Vṛṣeśākhya-Śivāvatāra and the Initiation of the Kṣīrasāgara-Manthana (Churning of the Milk Ocean)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु ब्रह्मसुत प्राज्ञ वृषेशाख्यं मुनीश्वर । शिवावतारं सल्लीलं हरिगर्वहरं वरम्

နန္ဒီဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်။ «ကြားနာလော့၊ ဗြဟ္မာ၏ ပညာရှိသားတော်—မဟာမုနိ ဝೃṣေś ဟေ။ သီဝ၏ ကောင်းမြတ်သော အဝတားတော်ကို၊ ဒိဗ္ဗလီလာပြည့်ဝ၍ ဟရီ(ဝိષ્ણု)၏ ဂర్వကို ချိုးဖျက်သော မြတ်နိုးဖွယ်တော်ကို ငါ ပြောကြားမည်»။

Verse 2

पुरा देवासुराः सर्वे जरामृत्युभयार्दिताः । परस्परं च संधाय रत्नान्यादित्सवोऽभवन्

ရှေးကာလတုန်းက ဒေဝနှင့် အသူရ အားလုံးသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်ကြပြီး၊ အချင်းချင်း သဘောတူစာချုပ် ချုပ်ဆိုကာ၊ ဒိဗ္ဗရတနာများကို ရယူလိုသော ပြင်းပြသော ဆန္ဒ ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 3

ततः सुराऽसुराः सर्वे क्षीरोदं सागरोत्तमम् । उद्यता मथितुं तं च बभूवुर्मुनि नन्दन

ထို့နောက်၊ မုနိ၏ ချစ်လှစွာသော သားတော်ဟေ၊ ဒေဝနှင့် အသူရ အားလုံးသည် အလွန်မြတ်သော နို့ပင်လယ်ကို မန်ထန်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 4

आसञ्छुचिस्मितास्सर्वे केनेदं मन्थनं भवेत् । स्वकार्यसिद्धये तस्य ब्रह्मन्निति सुरासुराः

သူတို့အားလုံးသည် သန့်ရှင်းနူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ထိုင်လျက်၊ «အို ဗြဟ္မာ၊ ဤမန်ထန်ခြင်းသည် မည်သူ၏ အင်အားဖြင့် ဖြစ်မည်နည်း။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပါ» ဟု ဒေဝနှင့် အသူရတို့ ပြောဆိုကြသည်။

Verse 5

तदा नभोगता वाणी मेघगम्भीरनिस्वना । उवाच देवान्दैत्यांश्च श्वासयन्तीश्वराज्ञया

ထိုအခါ မိုးကောင်းကင်ထဲမှ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်း၍ မိုးကြိုးသံတူသော အသံတစ်သံ ပေါ်လာပြီး၊ အမြင့်ဆုံး အရှင် (ဣရှွရ) ၏ အမိန့်တော်အရ ဒေဝနှင့် ဒೈತ್ಯတို့ကို စိတ်ငြိမ်သက်စေကာ ပြောကြား하였다။

Verse 6

नभोवाण्युवाच । हे देवा असुराश्चैव मन्थध्वं क्षीरसागरम् । भवताम्बलबुद्धिर्हि भविष्यति न संशयः

ကောင်းကင်မှ အသံတော်က မိန့်ကြားသည်—«ဒေဝတားတို့နှင့် အသူရတို့ အတူတကွ နို့ပင်လယ်ကို လှုပ်နှိုး၍ မွှေကြလော့။ ထိုကိစ္စကြောင့် သင်တို့၌ အင်အားနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ရှင်းလင်းမှု ပေါ်ထွန်းမည်၊ သံသယမရှိ»။

Verse 7

मन्दरं चैव मन्थानं रज्जुं कुरुत वासुकिम् । मिथस्सर्वे मिलित्वा तु मंथनं कुरुतादरात्

«မန္ဒရတောင်ကို မွှေတံအဖြစ်ထား၍၊ ဝါသုကီနဂါးကို ကြိုးအဖြစ်လုပ်ကြလော့။ ထို့နောက် အားလုံးပေါင်းစည်းကာ အပြန်အလှန်ကူညီ၍ ရိုသေသဒ္ဓါဖြင့် ကြိုးစားမွှေကြလော့»။

