संहाररूप-प्रादुर्भावः (Manifestation of Śiva’s Saṃhāra-Form)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । नन्दीश्वर महाप्राज्ञ विज्ञातन्तदनन्तरम् । ममोपरि कृपां कृत्वा प्रीत्या त्वन्तद्वदाधुना

သနတ်ကုမာရ မိန့်သည်—အို နန္ဒီဣශ්ဝရ၊ မဟာပညာရှိရေ၊ ထို့နောက်ဖြစ်ပျက်သမျှကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြုကာ ယခု ထိုအကြောင်းကို ပြောပြပါ။

Verse 2

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तो वीरभद्रेण नृसिंहः क्रोधविह्वलः । निनदन्ननु वेगेन तं ग्रहीतुम्प्रचक्रमे

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ဗီရဘဒ္ဒရ၏ စကားကို ကြားသော် နရစിംဟသည် ဒေါသလွန်ကဲ၍ ဟိန်းဟောက်ကာ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်၍ သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်း하였다။

Verse 3

अत्रान्तरे महाघोरं प्रत्यक्षभयकारणम् । गगनव्यापि दुर्धर्षं शैवतेजस्समुद्भवम्

ထိုအချိန်တွင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ချက်ချင်းကြောက်ရွံ့စေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်ကာ ကောင်းကင်တစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့၍ မတားဆီးနိုင်သကဲ့သို့၊ ရှိဝ၏ ရောင်ခြည်တေဇ (ရှိုင်ဝတေဇ) မှ ပေါက်ဖွားလာသည်။

Verse 4

वीरभद्रस्य तद्रूमदृश्यन्तु ततः क्षणात् । तद्वै हिरण्मयं सौम्यं न सौरन्नाग्निसम्भवम्

ထို့နောက် ခဏချင်းအတွင်း ဗီရဘဒ္ဒရနှင့် ဆက်နွယ်သော အံ့ဖွယ် ရောင်ခြည်ကို သူတို့မြင်တွေ့ကြသည်။ ၎င်းသည် ရွှေရောင်သော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နေရောင်မှ မဟုတ်သကဲ့သို့ မီးမှလည်း မပေါက်ဖွားခဲ့။

Verse 5

न तडिच्चन्द्रसदृशमनौपम्यम्महेश्वरम् । तदा तेजांसि सर्वाणि तस्मिंल्लीनानि शंकरे

မဟာဒေဝ၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော မဟေဣශ්ဝရသည် လျှပ်စီး သို့မဟုတ် လမင်းကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်၌ ရောင်ခြည်အလင်းအားလုံးသည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ထဲသို့ စုပ်ယူ၍ လုံးဝလျောကွယ်သွားကြသည်။

Verse 6

न तद्व्योम महत्तेजो व्यक्तान्तश्चाभवत्ततः । रुद्रसाधारणं चैव चिह्नितं विकृताकृति

ထို့နောက် ကောင်းကင်အကျယ်ကြီးသည် တေဇအလင်းကြီးမားစွာ တောက်လောင်လာပြီး ထိုအလင်းမှ အကန့်အသတ်တစ်ရပ် (သတ်မှတ်ရုပ်သဏ္ဌာန်) ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ၎င်းသည် ရုဒြ၏ သီးသန့်လက္ခဏာဖြင့် မှတ်သားထားပြီး ထူးဆန်းအံ့ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသည်။

Verse 7

ततस्संहाररूपेण सुव्यक्तं परमेश्वरः । पश्यतां सर्वदेवानां जयशब्दादिमंगलैः

ထို့နောက် ပရမေရှွရသည် သံဟာရမူရတိ (ဖျက်သိမ်းသောရုပ်) အဖြစ် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ဒေဝတားအပေါင်းတို့ ကြည့်ရှုနေစဉ် «အောင်မြင်ပါစေ!» ဟူသော မင်္ဂလာအော်ဟစ်သံများနှင့် အခြား ကောင်းချီးမင်္ဂလာစကားများ ပေါင်းလျက်ရှိ၏။

Verse 8

सहस्रबाहुर्जटिलश्चन्द्रार्द्धकृतशेखरः । समृद्धोग्रशरीरेण पक्षाभ्याञ्चञ्चुना द्विजः

