Viśvānara-Gṛhapati Upākhyāna — Śivasya Agni-gṛhe Avatāraḥ (The Account of Viśvānara Gṛhapati and Śiva’s Descent into the House of Fire)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु ब्रह्मसुत प्रीत्या चरितं शशिमौलिनः । सोऽवतीर्णो यथा प्रीत्या विश्वानरगृहे शिवः

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်။ «ဗြဟ္မာ၏သားရေ၊ ချစ်ခင်သဒ္ဓါဖြင့် လမောက်တော်ရှင်၏ သန့်ရှင်းသော အတ္ထုပ္ပတ္တိကို နားထောင်လော့။ သီဝသည် ကရုဏာနှင့် ပီတိကြောင့် ဗိශ්ဝာနရ၏ အိမ်တော်၌ ဆင်းသက်ထင်ရှားလာပုံကို ကြားလော့»။

Verse 2

नाम्ना गृहपतिः सोऽभूदग्निलोकपतिर्मुने । अग्निरूपस्तेजसश्च सर्व्वात्मा परमः प्रभुः

အို မုနိရေ၊ သူသည် “ဂೃಹပတိ” ဟူသော အမည်ဖြင့် အဂ္နိလောက၏ အရှင်ဖြစ်လာ၏။ သူသည် အဂ္နိ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်နှင့် တေဇောဓာတ်၏ တောက်ပမှုဖြစ်ပြီး၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းကိန်းအတ္တမဖြစ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်တော်ဖြစ်၏။

Verse 3

नर्मदायास्तटे रम्ये पुरे नर्मपुरे पुरा । पुरारिभक्तः पुण्यात्मा भवद्विश्वानरो मुनिः

ရှေးကာလ၌ နർമဒါမြစ်၏ လှပသော ကမ်းပါးပေါ်၊ နർമပုရ ဟူသော မြို့၌ သန့်ရှင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်ရှိသည့် မုနိတစ်ပါး ဗိශ්ဝာနရ အမည်ရှိခဲ့သည်—သူသည် သင်၏ ယခင်အဝင်္ကာနာဖြစ်ပြီး၊ သုံးမြို့ဖျက်ရှင် (ပုရာရီ) သီဝကို အလွန်သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်သူဖြစ်၏။

Verse 4

ब्रह्मचर्य्याश्रमे निष्ठो ब्रह्मयज्ञरतस्सदा । शाण्डिल्यगोत्रः शुचिमान्ब्रह्मतेजो निधिर्व्वशी

သူသည် ဗြဟ္မစရိယာ-အာရှရမ၌ တည်ကြည်ခိုင်မာစွာ နေထိုင်၍ ဗြဟ္မယဇ္ဉ (ဝေဒပညာလေ့လာခြင်းနှင့် မန္တရသဒ္ဒါရွတ်ဆိုခြင်း) ကို အမြဲတမ်း အလေးအနက်ထားခဲ့သည်။ ရှာဏ္ဍိလျ ဂိုထရဝင်ဖြစ်၍ အကျင့်သန့်ရှင်းကာ ဗြဟ္မတေဇ အလင်းရောင်၏ သိုလှောင်ရာဖြစ်ပြီး အာရုံခံအင်္ဂါများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 5

विज्ञाताखिलशास्त्रार्थस्सदाचाररतस्सदा । शैवाचारप्रवीणोऽति लौकिकाचारविद्वरः

သူသည် သာသနာကျမ်းအပေါင်းတို့၏ အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်ကျွမ်းကျင်ပြီး သဒ္ဒာစာရ (သမာဓိရှိသော အကျင့်) ကို အမြဲတမ်း လိုက်နာသူဖြစ်သည်။ ရှైవအာစာရ၏ စည်းကမ်းသဘောတရားများတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ကာ လောကီအကျင့်အကြံကို မှန်ကန်စွာ သိမြင်သူတို့အနက် ထိပ်တန်းဖြစ်သည်။

Verse 6

चित्ते विचार्य्य गृहिणीगुणान्विश्वानरः शुभान् । उदुवाह विधानेन स्वोचितां कालकन्यकाम्

သူသည် အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝနှင့် ကိုက်ညီသော မင်္ဂလာဂုဏ်သတ္တိများကို စိတ်တွင် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက်၊ ဗိශ්ဝာနရသည် မိမိနှင့် သင့်လျော်သော ကာလကနျာကို ထုံးတမ်းအတိုင်း သင့်တော်သော ရိတိဖြင့် လက်ထပ်ယူ하였다။

Verse 7

अग्निशुश्रूषणरतः पञ्चयज्ञपरायणः । षट्कर्मनिरतो नित्यं देवपित्रतिथिप्रियः

သူသည် သန့်ရှင်းသော မီးအဂ္နိကို ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရာတွင် အလွန်အမင်း အားထုတ်သူဖြစ်ပြီး၊ မဟာယဇ္ဉ ငါးပါးကို တည်ကြည်စွာ ဆောင်ရွက်သူ၊ သတ်မှတ်ထားသော ကర్మ ခြောက်ပါးကို နေ့စဉ် လုပ်ဆောင်သူ၊ ဒေဝတားများ၊ ပိတೃများနှင့် ဧည့်သည်တော်များကို နှစ်သက်စေသူ ဖြစ်သည်။

Verse 8

एवम्बहुतिथे काले गते तस्याग्रजन्मनः । भार्य्या शुचिष्मती नाम भर्तारम्प्राह सुव्रता