Verse 8

नन्दीश्वर उवाच । नभोगता तदा वाणीं निशम्याथ सुरासुरः । उद्योगं चक्रिरे सर्वे तत्कर्तुं मुनिसत्तम

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်—«အမြတ်ဆုံး မုနိရေ၊ ထိုအခါ ကောင်းကင်တွင် ပျံ့နှံ့သံတော်ကို ကြားပြီးနောက် ဒေဝတားနှင့် အသူရတို့ အားလုံး ပေါင်းစည်းကာ ထိုအမိန့်ကို ဆောင်ရွက်ရန် အလုပ်အကိုင်စတင်ပြင်ဆင်ကြသည်»။

Verse 9

सुसन्धायाखिलास्ते वै मन्दरम्पर्वतोत्तमम् । कनकाभं च सरलं नानाशोभार्चितं ययुः

အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်ကာ တောင်တန်းတို့အထက်ဆုံး မန္ဒရတောင်သို့ ထွက်ခွာကြသည်။ ထိုတောင်သည် တည့်တံ့သပ်ရပ်၍ ရွှေရောင်တောက်ပကာ အလှအပမျိုးစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 10

सुप्रसाद्य गिरीशं तं तदाज्ञप्ताः सुरासुराः । बलादुत्पाटयामासुर्नेतुकामाः पयोऽर्णवम्

ဂိရိဣရှ (သီဝရှင်) ကို အပြည့်အဝ ပူဇော်ပသကာ သဒ္ဓါဖြင့် နှစ်သက်စေပြီး၊ ထိုအမိန့်တော်အောက်တွင် ဒေဝတားနှင့် အသူရတို့သည် နို့ပင်လယ်သို့ သယ်ယူလိုသဖြင့် တောင်ကို အင်အားဖြင့် ဆွဲထုတ်ကာ မြစ်မြစ်ခွာယူကြသည်။

Verse 11

भुजैरुत्पाट्य ते सर्व्वे जग्मुः क्षीरार्णव पुरे । अशक्ता अभवंस्तत्र तमानेतुं हतौजसः

လက်မောင်းတို့ဖြင့် ဆွဲထုတ်ကာ သူတို့အားလုံးသည် နို့ပင်လယ်အတွင်းရှိ မြို့သို့ သွားကြ၏။ သို့သော် အဲဒီမှာ အင်အားကျိုးပဲ့၍ အားမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သူ့ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာရန် မတတ်နိုင်ကြတော့။

Verse 12

तद्भुजैस्स परिभ्रष्टः पतितो मंदरो गिरिः । सहसातिगुरुस्सद्यो देवदैत्योपरि ध्रुवम्

သူ၏လက်မောင်းတို့၏ထိုးနှက်မှုကြောင့် မန္ဒရာတောင်သည် နေရာမှလျှောကျ၍ ချက်ချင်းကျသွားကာ၊ အလွန်လေးလံသောအလေးချိန်ဖြင့် ဒေဝတို့နှင့် ဒိုင်တျတို့အပေါ် တိတိကျကျ ထိခိုက်ကျရောက်လေ၏။

Verse 13

एवम्भग्नोद्यमा भग्नाः सम्बभूवुस्सुरासुरा । चेतनाः प्राप्य च ततस्तुष्टुवुर्जगदीश्वरम्

ဤသို့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတို့ ပျက်စီးသွားသော ဒေဝတို့နှင့် အဆုရာတို့သည် အလွန်အမင်း ချိုးဖောက်ကွဲပြားသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။ ထို့နောက် သတိပြန်လည်ရရှိသော်၊ စကြဝဠာ၏အရှင် ဂဂဒီဣශ්ဝရကို ချီးမွမ်းသီဆိုကြလေ၏။

Verse 14

तदिच्छयोद्यतास्सर्वे पुनरुत्थाय तं गिरिम् । निचिक्षिपुर्जले नीत्वा क्षीरोदस्योत्तरे तटे

