်ဖြစ်သော ပုံသဏ္ဍာန်ကို—သုခပေးသော မင်္ဂလာကထာအဖြစ် သာဓုသူတို့အတွက် ကြေညာမည်»။

Verse 2

यः पूर्वं वर्णितस्तात भद्रायुर्नृपसत्तमः । यस्मिन्नृषभरूपेणानुग्रहं कृतवाञ्छिवः

ချစ်သား၊ အရင်က ဖော်ပြခဲ့သော ဘဒြာယု မင်းမြတ်သည်၊ သီဝက နွားရုပ် (ဩဿဘ) အဖြစ်ယူ၍ ကရုဏာတော်ဖြင့် ကောင်းချီးပေးခဲ့သော ထိုသူပင် ဖြစ်သည်။

Verse 3

तद्धर्मस्य परीक्षार्थं पुनराविर्बभूव सः । द्विजेश्वरस्वरूपेण तदेव कथयाम्यहम्

ထိုဓမ္မ၏ အမှန်တရားကို စမ်းသပ်ရန်အတွက်၊ ထိုအရှင်သည် ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ဒွိဇေဣရှွရ (ဘရာဟ္မဏအရှင်) ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ယူကာ၊ ထိုကထာကို ငါ ပြန်လည် ပြောကြားမည်။

Verse 4

ऋषभस्य प्रभावेण शत्रूञ्जित्वा रणे प्रभुः । प्राप्तसिंहासनस्तात भद्रायुः संबभूव ह

ဩဿဘ၏ အာနုဘော်ကြောင့် အရှင်ကြီးသည် စစ်မြေပြင်၌ ရန်သူတို့ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် နန်းတက်ကာ၊ ချစ်သား၊ သူသည် ဘဒြာယု ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်လာခဲ့သည်။

Verse 5

चन्द्रांगदस्य तनया सीमन्तिन्याः शुभांगजा । पत्नी तस्याभवद्ब्रह्मन्सुसाध्वी कीर्तिमालिनी

အို ဗြာဟ္မဏ၊ စီမန္တိနီမှ မွေးဖွားသော ချန္ဒြာင်္ဂဒ၏ သမီး သုဘ္ဟာင်္ဂဇာသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်လာ၏။ သူမသည် အလွန်သီလဝတီ၊ သဒ္ဓါပြည့်ဝသော သာဓွီဖြစ်၍ ‘ကီရ္တိမာလိနီ’ ဟူသော နာမရှိ၏။

Verse 6

स भद्रायुः कदाचित्स्वप्रियया गहनं वनम् । प्राविशत्संविहारार्थं वसन्तसमये मुने

အို မုနိ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဘဒြာယုသည် မိမိချစ်သူနှင့်အတူ နွေဦးရာသီတွင် သစ်တောထူထပ်သို့ ဝင်ရောက်ကာ အပန်းဖြေ လှည့်လည်ရန် ရည်ရွယ်하였다။

Verse 7

अथ तस्मिन्वने रम्ये विजहार स भूपतिः । शरणागतपालिन्या तमास्यप्रियया सह

ထို့နောက် သာယာလှပသော တောအတွင်း၌ မင်းကြီးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေထိုင်၍ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်လေ၏။ ခိုလှုံလာသူတို့ကို ကာကွယ်သော မိမိချစ်မြတ်နိုးရာ တမာသျပြိယာနှင့်အတူ ဖြစ်၏။

Verse 8

अथ तद्धर्मदृढतां प्रतीक्षन्परमेश्वरः । लीलां चकार तत्रैव शिवया सह शङ्करः

ထို့နောက် ထိုဓမ္မ၏ ခိုင်မာတည်မြဲမှုကို စောင့်မျှော်နေသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်သည် ထိုနေရာတည်း၌ လီလာတော်ကို ပြုလုပ်လေ၏—ရှင်ကရာသည် ရှီဝါနှင့်အတူ။

Verse 9

शिवा शिवश्च भूत्वोभौ तद्वने द्विजदम्पती । व्याघ्रं मायामयं कृत्वाविर्भूतौ निजलीलया

ရှီဝါ (ပါရဝတီ) နှင့် ရှီဝ သည် ထိုတောအတွင်း၌ ဗြာဟ္မဏ မောင်နှံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ မာယာဖြင့် ဖန်တီးထားသော ကျားတစ်ကောင်ကို ပြုလုပ်ပြီး မိမိတို့၏ လီလာတော်ဖြင့် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာကြ၏။

Verse 10

अथाविदूरे तस्यैव द्रवन्तौ भयविह्वलौ । अन्वीयमानौ व्याघ्रेण रुदन्तौ तौ बभूवतुः

ထို့နောက် ထိုနေရာနှင့် မဝေးသောအရပ်၌ လူနှစ်ယောက်သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ ပြေးလွှားနေကြ၏။ ကျားတစ်ကောင်က လိုက်ဖမ်းသဖြင့် ထွက်ပြေးရင်း ငိုကြွေးအော်ဟစ်လာကြသည်။

Verse 11

अथ विद्धौ च तौ तात भद्रायुः स महीपतिः । ददर्श क्रन्दमानौ हि शरण्यः क्षत्रियर्षभः

ထို့နောက် ချစ်သားရေ၊ က్షတ္တရိယတို့အနက် အကောင်းဆုံးဖြစ်၍ ခိုလှုံရာပေးသူ မင်းဘဒ္ဒရာယုသည် ထိုနှစ်ယောက်ကို မြင်၏—ဒဏ်ရာရပြီး ဒုက္ခကြောင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေကြသည်။