ထိုပထမမွေးသား၏ ဘဝ၌ ရက်များစွာ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်၊ သီလဝတ္တရားပြည့်စုံသော ဇနီးဖြစ်သူ—ရှုချိစ်မတီ အမည်ရှိသူ—သည် မိမိခင်ပွန်းအား စကားဆို하였다။

Verse 9

नाथ भोगा मया सर्वे भुक्ता वै त्वत्प्रसादतः । स्त्रीणां समुचिता ये स्युस्त्वां समेत्य मुदावहाः

အို သခင်ရှင်၊ သင်၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့် အပျော်အပါးအားလုံးကို ကျွန်မ အမှန်တကယ် ခံစားပြီးပြီ။ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် သင့်လျော်သော ပျော်ရွှင်မှုတို့သည် သင့်ထံ ရောက်ရှိပေါင်းစည်းမှသာ စစ်မှန်သော သုခဖြစ်လာသည်။

Verse 10

एवम्मे प्रार्थितन्नाथ चिराय हृदि संस्थितम् । गृहस्थानां समुचितं त्वमेतद्दातुमर्हसि

အို သခင်ရှင်၊ ဤအရာကို ကျွန်မသည် ကြာရှည်စွာ နှလုံးထဲတွင် ထားရှိလာပြီး ယခု နမ့်နမ့်တောင်းပန်ပါသည်။ အိမ်ထောင်ရှင်တို့အတွက် အမှန်တကယ် သင့်လျော်သောအရာကို သင်ပေး၍ ပေးသနားရန် သင်သည် ထိုက်တန်ပါသည်။

Verse 11

विश्वानर उवाच । किमदेयं हि सुश्रोणि तव प्रियहितैषिणी । तत्प्रार्थय महाभागे प्रयच्छाम्यविलम्बितम्

ဗိဿ္ဝာနရက ပြောသည်– «အို ခါးလှမိန်းမ၊ သင့်အတွက် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်နှင့် အကျိုးရှိရာကို ငါလိုလားသူဖြစ်သဖြင့် သင့်အား မပေးနိုင်သည့်အရာ ဘာရှိမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် မဟာဘဂါဝတီ၊ တောင်းလော့—ငါ မနှောင့်နှေးဘဲ ပေးမည်»။

Verse 12

महेशितुः प्रसादेन मम किञ्चिन्न दुर्लभम् । इहामुत्र च कल्याणि सर्वकल्याणकारिणः

မဟေရှ္ဝရ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကျွန်မအတွက် မရနိုင်သည့်အရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပါ။ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ကောင်းကျိုးအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ထိုသခင်သည် ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌လည်း ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပေးသနားတော်မူသည်။

Verse 13

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य वचः पत्युस्तस्य सा पतिदेवता । उवाच हृष्यद्वदना करौ बद्ध्वा विनीतिका

နန္ဒီဣရှ္ဝရက ပြောသည်– ထိုသို့ ခင်ပွန်း၏စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ခင်ပွန်းကို ဘုရားတော်ကဲ့သို့ ရိုသေသော မယားသည် ပျော်ရွှင်လင်းလက်သော မျက်နှာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကပ်ကာ နမ့်နမ့်ပြောဆို하였다။

Verse 14

शुचिष्मत्युवाच । वरयोग्यास्मि चेन्नाथ यदि देयो वरो मम । महेशसदृशम्पुत्रन्देहि नान्यं वरं वृणे

သုစိစ္မတီက ပြောသည်— «အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်မသည် ကောင်းချီးတော်ကို ခံယူထိုက်သူဖြစ်လျှင်၊ ကောင်းချီးတော် ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ မဟေရှ (ရှီဝ) နှင့် တူညီသော သားတော်ကို ပေးသနားပါ။ အခြားကောင်းချီးကို မရွေးပါ»။

Verse 15

नन्दीश्वर उवाच । इति तस्या वचः श्रुत्वा ब्राह्मणस्स शुचिव्रतः । क्षणं समाधिमाधाय हृद्येतत्समचिन्तयत्

နန္ဒီဣရှွရက ပြောသည်— သူမ၏စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သန့်ရှင်းသောဝရတကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်းသော ဗြာဟ္မဏသည် ခဏတာ သမာဓိဝင်ကာ၊ နှလုံးအတွင်း၌ ဤအကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 16

अहो किं मे तया तन्व्या प्रार्थितं ह्यतिदुर्लभम् । मनोरथपथाद्दूरमस्तु वा स हि सर्व्वकृत्

«အို! ထိုပါးလျားသောသူမက ငါ့ထံမှ ဘာကို တောင်းဆိုသနည်း။ အလွန်ရခက်သော အရာလား။ သာမန်ဆန္ဒ၏ လမ်းကြောင်းမှ ဝေးကွာနေစေကာမူ၊ အရာအားလုံးကို ပြုလုပ်နိုင်သော အရှင် (ရှီဝ) သည် အားလုံးကို ပြီးမြောက်စေနိုင်၏»။

Verse 17

तेनैवास्या मुखे स्थित्वा वाक्स्वरूपेण शम्भुना । व्याहृतं कोऽन्यथा कर्त्तुमु त्सहेत भवेदिदम्