သူသည် လက်တစ်ထောင်ရှိသူ၊ ဇဋာဆံပင်ထုံးထားသူ၊ ခေါင်းမောင်းပေါ်တွင် လဝက်တင်ထားသူအဖြစ် ပေါ်ထွန်း၏။ ထင်ရှားလှပသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့်၊ အတောင်နှစ်ဖက်နှင့် နှုတ်ခမ်းချွန် (နှုတ်တံ) ပါသော «ဒွိဇ»—ငှက်ရုပ်—အဖြစ်လည်း ထင်ရှားကာ ရုဒြ၏ မရေတွက်နိုင်သော စဂုဏရုပ်များထဲမှ တစ်ရုပ်ကို ပြသ하였다။

Verse 9

अतितीक्ष्णो महादंष्ट्रो वज्रतुल्यनखायुधः । कण्ठे कालो महाबाहुश्चतुष्पाद्वह्निसन्निभः

သူသည် အလွန်တရာ ကြမ်းကြုတ်၍ သွားစွယ်ကြီးများရှိ၏။ လက်သည်းများသည် မိုးကြိုးတူသော အာယုဓများပင် ဖြစ်၏။ လည်ချောင်းပေါ်တွင် ကာလ (အချိန်/သေမင်း) ၏ အမှတ်တံဆိပ်ရှိပြီး၊ လက်မောင်းကြီးသန်မာကာ ခြေလေးချောင်းရှိ၍ မီးကဲ့သို့ တောက်ပလျက်—သီဝ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စဂုဏရုပ်တော်တစ်ပါး ဖြစ်၏။

Verse 10

युगान्तोद्यतजीमूतभीमगम्भीरनिस्वनः । महाकुपितकृत्याग्निव्यावृत्तनयनत्रयः

သူ၏ ဟိန်းသံသည် ယုဂအဆုံး၌ တက်လာသော မိုးတိမ်တို့၏ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် နက်ရှိုင်း၏။ ထို့ပြင် မီးလောင်ကာ လှည့်လည်နေသော မျက်စိသုံးလုံးသည် အလွန်ဒေါသထွက်သော ဖျက်ဆီးမှု၏ ကြမ်းတမ်းသော မီးအဖြစ် ပြောင်းသွားသကဲ့သို့—ကြောက်ရွံ့ဖွယ် စဂုဏရုပ်ဖြင့် ရုဒြဖြစ်၏။

Verse 11

स्पष्टदंष्ट्राधरोष्ठश्च हुंकारसंयुतो हरः । ईदृग्विधस्वरूपश्च ह्युग्र आविर्बभूव ह

ဟရ (Hara) သည် သွားစွယ်၊ အောက်နှုတ်ခမ်းနှင့် အပေါ်နှုတ်ခမ်းတို့ ထင်ရှားစွာ မြင်ရပြီး၊ မိုးကြိုးကဲ့သို့သော «ဟုမ်» သံနှင့်အတူ၊ ထိုသို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့်ပင် အမှန်တကယ် ကြမ်းကြုတ်သော အုဂြ (Ugra) အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां शरभावतारवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီဝမဟာပုရာဏ» တတိယပိုင်း «သတရုဒ္ရသံဟိတာ» အတွင်းရှိ “ရှရဘ အဝတာရ (ရှီဝဘုရား၏) ဖော်ပြချက်” ဟူသော ဒွါဒသမ အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 13

अथ विभ्रम्य पक्षाभ्यां नाभिपादान्विदारयन् । पादान्बबंध पुच्छेन बाहुभ्याम्बाहु मण्डलम्

ထို့နောက် တောင်ပံနှစ်ဖက်ဖြင့် လှည့်ပတ်ကာ နာဘီမှ ခြေထောက်အထိ အပိုင်းကို ခွဲဖောက်ပစ်၏။ အမြီးဖြင့် ခြေထောက်တို့ကို ချည်နှောင်၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရန်သူ၏ လက်ဝိုင်းကို ဖမ်းဆုပ်ကာ တင်းကျပ်စေ၏။