Verse 12

अथ तौ मुनिशार्दूलः स्वमायाद्विजदम्पती । भद्रायुषं महाराजमूचतुर्भयविह्वलौ

ထို့နောက် ရှင်သန်သူတို့အနက် “ဆရာတော်တို့၏ ကျား” မုနိရှာဒူလသည် မိမိ၏ မာယာတန်ခိုးဖြင့် ဘြာဟ္မဏ မောင်နှံကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့် နှစ်ဦးနှင့်အတူ ဘဒြာယုရှ မဟာရာဇာကို လျှောက်တင်하였다။

Verse 13

द्विजदम्पती ऊचतुः । पाहि पाहि महाराज नावुभौ धर्मवित्तम । एष आयाति शार्दूलो जग्धुमावां महाप्रभो

ဘြာဟ္မဏ မောင်နှံက လျှောက်တင်သည်— “ကယ်တင်ပါ၊ ကယ်တင်ပါ မဟာရာဇာ၊ ဓမ္မကို သိမြင်သူအရှင်။ အရှင်ကြီး၊ ကျားတစ်ကောင်က ကျွန်ုပ်တို့ကို စားသောက်ရန် လာနေပါသည်။”

Verse 14

एष हिंस्रः कालसमः सर्वप्राणिभयङ्करः । यावन्न खादति प्राप्य तावन्नौ रक्ष धर्मवित्

“ဤကောင်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ ကာလ (အချိန်) ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကာ သက်ရှိအားလုံးကို ကြောက်မက်စေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖမ်းမိ၍ မစားမီ၊ ဓမ္မကို သိမြင်သူအရှင်၊ ကာကွယ်ပါ။”

Verse 15

नन्दीश्वर उवाच । इत्थमाक्रन्दितं श्रुत्वा तयोश्च नृपतीश्वरः । अति शीघ्रं महावीरः स यावद्धनुराददे

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်— ထိုငိုကြွေးသံကို ကြားသော်၊ မင်းတို့၏အရှင်၊ မဟာသူရဲကောင်းသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ လေးကို ကောက်ယူလိုက်သည် (အရေးယူရန်)။

Verse 16

तावदभ्येत्य शार्दूलस्त्वरमाणोतिमायिकः । स तस्य द्विजवर्य्यस्य मध्ये जग्राह तां वधूम्

ထိုခဏ၌ ကျားသည် လျင်မြန်၍ မာယာလှည့်ကွက်အလွန်ပြင်းထန်စွာဖြင့် ပြေးဝင်လာကာ၊ ထိုမြတ်သော ဗြာဟ္မဏ၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် သတို့သမီးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

Verse 17

हे नाथनाथ हे कान्त हा शम्भो हा जगद्गुरो । इति रोरूयमाणां तां व्याघ्रो जग्रास भीषणः

သူမက «အရှင်တို့၏ အရှင်တော်၊ ချစ်မြတ်နိုးရာ၊ အို သမ္ဘု၊ အို ကမ္ဘာ့ဂုရု!» ဟု ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေစဉ်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျားသည် သူမကို ဖမ်းယူ၍ ကိုက်စားလိုက်သည်။

Verse 18

तावत्स राजा निशितैर्भल्लैर्व्याघ्रमताडयत् । न स तैर्विव्यथे किंचिद्गिरीन्द्र इव वृष्टिभिः

ထို့နောက် ဘုရင်သည် ထက်မြက်သော မြားများဖြင့် ကျားကို ထိုးနှက်လေ၏။ သို့ရာတွင် တောင်မင်းသည် မိုးရွာသွန်းမှုကြောင့် မလှုပ်မရှားသကဲ့သို့၊ ၎င်းသည် အနည်းငယ်မျှ မနာကျင်ခဲ့။

Verse 19

स शार्दूलो महासत्त्वो राज्ञः स्वैरकृतव्यथः । बलादाकृष्य तां नारीमपाक्रमत सत्वरः

ထိုအင်အားကြီး၍ ရက်စက်သော ကျားသည် မိမိစိတ်ကြိုက်ဖြင့် ဘုရင်ကို ဒုက္ခပေးပြီးနောက်၊ ထိုမိန်းမကို အင်အားဖြင့် ဆွဲယူကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားသည်။

Verse 20

व्याघ्रेणापहृतां नारीं वीक्ष्य विप्रोतिविस्मितः । लौकिकीं गतिमाश्रित्य रुरोदाति मुहुर्मुहुः

ကျားက မိန်းမတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို မြင်သော် ဗြာဟ္မဏသည် အလွန်အံ့ဩတုန်လှုပ်သွား၏။ လောကီစိတ်အခြေအနေသို့ ကျရောက်ကာ မကြာခဏ ထပ်ထပ်ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 21

रुदित्वा चिरकालं च स विप्रो माययेश्वरः । भद्रायुषं महीपालं प्रोवाच मदहारकः

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ငိုကြွေးပြီးနောက်၊ မာယာတော်ဖြင့် အရှင်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော၊ မာနကိုဖယ်ရှားပေးသူ ဗြာဟ္မဏ်သည် မြေကြီးကိုအုပ်စိုးသော ဘဒြာယုရှ မင်းကြီးအား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 22

द्विजेश्वर उवाच । राजन्क ते महास्त्राणि क्व ते त्राणं महद्धनुः । क्व ते द्वादशसाहस्रमहानागायुतम्बलम्

နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူတို့၏ အထွတ်အမြတ်က မိန့်တော်မူသည်– «မင်းကြီးရေ၊ သင်၏ မဟာလက်နက်များ ဘယ်မှာနည်း။ သင်၏ ကာကွယ်ရေးအကာအကွယ်နှင့် မဟာလေးတံ ဘယ်မှာနည်း။ အင်အားကြီး ဆင်တပ် တစ်သောင်းနှစ်ထောင်နှင့် မရေတွက်နိုင်သော စစ်သည်အစုအဝေးတို့ ဘယ်မှာနည်း» ဟု။

Verse 23

किन्ते खड्गेन शङ्खेन किं ते मंत्रास्त्रविद्यया । किं सत्त्वेन महास्त्राणां किं प्रभावेण भूयसा

သင်အတွက် ဓားနှင့် သင်္ခါရံ ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ မန္တရ-အာစတြာဗိဒ္ယာ (မန္တရလက်နက်ပညာ) သိမြင်မှုက ဘာအကျိုးရှိသနည်း။ မဟာလက်နက်တို့၏ အင်အားက ဘာတန်ဖိုးရှိသနည်း၊ အလွန်အကျွံ အာဏာသက်ရောက်မှုကလည်း ဘာအကျိုးရှိသနည်း—အရှင်၏ အမြင့်ဆုံးသော တတ္တဝကိုတော့ ဘက္တိနှင့် မှန်ကန်သော ဉာဏ်ဖြင့်သာ နီးကပ်ရမည်၊ အင်အားတစ်ခုတည်းဖြင့် မဟုတ်သကဲ့သို့။

Verse 24

तत्सर्वं विफलं जातं यच्चान्यत्त्वयि तिष्ठति । यस्त्वं वनौकसां घातं न निवारयितुं क्षमः

အရာအားလုံးသည် အကျိုးမဲ့သွားပြီ—သင်၌ တည်ရှိသမျှ အခြားအရာများပါ—အကြောင်းမှာ သင်သည် တောနေသူတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့်ပင်။ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းမရှိသော အာဏာသည် အလွတ်အပျက်သာ ဖြစ်၏။

Verse 25

क्षत्रस्यायं परो धर्मो क्षताच्च परिरक्षणम् । तस्मिन्कुलोचिते धर्मे नष्टे त्वज्जीवितेन किम्

ခတ္တရိယအတွက် အမြင့်ဆုံး ဓမ္မဟူသည် ထိခိုက်နာကျင်မှုမှ ကာကွယ်ခြင်းနှင့် နိုင်ငံကို စောင့်ရှောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိမိမျိုးရိုးနှင့် ကိုက်ညီသော ထိုတာဝန်ပျက်စီးသွားလျှင် သင်၏အသက်ရှင်မှုမှာ အဘယ်တန်ဖိုးရှိမည်နည်း။

Verse 26

आर्तानां शरणाप्तानां त्राणं कुर्वन्ति पार्थिवाः । प्राणैरर्थैश्च धर्मज्ञास्तद्विना च मृतोपमा

တရားသိသော မင်းကောင်းမင်းမြတ်တို့သည် ခိုလှုံရာရှာ၍ ရောက်ရှိလာသော ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သူတို့ကို မိမိတို့၏ အသက်စည်းစိမ်ကို စတေး၍ပင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြကုန်၏။ ထိုသို့ ကာကွယ်ခြင်းမရှိလျှင် ၎င်းတို့သည် သေပြီးသူနှင့် တူလှပေ၏။

Verse 27

आर्तत्राणविहीनानां जीवितान्मरणं वरम् । धनिनान्पानहीनानां गार्हस्थ्याद्भिक्षुता वरम्

ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် ခိုလှုံရာ သို့မဟုတ် ကယ်တင်ခြင်း ကင်းမဲ့နေသူတို့အတွက် အသက်ရှင်ခြင်းထက် သေခြင်းက ပို၍မြတ်၏။ သင့်လျော်သော စားဝတ်နေရေးပင် မရှိသော သူဌေးတို့အတွက် လူဝတ်ကြောင်ဘဝထက် ဖုန်းတောင်းယာစကာဘဝက ပို၍မြတ်၏။

Verse 28

वरं विषाशनं प्राज्ञैर्वरमग्निप्रवेशनम् । कृपणानामनाथानां दीनानामपरक्षणात्

ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများ၊ ခိုကိုးရာမဲ့သူများနှင့် ဒုက္ခရောက်နေသူများကို မကာကွယ်နိုင်ခြင်းထက်၊ အဆိပ်သောက်ခြင်း သို့မဟုတ် မီးထဲသို့ ခုန်ဆင်းခြင်းက ပို၍မြတ်သည်ဟု ပညာရှိတို့ မိန့်ဆိုကြကုန်၏။

Verse 29

नन्दीश्वर उवाच । इत्थं विलपितं तस्य स्ववीर्य्यस्य च गर्हणम् । निशम्य नृपतिः शोकादात्मन्येवमचिन्तयत्

နန္ဒီဣရှွရက ပြောသည်။ သူ၏ ထိုသို့ ငိုကြွေးညည်းတွားမှုနှင့် မိမိ၏ သတ္တိဗလကို ကိုယ်တိုင် အပြစ်တင်ခြင်းကို ကြားသိပြီးနောက်၊ မင်းကြီးသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် စိတ်အတွင်း၌ ဤသို့ စဉ်းစားလေ၏။