ရှမ္ဘု ကိုယ်တိုင်သည် သူမ၏ပါးစပ်အတွင်း၌ စကား၏ရূপအဖြစ် တည်ရှိကာ ထိုစကားကို ထုတ်ဖော်တော်မူ၏။ ဤအရာကို အခြားသို့ ပြောင်းလဲစေခြင်း သို့မဟုတ် မတူညီစွာ ပြောဆိုနိုင်မည့် အင်အားကို မည်သူက ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 18

नन्दीश्वर उवाच । इति सञ्चिंत्य स मुनिर्विश्वानर उदारधीः । ततः प्रोवाच ताम्पत्नीमेकपत्नीव्रते स्थितः

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် ဉာဏ်ကြီးမားသော မုနိ ဝိශ්ဝာနရ သည် တစ်ဇနီးတည်းကို သစ္စာထားသော ဝ్రတ၌ တည်နေသူအဖြစ် မိမိဇနီးအား ထိုနောက် ပြောဆိုလေ၏။

Verse 19

नन्दीश्वर उवाच । इत्थमाश्वास्य ताम्पत्नीञ्जगाम तपसे मुनिः । यत्र विश्वेश्वरः साक्षात्काशीनाथोऽधि तिष्ठति

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်—«ဤသို့ မိမိဇနီးကို သက်သာစေပြီးနောက် မုနိသည် တပသ္ယာ ပြုရန် ထွက်ခွာသွား၏။ အဲဒီနေရာမှာ ကာသီနာထ၊ ဝိශ්ဝေශ්ဝရ သည် ကိုယ်တိုင် တည်ရှိနေတော်မူ၏»။

Verse 20

प्राप्य वाराणसीं तूर्णं दृष्ट्वा ताम्मणिकर्णिकाम् । तत्याज तापत्रितयमपि जन्मशतार्जितम्

ဝါရာဏသီသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိကာ မဏိကဏ္ဏိကာကို မြင်တွေ့သဖြင့်၊ ထိုသီဝတီရ္ထ၏ သာသနာတော်ကရုဏာကြောင့် မွေးဖွားရာရာချီ စုဆောင်းလာသော ဒုက္ခသုံးပါးကိုတောင် စွန့်လွှတ်နိုင်လေ၏။

Verse 21

दृष्ट्वा सर्वाणि लिंगानि विश्वेशप्रमुखानि च । स्नात्वा सर्वेषु कुण्डेषु वापीकूपसरस्सु च

ဝိශ්ဝေရှ အစရှိသော သန့်ရှင်းသော လိင်္ဂများအားလုံးကို မြင်ဖူးပြီး၊ ကုဏ္ဍများ၊ ရေကန်များ၊ ရေတွင်းများ၊ အိုင်များတွင် ရေချိုးသန့်စင်လျက်၊ ဘက္တသည် သန့်ရှင်းကာ သီဝ၏ ကရုဏာပြည့်ဝသော ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုအတွက် အရည်အချင်းပြည့်စုံလာသည်။

Verse 22

नत्वा विनायकान्सर्वान्गौरीं शर्वां प्रणम्य च । सम्पूज्य कालराजञ्च भैरवम्पापभक्षणम्

ဝိနာယကများအားလုံးကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး၊ ဂေါရီနှင့် ရှရဝ (သီဝ) ကိုလည်း ပဏာမပြုကာ၊ အချိန်နှင့် မရဏ၏ အရှင် ကာလာရာဇာကို ထိုက်တန်စွာ ပူဇော်ပြီး၊ အပြစ်ကို စားသုံးဖျက်ဆီးသူ ဘဲရဝကိုလည်း ဝတ်ပြုလေ၏။

Verse 23

दण्डनायकमुख्यांश्च गणान्स्तुत्वा प्रयत्नतः । आदिकेशवमुख्यांश्च केशवम्परितोष्य च

ကြိုးပမ်းအားထုတ်၍ ဒဏ္ဍနာယကကို အစပြုသော ဂဏများနှင့် ထိုတို့အထဲ အထွတ်အမြတ်တို့ကို ချီးမွမ်းပြီး၊ ထို့ပြင် အာဒိ-ကေရှဝကို အစပြုသော ကေရှဝ (ဗိષ્ણု) ကိုလည်း ပျော်ရွှင်စေကာ၊ ထို့နောက် ဘက္တိဖြင့် ဆက်လက် တိုးတက်သွား하였다။

Verse 24

लोकार्कमुखसूर्यांश्च प्रणम्य स पुनःपुनः । कृत्वा च पिण्डदानानि सर्वतीर्थेष्वतन्द्रितः

သူသည် လောကတို့၏ မျက်နှာတော်ဖြစ်သော နေမင်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။ ထို့ပြင် မပျင်းမနား အမြဲတမ်း ကြိုးပမ်းလျက် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ အားလုံး၌ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်ပွဲများကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 25

सहस्रभोजनाद्यैश्च मुनीन्विप्रान्प्रतर्प्य च । महापूजोपचारैश्च लिंगान्यभ्यर्च्य भक्तितः

အစားအသောက်ပွဲကြီးများနှင့် အခြားအရာများဖြင့် မုနိများနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို ပြည့်ဝစွာ ကျေနပ်စေပြီးနောက်၊ မဟာပူဇာ၏ အလှူပစ္စည်းများနှင့် ဝန်ဆောင်မှုများဖြင့် သဒ္ဓါဖြင့် ရှိဝလင်္ဂများကို ပူဇော်အာရాధနာပြုလျှင်—(မဟာပုဏ္ဏကံ ရရှိသည်)။