သူ၏အလိုတော်ကြောင့် အားလုံးပြန်လည်ထ၍ ထိုတောင်ကို သယ်ဆောင်ကာ ရေထဲသို့ ချလိုက်ပြီး၊ နို့သမုဒ္ဒရာ၏ မြောက်ဘက်ကမ်းပေါ်တွင် တင်ထားကြလေ၏။

Verse 15

ततस्सुरासुरगणा रज्जुं कृत्वा च वासुकिम् । रत्नान्यादातुकामास्ते ममंथुः क्षीरसागरम्

ထို့နောက် ဒေဝနှင့် အဆုရာအဖွဲ့တို့သည် ဝါဆုကီကို ကြိုးအဖြစ် ပြုလုပ်ကာ၊ အဖိုးတန်ရတနာများကို ရယူလိုသဖြင့် နို့သမုဒ္ဒရာကို မွှေထုတ်ကြလေ၏။

Verse 16

क्षीरोदे मथ्यमाने तु श्रीस्स्वर्लोकमहेश्वरी । समुद्भूता समुद्राच्च भृगुपुत्री हरिप्रिया

နို့ပင်လယ်ကို မွှေခတ်နေစဉ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှင်မဟာမိခင် Śrī သည် ပင်လယ်ထဲမှ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သူမသည် ပင်လယ်မှပင် မွေးဖွား၍ ဘೃဂု၏ သမီးတော် ဖြစ်ကာ Hari ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၏။

Verse 17

धन्वन्तरिः शशांकश्च पारिजातो महाद्रुमः । उच्चैश्श्रवाश्च तुरगो गज ऐरावतस्तथा

ဓနွန္တရီ၊ လ၊ ပါရိဇာတ—ကောင်းကင်ဘုံ၏ မဟာသစ်ပင်—ဦချိုင်ရှ္ရဝသ မြင်းနှင့် အဲရာဝတ ဆင်တို့လည်း ပါဝင်၏။ ဤအရာအားလုံးသည် ဤနေရာတွင် ဆိုထားသော နတ်ဘုရားပေါ်ထွန်းမှုများ ဖြစ်၏။

Verse 18

सुरा हरिधनु श्शङ्खो गावः कामदुघास्ततः । कौस्तुभाख्यो मणिश्चैव तथा पीयूषमेव च

ထို့နောက် နတ်ဝိုင် စုရာ၊ ဟရီ၏ လေးတံ၊ သင်္ခ၊ ဆန္ဒပြည့်စေသော နွားများ၊ ကောသ္တုဘဟု ခေါ်သော မဏိရတနာနှင့် မသေမပျောက် အမృత (ပီယူးရှ) တို့လည်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 19

पुनश्च मथ्यमाने तु कालकूटं महाविषम् । युगान्तानलभ जातं सुरासुरभयावहम

ထို့နောက် ထပ်မံ မွှေခတ်သည့်အခါ ကာလကူဋ ဟုခေါ်သော မဟာအဆိပ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ယုဂအဆုံး မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်လောင်သော အဆိပ်ကြီးသည် နတ်နှင့် အသူရတို့အားလုံးကို ကြောက်ရွံ့စေ၏။

Verse 20

पीयूषजन्मकाले तु बिन्दवो ये बहिर्गताः । तेभ्यः कान्ता समुद्भूता बह्वयो ह्यद्भुतदर्शनाः

အမృత (ပီယူးရှ) မွေးဖွားသည့်အခါ အပြင်သို့ စီးထွက်သွားသော အစက်များ ရှိ၏။ ထိုအစက်များမှ အလင်းရောင်တောက်ပသော မိန်းမပျိုများ အများအပြား ပေါ်ထွန်းလာ၍ မြင်ရသည်မှာ အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 21

