शारभावतारवर्णनम् (Account of Śiva’s Śārabha Manifestation and the Measureless Avatāras)

Verse 1

नंदीश्वर उवाच । विध्वंसी दक्षयज्ञस्य वीरभद्राह्वयः प्रभो । अवतारश्च विज्ञेयः शिवस्य परमात्मनः

နန္ဒီဣရှ္ဝရက ပြောသည်။ «အရှင်ဘုရား၊ ဒက္ခယဇ္ဉကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ဝီရဘဒ္ဒရဟု ခေါ်ကြသူသည် အမြင့်ဆုံးအတ္တဖြစ်သော သီဝ၏ အဝတာရဖြစ်ကြောင်း သိမှတ်ရမည်»။

Verse 2

सतीचरित्रे कथितं चरितं तस्य कृत्स्नशः । श्रुतं त्वयापि बहुधा नातः प्रोक्तं सुविस्तरात्

စတီ၏ဇာတ်ကြောင်းတွင် သူ၏အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ပြောပြီးသားဖြစ်သည်။ သင်လည်း အကြိမ်များစွာ ကြားပြီးသားဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာတွင် အလွန်အသေးစိတ် မပြန်လည်ပြောတော့ပါ။

Verse 3

अतः परं मुनिश्रेष्ठ भवत्स्नेहाद्ब्रवीमि तत् । शार्दूलाख्यावतारं च शङ्करस्य प्रभोः शृणु

ထို့ကြောင့် မုနိအထူးမြတ်၊ သင်အပေါ် ချစ်ခင်စိတ်ကြောင့် ထိုအကြောင်းကို ယခု ပြောမည်။ အရှင် သင်္ကရ၏ «ရှာဒူလ» ဟုခေါ်သော အဝတာရကို နားထောင်လော့။

Verse 4

सदाशिवेन देवानां हितार्थं रूपमद्भुतम् । शारभं च धृतन्दिव्यं ज्वलज्ज्वालासमप्रभम्

ဒေဝတော်တို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် စဒါရှီဝသည် အံ့ဩဖွယ် သာသနာတော်ရုပ်တော်—ရှာရဘ—ကို ခံယူတော်မူ၍ မီးလျှံတောက်ပသကဲ့သို့ ထွန်းလင်းတောက်ပတော်မူ၏။

Verse 5

शिवावतारा अमिता सद्भक्तहितकारकाः । सङ्ख्या न शक्यते कर्तुं तेषां च मुनिसत्तमाः

«အို မုနိမြတ်တို့၊ သီဝ၏ အဝတာရများသည် အဆုံးမရှိ အနန္တ ဖြစ်၍ စစ်မှန်သော ဘက္တများ၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ထိုအရေအတွက်ကို မရေတွက်နိုင်ပါ»

Verse 6

आकाशस्य च ताराणां रेणुकानां क्षितेस्तथा । आसाराणां च वृद्धेन बहुकल्पैः कदापि हि

«ကပ္ပများစွာကြာအောင် ရေတွက်ရင်း အိုမင်းသွားစေကာမူ၊ ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များ၊ မြေကြီး၏ ဖုန်မှုန့်အမှုန်များ၊ မိုးရေစီးကြောင်း မရေတွက်နိုင်သော အရေအတွက်တို့ကို ရေတွက်လည်း အဆုံးမရောက်နိုင်ပါ»

Verse 7

सङ्ख्या विशक्यते कर्तुं सुप्राज्ञैर्बहुजन्मभिः । शिवावताराणां नैव सत्यं जानीहि मद्वचः

«အလွန်ပညာရှိသော မုနိများပင် မျိုးဘဝများစွာ၌ ဉာဏ်ပညာပြည့်စုံနေသော်လည်း ထိုအရေအတွက်ကို မတွက်ချက်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ သီဝဘုရား၏ အဝတာရနှင့် ပေါ်ထွန်းခြင်းများသည် အမှန်တကယ် မရေတွက်နိုင်—ဤသည်ကို ငါ့စကား၏ သစ္စာအဖြစ် သိမှတ်လော့»