Verse 30

अहो मे पौरुषं नष्टमद्य देवविपर्ययात् । अद्य कीर्तिश्च मे नष्टा पातकम्प्राप्तमुत्कटम्

အိုဟို! နတ်တို့၏ မျက်နှာလွှဲခြင်းကြောင့် ယနေ့ ငါ၏ ပုရుషဗလ ပျက်စီးသွားပြီ။ ယနေ့ ငါ၏ ဂုဏ်သတင်းလည်း ပျက်သွားပြီ; ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကြီးသို့ ငါကျရောက်ပြီ။

Verse 31

धर्मः कुलोचितो नष्टो मन्दभाग्यस्य दुर्मतेः । नूनं मे सम्पदो राज्यमायुष्यं क्षयमेष्यति

ငါ့မျိုးရိုးနှင့် ကိုက်ညီသော ဓမ္မကျင့်ဝတ်သည် ငါ၏ မကောင်းသောစိတ်နှင့် ကံမကောင်းမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီ။ အမှန်ပင် ယခု ငါ၏ စည်းစိမ်၊ နိုင်ငံတော်နှင့် အသက်တမ်းတောင် လျော့နည်းသွားမည်။

Verse 32

अद्य चैनं द्विजन्मानं हतदारं शुचार्दितम् । हतशोकं करिष्यामि दत्त्वा प्राणानतिप्रियान्

ယနေ့ ငါသည် ဇနီးဆုံးရှုံး၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရသော ဤဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ကို သူ၏သောကမှ လွတ်မြောက်စေမည်။ ထိုအတွက် ငါ၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော အသက်ရှုသက်ကိုပင် ပူဇော်ပေးမည်။

Verse 33

इति निश्चित्य मनसा स भद्रायुर्नृपोत्तमः । पतित्वा पादयोस्तस्य बभाषे परिसान्त्वयन्

ထိုသို့ စိတ်ထဲ၌ အဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် အကောင်းဆုံးဘုရင် ဘဒ္ရာယုသည် သူ၏ခြေတော်တို့၌ လဲကျကာ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှစ်သိမ့်စကားများဖြင့် ပြောဆို၍ စိတ်ပြေစေ하였다။

Verse 34

भद्रायुरुवाच । कृपां कृत्वा मयि ब्रह्मन् क्षत्रबन्धौ हतौजसि । शोकन्त्यज महाप्राज्ञ दास्याम्यद्य तु वाञ्छितम्

ဘဒ္ဓရာယုက ပြောသည်။ «အို ဗြာဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြုပါ။ ဤ က္ရှတ္တရိယ—ယခုတော့ ‘စစ်သူရဲမျိုးနွယ်’ သာကျန်၍ အင်အားပျက်စီးသွားသူ—အို မဟာပညာရှိ၊ ဝမ်းနည်းမှုကို စွန့်လွှတ်ပါ။ ယနေ့ သင်လိုချင်သမျှကို ကျွန်ုပ် ပေးမည်»

Verse 35

इदं राज्यमियं राज्ञी ममेदञ्च कलेवरम् । त्वदधीनमिदं सर्वं किन्तेऽभिलषितं वरम्

«ဤနိုင်ငံတော်၊ ဤမဟာမိဖုရား၊ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာတောင်—အရာအားလုံးသည် သင်၏ အာဏာအောက်တွင် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သင်လိုချင်သော ဆုတောင်း(ဗရ)ကို ပြောပါ»

Verse 36

ब्राह्मण उवाच । किमादर्शेन चान्धस्य किं गृहेर्भैक्ष्यजीविनः । किम्पुस्तकेन मूढस्य निस्त्रीकस्य धनेन किम्

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—“မျက်ကန်းအတွက် မှန်က ဘာအသုံးရှိသနည်း။ ဆွမ်းခံအသက်မွေးသူအတွက် အိမ်က ဘာအသုံးရှိသနည်း။ မိုက်မဲသူအတွက် စာအုပ်က ဘာအသုံးရှိသနည်း။ မယားမရှိသူအတွက် ငွေကြေးက ဘာအသုံးရှိသနည်း။”

Verse 37

अतोऽहं हतपत्नीको भुक्तभोगो न कर्हिचित् । इमान्तवाग्रमहिषीं कामये दीयतामिति

“ထို့ကြောင့် ငါသည် မယားကို လုယူခံရသူ ဖြစ်၏။ ငါသည် ကာမသုခ၏ အကျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ အမှန်တကယ် မခံစားခဲ့ရ။ ဤ အထွတ်အမြတ် မဟိသီမိဖုရားကို ငါလိုချင်၏—ငါ့အား ပေးပါ” ဟု သူက ဆို၏။

Verse 38

दाता रसान्तवित्तस्य राज्यस्य गजवाजिनाम् । आत्मदेहस्य यस्यापि कलत्रस्य न कर्हिचित्

သူသည် သန့်ရှင်းသိမ်မွေ့သော ဥစ္စာနှင့် خز خز၊ နိုင်ငံတော်၊ ဆင်နှင့် မြင်းတို့ကိုပင် လှူဒါန်းနိုင်သော်လည်း၊ မိမိ၏ကိုယ်တိုင်—ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင်—နှင့် မိမိ၏ဇနီးကို မည်သည့်အခါမျှ အမှန်တကယ် မလှူဒါန်းနိုင်။