शरत्पूर्णेन्दुवदनास्तडित्सूर्य्यानलप्रभाः । हारकेयूरकटकैर्दिव्यरत्नैरलङ्कृताः

သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ဆောင်းဦးကာလ ပြည့်လမင်းကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ သူတို့၏ တောက်ပမှုသည် မိုးကြိုးလက်၊ နေမင်းနှင့် မီးလောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ထွန်းလင်း하였다။ လည်ဆွဲ၊ လက်မောင်းကွင်း၊ လက်ကောက်တို့ကို ကောင်းကင်ရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၍ သာယာမြတ်နိုးဖွယ် သာလွန်သော တေဇောဖြင့် ရောင်ပြန်လင်းလက်하였다။

Verse 22

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां विष्णूपद्रववृषावतारवर्णनं नाम द्वाविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» တတိယစာအုပ်၊ «ရှတရုဒြ သံဟိတာ» အတွင်း၌ “ဗိෂ္ဏု၏ အနှောင့်အယှက်ကို ငြိမ်းစေသော နွားတော်အဝတား၏ ဖော်ပြချက်” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်းနှစ်ဆယ့်နှစ် ပြီးဆုံး၏။

Verse 23

कोटिशस्तास्समुत्पन्नास्त्वमृतात्कामनिस्सृताः । ततोऽमृतं समुत्पन्नं जरामृत्युनिवारणम्

အမృతမှ ကာမဆန္ဒတို့သည် ကောဋိကောဋိ များစွာ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။ ထို့နောက် ထိုဆန္ဒတို့မှပင် အမృతသည် ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းလာ၍ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကို တားဆီးပေးသော အမရရည်ဖြစ်၏။

Verse 24

लक्ष्मीं शंखं कौस्तुभं च खड्गं जग्राह केशवः । जग्राहार्को हयं दिव्यमुच्चैःश्रवसमादरात्

ကေရှဝ (ဗိṣ္ဏု) သည် လက္shmi၊ သင်္ခ၊ ကೌஸ္တုဘ မဏိနှင့် ဓားကို ယူဆောင်၏။ နေမင်း (အရ္က) သည်လည်း အလွန်လေးစားစွာဖြင့် ဥစ္စೈಃश्रဝस् ဟူသော တိဗ္ဗမြင်းကို ယူဆောင်၏။

Verse 25

पारिजातं तरुवरमैरावतमिभेश्वरम् । शचीपतिश्च जग्राह निर्जरेशो महादरात

ထို့နောက် ဒေဝတို့၏အရှင် အိန္ဒြာ (သချီ၏ခင်ပွန်း) သည် သာသနာတော်၏အမိန့်ကိုလေးစားကာ အမြတ်ဆုံး ပါရိဇာတ သစ်ပင်နှင့် ဆင်ဘုရင် အဲရာဝတကို အလွန်ကြည်ညိုစွာ လက်ခံယူ하였다။

Verse 26

कालकूटं शशांकं च देवत्राणाय शंकरः । स्वकण्ठे धृतवाञ्छम्भुस्स्वेच्छया भक्तवत्सलः

ဒေဝတို့ကိုကာကွယ်ရန် သင်္ကရ (ရှမ္ဘု) သည် ဘက္တတို့ကိုချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်၍ မိမိဆန္ဒအလိုက် အန္တရာယ်ကြီး ကာလကူဋ အဆိပ်ကို မိမိလည်ချောင်း၌ ထိန်းထားကာ လမင်းကိုလည်း ဆောင်ယူတော်မူ하였다။

Verse 27

दैत्यास्सुराख्यां रमणीमीश्वराज्ञाविमोहिताः । जगृहुः सकला व्यास सर्वे धन्वन्तरिं जनाः

အို ဗျာသ၊ အရှင်၏အမိန့်ကြောင့် “ဆုရာ” ဟုခေါ်သော မိန်းမအားဖြင့် မောဟသွားကြသော ဒိုင်တျာတို့သည် အားလုံးပေါင်း၍ ဓနွန္တရိကို ဖမ်းဆီးယူကြ하였다။

Verse 28

जगृहुर्मुनयस्सर्वे कामधेनुम्मुनीश्वराः । सामान्यतस्त्रियस्ताश्च स्थिता आसन्विमोहिताः