Verse 14

भिन्दन्नुरसि बाहुभ्यान्निजग्राह हरो हरिम् । ततो जगाम गगनन्देवैस्सह महर्षिभिः

ရင်ဘတ်ကို ခွဲဖောက်၍ ဟရ (ရှီဝ) သည် ဟရီ (ဗိဿနု) ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ဖမ်းယူတော်မူ၏။ ထို့နောက် တေဝတားများနှင့် မဟာရိရှီများနှင့်အတူ ကောင်းကင်တလျှောက် သွားလာတော်မူ၏။

Verse 15

सहसैवाभयाद्विष्णुं स हि श्येन इवोरगम् । उत्क्षिप्योत्क्षिप्य संगृह्य निपात्य च निपात्य च

ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူသည် ဗိဿနုကို ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ဖမ်းယူ၏—မြွေကို ဖမ်းယူသော သိမ်းငှက်ကဲ့သို့။ ထပ်ခါထပ်ခါ မြှောက်တင်၍ ဆုပ်ကိုင်ကာ ထပ်ခါထပ်ခါ ပစ်ချလေ၏။

Verse 16

उड्डीयोड्डीय भगवान्पक्षघातविमोहितम् । हरीं हरस्तं वृषभं विवेशानन्त ईश्वरः

ထပ်ခါထပ်ခါ ခုန်လှုပ်၍ ကောင်းကင်တော်ရှင် ဟရ—အနန္တ အမြင့်ဆုံး ဣශ්ဝရ—သည် ထို ဝೃಷဘ နွားတော်အတွင်း ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ ဟရီ (ဗိෂ္ဏု) သည် တောင်ပံထိခိုက်၍ မောဟဖြစ်ကာ အံ့ဩနေ၏။

Verse 17

अनुयान्तं सुरास्सर्वे नमोवाक्येन तुष्टुवुः । प्रणेमुस्सादरं प्रीत्या ब्रह्माद्याश्च मुनीश्वराः

အရှင်တော် ဆက်လက်ကြွသွားစဉ်၊ နတ်တော်အပေါင်းတို့သည် နမောစကားများဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။ ပရဟ္မနှင့် အခြား မဟာမုနိရှင်တို့လည်း ရိုသေသဒ္ဓါနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ဦးညွှတ်ကြ၏။

Verse 18

नीयमानः परवशो दीनवक्त्रः कृताञ्जलिः । तुष्टाव परमेशानं हरिस्तं ललिताक्षरैः

ခေါ်ဆောင်ခံရ၍ အားမဲ့ကာ လက်အုပ်ချီ၊ မျက်နှာငြိမ်သက်နိမ့်ကျလျက် ဟရီသည် ထို ပရမေရှာနကို နူးညံ့လှပသော စကားလုံးများဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 19

नाम्नामष्टशतेनैव स्तुत्वा ताम्मृडमेव च । पुनश्च प्रार्थयामास नृसिंहः शरभेश्वरम्

မೃဍ (ကရုဏာရှင် ရှိဝ) ကို နာမ ၈၀၀ ဖြင့် ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ နရသိంహသည် စရဘပုံသဏ္ဍာန်ကို ခံယူသော အမြင့်ဆုံး အရှင် စရဘေရှ್ವರကို ထပ်မံ တောင်းပန်လျက် ရှိ၏။

Verse 20

यदायदा ममाज्ञेयं मतिस्स्याद्गर्वदूषिता । तदातदाऽपनेतव्या त्वयैव परमेश्वर

အခါအားလျော်စွာ ကျွန်ုပ်၏ သိမြင်မှု မရှင်းလင်းဘဲ မာနကြောင့် စိတ်ညစ်ညမ်းလာသော်၊ ထိုအခါတိုင်း အို ပရမေရှဝရ၊ ထိုမောဟကို ဖယ်ရှားပေးရမည်မှာ သင်တော်တစ်ပါးတည်း ဖြစ်ပါသည်။

Verse 21

नन्दीश्वर उवाच । एवं विज्ञापयन्प्रीत्या शङ्करं नरकेसरी । नत्वाऽशक्तोऽभवद्विष्णु जीवितान्त पराजितः

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ချစ်ခင်လေးစားစိတ်ဖြင့် သင်္ကရကို ဤသို့လျှောက်တင်ပြီး နရကေသရီက ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။ ထို့နောက် ဗိဿနုသည် အင်အားမဲ့သွားကာ အသက်ဓာတ်ကုန်သကဲ့သို့ လုံးဝရှုံးနိမ့်하였다။

