Viṣṇoḥ Sahasranāma-stotreṇa Śiva-prasādaḥ (Vishnu’s Thousand-Name Hymn and Shiva’s Grace)

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वा विष्णुकृतं दिव्यं परनामविभूषितम् । सहस्रनामस्वस्तोत्रं प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः

စူတက ပြော၏—ဗိဿနုက ပြုစု၍ ရှီဝ၏ အမြင့်မြတ်နာမတော်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော၊ မင်္ဂလာသဟသ္ရနာမ စတိုးတရကို ကြားနာပြီးနောက် မဟေရှွရသည် ပီတိဖြစ်၍ ကျေနပ်တော်မူ၏။

Verse 2

परीक्षार्थं हरेरीशः कमलेषु महेश्वरः । गोपयामास कमलं तदैकं भुवनेश्वरः

ဟရီ (ဗိဿဏု) ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက်၊ မဟာရှင် မဟေရှွရ—လောကအရှင်—သည် ကြာပန်းများအနက် ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားတော်မူ၏။

Verse 3

पंकजेषु तदा तेषु सहस्रेषु बभूव च । न्यूनमेकं तदा विष्णुर्विह्वलश्शिवपूजने

ထိုအခါ ကြာပန်းတစ်ထောင်အနက် တစ်ပွင့်ပျောက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထိုခဏ၌ ဗိဿဏုသည် သီဝဘုရားကို ပူဇော်ရာတွင် အလွန်စိတ်မချမ်းသာ၍ စိုးရိမ်ပူပန်သွား၏။

Verse 4

हृदा विचारितं तेन कुतो वै कमलं गतम् । यातं यातु सुखेनैव मन्नेत्रं कमलं न किम्

နှလုံးထဲတွင် စဉ်းစား၍ သူက “ကြာပန်းက ဘယ်သို့သွားသနည်း။ သွားပါစေ—အေးချမ်းစွာ သွားပါစေ။ ငါ့မျက်စိကိုယ်တိုင်ကလည်း ကြာပန်းမဟုတ်သလော” ဟု တွေး၏။

Verse 5

ज्ञात्वेति नेत्रमुद्धृत्य सर्वसत्त्वावलम्बनात् । पूजयामास भावेन स्तवयामास तेन च

ထိုသို့ သိမြင်ပြီးနောက်၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အားထားရာဖြစ်သော သီဝဘုရားကို အားကိုးကာ မျက်စိကို ထုတ်ယူ၍၊ စိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဘာဝနာဖြင့် ပူဇော်လျက်၊ ထိုခံစားချက်တည်းဟူသော စိတ်ဖြင့်ပင် စတုတိများဖြင့် ချီးမွမ်း၏။

Verse 6

ततः स्तुतमथो दृष्ट्वा तथाभूतं हरो हरिम् । मा मेति व्याहरन्नेव प्रादुरासीज्जगद्गुरुः

ထို့နောက် ဟရ (သီဝဘုရား) သည် ဟရိ (ဗိဿဏု) ကို ထိုသို့ စတုတိပြု၍ ဦးညွှတ်နေသည်ကို မြင်လျှင် “မစိုးရိမ်နှင့်၊ မစိုးရိမ်နှင့်” ဟု ဆိုကာ၊ ထိုစကားထွက်သံနှင့်တပြိုင်နက် ကမ္ဘာ့ဆရာတော် (Jagadguru) ဖြစ်သော သီဝဘုရားကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 7

तस्मादवतताराशु मण्डलात्पार्थिवस्य च । प्रतिष्ठितस्य हरिणा स्वलिंगस्य महेश्वरः

«ထို့ကြောင့် မဟာဒေဝ—မဟေရှဝရ—သည် မြေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော သန့်ရှင်းသော မဏ္ဍလမှ အလျင်အမြန် ဆင်းသက်လာ၍၊ ဟရီ (ဗိဿနု) က စနစ်တကျ တည်ထောင်ထားသော မိမိ၏ လိင်္ဂကို ကရုဏာဖြင့် ကောင်းချီးပေးတော်မူ၏»။

Verse 8

यथोक्तरूपिणं शम्भुं तेजोराशिसमुत्थितम् । नमस्कृत्य पुरः स्थित्वा स तुष्टाव विशेषतः

ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း တေဇောရောင်ခြည်အစုကြီးမှ ပေါ်ထွန်းလာသော သမ္ဘူကို မြင်သဖြင့်၊ သူသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ရှေ့တွင် ရပ်ပြီး အထူးသဒ္ဓါဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 9