ထို့နောက် တပသီတို့၏အရှင် မုနိတို့အားလုံးသည် ကာမဓေနုကို ဖမ်းယူကြ하였다။ သို့သော် ထိုမိန်းမတို့သည် သာမန်အတိုင်း ထိုနေရာ၌ ရပ်နေကြပြီး မောဟလွဲမှားနေကြ하였다။

Verse 29

अमृतार्थं महायुद्धं संबभूव जयैषिणाम् । सुराणामसुराणां च मिथः संक्षुब्धचेतसाम्

အမృతကိုရယူရန်အတွက် အောင်ပွဲကိုလိုလားသူတို့အကြား ဒေဝနှင့် အဆုရတို့သည် စိတ်များလှုပ်ရှားကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မီးတောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ မဟာစစ်ပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 30

हृतं सोमं च दैतेयैर्बलाद्देवान्विजित्य च । बलिप्रभृतिभिर्व्यास युगान्ताग्न्यर्कसुप्रभैः

အို ဗျာသ၊ ဒိုင်တျာတို့သည် အင်အားဖြင့် ဒေဝတို့ကို အနိုင်ယူကာ ဆိုမကိုပါ လုယူသွားကြ၏။ ဘလီမှစ၍ အင်အားကြီးသူတို့သည် ကလ္ပအဆုံးမီးနှင့် တောက်လောင်နေသော နေကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် တောက်ပကြ၏။

Verse 31

देवाश्शंकरमापन्ना विह्वलाश्शिवमायया । सर्वे शक्रादयस्तात दैतेयैरर्दिता बलात्

အို ချစ်သူရေ၊ ဒေဝအားလုံး—အင်ဒြာနှင့် အခြားသူတို့—သည် ရှိဝ၏ မာယာကြောင့် မူးဝေကာ ဒိုင်တျာတို့၏ အင်အားကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရသဖြင့် သင်္ကရထံ သွားရောက် ခိုလှုံကြ၏။

Verse 32

ततस्तदमृतं यत्नात्स्त्रीस्वरूपेण मायया । शिवाज्ञया रमेशेन दैत्येभ्यश्च हृतम्मुने

ထို့နောက် အို မုနိ၊ မသေမပျက် အမృతကို ရမေရှ (ဗိဿနု) သည် ရှိဝ၏ အမိန့်တော်အရ ဒိဗ္ဗမာယာဖြင့် မိန်းမရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူကာ ဒိုင်တျာတို့ထံမှ သေချာစွာ လုယူသွား၏။

Verse 33

अपाययत्सुरांस्तांश्च मोहिनीस्त्रीस्वरूपधृक् । मोहयित्वा सुरान्सर्वान्हरिर्मायाविनां वरः

မောဟိနီဟုခေါ်သော မိန်းမရုပ်ကို ဆောင်ယူ၍ ဟရီသည် ဒေဝတို့အား အမృతကို သောက်စေ၏။ ထို့နောက် ဒေဝအားလုံးကို မူးဝေစေပြီးနောက် မာယာကိုင်တွယ်သူတို့အနက် အထွဋ်အမြတ် ဟရီသည် မိမိရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးမြောက်စေ၏။

Verse 34

गत्वा निकटमेतस्या ऊचिरे दैत्यपुंगवाः । पाययस्व सुधामेतां मा भूद्भेदोऽत्र पंक्तिषु

ထိုမိန်းမအနီးသို့ သွားရောက်ကာ ဒိုင်တျာတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်တို့က ပြောကြသည်– “ဤ သုဓာကို အားလုံးကို သောက်စေပါ၊ ဤနေရာ၌ ထိုင်တန်းများအကြား ခွဲခြားမှု သို့မဟုတ် အငြင်းပွားမှု မဖြစ်စေရန်။”

Verse 35

एतदुक्त्वा ददुस्तस्मै विष्णवे छलरूपिणे । ते दैत्या दानवाः सर्वे शिवमायाविमोहिताः

ဤသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ရှိဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်နေသော ဒೈတျာနှင့် ဒာနဝ အားလုံးသည် လှည့်ဖြားသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူထားသော ဗိෂ္ဏုထံသို့ (အလှူ/အပေးအယူ) ကို ပေးအပ်ကြလေ၏။