Verse 26

असकृच्चिन्तयामास किं लिंगं क्षिप्रसिद्धिदम् । यत्र निश्चलतामेति तपस्तनयकाम्यया

သူသည် ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားလေ၏—“လျင်မြန်စွာ အောင်မြင်မှု ပေးသော ရှိဝလင်္ဂသည် မည်သည့်လင်္ဂနည်း။ မည်သည့်လင်္ဂကို ပူဇော်လျှင် တပစ် (tapas) ဖြင့် သားတော်ကို လိုလားကာ တပစ်ကျင့်စဉ်၌ မလှုပ်မရှား တည်ကြည်မှု ရနိုင်သနည်း” ဟု။

Verse 27

क्षणं विचार्य्य स मुनिरिति विश्वानरस्सुधीः । क्षिप्रम्पुत्रप्रदं लिंगं वीरेशम्प्रशशंस ह

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ပညာရှိ မုနိ ဝိශ්ဝာနရသည် “ဗီရေးရှ” ကို ချီးမွမ်းကာ—“ဤလင်္ဂသည် သားတော်ကို လျင်မြန်စွာ ပေးတတ်၏” ဟု ကြေညာလေ၏။

Verse 28

असंख्यातास्सहस्राणि सिद्धाः सिद्धिं गतास्ततः । सिद्धलिंगमिति ख्यातन्तस्माद्वीरेश्वरम्परम्

ထိုနေရာ၌ အရေအတွက်မတွက်နိုင်သော ထောင်ပေါင်းများစွာသော စိဒ္ဓများသည် အမြင့်ဆုံးသော အောင်မြင်မှုသို့ ရောက်ရှိကြ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုလင်္ဂကို “စိဒ္ဓလင်္ဂ” ဟု ကျော်ကြားလာပြီး၊ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် “အလွန်မြင့်မြတ်သော ဗီရေရှ္ဝရ” ဟုလည်း ချီးကျူးခေါ်ဝေါ်ကြ၏။

Verse 29

वीरेश्वरम्महालिंगमब्दमभ्यर्च्य भक्तितः । आयुर्मनोरथं सर्वं पुत्रादिकमनेकशः

“ဗီရေရှ္ဝရ” ဟု ခေါ်သော မဟာလင်္ဂကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်အာရုံပြုလျှင် အသက်ရှည်ခြင်း၊ စိတ်ကူးအလိုဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံခြင်းနှင့် သားသမီးတို့ကဲ့သို့ မျိုးစုံသော ကောင်းချီးများကို ရရှိလေသည်။

Verse 30

अहमप्यत्र वीरेशं समाराध्य त्रिकालताः । आशु पुत्रमवाप्स्यामि यथाभिलषितं स्त्रिया

ငါလည်း ဤနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော တစ်နေ့သုံးကြိမ်အချိန်တို့တွင် ဝီရေရှ (Vīreśa) ကို ပူဇော်မည်။ မကြာမီ ငါသည် မိန်းမတစ်ယောက်၏ ဆန္ဒကဲ့သို့ သားတော်ကို ရရှိမည်။

Verse 31

नन्दीश्वर उवाच । इति कृत्वा मतिन्धीरो विप्रो विश्वानरः कृती । चन्द्रकूपजले स्नात्वा जग्राह नियमं व्रती

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော ဘြာဟ္မဏ ဝိශ්ဝာနရ (Viśvānara) သည် ကျွမ်းကျင်ပြည့်စုံသူဖြစ်၍ စန္ဒရကူပ (Candrakūpa) ရေတွင် ရေချိုးကာ၊ ဝရတီအဖြစ် နိယမ (niyama) သာသနာကျင့်စဉ်ကို ခံယူ하였다။

Verse 32

एकाहारोऽभवन्मासं मासं नक्ताशनोऽभवत् । अयाचिताशनो मासम्मासन्त्यक्ताशनः पुनः

တစ်လအတွင်း တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်လတွင် ညအချိန်တွင်သာ စားသောက်ခဲ့သည်။ တစ်လအတွင်း မတောင်းဘဲ ရလာသော အစာကိုသာ စားသောက်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် နောက်တစ်လတွင် ထပ်မံ၍ အစာကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။

Verse 33

पयोव्रतोऽभवन्मासम्मासम्मासं शाक फलाशनः । मासम्मुष्टितिलाहारो मासं पानीयभोजनः

တစ်လပတ်လုံး နို့သာသောက်သော ဝရတကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။ နောက်တစ်လတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးများသာ စားသည်။ ထို့နောက် တစ်လတွင် နှမ်းစေ့ လက်တစ်ဖက်စာသာဖြင့် အသက်ရှင်၍၊ နောက်တစ်လတွင် ရေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် ယူသည်။

Verse 34

पञ्चगव्याशनो मासम्मासञ्चान्द्रायणव्रती । मासं कुशाग्रजलभुग्मासं श्वसनभक्षणः

တစ်လတွင် နွား၏ ထုတ်ကုန်ငါးမျိုး (ပဉ္စဂဗျ) ကိုသာ စားသောက်သည်။ နောက်တစ်လတွင် စန္ဒြာယဏ ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသည်။ တစ်လတွင် ကုရှမြက် အဖျားဖြင့် ယူသောရေကိုသာ သောက်၍၊ နောက်တစ်လတွင် အသက်ရှူသော လေတင်ကိုသာ အာဟာရအဖြစ် နေထိုင်သည်။