Verse 39

परदारोपभोगेन यत्पापं समुपार्जितम् । न तत्क्षालयितुं शक्यं प्रायश्चित्तशतैरपि

သူတစ်ပါး၏ဇနီးကို ချိုးဖောက်ကာ တားမြစ်ထားသော အပျော်အပါးကို ခံစားခြင်းကြောင့် စုဆောင်းလာသော အပြစ်သည်၊ ပြစ်လျှော့ပွဲများကို ရာချီပြုလုပ်သော်လည်း မဆေးကြောနိုင်။

Verse 40

ब्राह्मण उवाच । आस्तां ब्रह्मवधं घोरमपि मद्यनिषेवणम् । तपसा विधमिष्यामि किं पुनः पारदारिकम्

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—“ကြောက်မက်ဖွယ် ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်းအပြစ်ကိုပင် ထားလိုက်ဦး၊ မူးယစ်ရည်သောက်ခြင်းကိုတောင် တပဿာ (အာစီတပ) ဖြင့် ငါဖျက်ဆီးမည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတစ်ပါး၏အိမ်ထောင်ရေးကို ချိုးဖောက်ခြင်းအပြစ်ကိုတော့ ပို၍မဖျက်ဆီးနိုင်မည်လား?”

Verse 41

तस्मात्प्रयच्छ भार्यां स्वामियां कामो न मेऽपरः । अरक्षणाद्भयार्तानां गन्तासि निरयन्ध्रुवम्

"ထို့ကြောင့် ဇနီးသည်ကို သူမ၏ တရားဝင်အရှင်သခင်ထံ အပ်နှံလော့— ငါသည် အခြားအရာကို မလိုလားပါ။ အကယ်၍ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ပြီး ခိုလှုံရာရှာနေသူတို့ကို မကာကွယ်နိုင်ခြင်းကြောင့် သူတို့၌ ဘေးဒုက္ခရောက်ပါက၊ သင်သည် ငရဲသို့ ဧကန်မုချ ရောက်လိမ့်မည်။"

Verse 42

नन्दीश्वर उवाच । इति विप्रगिरा भीतश्चिन्तयामास पार्थिवः । अरक्षणान्महापापं पत्नीदानन्ततो वरम्

နန္ဒီသွာရက မိန့်ကြားသည်မှာ- ဤသို့ဖြင့် ပုဏ္ဏား၏ စကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသော မင်းကြီးသည် ဆင်ခြင်မိသည်မှာ- "(ခိုလှုံရာရှာသူကို) မကာကွယ်ခြင်းသည် ကြီးလေးသော အပြစ်ဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် (ပုဏ္ဏား၏ တောင်းဆိုချက်အရ) ငါ၏ ဇနီးကို ပေးအပ်ခြင်းသည်သာ ပို၍ကောင်းသော လမ်းစဉ်ဖြစ်သည်" ဟု ဖြစ်သည်။

Verse 43

अतः पत्नीं द्विजाग्र्याय दत्त्वा निर्मुक्तकिल्विषः । सद्यो वह्निं प्रवेक्ष्यामि कीर्तिश्च विदिता भवेत्

"ထို့ကြောင့် ငါ၏ဇနီးကို ထိုမွန်မြတ်သော ပုဏ္ဏားအား ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ ငါသည် အပြစ်မှ ကင်းဝေးလိမ့်မည်။ ငါသည် မီးပုံထဲသို့ ချက်ချင်းဆင်းမည်ဖြစ်ပြီး၊ ငါ၏ ကျော်စောသတင်းသည်လည်း လူအများသိရှိစေရမည်။"

Verse 44

इति निश्चित्य मनसा समुज्ज्वाल्य हुताशनम् । तमाहूय द्विजं चक्रे पत्नीदानं सहोदकम्

ဤသို့ စိတ်၌ အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ပူဇော်မီး (အဂ္နိ) ကို မီးထွန်းတောက်စေ하였다။ ထို့နောက် ဒွိဇ ပုရောဟိတ်ကို ခေါ်ယူကာ သတ်မှတ်ထားသော ရေဖြင့်အတူ သမီးပေးမင်္ဂလာ (ကন্যာदान) ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 45

स्वयं स्नातः शुचिर्भूत्वा प्रणम्य विबुधेश्वरान् । तमग्निं त्रिः परिक्रम्य शिवं दध्यौ समाहितः

ကိုယ်တိုင် ရေချိုးသန့်စင်၍ သန့်ရှင်းလာကာ နတ်တို့အကြား အရှင်များကို ဦးချကန်တော့하였다။ ထို့နောက် အဂ္နိသက္ကရာကို သုံးကြိမ် ပတ်လည်လှည့်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သခင်ရှီဝကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာနပြု하였다။

Verse 46

तमथाग्निं पतिष्यन्तं स्वपदासक्तचेतसम् । प्रत्यषेधत विश्वेशः प्रादुर्भूतो द्विजेश्वरः

ထို့နောက် မီးထဲသို့ ကျရောက်မည့်အခါ—မိမိ၏ သစ္စာကတိအပေါ် စိတ်ကပ်လျက်—ကမ္ဘာလောက၏ အရှင် ဗိශ්ဝေရှ (ရှီဝ) သည် အမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာကာ သူ့ကို တားဆီးတော်မူ၏။

Verse 47

तमीश्वरं पञ्चमुखं त्रिनेत्रं पिनाकिनं चन्द्रकलावतंसम् । प्रलम्बपिंगासुजटाकलापं मध्याह्नसद्भास्करकोटितेजसम्

ငါသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်ကို မြင်ရ၏—မျက်နှာငါးပါး၊ မျက်စိသုံးလုံး၊ ပိနာက သံလွင်ကိုင်ဆောင်သူ၊ လမင်းအလှဆင်ထားသူ။ ရှည်လျားသော အဝါညိုရောင် ဇဋာတံခွန်ကို ဆောင်ကာ နေ့လယ်နေမင်း တစ်ကောဋိ (သန်းတစ်ဆယ်) တောက်ပမှုကဲ့သို့ ထွန်းလင်းတော်မူ၏။

Verse 48

मृणालगौरं गजचर्मवाससं गंगातरङ्गोक्षितमौलिदेशकम् । नागेन्द्रहारावलिकण्ठभूषणं किरीटकाच्यंगदकंकणोज्ज्वलम्

ပဒုမမြစ်တံကဲ့သို့ ဖြူဝင်း၍ ဆင်အရေဝတ်ဆင်တော်မူ၏။ ဂင်္ဂါရေ လှိုင်းများက ဇဋာမော်လိဒေသကို ပက်ဖျန်းထား၏။ လည်ပင်း၌ နာဂရာဇ ဟာရကို ဆင်ယင်ကာ၊ မကူဋ၊ လက်မောင်းကွင်း၊ လက်ကောက်တို့ဖြင့် တောက်ပလျက်—ဘက္တတို့ စိတ်အာရုံပြုရန် ရှီဝ၏ အလွန်မင်္ဂလာရှိသော သဂုဏရုပ်ကို ထင်ရှားစေတော်မူ၏။

Verse 49

शूलासिखट्वांगकुठारचर्ममृगाभयाष्टांगपिनाकहस्तम् । वृषोपरिस्थं शितिकण्ठभूषणं प्रोद्भूतमग्रे स नृपो ददर्श

ထိုအခါ မင်းသည် မိမိရှေ့၌ ရုတ်တရက် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာသော သခင်ရှီဝကို မြင်၏။ နွားဝೃಷဘပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၍ နီလကဏ္ဍ၏ သင်္ကေတများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ လက်တော်များတွင် သုံးခွ၊ ဓား၊ ခေါင်းခွံထိပ်တံတောင်၊ ပုဆိန်၊ အရေပြား၊ သမင်၊ အဘယမုဒ္ရာနှင့် ပိနာကာဓနုကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 50

ततोम्बराद्द्रुतं पेतुर्द्दिव्याः कुसुमवृष्टयः । प्रणेदुर्देवतूर्य्याणि देव्यश्च ननृतुर्जगुः

ထို့နောက် ကောင်းကင်မှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သာလွန်မြတ်သော ပန်းမိုးများ ကျလာ၏။ ကောင်းကင်တူရိယာသံများ မြည်ဟည်းကာ ဒေဝီတို့သည် ကခုန်၍ သီဆိုကာ၊ သခင်ရှီဝ၏ ထင်ရှားသော ဂုဏ်တော်ကို မင်္ဂလာဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 51

तत्राजग्मुः स्तूयमाना हरिर्ब्रह्मा तथासुराः । इन्द्रादयो नारदाद्या मुनयश्चापरेऽपि च

ထိုနေရာသို့ ချီးမွမ်းသီဆိုခံနေရစဉ် ဟရီ (ဗိဿနု) နှင့် ဘြဟ္မာ တို့သည် အဆုရာများနှင့်အတူ ရောက်လာကြ၏။ အိန္ဒြာနှင့် အခြား ဒေဝတားများလည်း လာကြပြီး နာရဒနှင့် အခြား ရှင်မုနိများလည်း ပါဝင်လာကြ၏။

Verse 52

तदोत्सवो महानासीत्तत्र भक्तिप्रवर्धनः । सति पश्यति भूपाले भक्तिनम्रीकृताञ्जलौ

ထိုပွဲတော်သည် အလွန်ကြီးမြတ်လာပြီး ဘက္တိကို အားကောင်းစွာ တိုးပွားစေ၏။ စတီ ကြည့်ရှုနေစဉ် ဘုရင်သည် ဘက္တိကြောင့် နှိမ့်ချ၍ လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလီဖြင့် ဆက်ကပ်ကာ သူမရှေ့တွင် ကိုးကွယ်ရပ်တည်၏။

Verse 53

तद्दर्शनानन्दविजृम्भिताशयः प्रवृद्धवाष्पाम्बुविलिप्तगात्रः । प्रहृष्टरोमा स हि गद्गदाक्षरस्तुष्टाव गीर्भिर्मुकुलीकृतांजलिः

ရှီဝကို မြင်တွေ့ရသည့် အာနန္ဒကြောင့် သူ၏နှလုံးသား ကျယ်ပြန့်လန်းဆန်း၍ မျက်ရည်စီးဆင်းကာ ကိုယ်ခန္ဓာ စိုစွတ်သွား၏။ ရောမတက်ထောင်၍ အသံတုန်ခါ၊ စကားလုံးများ ရပ်တန့်တုန်ယင်လျက်၊ လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလီဖြင့် ချုပ်ကပ်ကာ သီချင်းဂီတဖြင့် သခင်ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 54

ततस्स भगवान्राज्ञा संस्तुतः परमेश्वरः । प्रसन्नः सह पार्वत्या तमुवाच दयानिधिः

ထို့နောက် ဘုရင်၏ ချီးမွမ်းသီဆိုခြင်းကို ခံယူသော ပရမေရှ္ဝရသည် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးတော်မူ၍၊ ပါရဝတီနှင့်အတူ ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာတော်သည် သူ့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 55