तदा प्राह महादेवः प्रसन्नः प्रहसन्निव । सम्प्रेक्ष्य कृपया विष्णुं कृतांजलिपुटं स्थितम्

ထိုအခါ မဟာဒေဝသည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ နူးညံ့စွာ ပြုံးသကဲ့သို့၊ လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေသော ဗိဿနုကို ကရုဏာဖြင့် ကြည့်ရှုကာ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 10

शङ्कर उवाच । ज्ञातं मयेदं सकलं तव चित्तेप्सितं हरे । देवकार्यं विशेषेण देवकार्य्यरतात्मनः

ရှင်ကရ မိန့်တော်မူသည်—“ဟရိရေ၊ သင်၏စိတ်အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ငါသိပြီးပြီ။ အထူးသဖြင့် နတ်ဘုရားတို့၏ တာဝန်ကိစ္စကိုပင်၊ သင်၏သဘောသဘာဝသည် နတ်ကိစ္စတွင် အမြဲတမ်း စိတ်ပါဝင်စားသူဖြစ်သောကြောင့်။”

Verse 11

देवकार्य्यस्य सिद्ध्यर्थं दैत्यनाशाय चाश्रमम् । सुदर्शनाख्यं चक्रं च ददामि तव शोभनम्

နတ်ဘုရားတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်စေရန်နှင့် ဒೈတျတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက်၊ “သုဒဿန” ဟုခေါ်သော တောက်ပသည့် စက်ရ (ချကရ) ကိုလည်းကောင်း၊ သန့်ရှင်းသော အာရှရမ်ကိုလည်းကောင်း သင့်အား ပေးအပ်မည်။

Verse 12

यद्रूपं भवता दृष्टं सर्वलोकसुखावहम् । हिताय तव देवेश धृतं भावय तद्ध्रुवम्

သင်မြင်တွေ့ခဲ့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် လောကအားလုံးအတွက် ချမ်းသာကို ပေးဆောင်သော ရုပ်ဖြစ်၏။ ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် သင်၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ထိုရုပ်ကို ဆောင်ယူထားသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုရုပ်ကို မယိမ်းမယိုင် သေချာစွာ စိတ်၌ ပွားများစဉ်းစားလော့။

Verse 13

रणाजिरे स्मृतं तद्वै देवानां दुःखनाशनम् । इदं चक्रमिदं रूपमिदं नामसहस्रकम्

စစ်မြေပြင်၌ ထိုအရာကို သတိရလျှင် ဒေဝတို့၏ ဒုက္ခကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးပေးသည်။ “ဤသည်မှာ စက်ရ (လှည့်ဝိုင်းလက်နက်) ဖြစ်၏၊ ဤသည်မှာ ရုပ်ဖြစ်၏၊ ဤသည်မှာ နာမတစ်ထောင် ဖြစ်၏။”

Verse 14

ये शृण्वन्ति सदा भक्त्या सिद्धि स्यादनपायिनी । कामानां सकलानां च प्रसादान्मम सुव्रत

အို သီလဝတီ (ကတိတည်မြဲသူ) ရေ၊ ဘက္တဖြင့် အမြဲနားထောင်သူတို့သည် မပျက်မယွင်းသော စိဒ္ဓိ (ဝိညာဉ်ရေး အောင်မြင်မှု) ကို ရရှိကြမည်။ ထို့ပြင် ငါ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သူတို့၏ သင့်လျော်သော ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံလိမ့်မည်။

Verse 15

सूत उवाच । एवमुक्त्वा ददौ चक्रं सूर्यायुतसमप्रभम् । सुदर्शनं स्वपादोत्थं सर्वशत्रुविनाशनम्

သုတက ပြောသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ မိမိ၏ခြေဖဝါးမှ ပေါ်ထွန်းလာသော စုဒർശန ချက္ကရကို နေရောင်တစ်သောင်းကဲ့သို့ တောက်ပစွာဖြင့် သုရျ (နေဘုရား) ထံ ပေးအပ်တော်မူ၍ ရန်သူအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်၏။

Verse 16

विष्णुश्चापि सुसंस्कृत्य जग्राहोदङ्मुखस्तदा । नमस्कृत्य महादेवं विष्णुर्वचनमब्रवीत्

ထို့နောက် ဗိဿနုသည်လည်း သန့်စင်၍ စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေပြီး မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ထိုင်တော်မူ၏။ မဟာဒေဝကို ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် ဗိဿနုက ဤစကားကို ပြောတော်မူ၏။