Verse 22

तद्वक्त्रं शेषगात्रान्तं कृत्वा सर्वस्वविग्रहम् । शक्तियुक्तं तदीयांगं वीरभद्रः क्षणात्ततः

ထို့နောက် ဗီရဘဒ္ဒရသည် ခဏချင်းအတွင်း ထိုခေါင်းနှင့် ကျန်ရှိသော ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ပေါင်းစည်းကာ ပြည့်စုံသော ရုပ်ကာယတစ်ခုအဖြစ် ဖန်ဆင်း၍ ထိုကိုယ်တော်ထဲသို့ သက္တိတော်၏ အာနုဘော်ကို ထည့်သွင်းပေး하였다။

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । अथ ब्रह्मादयो देवाश्शारभं रूपमास्थितम् । तुष्टुवुः शंकरं देवं सर्वलोकैकशंकरम्

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် Śārabha ရုပ်ကို ခံယူကာ၊ လောကအားလုံး၏ တစ်ပါးတည်းသော မင်္ဂလာပေးရှင် သင်္ကရဒေဝကို ချီးမွမ်းပူဇော်하였다။

Verse 24

देवा ऊचुः । ब्रह्मविष्ण्विन्द्रचन्द्रादिसुराः सर्वे महर्षयः । दितिजाद्याः सम्प्रसूतास्त्वत्तस्सर्वे महेश्वर

ဒေဝတားတို့ မိန့်ကြသည်။ «အို မဟေဣශ්ဝရ၊ ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ အိန္ဒြ၊ စန္ဒြနှင့် အခြားဒေဝတားအားလုံး၊ မဟာရိရှီအားလုံး၊ ဒိတိမှ မွေးဖွားသော အမျိုးအနွယ်များနှင့် အခြားတို့ပါ—အားလုံးသည် သင်တော်မှသာ ပေါ်ထွန်းလာကြပါသည်»။

Verse 25

ब्रह्मविष्णुमहेन्द्राश्च सूर्याद्यानसुरान्सुराम् । त्वं वै सृजसि पास्यत्सि त्वमेव सकलेश्वरः

သင်တော်သည် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ မဟိန္ဒြနှင့်အတူ စူရျနှင့် အခြားဒေဝတားများ၊ အသူရများနှင့် ဒေဝများကိုလည်း ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ သင်တော်တစ်ပါးတည်းက ဖန်ဆင်း၍ ထိန်းသိမ်းတော်မူသည်။ အမှန်တကယ် သင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ အလုံးစုံ၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူသည်။

Verse 26

यतो हरसि संसारं हर इत्युच्यते बुधैः । निगृहीतो हरिर्यस्माद्धर इत्युच्यते बुधैः

သင်သည် သံသရာ၏ ချည်နှောင်မှုကို ဖယ်ရှားပေးသောကြောင့် ပညာရှိတို့က သင့်ကို «ဟရ» ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ထိုသခင် ဟရီကိုပင် သင်က ထိန်းချုပ်အုပ်စိုးထားသောကြောင့် ပညာရှိတို့က ထပ်မံ၍ «ဟရ» ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 27

यतो बिभर्षि सकलं विभज्य तनुमष्टधा । अतोऽस्मान्पाहि भगवन् सुरादानैरभीप्सितैः

သင်သည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အရှစ်ပါးပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ခွဲဝေကာ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ထမ်းဆောင်ထိန်းသိမ်းထားသဖြင့်၊ အို ဘဂဝန်၊ နတ်တို့ပင် လိုလားတောင်းတမိသော အလိုတော်ပြည့်စုံစေသည့် ဆုတောင်းအကျိုးနှင့် ကောင်းချီးများဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 28

त्वं महापुरुषः शम्भुः सर्वेशस्सुरनायकः । निःस्वात्मा निर्विकारात्मा परब्रह्म सतां गतिः

သင်သည် မဟာပုရုෂ၊ ရှမ္ဘု—အရာအားလုံး၏ အရှင်၊ နတ်တို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ သင်သည် အဟင်္ကာရကို ကျော်လွန်သော အတ္တမဲ့ အတ္မာ၊ ပြောင်းလဲမှုမထိသော အတ္မာဖြစ်၏။ သင်သည် ပရဗြဟ္မ၊ သဒ္ဓါရှိသူတို့၏ နောက်ဆုံးခိုလှုံရာနှင့် ပန်းတိုင်ဖြစ်၏။