Verse 36

एतस्मिन्नन्तरे दृष्ट्वा स्त्रियो दानवपुंगवाः । अनयन्नमृतोद्भूता यथास्थानं यथासुखम्

ထိုအချိန်တွင် မိန်းမများကို မြင်၍၊ ဒာနဝတို့အနက် အထက်မြတ်သူများ—အမృత (နတ်ရည်) ထွက်ပေါ်လာခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်၍ ပေါ်ထွန်းလာသူများ—သည် သူမတို့ကို သင့်တော်ရာနေရာသို့၊ သက်သာအဆင်ပြေသလို တစ်ဦးချင်းစီ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေ၏။

Verse 37

तासाम्पुराणि दिव्यानि स्वर्गाच्छगुणान्यपि । घोरैर्यन्त्रैस्सुगुप्तानि मयमायाकृतानि च

ထိုအိမ်ရာဟောင်းများသည် ဒေဝတန်ခိုးပြည့်ဝ၍ ကောင်းကင်၏ဂုဏ်ထက်ပင် လွန်ကဲကာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကာကွယ်ရေးယန္တရားများဖြင့် အလွန်လျှို့ဝှက်စွာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး မာယာ၏ အံ့ဖွယ်မాయာကလည်း ဖန်တီးထားသည်။

Verse 38

सुरक्षितानि सर्वाणि कृत्वा युद्धाय निर्ययुः । अस्पृष्टवक्षसो दैत्याः कृत्वा समयमेव हि

အရာအားလုံးကို လုံခြုံအောင် စီမံကာ သူတို့သည် စစ်ပွဲသို့ ထွက်ခွာကြသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ဒိုင်တျများသည် ရင်ဘတ်မထိခိုက်အောင် ထိန်းသိမ်း၍ တိုက်ပွဲအတွက် သဘောတူညီချက်နှင့် အချိန်ကို သတ်မှတ်ထားကြသည်။

Verse 39

न स्पृशामः स्त्रियश्चेमा यदि देवैर्विनिर्जिताः । इत्युक्त्वा ते महावीरा दैत्यास्सर्वे युयुत्सवः

“ဤမိန်းမများကို မထိမကိုင်ကြမည်၊ အကယ်၍ သူတို့သည် ဒေဝများ၏ အနိုင်ယူခြင်း သို့မဟုတ် ကာကွယ်ခြင်းအောက်တွင် ရှိနေပါက” ဟုဆိုကာ၊ စစ်လိုလားသော ဒိုင်တျဗီရများအားလုံး တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြသည်။

Verse 40

सिंहनादन्ततश्चक्रुश्शंखान्दध्मुः पृथक्पृथक् । पूरयन्त इवाकाशं तर्पयन्तो बलाहकान्

ထို့နောက် သူတို့သည် ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကြ၍ တစ်ဦးချင်းစီ မိမိတို့၏ သင်္ခါကို သီးသန့်သီးသန့် ဖူးမှုတ်ကြသည်။ ကောင်းကင်ကို ပြည့်နှက်စေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မိုးတိမ်များကိုပင် ပျော်ရွှင်စေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 41

युद्धं बभूव देवानामसुरैस्सह भीकरम् । देवासुराख्यमतुलं प्रसिद्धं भुवनत्रये

ထို့နောက် ဒေဝတို့နှင့် အသူရတို့အကြား ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်ပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ၎င်းသည် “ဒေဝ–အသူရ စစ်ပွဲ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော တိုက်ပွဲဖြစ်၍ လောကသုံးပါးလုံးတွင် နာမည်ကြီးလျက်ရှိ၏။

Verse 42

जयं प्रापुस्सुरास्सर्वे विष्णुना परिरक्षिताः । दैत्याः पलायितास्तत्र हताः सामरविष्णुना