Verse 8

तथापि च यथाबुद्ध्या कथयामि कथाश्रुतम् । चरित्रं शारभं दिव्यं परमैश्वर्य्यसूचकम्

သို့သော်လည်း မိမိဉာဏ်အတိုင်းအတာအရ သာသနာတော်အစဉ်အလာ၌ ကြားသိထားသမျှကို ငါ ပြောကြားမည်—မဟာဣश्वर (ရှီဝ) ၏ အထွတ်အထိပ် အာဏာတော်ကို ဖော်ပြသော သာရဘ (Śārabha) ၏ သာသနာတော်မြတ် ဒေဝကထာဖြစ်၏။

Verse 9

जयश्च विजयश्चैव भवद्भिः शापितौ यदा । तदा दितिसुतौ द्वौ तावभूतां कश्यपान्मुने

အို မုနိရေ၊ သင်တို့က ဂျယနှင့် ဗိဇယကို ကျိန်စာချသည့်အခါ ထိုခဏတည်းက သူတို့နှစ်ဦးသည် ကശ്യပမှ မွေးဖွားသော ဒိတိ၏ သားနှစ်ယောက် ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां शार्दूलावतारे नृसिंहचरितवर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ၏ တတိယပိုင်း ဖြစ်သော ရှတရုဒြ သံဟိတာ၌၊ ရှီဝ၏ ရှာရ္ဒူလ (ကျားသဏ္ဍာန်) အဝတာရအကြောင်းအရာအတွင်း ပါဝင်သော «နရစിംဟ၏ လုပ်ရပ်များကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ ဒသမအခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 11

पृथ्व्युद्धारे विधात्रा व प्रार्थितो हि पुरा प्रभुः । हिरण्याक्षं जघानासौ विष्णुर्वाराहरूपधृक्

ရှေးကာလ၌ မြေကြီးကို ကယ်တင်ရမည့်အခါ၊ ဖန်ဆင်းရှင် ဗိဓာတာ (ဗြဟ္မာ) က သခင်ကို တောင်းပန်ခဲ့၏။ ထိုအခါ ဝိෂ္ဏုသည် ဝါရာဟ (ဝက်တော) ရုပ်ကို ဆောင်ယူ၍ ဟိရဏျာක්ෂကို သတ်ပြီး မြေကြီးကို မြှောက်တင်ခဲ့၏။

Verse 12

तं श्रुत्वा भ्रातरं वीरं निहतं प्राणसन्निभम् । चुकोप हरयेऽतीव हिरण्यकशिपुर्मुने

အို မုနိ၊ မိမိအသက်ကဲ့သို့ချစ်မြတ်နိုးသော သူရဲကောင်းညီအစ်ကို သတ်ဖြတ်ခံရကြောင်း ကြားသိသဖြင့် ဟိရဏ္ယကသိပုသည် ဟရီ (ဗိෂ္ဏု) အပေါ် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လေ၏။

Verse 13

वर्षाणामयुतं तप्त्वा ब्रह्मणो वरमाप सः । न कश्चिन्मारयेन्मां वै त्वत्सृष्टाविति तुष्टतः

နှစ်တစ်သောင်းတိုင်အောင် တပသျာကျင့်ပြီးနောက် သူသည် ဘြဟ္မာထံမှ အာရှီဝါဒကို ရရှိလေ၏။ ဘြဟ္မာသည် ကျေနပ်၍ “သင်၏ ဖန်ဆင်းမှုအတွင်း မည်သူမျှ သင့်ကို မသတ်နိုင်စေ” ဟု ပေးတော်မူ၏။

Verse 14

शोणिताख्यपुरं गत्वा देवानाहूय सर्वतः । त्रिलोकीं स्ववशे कृत्वा चक्रे राज्यमकण्टकम्