Verse 29

दीनबन्धुर्दया सिन्धुऽरद्भुतोतिः परात्मदृक् । प्राज्ञो विराट्विभुस्सत्यः सच्चिदानन्दलक्षणः

သူသည် နိမ့်ပါးသူတို့၏ မိတ်ဆွေ၊ အကူအညီမဲ့သူတို့၏ ခိုလှုံရာဖြစ်၏။ ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာ၊ အံ့ဩဖွယ် တောက်ပမှုရှိ၏။ သူသည် ပရမအတ္မာကို မြင်သိသူ; ပညာရှိတော်—စကြဝဠာပုံသဏ္ဌာန်၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့၊ သစ္စာတရားတော်—သူ၏ သဘောသဘာဝမှာ စတ်-စစ်-အာနန္ဒ ဖြစ်၏။

Verse 30

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य वचः शम्भुर्देवानां परमेश्वरः । उवाच तान् सुरान्देवमहर्षींश्च पुरातनान्

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်—ထိုစကားများကို ကြားနာပြီးနောက်၊ နတ်တို့၏ အမြင့်ဆုံးအရှင် ရှမ္ဘုသည် ထိုနတ်များနှင့် ရှေးဟောင်းသော ဒေဝမဟာရ္ရှီတို့အား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 31

यथा जलं जले क्षिप्तं क्षीरे क्षीरं घृते घृतम् । एक एव तदा विष्णुः शिवे लीनो न चान्यथा

ရေကို ရေထဲသို့ လောင်းချလျှင် တစ်ခုတည်းဖြစ်သကဲ့သို့၊ နို့ကို နို့ထဲသို့၊ ဂျီကို ဂျီထဲသို့ လောင်းချလျှင် ခွဲမရသကဲ့သို့၊ ထိုအချိန်၌ ဗိဿနုတစ်ပါးတည်းသည် ရှိဝ၌ လုံးဝလျှောဝင်ပေါင်းစည်းသွား၏—အခြားနည်းမဟုတ်။

Verse 32

एको विष्णुर्नृसिंहात्मा सदर्पश्च महाबलः । जगत्संहारकरणे प्रवृत्तो नरकेसरी

ဗိဿနုတစ်ပါးတည်းသည် နရစിംဟ အတ္တမဖြင့် ရုပ်ယူကာ မာနကြီး၍ အလွန်အင်အားကြီးသည့် လူတို့အကြား ခြင်္သေ့တော်အဖြစ်၊ လောကပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်စေရန် လှုပ်ရှားတက်ကြွလာ၏။

Verse 33

प्रार्थनीयो नमस्तस्मै मद्भक्तैस्सिद्धिकारिभिः । मद्भक्तप्रवरश्चैव मद्भक्तवर दायकः

ထိုသူသည် မိမိ၏ဘက္တများ—စိဒ္ဓိ (အထူးအောင်မြင်မှု) ပေးနိုင်သူများက စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ဆုတောင်းကာ နမസ്കာရပြုရမည့်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် မိမိ၏ဘက္တများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်ပြီး မိမိ၏ဘက္တများအား ကောင်းချီးပေးသူလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 34

नन्दीश्वर उवाच । एतावदुक्त्वा भगवान् पक्षिराजो महाबलः । पश्यतां सर्वदेवानान्तत्रैवान्तरधीयत

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်—ဤမျှသာ မိန့်ကြားပြီးနောက် အရှင်ဘုရားဖြစ်သော ငှက်တို့၏ဘုရင်၊ အင်အားကြီးမားသူသည် နတ်အားလုံးကြည့်နေစဉ် ထိုနေရာတင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

Verse 35

वीरभद्रोऽपि भगवान्गणाध्यक्षो महाबलः । नृसिंहकृत्तिं निष्कृष्य समादाय ययौ गिरिम्

ထို့နောက် ဗီရဘဒ္ဒရလည်း—အရှင်ဘုရားအဖြစ် လေးစားထိုက်သူ၊ အင်အားအလွန်ကြီးမားသော၊ ရှိဝ၏ ဂဏများကို အုပ်ချုပ်သော စစ်ဦးစီး—ခြင်္သေ့အရေဝတ်ရုံကို ဆုတ်ဖြဲကာ ယူဆောင်ပြီး တောင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 36