Verse 35

एवमब्दमितं कालन्तताप स तपोऽद्भुतम् । त्रिकालमर्चयद्भक्त्या वीरेशं लिङ्गमुत्तमम्

ဤသို့ သတ်မှတ်ထားသော နှစ်ကာလတစ်လျှောက် အံ့ဖွယ် တပသကို ကျင့်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် နေ့စဉ် သန့်ရှင်းသော သုံးချိန်တိုင်းတွင် ဘက္တိဖြင့် အထွတ်အမြတ် ဗီရေရှ လင်္ဂ—ကရုဏာတော်ဖြင့် ပူဇော်ခံရသော ရှိဝ၏ ပုံသဏ္ဍာန်—ကို အာရဓနာပြုခဲ့သည်။

Verse 36

अथ त्रयोदशे मासि स्नात्वा त्रिपथगाम्भसि । प्रत्यूष एव वीरेशं यावदायाति स द्विजः

ထို့နောက် ဆယ့်သုံးလမြောက်တွင် သုံးလောကသို့ စီးဆင်းသော တြိပထဂါ (ဂင်္ဂါ) ရေတွင် ရေချိုးပြီး၊ မိုးလင်းအချိန်၌ ထိုဒွိဇ ဘြာဟ္မဏသည် ဗီရေရှ (ရှိဝ) ထံသို့ သွားကာ၊ သခင်ထံ ရောက်သည်အထိ ထိုနေရာ၌ နေခဲ့သည်။

Verse 37

तावद्विलोकयाञ्चक्रे मध्ये लिंगन्तपोधनः । विभूतिभूषणम्बालमष्टवर्षाकृतिं शिशुम्

ထိုအခါ လင်္ဂကို အာရုံစိုက်နေသော တပသဓနသည် အလယ်ဗဟို၌ ကလေးတစ်ဦးကို မြင်လေသည်—အသက်ရှစ်နှစ်ခန့် ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော သန့်ရှင်းအပြစ်ကင်းသော ကလေးငယ်၊ ဗိဘူတိ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို အလှဆင်အဖြစ် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 38

आकर्णायतनेत्रञ्च सुरक्तदशनच्छदम् । चारुपिंगजटामौलि न्नग्नप्रहसिताननम्

နားတိုင်အောင် ကျယ်ပြန့်သည့် မျက်စိတော်၊ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားတော်တို့ နီရဲတောက်ပ၏။ အညိုရောင်လှပသော ဇဋာမော်လီကို မကွယ်မဝှက် ဆောင်ထားပြီး၊ မျက်နှာတော်သည် အတားအဆီးမရှိ ပွင့်လင်းကာ ကျယ်ပြန့်တောက်ပသော အပြုံးတော်ဖြင့် ရောင်လင်းနေ၏။

Verse 39

शैशवोचितनेपथ्यधारिणञ्चितिधारिणम् । पठन्तं श्रुतिसूक्तानि हसन्तं च स्वलीलया

သူတို့သည် ကလေးဘဝနှင့် ကိုက်ညီသော အလှဆင်တော်များကို ဝတ်ဆင်၍ သန့်ရှင်းသော ထိပ်ချုပ်ဆံတော်ကို ဆောင်ထားကာ၊ ဝေဒသုတ်တော်များကို ရွတ်ဖတ်နေသည့်အပြင်၊ မိမိ၏ သာသနာလီလာဖြင့် ကစားကာ ရယ်မောနေတော်မူသည်ကို မြင်ကြ၏။

Verse 40

तमालोक्य मुदम्प्राप्य रोमकञ्चुकितो मुनिः । प्रोच्चचार हृदालापान्नमोस्त्विति पुनः पुनः

ထိုအရှင်ကို မြင်လိုက်သော် မုနိသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝကာ ကိုယ်တော်တစ်လျှောက် အမွှေးတော်ထောင်လှုပ်သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်၏။ နှလုံးအနက်မှ “နမောသ္တု—သင့်အား ဂါရဝပြုပါ၏” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ဆိုမြွက်လေ၏။

Verse 41

अभिलाषप्रदैः पद्यैरष्टभिर्बालरूपिणम् । तुष्टाव परमानन्दं शंभुं विश्वानरः कृती

ဆန္ဒပြည့်စေသော ကဗျာရှစ်ပုဒ်ဖြင့် အကျင့်ကျင့်ပြီးမြောက်သူ ဝိශ්ဝာနရသည်၊ ကလေးသဏ္ဌာန်တော်ကို ခံယူတော်မူသော ပရမာနန္ဒ သမ္ဘုကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 42

विश्वानर उवाच । एकम्ब्रह्मैवाद्वितीयं समस्तं सत्यंसत्यं नेह नानास्ति किञ्चित् । एको रुद्रो न द्वितीयोऽवतस्थे तस्मादेकन्त्वाम्प्रपद्ये महेशम्

ဝိශ්ဝာနရက ဆိုသည်— “ဤအရာအားလုံးသည် ဒုတိယမရှိသော ဗြဟ္မတစ်ပါးတည်းပင် ဖြစ်၏—အမှန်၊ အမှန်တကယ်ပင်; ဤနေရာ၌ မျိုးစုံကွဲပြားမှု အနည်းငယ်မျှ မရှိ။ ရုဒ္ရတစ်ပါးတည်းသာ တည်ရှိ၍ ဒုတိယမရှိ။ ထို့ကြောင့် မဟေရှ၊ တစ်ပါးတည်းသော သင့်ထံ၌ ငါ ခိုလှုံပါ၏။”