“ရှိုဏိတ” ဟုခေါ်သော မြို့သို့ သွားရောက်ကာ အရပ်လေးမျက်နှာမှ နတ်ဘုရားတို့ကို ခေါ်ယူ하였다။ ထို့နောက် သုံးလောကကို မိမိအာဏာအောက်သို့ ချုပ်ကိုင်ကာ ဆူးတစ်ချောင်းမျှမရှိသကဲ့သို့ အတားအဆီးမဲ့သော အုပ်ချုပ်ရေးကို တည်ထောင်하였다။

Verse 15

देवर्षिकदनं चक्रे सर्वधर्म विलोपकः । द्विजपीडाकरः पापी हिरण्यकशिपुर्मुने

အို မုနိ၊ အပြစ်ကြီးသော ဟိရဏ္ယကသိပု သည် နတ်ရိရှီတို့ကို ဖျက်ဆီးဒုက္ခပေးခဲ့ပြီး ဓမ္မအားလုံးကို ဖျက်လှန်သူ၊ နှစ်ကြိမ်မွေး (ဗြာဟ္မဏ) တို့ကို နှိပ်စက်သူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 16

प्रह्लादेन स्वपुत्रेण हरिभक्तेन दैत्यराट् । यदा विद्वेषमकरोद्धरिर्वैरं विशेषतः

ဒೈတျတို့၏ အရှင် ဟိရဏ္ယကသိပု သည် ဟရိကို ကိုးကွယ်သော မိမိသား ပရဟ္လာဒကြောင့် မုန်းတီးစိတ် ပေါက်လာသည့်အခါ၊ ဟရိ၏ ရန်သူဖြစ်မှုသည် ထူးထူးခြားခြား ထင်ရှားလာခဲ့သည်—ဘုရားနှင့် အာဏာရှင်၏ ကံကြမ္မာသတ်မှတ်သော ဆန့်ကျင်မှုအဖြစ်။

Verse 17

सभास्तम्भात्तदा विष्णुरभूदाविर्द्रुतम्मुने । सन्ध्यायां क्रोधमापन्नो नृसिंहवपुषा ततः

အို မုနိရေ၊ ထိုအခါ စည်းဝေးခန်းမရှိ တိုင်မှ ဗိဿဏုသည် စန္ဓျာချိန်၌ ချက်ချင်း ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဒေါသတက်ကာ နရစിംဟ ရုပ်ကို ခံယူ하였다။

Verse 18

सर्वथा मुनिशार्दूल करालं नृहरेर्व्वपुः । प्रजज्वालातिभयदं त्रासयन्दैत्यसत्तमान्

အို မုနိတို့၏ ကျားကြီးရေ၊ နృဟရိ (နရစിംဟ) ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် အရာရာ၌ တောက်လောင်ပေါ်ထွန်း၍ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့စေကာ ဒိုင်တျာတို့၏ ထိပ်သီးများကို တုန်လှုပ်စေ하였다။

Verse 19

नृसिंहेन तदा दैत्या निहताश्चैव तत्क्षणम् । हिरण्यकशिपुश्चाथ युद्धञ्चक्रे सुदारुणम्

ထိုအခါ နရာစിംဟာကြောင့် ဒೈတျ စစ်သည်တို့သည် ချက်ချင်းပင် သေဆုံးကုန်၏။ ထို့နောက် ဟိရဏ္ယကသိပုလည်း အလွန်ကြမ်းတမ်းသော စစ်ပွဲကို စတင်တိုက်ခိုက်လေ၏။

Verse 20

महायुद्धं तयोरासीन्मुहूर्त्तम्मुनिसत्तमाः । विकरालं च भयदं सर्वेषां रोमहर्षणम्

အို ပညာရှိတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော အရှင်၊ ထိုသူနှစ်ဦးကြားတွင် ခဏတာမျှ ကြီးကျယ်သော စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်—ထိုစစ်ပွဲသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး အားလုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေကာ ကြက်သီးမွေးညင်းထစေခဲ့သည်။

Verse 21

सायं चकर्ष देवेशो देहल्यां दैत्यपुङ्गवम् । व्योम्नि देवेषु पश्यत्सु नृसिंहश्च रमेश्वरः