Verse 17

विष्णुरुवाच । शृणु देव मया ध्येयं पठनीयं च किं प्रभो । दुःखानां नाशनार्थं हि वद त्वं लोकशंकर

ဗိဿနုက ပြောတော်မူသည်— “အို ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်၏ စကားကို နားထောင်ပါ။ အို प्रभो၊ ကျွန်ုပ်သည် မည်သို့ကို ဆင်ခြင်ဓ్యာန ပြုရမည်နည်း၊ မည်သို့ကို ရွတ်ဖတ်ရမည်နည်း။ ဒုက္ခတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက်ပင်၊ ပြောကြားတော်မူပါ၊ အို လောကရှင်ကာရ သင်္ကရာ”။

Verse 18

सूत उवाच । इति पृष्टस्तदा तेन सन्तुष्टस्तु शिवोऽब्रवीत् । प्रसन्नमानसो भूत्वा विष्णुं देवसहायकम्

သုတက ပြောသည်။ ထိုသို့ မေးမြန်းခံရသော် သီဝဘုရားသည် နှစ်သက်တော်မူ၍ မိန့်တော်မူ၏။ စိတ်နှလုံး ကြည်လင်သန့်ရှင်းကာ နတ်တို့၏ အထောက်အကူဖြစ်သော ဗိဿနုကို မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 19

शिव उवाच । रूपं ध्येयं हरे मे हि सर्वानर्थप्रशान्तये । अनेकदुःखनाशार्थं पठ नामसहस्रकम्

သီဝဘုရား မိန့်တော်မူသည်။ “ဟရီယေ၊ အန္တရာယ်အပေါင်းကို ငြိမ်းစေရန် ငါ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို သေချာစွာ သမาธိပြု၍ ညွှန်ကြားလော့။ ဒုက္ခအမျိုးမျိုးကို ဖျက်ဆီးရန် ‘နာမသဟသ္ရ’ အမည်တစ်ထောင်ကို ရွတ်ဖတ်လော့။”

Verse 20

धार्य्यं चक्रं सदा मे हि सवार्भीष्टस्य सिद्धये । त्वया विष्णो प्रयत्नेन सर्वचक्रवरं त्विदम्

“ဤ စက်ရ (ချကရ) ကို ငါသည် အမြဲတမ်း ဆောင်ထားရမည်၊ ငါလိုအပ်သမျှ အလိုဆန္ဒတို့ ပြည့်စုံစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ဗိဿနုရေ၊ သင်၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြောင့် ဤသည်သည် စက်ရတို့အနက် အမြတ်ဆုံး စက်ရ ဖြစ်လာ၏။”

Verse 21

अन्ये च ये पठिष्यन्ति पाठयिष्यन्ति नित्यशः । तेषां दुःखं न स्वप्नेऽपि जायते नात्र संशयः

ထို့ပြင် အခြားသူတို့လည်း နေ့စဉ် မပြတ် ရွတ်ဖတ်ကြမည် သို့မဟုတ် ရွတ်ဖတ်စေမည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့အတွက် ဒုက္ခသည် အိပ်မက်ထဲတွင်တောင် မပေါ်ပေါက်နိုင်၊ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 22

राज्ञा च संकटे प्राप्ते शतावृत्तिं चरेद्यदा । साङ्गः च विधिसंयुक्तं कल्याणं लभते नरः

ဘုရင်သည် အန္တရာယ်ကပ်ရောက်လာသောအခါ၊ ထိုဒုက္ခကာလ၌ လူတစ်ဦးက အင်္ဂအစုံဖြင့် စည်းကမ်းတော်နှင့် ကိုက်ညီသည့် «သတဝෘတ္တိ» ဝရတကို ကျင့်ဆောင်လျှင်၊ ကောင်းမြတ်သော မင်္ဂလာနှင့် ချမ်းသာသုခကို ရရှိသည်။

Verse 23

रोगनाशकरं ह्येतद्विद्यावित्तदमुत्तमम् । सर्वकामप्रदं पुण्यं शिवभक्तिप्रदं सदा

ဤပူဇာကာရ്യംသည် ရောဂါများကို ဖျက်ဆီးပေးပြီး ဗိဒ္ဓာ (ပညာ) နှင့် ဓန (စည်းစိမ်) ကို အမြင့်မြတ်ဆုံး ပေးအပ်သူ ဖြစ်၏။ သင့်လျော်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေကာ ကုသိုလ်ဖြစ်ပြီး သီဝဘုရားသို့ ဘက္တိကို အမြဲပေးတတ်၏။