Verse 43

कर्ता हर्त्ता त्वं हि सर्वस्य शम्भो नानारूपेष्वेकरूपोऽप्यरूपः । यद्वत्प्रत्यग्धर्म एकोऽप्यनेकस्तस्मान्नान्यन्त्वां विनेशम्प्रपद्ये

အို သမ္ဘု၊ အရာအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ပြန်လည်သိမ်းယူရှင်မှာ သင်တစ်ပါးတည်းပင်။ ပုံသဏ္ဍာန်အမျိုးမျိုးဖြင့် ထင်ရှားသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာ တစ်ပါးတည်းဖြစ်ပြီး ပုံသဏ္ဍာန်အားလုံးကိုလည်း ကျော်လွန်တော်မူ၏။ အတွင်းအတ္တတစ်ပါးကို လုပ်ဆောင်ချက်အလိုက် များစွာဟု ခေါ်သကဲ့သို့ သင်လည်း အနှစ်သာရတစ်ပါးတည်း။ ထို့ကြောင့် သင်မရှိဘဲ အို အရှင်၊ အခြားအကာအကွယ်ကို မရှာပါ။

Verse 44

रज्जो सर्पश्शुक्तिकायां च रौप्यं नैरः पूरस्तन्मृगाख्ये मरीचौ । यद्यत्सद्वद्विष्वगेव प्रपञ्चो यस्मिञ्ज्ञाते तम्प्रपद्ये महेशम्

ကြိုးကို မြွေဟု မှားမြင်သကဲ့သို့၊ မုန့်ခွံကို ငွေဟု ထင်သကဲ့သို့၊ မရိချ်ကို ရေဟု ထင်သကဲ့သို့၊ ကောင်းကင်မြို့ကို အမှန်ဟု ထင်သကဲ့သို့—ဤအမျိုးမျိုးသော လောကပရပဉ္စသည် နေရာတိုင်းတွင် အမှန်တကယ်ကဲ့သို့ ထင်မြင်ပေါ်လာ၏။ ဤမောဟကို အမှန်သိမြင်ခြင်းဖြင့် သိကာ ပျောက်ကွယ်စေတော်မူသော မဟေရှ (မဟာဒေဝ) ထံသို့ ငါ ခိုလှုံ၏။

Verse 45

तोये शैत्यं दाहकत्वं च वह्नौ तापो भानौ शीतभानौ प्रसादः । पुष्पे गन्धो दुग्धमध्येऽपि सर्पिर्यत्तच्छंभो त्वं ततस्त्वाम्प्रपद्ये

ရေထဲရှိ အေးမြမှု၊ မီးထဲရှိ လောင်ကျွမ်းနိုင်စွမ်း၊ နေရောင်ထဲရှိ အပူ၊ လထဲရှိ သက်သာငြိမ်းချမ်းသော ကရုဏာ; ပန်းထဲရှိ အနံ့၊ နို့ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော ဂျီ—အတွင်းအနှစ်သာရဟူသမျှ၊ အို သမ္ဘု၊ အဲဒါသည် သင်ပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ငါ သင်ထံ ခိုလှုံ၏။

Verse 46

शब्दं गृह्णास्यश्रवास्त्वं हि जिघ्रस्यप्राणस्त्वं त्र्यंघ्रिरायासि दूरात् । त्र्यक्षः पश्येस्त्वं रसज्ञोऽप्यजिह्वः कस्त्वां सम्यग्वेत्त्यतस्त्वाम्प्रपद्ये

သင်သည် နားမရှိဘဲ အသံကို သိမြင်တော်မူ၏; အသက်ရှူမရှိဘဲ အနံ့ကို ခံယူတော်မူ၏; ခြေသုံးချောင်းဖြင့် အဝေးမှပင် လာရောက်တော်မူ၏။ မျက်စိသုံးလုံးဖြင့် မြင်တော်မူ၏; လျှာမရှိဘဲပင် အရသာကို သိတော်မူ၏။ သင်ကို အပြည့်အဝ မှန်ကန်စွာ သိနိုင်သူ မည်သူရှိမည်နည်း? ထို့ကြောင့် ငါ သင်ထံ ခိုလှုံ၏။

Verse 47

नो वेद त्वामीश साक्षाद्धि वेदो नो वा विष्णुर्नो विधाताखिलस्य । नो योगीन्द्रानेन्द्रमुख्याश्च देवा भक्तो वेदस्त्वामतस्त्वाम्प्रपद्ये

အို အရှင်၊ ဝေဒပင်လျှင် သင်ကို တိုက်ရိုက် မသိနိုင်; ဗိဿနုလည်း မသိ; အရာအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းရှင် ဗြဟ္မာလည်း မသိ။ အမြင့်ဆုံး ယောဂီများ၊ အင်ဒြာနှင့် အဓိက ဒေဝတားများလည်း သင်ကို မနားလည်နိုင်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ဘက္တိဖြင့်သာ သိမြင်နိုင်သောကြောင့် ငါ သင်ထံ ခိုလှုံ၏။

Verse 48

नो ते गोत्रं नो सजन्मापि नाशो नो वा रूपं नैव शीलन्न देशः । इत्थम्भूतोऽपीश्वरस्त्वं त्रिलोक्यास्सर्वान्कामान्पूरयेस्त्वं भजे त्वाम्