राजंस्ते परितुष्टोहं भक्त्या त्वद्धर्मतोऽधिकम् । वरं ब्रूहि सपत्नीकम्प्रयच्छामि न संशयः

အို ဘုရင်မင်းမြတ်၊ သင့်အပေါ် ငါ အလွန်ကျေနပ်၏—တာဝန်ကိုသာ ဆောင်ရွက်ခြင်းထက် သင်၏ ဘက္တိက ပို၍ မြတ်၏။ သင်လိုချင်သော ဆုတောင်းကို ပြောလော့; မင်းမဟာမိဖုရားနှင့်အတူ ငါ ပေးမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 56

तव भावपरीक्षार्थं द्विजो भूत्वाहमागतः । व्याघ्रेण या परिग्रस्ता साक्षाद्देवी शिवा हि सा

သင်၏နှလုံးသားအတွင်းရှိ စိတ်သဘောအမှန်ကို စမ်းသပ်ရန် ငါသည် ဗြာဟ္မဏရုပ်ဖြင့် ဤနေရာသို့ လာခဲ့၏။ ကျားက ဖမ်းဆီးထားသော ထိုမိန်းမသည်လည်း တကယ်တမ်း ဒေဝီ ရှီဝါ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ကြောင်း သိမှတ်လော့။

Verse 57

व्याघ्रो मायामयो यस्ते शरैरक्षत विग्रहः । धीरतान्द्रष्टुकामस्ते पत्नी याचितवानहम्

ထိုကျားသည် သင်၏ မာယာ၏ ပေါ်ထွန်းမှုဖြစ်၏။ မြားဖြင့် ထိုးခတ်သော်လည်း ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာ မထိခိုက်မနာကျင်ခဲ့။ သင်၏ ဇနီး၏ တည်ကြည်သော သတ္တိကို မြင်လိုသဖြင့် ငါသည် သင်၏ မယားကို တောင်းခံခဲ့၏။

Verse 58

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य प्रभोर्वाक्यं स भद्रायुर्महीपतिः । पुन प्रणम्य संस्तूय स्वामिनं नतकोऽब्रवीत्

နန္ဒီဣရှွရ မိန့်ဆိုသည်– ထိုသို့ သခင်ဘုရား၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဘဒ္ဒရာယု မဟာမင်းသည် ထပ်မံ ဦးချကန်တော့ကာ မိမိ၏ သခင်ကို ချီးမွမ်း၍ နှိမ့်ချစွာ ရပ်လျက် ပြောကြား၏။

Verse 59

भद्रायुरुवाच एक एव वरो नाथ यद्भवान्परमेश्वरः । भवतापप्रतप्तस्य मम प्रत्यक्षतां गतः

ဘဒ္ဓရာယုက ဆိုသည်— «အရှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်အတွက် ဆုတောင်းတစ်ပါးတည်းပင် လုံလောက်ပါသည်။ သင်သည် အမြင့်ဆုံး အီရှ္ဝရ ဖြစ်၍ သံသရာဒုက္ခ၏ မီးပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသော အကျွန်ုပ်ရှေ့သို့ ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားလာတော်မူခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်»။

Verse 60

यद्ददासि पुनर्नाथ वरं स्वकृपया प्रभो । वृणेहं परमं त्यक्तो वरं हि वरदर्षभात्

အရှင်ဘုရား၊ အမိန့်ရှင်—သင်၏ကရုဏာဖြင့် ထပ်မံပေးတော်မူမည့် ဆုတောင်းမည်သည့်အရာမဆို၊ အကျွန်ုပ်သည် အခြားဆုတောင်းအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ အမြင့်ဆုံးသော ဆုတောင်းတစ်ပါးတည်းကိုသာ ရွေးချယ်ပါသည်။ ဆုတောင်းပေးသူတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ အထွတ်အမြတ်ဖြစ်သော သင်ထံမှသာ အမြတ်ဆုံးသော အပေးအယူကို ရှာသင့်ပါသည်။

Verse 61

वज्रबाहुः पिता मे हि सप त्नीको महेश्वर । सपत्नीकस्त्वहं नाथ सदा त्वत्पादसेवकः

အို မဟေရှ္ဝရ၊ ဗဇ္ရဗာဟုသည် ငါ၏ အဖေ အမှန်ပင် ဖြစ်ပြီး ဇနီးနှင့်အတူ နေထိုင်သည်။ အို နာထ၊ ငါလည်း ဇနီးနှင့်အတူရှိကာ သင့်၏ ခြေတော်ကို အစဉ်အမြဲ ဝတ်ပြုသည့် အစေခံ ဖြစ်၏။

Verse 62

वैश्यः पद्माकरो नाम तत्पुत्रस्सनयाभिधः । सर्वानेतान्महेशान सदा त्वं पार्श्वगान्कुरु

“ပဒ္မာကရ အမည်ရှိသော ဝေဿယ တစ်ဦးရှိပြီး၊ သူ၏ သားမှာ စနယ ဟု ခေါ်သည်။ အို မဟေရှာန၊ ဤသူတို့အားလုံးကို သင့်အနား၌ အစဉ်အမြဲ အမှုထမ်းအဖြစ် နေစေပါ။”

Verse 63

नन्दीश्वर उवाच । अथ राज्ञी च तत्पत्नी प्रमत्ता कीर्तिमालिनी । भक्त्या प्रसाद्य गिरिशं ययाचे वरमुत्तमम्