Verse 24

यदुद्दिश्य फलं श्रेष्ठं पठिष्यन्ति नरास्त्विह । सप्स्यन्ते नात्र संदेहः फलं तत्सत्यमुत्तमम्

အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကို ရည်ရွယ်၍ ဤလောကရှိ လူတို့သည် ဤသန့်ရှင်းသော အကြောင်းအရာကို ရွတ်ဖတ်ကြလိမ့်မည်။ ထိုအကျိုးကို မလွဲမသွေ ရရှိကြမည်—သံသယမရှိ။ ကတိပြုထားသော အကျိုးသည် အမှန်တရားဖြစ်၍ အထူးအမြင့်မြတ်၏။

Verse 25

यश्च प्रातस्समुत्थाय पूजां कृत्वा मदीयिकाम् । पठते मत्समक्षं वै नित्यं सिद्धिर्न दूरतः

မနက်စောစော ထ၍ ငါ့အား ပူဇာပြုကာ ထို့နောက် ငါ့ရှေ့တော်တင်ကဲ့သို့ နေ့စဉ် ဤကို ရွတ်ဖတ်သူအတွက် စိဒ္ဓိ (ဝိညာဉ်ရေး အောင်မြင်မှု) သည် မဝေးတော့။

Verse 26

ऐहिकीं सिद्धिमाप्नोति निखिलां सर्वकामिकाम् । अन्ते सायुज्यमुक्तिं वै प्राप्नोत्यत्र न संशयः

သူသည် ဤလောက၌ပင် ဆန္ဒအလုံးစုံကို ပြည့်စုံစေသော အပြည့်အဝ အောင်မြင်မှုကို ရရှိ၏။ နောက်ဆုံးတွင်လည်း သီဝဘုရားနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်သော စာယုဇျမုက္တိကို မလွဲမသွေ ရရှိမည်—သံသယမရှိ။

Verse 27

सूत उवाच । एवमुक्त्वा तदा विष्णुं शंकरः प्रीतमानसः । उपस्पृश्य कराभ्यां तमुवाच गिरिशः पुनः

သုတက ပြောသည်။ ဗိဿဏုအား ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် စိတ်ပျော်ရွှင်သော သင်္ကရသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိတွေ့ကာ တောင်ရှင် ဂိရိရှသည် ထပ်မံ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 28

शिव उवाच । वरदोऽस्मि सुरश्रेष्ठ वरान्वृणु यथेप्सितान् । भक्त्या वशीकृतो नूनं स्तवेनानेन सुव्रतः

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်။ “ဟေ့ နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ငါသည် ကောင်းချီးပေးသူဖြစ်၏—သင်လိုလားသမျှ ကောင်းချီးများကို ရွေးချယ်လော့။ ဤစတုတ္ထီကြောင့် သဒ္ဓါဖြင့် ငါကို အမှန်တကယ် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ၊ ဟေ့ သီလကောင်းသောသူ။”

Verse 29

सूत उवाच । इत्युक्तो देवदेवेन देवदेवं प्रणम्य तम् । सुप्रसन्नतरो विष्णुस्सांजलिर्वाक्यमब्रवीत्

သုတက ပြောသည်။ နတ်တို့၏နတ်တော်က ထိုသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့် ဗိဿဏုသည် ထိုဘုရားရှင်ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။ ပိုမိုကြည်နူးလာကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဤစကားများကို ပြော၏။

Verse 30

विष्णुरुवाच । यथेदानीं कृपानाथ क्रियते चान्यतः परा । कार्य्या चैव विशेषेण कृपालुत्वात्त्वया प्रभो

ဗိဿဏုက မိန့်သည်။ “ကရုဏာရှင် အရှင်၊ ယခု ပြုလုပ်နေသော အမြင့်မြတ်သော (ကယ်တင်ရေး) ကိစ္စကဲ့သို့ပင် အခြားနေရာများတွင်လည်း ဆောင်ရွက်သင့်ပါသည်။ အရှင်ဘုရား၊ ကရုဏာတရားကြောင့် အထူးသဖြင့် အရှင်ကပင် ဆောင်ရွက်သင့်ပါသည်၊ အရှင်သည် ကရုဏာတရား၏ အနှစ်သာရဖြစ်သောကြောင့်။”