नृसिंहकृत्तिवसनस्तदाप्रभृति शंकरः । तद्वक्त्रं मुण्डमालायां नायकत्वेन कल्पितम्

ထိုအချိန်မှစ၍ သင်္ကရသည် လူ-ခြင်္သေ့ (နရစിംဟ) ၏ အရေကို ဝတ်ရုံအဖြစ် ဝတ်ဆင်တော်မူ၏။ ထိုခြင်္သေ့၏ မျက်နှာကိုလည်း ဦးဆောင်သင်္ကေတအဖြစ် ခေါင်းခွံမော်လာတွင် တင်ထားတော်မူ၏။

Verse 37

ततो देवा निरातङ्का कीर्त्तयन्तः कथामिमाम् । विस्मयोत्फुल्लनयना जग्मुः सर्वे यथागतम्

ထို့နောက် နတ်တို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းလွတ်၍ ဤသန့်ရှင်းသော ပုံပြင်ကို ဆက်လက်ချီးမွမ်းပြောဆိုကြ၏။ အံ့ဩ၍ မျက်လုံးများ ပွင့်လင်းကာ၊ သူတို့အားလုံးသည် လာသကဲ့သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 38

य इदम्परमाख्यानं पुण्यं वेदरसान्वितम् । पठति शृणुयाच्चैव सर्व्वान्कामानवाप्नुयात्

ဤအမြင့်မြတ်၍ သန့်ရှင်းသော အကြောင်းအရာကို ဝေဒ၏အနှစ်သာရဖြင့် ပြည့်စုံလျက် ဖတ်သူ သို့မဟုတ် ကြားသူသည် သီဝဘုရား၏ကရုဏာဖြင့် ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံရ၏။

Verse 39

धन्यं यशस्यमायुष्यमारोग्यम्पुष्टिवर्द्धनम् । सर्वविघ्रप्रशमनं सर्वव्याधिविनाशनम्

ဤပုဏ္ဏကထာသည် ကံကောင်းခြင်း၊ ဂုဏ်သတင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်း၊ ကျန်းမာခြင်းနှင့် အားအင်အာဟာရ တိုးပွားခြင်းကို ပေးတတ်၏။ အတားအဆီးအားလုံးကို ငြိမ်းစေ၍ ရောဂါအားလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 40

दुःखप्रशमनं वाञ्छासिद्धिदं मंगलालयम् । अपमृत्युहरं बुद्धिप्रदं शत्रुविनाशनम्

ဤကထာသည် ဒုက္ခကို ငြိမ်းစေသူ၊ ဆန္ဒအလိုတော်ကို ပြည့်စုံစေသူ၊ မင်္ဂလာ၏ နေအိမ်တော် ဖြစ်၏။ အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးခြင်းကို ဖယ်ရှား၍ မှန်ကန်သော ဉာဏ်ပညာကို ပေးကာ ရန်သူတို့ကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 41

इदन्तु शरभाकारं परं रूपम्पिनाकिनः । प्रकाशनीयं भक्तेषु शंकरस्य चरेषु वै

ဤသည်မှာ ပိနာကကိုင်ဆောင်သော အရှင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးရုပ်သဏ္ဌာန်၊ ရှရဘဟာပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ရှင်ကရာ၏ ပရမရုပ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သီဝဘက်တများအတွင်း၌သာ ဖော်ပြရမည်၊ အထူးသဖြင့် ရှင်ကရာ၏ လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာသူများအတွင်း၌သာ ဖြစ်သည်။

Verse 42

तैरेव पठितव्यं च श्रोतव्यं च शिवात्मभिः । नवधा भक्तिदं दिव्यमन्तःकरणबुद्धिदम्

ထို့ကြောင့် သီဝကို အတ္တအဖြစ်ထားသော ဘက်တများသည် ဤတစ်ခုတည်းကိုသာ ဖတ်ရှုရမည်၊ နားထောင်ရမည်။ ၎င်းသည် ဒေဝီယသဘောရှိ၍ ကိုးမျိုးသော ဘက်တိကို ပေးကာ အတွင်းစိတ်ကိရိယာ (မန) နှင့် ဉာဏ်ကို သန့်စင်၍ မှန်ကန်သော နားလည်မှုကို ပေးသည်။