အရှင်၌ မျိုးရိုးမရှိ၊ တည်ငြိမ်သော မွေးဖွားခြင်းမရှိ၊ ပျက်စီးခြင်းလည်း မရှိပါ။ ကန့်သတ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်မရှိ၊ လောကီသဘောသွင်ပြင်မရှိ၊ ကန့်သတ်သော နေရာမရှိပါ။ ဤသို့ ဂုဏ်သတ္တိတို့ကို ကျော်လွန်သော်လည်း အရှင်သည် သုံးလောက၏ အီရှ္ဝရ ဖြစ်၍ ဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် အရှင်ကို ကျွန်ုပ် ဘုရားပူဇော်ပါ၏။

Verse 49

त्वत्तस्सर्वं त्वं हि सर्वं स्मरारे त्वं गौरीशस्त्वं च नग्नोऽतिशान्तः । त्वं वै वृद्धस्त्वं युवा त्वं च बालस्तत्त्वं यत्किं नान्यतस्त्वां नतोऽहम्

အရာအားလုံးသည် အရှင်ထံမှ ပေါ်ပေါက်လာ၏; အမှန်တကယ် အရှင်သည် အရာအားလုံးပင် ဖြစ်တော်မူ၏၊ စမရ (ကာမ) ကို အနိုင်ယူသူအရှင်။ အရှင်သည် ဂေါရီ၏ အရှင်ဖြစ်၍၊ အဝတ်မဝတ်သော အရှင်၊ အလွန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းသော အရှင်လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်သည် အိုသူလည်း၊ လူငယ်လည်း၊ ကလေးလည်း ဖြစ်တော်မူ၏; တတ္တဝ (အမှန်တရား) ဟူသမျှသည် အရှင်တစ်ပါးတည်းပင် ဖြစ်၏။ အခြားမရှိသဖြင့်၊ အရှင်ထံ ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 50

नन्दीश्वर उवाच । स्तुत्वेति विप्रो निपपात भूमौ संबद्धपाणिर्भवतीह यावत् । तावत्स बालोऽरिबलवृद्धवृद्धः प्रोवाच भूदेवमतीव हृष्टः

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ဗြာဟ္မဏသည် လက်နှစ်ဖက်ပေါင်း၍ «ကျွန်ုပ် ချီးမွမ်းပါမည်» ဟုဆိုကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည့် အချိန်တည်းမှာပင်၊ အတိုင်းမသိ ရင့်ကျက်၍ မတားနိုင်သော အင်အားဖြင့် ပြည့်စုံသည့် ကလေးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ဗြာဟ္မဏထံ မိန့်ကြား하였다။

Verse 51

बाल उवाच । विश्वानर मुनिश्रेष्ठ भूदेवाहं त्वयाद्य वै । तोषितस्सुप्रसन्नात्मा वृणीष्व वरमुत्तमम्

ကလေးက မိန့်သည်။ «အို ဗိශ්ဝာနရ၊ မုနိတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးရေ့! ယနေ့ အမှန်တကယ် ငါသည် သင်အတွက် ဘူဒေဝ (မြေ၏ သာသနာရှင်) ဖြစ်၏။ စိတ်နှလုံး အလွန်ကြည်နူး၍ ကရုဏာပြည့်ဝသဖြင့် ငါကျေနပ်ပြီ—အမြင့်မြတ်ဆုံး အပေးတော်ကို ရွေးချယ်လော့»။

Verse 52

तत उत्थाय हृष्टात्मा सुनिर्विश्वानरः कृती । प्रत्यब्रवीन्मुनिश्रेष्ठः शंकरम्बालरूपिणम्

ထို့နောက် စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်လျက် ထ၍ အကျင့်တရားပြည့်စုံသော မုနိ စုနိရဗိශ්ဝာနရသည် ကလေးရုပ်ကို ခံယူထားသော သင်္ကရ (ရှီဝ) ထံ ပြန်လည် မိန့်ကြား하였다။

Verse 53

विश्वानर उवाच । महेश्वर किमज्ञातं सर्वज्ञस्य तव प्रभो । सर्वान्तरात्मा भगवाच्छर्वस्सर्व्वप्रदो भवान्

ဗိဿဝာနရက ပြောသည်။ «အို မဟေရှဝရ၊ အရှင်ဘုရား—အရာအားလုံးကို သိမြင်သော သင့်အတွက် မသိနိုင်သော အရာရှိမည်နည်း။ သင်သည် အရာအားလုံးအတွင်းရှိ အန္တရာတ္မာ ဖြစ်၏။ အို ဘဂဝန် ရှရဝ၊ သင်သည် အရာအားလုံးကို ပေးသနားသူ ဖြစ်၏»။

Verse 54

याच्ञाम्प्रति नियुक्तम्मां किं ब्रूषे दैन्यकारिणीम् । इति ज्ञात्वा महेशान यथेच्छसि तथा कुरु

«တောင်းပန်ခြင်းအမှု၌ ကျွန်ုပ်ကို ခန့်အပ်ထားပြီးနောက်၊ အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို စိတ်နာကျင်အောင် ဆင်းရဲစေသော စကားဖြင့် ပြောသနည်း။ အို မဟေရှာန၊ ဤသို့ သိပြီးလျှင် သင်အလိုရှိသကဲ့သို့ ပြုလော့»။