ဗိဿဏု၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ဒေဝတော်အားလုံး အောင်ပွဲရရှိကြသည်။ ထိုနေရာ၌ ဒိုင်တျများ ထွက်ပြေးကြပြီး စစ်မြေ၌ တိုက်ခိုက်သူ ဗိဿဏုက သတ်ဖြတ်တော်မူသည်။

Verse 43

दैत्याः संमोहिता देवैर्विष्णुना च महात्मना । हतावशिष्टाः पातालं विविशुर्विवराणि च

ဒေဝတော်များနှင့် မဟာသတ္တိရှိသော ဗိဿဏုတို့ကြောင့် ဒိုင်တျများ စိတ်မောဟိုက်လှည့်စားခံရသည်။ သတ်ဖြတ်မှုမှ လွတ်ကျန်သူတို့သည် ပာတာလာသို့ ဝင်ကာ မြေအောက်အပေါက်များနှင့် လျှို့ဝှက်ဂူများထဲသို့ ဆုတ်ခွာကြသည်။

Verse 44

अनुवव्राज तान्विष्णुश्चक्रपाणिर्महाबलः । पातालं परमं गत्वा संस्थितान्भीतभीतवत्

ထို့နောက် စက်ရပာဏိ မဟာဗလရှိသော ဗိဿဏုသည် သူတို့ကို လိုက်လံလိုက်စားတော်မူသည်။ အနက်ရှိုင်းဆုံး ပာတာလာသို့ ရောက်သော် ထိုနေရာ၌ ကြောက်ရွံ့မှုထပ်ဆင့်ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ရပ်နေကြသည်ကို တွေ့တော်မူ၏။

Verse 45

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु ददर्शामृतसम्भवाः । कान्ताः पूर्णेन्दुवदना दिव्यलावण्यगर्विताः

ထိုအခါတွင် ဗိဿဏုသည် အမృతမှ မွေးဖွားလာသော လှပသက်ဝင် မိန်းမတော်များကို မြင်တော်မူ၏—လပြည့်မျက်နှာကဲ့သို့၊ တောက်ပ၍ ဒေဝီအလှအပကို ဂုဏ်ယူနေကြ၏။

Verse 46

संमोहितः कामबाणैर्लेभे तत्रैव निर्वृतिम् । ताभिश्च वरनारीभिः क्रीडमानो बभूव ह

ကာမဒေဝ၏ မြားတံများကြောင့် စိတ်မောဟိုက်သွားသော ဗိဿဏုသည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိတော်မူ၏။ ထိုအထူးကောင်းမြတ်သော မိန်းမတော်များနှင့် ကစားပျော်နေ၍ အမှန်တကယ် ကစားခြင်း၌ တည်နေတော်မူ၏။

Verse 47

ताभ्य पुत्रानजनयद्विष्णुर्वरपराक्रमान् । महीं सर्वां कंपयतो नानायुद्धविशारदान्

ထိုမိန်းမတော်များမှ ဗိဿဏုသည် အထူးကောင်းမြတ်သော သတ္တိဗလနှင့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားရှိသော သားတော်များကို မွေးဖွားစေတော်မူ၏။ သူတို့သည် စစ်ပညာအမျိုးမျိုး၌ ကျွမ်းကျင်၍ သူတို့၏ အင်အားကြောင့် မြေကြီးတစ်လုံးလုံး တုန်လှုပ်စေ၏။

Verse 48

ततो वै हरिपुत्रास्ते महाबलपराक्रमाः । महोपद्रवमाचेरुस्स्वर्गे भुवि च दुःखदम्

ထို့နောက် ဟရိ၏ သားတော်များသည် အလွန်ကြီးမားသော အင်အားနှင့် သတ္တိဗလကို ပိုင်ဆိုင်၍ ကောင်းကင်လောကနှင့် မြေပြင်လောက နှစ်ဖက်စလုံး၌ ဒုက္ခပေးသော မဟာအန္တရာယ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေကြ၏။