ညနေခင်းတွင် နတ်ဘုရားတို့၏အရှင်သည် ဘီလူးတို့၏ခေါင်းဆောင်ကို တံခါးခုံသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်၊ ကောင်းကင်ယံ၌ နတ်ဒေဝါတို့ ကြည့်ရှုနေစဉ် ရာမ၏ ချစ်လှစွာသော အရှင်ဖြစ်သော နရသိင်္ဟ အသွင်ဖြင့် ထင်ရှားသော အရှင်မြတ်သည် ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ဗြောင်ကျကျ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 22

अथोत्संगे च तं कृत्वा नखैस्तदुदरन्द्रुतम् । विदार्य मारयामास पश्यतां त्रिदिवौकसाम्

ထို့နောက် သူ့ကို ပေါင်ပေါ်တင်၍ လက်သည်းများဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ဆွဲဖြဲကာ သတ်ပစ်လိုက်သည်၊ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်သူတို့က ကြည့်ရှုနေကြသည်။

Verse 23

हते हिरण्यकशिपौ नृसिंहे नैव विष्णुना । जगत्स्वास्थ्यन्तदा लेभे न वै देवाविशेषतः

ဟိရဏျကရှိပု အသတ်ခံရသောအခါ ၎င်းသည် နရသိင်္ဟအသွင်ဖြင့်ပင် ဖြစ်စေကာမူ ဗိဿနိုးနတ်မင်းက အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ထိုအခါ ကမ္ဘာလောကသည် ပြန်လည်အေးချမ်းသာယာလာခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ အနှစ်သာရအားဖြင့် နတ်ဘုရားများအကြား ကွဲပြားမှုမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

Verse 24

देवदुन्दुभयो नेदुः प्रह्लादो विस्मयं गतः । लक्ष्मीश्च विस्मयं प्राप्ता रूपं दृष्ट्वाऽद्भुतं हरेः

ဒေဝဒုန္ဒုဘိ မိုးကောင်းကင်တီးဝိုင်းများ မြည်ဟည်းလေ၏။ ပရဟ္လာဒသည် အံ့ဩသွားပြီး၊ ဟရီ၏ အံ့ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်သဖြင့် လက္ရှ္မီလည်း အံ့အားသင့်လေ၏။

Verse 25

हतो यद्यपि दैत्येन्द्रस्तथापि न पुरं सुखम् । ययुर्देवा नृसिंहस्य ज्वाला सा न निवर्तिता

ဒေဝါနတ်တို့၏ ရန်သူအရှင်ကို သတ်ပြီးသော်လည်း မြို့တွင်း၌ သက်သာချမ်းသာမှု မရှိသေး။ နတ်တို့သည် ဆုတ်ခွာသွားကြ၏၊ နရစിംဟ၏ မီးလောင်သကဲ့သို့သော ဒေါသသည် မငြိမ်းသေးသောကြောင့်။

Verse 26

तया च व्याकुलं जातं सर्वं चैव जगत्पुनः । देवाश्च दुःखमापन्नाः किम्भविष्यति वा पुनः

ထိုအကြောင်းကြောင့် ကမ္ဘာလောက အားလုံးသည် ထပ်မံ၍ လှုပ်ရှားကာ ရှုပ်ထွေးသွား၏။ နတ်တို့လည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ «ယခုနောက်ထပ် ဘာဖြစ်မလဲ» ဟု စိုးရိမ်ကြ၏။

Verse 27

इत्येवं च वदन्तस्ते भयादूदूरमुपस्थि ताः । नृसिंहक्रोधजज्वालाव्याकुलाः पद्मभूमुखाः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ကြာပန်းမွေး ဘြဟ္မာနှင့် အခြားသူတို့သည် ကြောက်ရွံ့၍ အဝေးတွင် ရပ်နေကြကာ၊ နရသിംဟ၏ ဒေါသမှ ပေါက်ဖွားသော မီးလျှံတောက်လောင်မှုကြောင့် မျက်နှာများ တုန်လှုပ်၍ စိတ်ပူပန်နေကြ၏။