Verse 55

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य देवो विश्वानरस्य हि । शुचिश्शुचिव्रतस्याथ शुचिस्मित्वाब्रवीच्छिशुः

နန္ဒီဣရှဝရက ပြောသည်။ ဤသို့ သန့်ရှင်း၍ သန့်ရှင်းသော ဝရတကို တည်ကြည်စွာ ဆောင်ရွက်သူ ဒေဝ ဗိဿဝာနရ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သန့်ရှင်းသော ကလေးသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးကာ ပြောလေ၏။

Verse 56

त्वया शुचे शुचिष्मत्यां योऽभिलाषः कृतो हृदि । अचिरेणैव कालेन स भविष्यत्यसंशयम्

အို သန့်ရှင်းသူ၊ အို တောက်ပ၍ သီလဝတီ မိန်းမမြတ်၊ သင်၏ နှလုံးအတွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆန္ဒမည်သည့်အရာမဆို မကြာမီကာလအတွင်း မသံသယဘဲ ပြည့်စုံလိမ့်မည်။

Verse 57

तव पुत्रत्वमेष्यामि शुचिष्मत्यां महामते । ख्यातो गृहपतिर्नाम्ना शुचिस्सर्व्वामरप्रियः

အို စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်သူ၊ သုချိသ္မတီမှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားလာမည်။ ကျွန်ုပ်သည် ‘ဂృဟပတိ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှားမည်၊ သုချိ—ဒေဝတားအားလုံး ချစ်မြတ်နိုးသောသူ ဖြစ်မည်။

Verse 58

अभिलाषाष्टकं पुण्यं स्तोत्रमेतत्त्वयेरितम् । अब्दत्रिकालपठनात्कामदं शिवसन्निधौ

ဤပုဏ္ဏသတ္တိရှိသော «အဘိလာသာအဋ္ဌက» စတုတ္ထရဟု သင်က ကြေညာတော်မူ၏။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေ့၏ သုံးချိန်တွင် ရွတ်ဆိုပါက သီဝဘုရား၏ နီးကပ်ကရုဏာအတွင်း ဆန္ဒအလိုများကို ပေးစွမ်းတတ်၏။

Verse 59

एतत्स्तोत्रप्रपठनं पुत्रपौत्रधनप्रदम् । सर्व्वशान्तिकरश्चापि सर्व्वापत्तिविनाशनम्

ဤစတုတ္ထရကို ရွတ်ဆိုခြင်းသည် သား၊ မြေးနှင့် ဥစ္စာဓနကို ပေးတတ်၏။ ထို့ပြင် အပြည့်အဝ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖြစ်စေကာ အမျိုးမျိုးသော ဘေးအန္တရာယ်တို့ကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 60

स्वर्गापवर्गसम्पत्तिकारकन्नात्र संशयः । सर्व्वस्तोत्रसमं ह्येतत्सर्व्वकामप्रदं सदा

ဤဟိမ့်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးစွမ်းသူဟု အမှန်ပင်—သံသယမရှိ။ အခြားစတုတ္ထရအားလုံးနှင့် တန်းတူဖြစ်ပြီး ဆန္ဒအလိုအားလုံးကို အမြဲပေးတတ်၏။

Verse 61

प्रातरुत्थाय सुस्नातो लिंगमभ्यर्च्य शाम्भवम् । वर्षं जपन्निदं स्तोत्रमपुत्रः पुत्रवान्भवेत्

မနက်စောစော ထ၍ ကောင်းစွာ ရေချိုးပြီး «ရှမ္ဘဝ လင်္ဂ» ကို ပူဇော်ကာ ဤစတုတ္ထရကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဂျပ်ဆိုလျှင် သားမရှိသူသည် သားရရှိသောသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 62

अभिलाषाष्टकमिदन्न देयं यस्य कस्यचित् । गोपनीयं प्रयत्नेन महावन्ध्याप्रसूतिकृत्

ဤ «အဘိလာသာအဋ္ဌက» ကို မည်သူမဆိုအား ပေးအပ်မထားသင့်။ အားထုတ်၍ လျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းသိမ်းရမည်၊ အကြောင်းမူကား အလွန်အမင်း မပေါက်ဖွားနိုင်သည့် အခြေအနေတွင်ပင် အကျိုးရလဒ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 63

स्त्रिया वा पुरुषेणापि नियमाल्लिंगसन्निधौ । अब्दजप्तमिदं स्तोत्रम्पुत्रदन्नात्र संशयः

မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ၊ လိင်္ဂ (Śiva-liṅga) ရှေ့တွင် စည်းကမ်းတကျ နိယမဖြင့် ကျင့်ဆောင်၍ ဤစတုတ္တရကို တစ်နှစ်ပြည့် ရွတ်ဆိုလျှင် သားတော်ကို ပေးတော်မူသည်—သံသယမရှိ။

Verse 64

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वान्तर्दधे शम्भुर्बालरूपः सतां गतिः । सोऽपि विश्वानरो विप्रो हृष्टात्मा स्वगृहं ययौ

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်။ ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် သမ္ဘု (Śambhu) သည် ကလေးရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူထားသော သတ္တဝါကောင်းတို့၏ အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာနှင့် ပန်းတိုင်ဖြစ်၍ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုဘြာဟ္မဏ ဝိශ්ဝာနရလည်း စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်၍ မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွား하였다။