Verse 43

शिवोत्सवेषु सर्वेषु चतुर्दश्यष्टमीषु च । पठेत्प्रतिष्ठाकाले तु शिवसन्निधिकारणम्

ရှီဝပွဲတော်အားလုံးတွင်လည်းကောင်း၊ လဆန်း/လဆုတ် တစ်ဆယ်လေးရက်နှင့် ရှစ်ရက်တို့တွင်လည်းကောင်း ဤပုဒ်ကို ရွတ်ဖတ်သင့်၏။ အထူးသဖြင့် ပရတိဋ္ဌာ (သန့်စင်တင်မြှောက်) အခါ၌ ရွတ်ဖတ်လျှင် ရှီဝဘုရား၏ ချက်ချင်းနီးကပ်တည်ရှိမှုကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 44

चौरव्याघ्रनृसिंहात्मकृत राजभयेषु च । अन्येषूत्पातभूकम्पदस्य्वादिपांसुवृष्टिषु

သူခိုး၊ ကျား၊ နရစിംဟာတို့ကြောင့် ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် မင်းအာဏာကြောင့် ဖြစ်သော ထိတ်လန့်မှုများတွင်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် အခြားဘေးအန္တရာယ်များ—အမင်္ဂလာနိမိတ်များ၊ မြေငလျင်များ၊ ဒုစရိုက်သူခိုးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ထိုကဲ့သို့သောအရာများ၊ ဖုန်မိုးရွာခြင်းတိုင်အောင်—(ရုဒြ၏ အမည်ကို သတိရ၍ ခိုလှုံလျှင် ကြောက်ရွံ့မှု ပျောက်ကင်းကာ ကာကွယ်မှု ရရှိသည်)။

Verse 45

उल्कापाते महावाते विनावृष्ट्यतिवृष्टिषु । पठेद्यः प्रयतो विद्वाञ् शिवभक्तो दृढव्रतः

မီးလုံးကျ (ဥလ္ကာပာတ) ဖြစ်သည့်အခါ၊ လေပြင်းမုန်တိုင်းကြီး ထလာသည့်အခါ၊ မိုးခေါင်ခြင်း သို့မဟုတ် မိုးအလွန်ရွာခြင်း အခါတို့တွင်—စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်၍ ပညာရှိကာ ရှီဝကို သဒ္ဓါပြည့်ဝစွာ ကိုးကွယ်သူ၊ သစ္စာဝန် (ဝြတ) ကို ခိုင်မြဲစွာ ထိန်းသိမ်းသူ မည်သူမဆို ဤကို ရွတ်ဖတ်လျှင် သခင်၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် ဓမ္မကာကွယ်မှု ရရှိ၏။

Verse 46

यः पठेच्छृणुयाद्वापि निष्कामो व्रतमैश्वरम् । रुद्रलोकं समासाद्य रुद्रस्यानुचरो भवेत्

ကိုယ်ကျိုးလိုလားမှုကင်း၍ ဤအရှင်၏ ဣශ්ဝရ ဝရတကို ဖတ်ရွတ်သော်လည်းကောင်း နားထောင်သော်လည်းကောင်း ပြုသူသည် ရုဒ္ရလောကသို့ ရောက်ကာ ရုဒ္ရ (ရှီဝ) ၏ အနုချရ—အမှုထမ်းဖြစ်လာမည်။

Verse 47

रुद्रलोकमनुप्राप्य रुद्रेण सह मोदते । ततस्सायुज्यमाप्नोति शिवस्य कृपया मुने

ရုဒ္ရလောကသို့ ရောက်ပြီးနောက် ရုဒ္ရနှင့်အတူ ပျော်မြူးလျက် နေ၏။ ထို့နောက် ရှီဝ၏ ကရုဏာကြောင့်၊ အို မုနိရေ၊ သာယုဇျ—ရှီဝနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ပေါင်းစည်းခြင်းကို ရရှိသည်။