Verse 28

प्रह्रादं प्रेषयामासुस्तच्छान्त्यै निकटं हरेः । सर्वान्मिलित्वा प्रह्लादः प्रार्थितो गतवांस्तदा

ငြိမ်းချမ်းစေရန်အတွက် သူတို့သည် ပရာဟ္လာဒကို ဟရီ (ဗိဿနု) ထံအနီးသို့ စေလွှတ်ကြ၏။ ထို့နောက် ပရာဟ္လာဒသည် အားလုံးကို စုစည်းပြီး သူတို့၏ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံကာ ချက်ချင်း ထိုနေရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 29

उरसाऽऽलिंगयामास तं नृसिंहः कृपानिधिः । हृदयं शीतलं जातं रुड्ज्वाला न निवर्त्तिता

ထို့နောက် ကရုဏာ၏ သိုက်တော်ဖြစ်သော နရသിംဟသည် သူ့ကို မိမိရင်ခွင်သို့ ဖက်လှုပ်တော်မူ၏။ သူ၏နှလုံးသည် အေးမြသက်သာလာသော်လည်း မီးလောင်သကဲ့သို့သော နာကျင်မှုသည် အပြည့်အဝ မငြိမ်းသေး။

Verse 30

तथापि न निवृता रुड्ज्वाला नरहरेर्यदा । इष्टं प्राप्तास्ततो देवाश्शंकर शरणं ययुः

သို့သော်လည်း နရဟရိ (နရသിംဟ) ၏ ပြင်းထန်လောင်ကျွမ်းသော အင်အားသည် မငြိမ်းသေးသောအခါ၊ မိမိတို့လိုအင်ကို ရရှိပြီးသော ဒေဝတော်များသည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ထံသို့ ခိုလှုံရာအဖြစ် သွားကြ၏။

Verse 31

तत्र गत्वा सुरास्सर्वे ब्रह्माद्या मुनय स्तथा । शंकरं स्तवयामासुर्लोकानां सुखहेतवे

ထိုနေရာသို့ ရောက်ကြသောအခါ ဘြဟ္မာတို့အပါအဝင် ဒေဝတော်အားလုံးနှင့် မုနိများသည် လောကတို့၏ ချမ်းသာသုခ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူသော ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို စတင်၍ စတုတိတော်များဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 32

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । पाहि नः शरणापन्ना न्सर्वान्देवाञ्जगन्ति च

ဒေဝတို့က ဆိုကြသည်– «ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ မဟာဒေဝ၊ ခိုလှုံလာသူတို့ကို မေတ္တာကရုဏာဖြင့် ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသောအရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်တော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ဒေဝအားလုံး၊ လောကအပေါင်းတို့သည် သင့်ထံ ခိုလှုံရန် ရောက်လာကြပါပြီ»။

Verse 33

नमस्तेऽस्तु नमस्तेऽस्तु नमस्तेऽस्तु सदाशिव । पूर्वं दुःखं यदा जातं तदा ते रक्षिता वयम्

သင့်အား နမස්ကာရပါ၏—နမස්ကာရပါ၏၊ နမස්ကာရပါ၏၊ အို စဒါရှီဝ။ ယခင်က ဝမ်းနည်းဒုက္ခ ပေါ်ပေါက်လာသည့်အခါ ထိုအချိန်၌ ကျွန်ုပ်တို့ကို သင်ကာကွယ်တော်မူခဲ့ပါသည်။

Verse 34

समुद्रो मथितश्चैव रत्नानां च विभागशः । कृते देवैस्तदा शंभो गृहीतं गरलन्त्वया

သမုဒ္ဒရာကို မထိန်းမသိမ်း ချော်ထုတ်မောင်းနှင်၍ ရတနာများကို ဒေဝတို့အကြား ခွဲဝေသတ်မှတ်ကြသောအခါ၊ အို သမ္ဘု၊ ကမ္ဘာများကို ကာကွယ်ရန် ကရုဏာကြောင့် သေမင်းဆန်သော အဆိပ်ကို သင်တော်မူကာ ယူဆောင်တော်မူ၏။