နန္ဒီဤရှ္ဝရက ပြောသည်—ထို့နောက် မိဖုရား၊ သူ၏ ဇနီး ပရမတ္တာ ကီရ္တိမာလိနီသည် ဘက္တိဖြင့် ဂိရိရှ (ရှီဝ) ကို ပျော်ရွှင်စေပြီး အလွန်မြတ်သော အပေးအယူကို တောင်းခံ하였다။

Verse 64

सत्युवाच । चन्द्रांगदो मम पिता माता सीमन्तिनी च मे । तयोर्याचे महादेव त्वत्पाश्वे सन्निधिं मुदा

သတီက မိန့်တော်မူ၏— «ချန္ဒြာင်္ဂဒ သည် ကျွန်မ၏ အဖေဖြစ်ပြီး၊ စီမန္တိနီ သည် ကျွန်မ၏ အမေဖြစ်ပါသည်။ အို မဟာဒေဝ၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ကျွန်မတောင်းပန်ပါ၏—သင်၏ဘေးနား သန့်ရှင်းသော နီးကပ်တော်မူရာ၌ သူတို့ကို နေထိုင်ခွင့် ပေးတော်မူပါ»။

Verse 65

नन्दीश्वर उवाच । एवमस्त्विति गौरीशः प्रसन्नो भक्तवत्सलः । तयोः कामवरन्दत्त्वा क्षणादन्तर्हितोऽभवत्

နန္ဒီဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူ၏— «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ»။ ထို့နောက် ဂေါရီ၏ အရှင်သည် သဒ္ဓါဝန်တို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူကာ၊ ထိုနှစ်ဦးအား စိတ်ကူးတောင်းဆိုသည့် ဆုတောင်းပေးတော်မူပြီး ခဏချင်း မျက်စိမှောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 66

भद्रायुरपि सुप्रीत्या प्रसादम्प्राप्य शूलिनः । सहितः कीर्तिमालिन्या बुभुजे विषयान्बहून्

ဘဒ္ဒရာယုလည်း ထရီရှူလကိုင်ရှင် သီဝသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို အလွန်ချစ်ခင်သဒ္ဓါဖြင့် ရရှိပြီးနောက်၊ ကီရ္တိမာလိနီနှင့်အတူ နေထိုင်ကာ သီဝ၏ အာရှီဝါဒကြောင့် တရားသင့်သော လောကီအရသာများစွာကို ခံစားခဲ့သည်။

Verse 67

कृत्वा वर्षायुतराज्यमव्याहतपराक्रमः । राज्यं विक्षिप्य तनये जगाम शिवसन्निधिम्

မလျော့မနည်းသော သတ္တိဗလဖြင့် နှစ်တစ်သောင်းတိုင်အောင် အုပ်ချုပ်ပြီးနောက်၊ နိုင်ငံတော်ကို သားတော်ထံ အပ်နှံကာ သခင်ရှီဝ၏ အနီးတော်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 68

चन्द्रांगदोपि राजेन्द्रो राज्ञी सीमन्तिनी च सा । भक्त्या संपूज्य गिरिशं जग्मतुः शाम्भवं पदम्

ဘုရင် ခန္ဒြာင်္ဂဒာ မဟာဘုရင်နှင့် မိဖုရား စီမန္တိနီတို့သည် သဒ္ဓါဖြင့် တောင်ရှင် ဂိရိရှ (သခင်ရှီဝ) ကို ပူဇော်ကာ ရှမ္ဘဝ ပဒ—ရှီဝ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတော်သို့ ရောက်ရှိကြ၏။

Verse 69

द्विजेश्वरावतारस्ते वर्णितः परमो मया । महेश्वरस्य भद्रायुपरमानन्ददः प्रभो

အရှင်ဘုရား၊ နှစ်ကြိမ်မွေးသူတို့၏ အရှင်ဟု ခေါ်သော ဒွိဇေရှဝရ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဝတားကို ယခု ကျွန်ုပ်ဖော်ပြပြီးပါပြီ။ ၎င်းသည် မင်္ဂလာရှိသော အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ပေး၍ မဟာဒေဝ (မဟေရှဝရ) အတွက်လည်း အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၏။

Verse 70

इदं चरित्रं परमं पवित्रं शिवावतारस्य पवित्रकीर्त्तेः । द्विजेशसंज्ञस्य महाद्भुतं हि शृण्वन्पठञ्शम्भुपदम्प्रयाति

ဤသည်မှာ သန့်ရှင်းမှုအထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော အလွန်ပဝိတ্ৰသော ဇာတ်ကြောင်းတော်—ပဝိတ্ৰကီရ్తိရှိသော ရှီဝအဝတား၊ ဒွိဇေရှ ဟု ခေါ်သော အံ့ဩဖွယ်ရာ ဖြစ်၏။ ၎င်းကို နားထောင်သူ သို့မဟုတ် ရွတ်ဖတ်သူသည် ရှမ္ဘု၏ ပဒ (အဘိဓာန်/နေရာတော်) သို့ ရောက်၏။

Verse 71

य इदं शृणुयान्नित्यं श्रावयेद्वा समाहितः । न श्चोतति स्वधर्मात्स परत्र लभते गतिम्

ဤသန့်ရှင်းသောသင်ခန်းစာကို နေ့စဉ်နားထောင်သူ သို့မဟုတ် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ အခြားသူတို့အား ရွတ်ဖတ်စေသူသည် မိမိ၏ဓမ္မမှ မလွဲချော်ဘဲ၊ နောက်လောက၌ ကောင်းမြတ်သောလမ်း (မုတ်ခ) ကို ရရှိ၏။