Verse 49

लोकोपद्रवमालक्ष्य निर्जरा मुनयोऽथ वै । चक्रुर्निवेदनन्तेषां ब्रह्मणे प्रणिपत्य च

လောကများ၌ ဖြစ်ပွားလာသော အပူအပင်ကို မြင်ကြသဖြင့် မသေမမြဲသော ရှင်ရသီများသည် ဗြဟ္မာထံ ဦးချ၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ အခြေအနေကို တင်ပြလျက် အလျှောက်စာကို ဆက်သွင်းကြ၏။

Verse 50

तच्छ्रुत्वादाय तान्ब्रह्मा ययौ कैलासपर्वतम् । तत्र दृष्ट्वा शिवं देवैः प्रणनाम पुनः पुनः

ထိုသတင်းကိုကြားပြီးနောက် ဗြဟ္မာသည် သူတို့ကိုစုစည်းကာ ကိုင်လာသ पर्वတ သို့သွား하였다။ ထိုနေရာတွင် သီဝဘုရားကိုမြင်လျှင် နတ်တို့နှင့်အတူ ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 51

तुष्टाव विविधैस्तोत्रैर्नत स्कन्धः कृताञ्जलिः । जय देव महादेव सर्वस्वामिन्निति ब्रुवन्

ပခုံးကိုနှိမ့်ချ၍ လက်အုပ်ချီကန်တော့လျက်၊ မျိုးစုံသော စတုတ္တရများဖြင့် သီဝဘုရားကိုချီးမွမ်းကာ “အောင်မြင်ပါစေ၊ အို ဘုရားသခင်၊ အို မဟာဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်၏အရာအားလုံး၏ အရှင်” ဟုဆို하였다။

Verse 52

ब्रह्मोवाच । देवदेव महादेव लोकान्रक्षाखिलान्प्रभो । उपद्रुतान्विष्णुपुत्रैः पातालस्थैर्विकारिभिः

ဗြဟ္မာကဆိုသည်— “နတ်တို့၏နတ် မဟာဒေဝ၊ အရှင်ဘုရား၊ လောကအားလုံးကိုကာကွယ်ပါ။ ပာတာလ၌နေထိုင်၍ အကြမ်းဖက်ပြောင်းလဲမှုများရှိသော ဗိဿနု၏သားတို့ကြောင့် လောကများသည် နှိပ်စက်ခံနေရပါသည်။”

Verse 53

नारीष्वमृतभूतासु संसक्तात्मा हरिर्विभो । पाताले तिष्ठतीदानीं रमते हि विकारवान्

အို အလုံးစုံပြည့်ဝသော အရှင်၊ ဟရီသည် သေမင်းကဲ့သို့သော မိန်းမတို့၌ စိတ်ကပ်လျက်ရှိသည်။ ယခု ပာတာလ၌နေထိုင်ကာ ပြောင်းလဲမှုအောက်တွင် ပျော်မြူးလျက်ရှိသည်။

Verse 54

नन्दीश्वर उवाच । इत्थं बहुस्तुतः शम्भुर्ब्रह्मणा सर्षिनिर्जरैः । लोकसंरक्षणार्थाय विष्णोरानयनाय च

နန္ဒီဣශ්ဝရကဆိုသည်— ဗြဟ္မာသည် ရှိသီများနှင့် မသေသောနတ်တို့နှင့်အတူ သမ္ဘုကို အလွန်ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ လောကကာကွယ်ရေးအတွက်လည်းကောင်း၊ ဗိဿနုကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ရန်အတွက်လည်းကောင်း၊ အရှင်သည် လုပ်ဆောင်တော်မူ하였다။

Verse 55

ततस्स भगवाञ्छम्भुः कृपासिंधुर्महेश्वरः । तदुपद्रवमाज्ञाय वृषरूपो बभूव ह

ထို့နောက် ကရုဏာသမုဒ္ဒရာ မဟေရှ్వర ဘဂဝန် ရှမ္ဘုသည် ထိုဘေးအန္တရာယ်ကို သိမြင်၍ အမှန်တကယ် နွားရုပ် (ဝೃષ) ကို ခံယူကာ ဓမ္မကို ကာကွယ်ထောက်မရန် ဖြစ်လာတော်မူ၏။