Verse 35

रक्षिताः स्म तदा नाथ नीलकण्ठ इति श्रुतः । विषं पास्यसि नो चेत्त्वं भस्मीभूतास्तदाखिलाः

“အို နာထ၊ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်တော်မူသဖြင့် သင်သည် နီလကဏ္ဌ (လည်ပင်းပြာရှင်) ဟု ကျော်ကြားလာ၏။ ဤအဆိပ်ကို သင်မသောက်လျှင် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ချက်ချင်း ပြာဖြစ်သွားမည်” ဟုဆိုကြ၏။

Verse 36

प्रसिद्धं च यदा यस्य दुःखं च जायते प्रभो । तदा त्वन्नाममात्रेण सर्वदुःखं विलीयते

အို प्रभो၊ မည်သူမဆို ဝမ်းနည်းဒုက္ခ ခံစားရသည့်အခါ၊ သင်၏ နာမတော်ကို အနည်းငယ်သာ အော်ဟစ်ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့်ပင် ဒုက္ခအားလုံး ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 37

इदानीं नृहरिज्वालापीडितान्नस्सदाशिव । तां त्वं शमयितुं देव शक्तोऽसीति सुनिश्चितम्

ယခုအခါ နృဟရိ၏ တောက်လောင်သော မီးတောက်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် နှိပ်စက်ခံနေရပါသည်။ အို စဒါသိဝ၊ ထိုမီးကို ငြိမ်းသတ်၍ သက်သာစေနိုင်သော အင်အားသည် သင်တော်တည်းသာ ရှိကြောင်း အမှန်တကယ် သေချာပါသည်။

Verse 38

नन्दीश्वर उवाच । इति स्तुतस्तदा देवैश्शंकरो भक्तवत्सलः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्माऽभयन्दत्त्वा परप्रभुः

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်။ ထိုသို့ နတ်တို့က ချီးမွမ်းကြသော်၊ भक्तဝৎসလ သင်္ကရသည် အတွင်းစိတ်ပျော်ရွှင်၍ အမြင့်ဆုံးသော प्रभုသည် အရင်ဆုံး အဘယ (ကြောက်မက်ခြင်းကင်း) ကို ပေးပြီးနောက် ပြန်လည် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 39

शंकर उवाच । स्वस्थानं गच्छत सुरास्सर्व्वे ब्रह्मादयोऽभयाः । शमयिष्यामि यद्दुःखं सर्वथा हि व्रतम्मम

ရှင်ကရာက မိန့်တော်မူသည်—“ဗြဟ္မာမှစ၍ နတ်အားလုံးတို့၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းစွာ မိမိတို့၏ နေရာသို့ ပြန်သွားကြလော့။ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒုက္ခအားလုံးကို ငါ အမှန်တကယ် ငြိမ်းစေမည်—ဤသည်ပင် ငါ၏ ဝရတ (သစ္စာကတိ) ဖြစ်သည်။”

Verse 40

गतो मच्छरणं यस्तु तस्य दुःखं क्षयं गतम् । मत्प्रियः शरणापन्नः प्राणेभ्योऽपि न संशयः

ငါ့အမိုးအကာသို့ လာရောက်ခိုလှုံသူ၏ ဒုက္ခသည် ပျက်ကွယ်သွား၏။ ခိုလှုံ၍ အပ်နှံသူသည် ငါ့အတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်ပြီး အသက်ထက်ပင် ကျော်လွန်—သံသယမရှိ။

Verse 41

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा तदा देवा ह्यानन्दम्परमं गताः । यथागतं तथा जग्मुस्स्मरन्तश्शंकरं मुदा

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်။ ထိုသို့ကြားသော် နတ်တို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အာနန္ဒသို့ ရောက်ကြ၏။ ထို့နောက် လာခဲ့သကဲ့သို့ပင် ပြန်သွားကြ၍ ရွှင်လန်းစွာ သင်္ကရကို သတိရနေကြ၏။