Verse 31

त्वयि भक्तिर्महादेव प्रसीद वरमुत्तमम् । नान्यमिच्छामि भक्तानामार्त्तयो नैव यत्प्रभो

“ဟေ့ မဟာဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်၏ ဘက္တိသည် အရှင်၌ တည်ပါစေ—ကျေးဇူးပြု၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းချီးကို ပေးတော်မူပါ။ အရှင်ဘုရား၊ အခြားအရာ မလိုချင်ပါ; အရှင်ကို အားကိုးရာရှိသော ဘက္တိရှင်တို့အတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခ မရှိပါ။”

Verse 32

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य दया वान्सुतरां भवः । पस्पर्श च तदंगं वै प्राह शीतांशुशेखरः

စူတ မိန့်သည်—ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဘဝ (ရှင်သီဝ) သည် ကရုဏာပိုမိုပြည့်ဝလာကာ သူ၏ကိုယ်ကို ထိတွေ့တော်မူ၏။ ထို့နောက် လမောက်တော်ဆောင်သော အရှင်က မိန့်တော်မူ၏။

Verse 33

शिव उवाच । मयि भक्तिस्सदा ते तु हरे स्यादनपायिनी । सदा वन्द्यश्च पूज्यश्च लोके भव सुरैरपि

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်– «ဟရီရေ၊ ငါ့အပေါ် သင်၏ ဘက္တိသည် အမြဲတမ်း တည်မြဲ၍ မပျက်မကွက် ဖြစ်ပါစေ။ လောက၌ သင်သည် အမြဲတမ်း ဂုဏ်ပြုကန်တော့ရမည့်သူ၊ ပူဇော်ရမည့်သူ ဖြစ်ပါစေ—ဒေဝတားတို့ကပင်»။

Verse 34

विष्वंभरेति ते नाम सर्वपापहरं परम् । भविष्यति न संदेहो मत्प्रसादात्सुरोत्तम

«သင်၏နာမည်သည် ‘ဝိශ්ဝမ္ဘရ’ ဟု ဖြစ်လိမ့်မည်၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော အမြင့်မြတ်ဆုံးနာမ။ ငါ၏ကရုဏာတော်ကြောင့် သံသယမရှိ—ဒေဝတို့အထက်မြတ်သူရေ»။

Verse 35

सूत उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे रुद्रस्सर्वदेवेश्वरः प्रभुः । पश्यतस्तस्य विष्णोस्तु तत्रैव च मुनीश्वराः

စူတက ပြောသည်– «ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ရုဒြာ—ဒေဝအားလုံး၏ အရှင်၊ အထွဋ်အမြတ် प्रभု—သည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ဗိဿဏု ကြည့်နေစဉ်ပင် မဟာမုနိတို့လည်း ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏»။

Verse 36

जनार्दनोऽपि भगवान्वचनाच्छङ्करस्य च । प्राप्य चक्रं शुभं तद्वै जहर्षाति स्वचेतसि

သခင် ဇနာရ္ဒန (ဗိဿဏု) သည်လည်း ရှင်ကရ၏ မိန့်တော်မူချက်အတိုင်း လောကမင်္ဂလာဖြစ်သော စက္ကရကို ရရှိပြီး၊ မိမိနှလုံးသားအတွင်း၌ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်လှ၏။

Verse 37

कृत्वा ध्यानं च तच्छम्भोः स्तोत्रमेतन्निरन्तरम् । पपाठाध्यापयामास भक्तेभ्यस्तदुपादिशत्

ထိုမင်္ဂလာရှိသော သမ္ဘုကို အရင်ဓ्यानပြု၍ ထို့နောက် ဤစတုတ္တရကို မပြတ်မလပ် ရွတ်ဖတ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် အခြားသူတို့ကိုလည်း သင်ကြားစေကာ ဘက်တော်သားတို့အား ထိုဟောကြားချက်ကို ညွှန်ပြတော်မူ၏။

Verse 38

इति पृष्टं मयाख्यातं शृण्वताम्पापहारकम् । अतःपरं च किं श्रेष्ठाः प्रष्टुमिच्छथ वै पुनः

ဤသို့ သင်တို့မေးမြန်းသမျှကို ငါရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ နားထောင်သူတို့အတွက် အပြစ်ပယ်ဖျက်စေသော အကျိုးရှိ၏။ ယခုတော့ ဂုဏ်မြင့်သူတို့၊ ထပ်မံ၍ မည်သို့ မေးလိုကြသနည်း။