रामेश्वरलिङ्गप्रादुर्भावः (The Manifestation/Origin of the Rāmeśvara Liṅga)

Verse 1

सूत उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि लिंगं रामेश्वराभिधम् । उत्पन्नं च यथा पूर्वमृषयश्शृणुतादरात्

စူတာက ပြော၏— «ယခုနောက်တစ်ဆင့်တွင် ‘ရာမေရှဝရ’ ဟူသော လင်္ဂကို ငါရှင်းလင်းမည်၊ ထိုလင်္ဂသည် ရှေးကာလ၌ မည်သို့ ပထမဦးစွာ ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်ကိုလည်း ပြောမည်။ အို ရှင်ရသီတို့၊ ရိုသေစွာ နားထောင်ကြလော့»။

Verse 2

पुरा विष्णुः पृथिव्यां चावततार सतां प्रियः

ရှေးကာလ၌ သတ္တဝါကောင်းတို့ ချစ်ခင်ရာဖြစ်သော ဗိဿနုဘုရားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာ၏။

Verse 3

तत्र सीता हृता विप्रा रावणेनोरुमायिना । प्रापिता स्वगृहं सा हि लंकायां जनकात्मजा

ထိုနေရာ၌၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဇနက၏ သမီး စီတာကို မဟာမாயာကိုင်ဆောင်သော ရာဝဏက ဖမ်းဆီးခိုးယူ၍ လင်္ကာရှိ သူ၏ အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

Verse 4

अन्वेषणपरस्तस्याः किष्किन्धाख्यां पुरीमगात् । सुग्रीवहितकृद्भूत्वा वालिनं संजघान ह

သူမကို ရှာဖွေရန် စိတ်အားထက်သန်၍ «ကိရှ္ကိန္ဓာ» ဟုခေါ်သော မြို့သို့ သွားလေ၏။ စုဂရీవ၏ အကျိုးပြုသူ ဖြစ်လာကာ ဝါလိန်ကို အမှန်တကယ် ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်လေ၏။ ရှိုင်ဝအမြင်အရ ဤသည်မှာ သီဝဘုရား၏ အလိုတော်ဖြင့် ထိန်းသိမ်းသော ဓမ္မသည် အတားအဆီးဖြစ်သော အာဏာကို ဖယ်ရှား၍ ရှာဖွေသူ၏ တရားမျှတသော ရည်မှန်းချက် ဆက်လက်တိုးတက်စေခြင်းကို ပြသသည်။

Verse 5

तत्र स्थित्वा कियत्कालं तदन्वेषणतत्परः । सुग्रीवाद्यैर्लक्ष्मणेन विचारं कृतवान्स वै

ထိုနေရာ၌ အချိန်အနည်းငယ် နေထိုင်ကာ ထိုရှာဖွေရေးအပေါ် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လျက်၊ လက္ရှ္မဏနှင့် စုဂရీవတို့အပါအဝင် အခြားသူများနှင့် အတူ တိုင်ပင်ဆွေးနွေး၍ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်လေ၏။

Verse 6

कपीन्संप्रेषयामास चतुर्दिक्षु नृपात्मजः । हनुमत्प्रमुखान्रामस्तदन्वेषणहेतवे

မင်းသား ရာမသည် သူမကို ရှာဖွေရန်အတွက် လေးမျက်နှာသို့ မျောက်တပ်များကို စေလွှတ်လေ၏။ ဟနုမာန်တို့ကို ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် ခန့်အပ်၍ ထိုရှာဖွေရေးအတွက် စေလွှတ်လေ၏။

Verse 7

अथ ज्ञात्वा गतां लंकां सीतां कपिवराननात् । सीताचूडामणिं प्राप्य मुमुदे सोऽति राघवः

ထို့နောက် မျောက်သူရဲကောင်းအထက်မြတ်ထံမှ စီတာသည် လင်္ကာသို့ သွားရောက်နေကြောင်း သိရှိလေ၏။ စီတာ၏ ခေါင်းအလှဆင်ရတနာ (ချူဍာမဏိ) ကို ရရှိသဖြင့် ရာဃဝသည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်လေ၏။

Verse 8

सकपीशस्तदा रामो लक्ष्मणेन युतो द्विजाः । सुग्रीवप्रमुखैः पुण्यैर्वानरैर्बलवत्तरैः

အို ဒွိဇ ပညာရှိတို့၊ ထိုအခါ ရာမသည် လက္ခမဏနှင့်အတူ မျောက်တို့၏အရှင်နှင့် မဟာမိတ်ဖြစ်ကာ၊ သုဂ္ရီဝကို ဦးဆောင်သော သီလရှိ၍ အင်အားကြီး ဝါနရတို့က ဝိုင်းရံနေ하였다။

Verse 9

पद्मैरष्टादशाख्यैश्च ययौ तीरं पयोनिधेः । दक्षिणे सागरे यो वै दृश्यते लवणाकरः

«ဆယ့်ရှစ်» ဟု ခေါ်သော လေထဲရှိ ကြာပန်းအာසနများနှင့်အတူ၊ သူသည် ပင်လယ်မဟာသမုဒ္ဒရာ၏ ကမ်းခြေသို့ သွားရောက်하였다—တောင်ဘက်တွင် မြင်ရသော ဆားရည်ပင်လယ်တည်း။

Verse 10

तत्रागत्य स्वयं रामो वेलायां संस्थितो हि सः । वानरैस्सेव्यमानस्तु लक्ष्मणेन शिवप्रियः

ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ရာမသည် ကမ်းခြေ၌ ကိုယ်တိုင် ရပ်တည်တော်မူ၏။ ဝါနရတို့က ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်ကြပြီး၊ သီဝကို ချစ်မြတ်နိုးသော လက္ခမဏနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ နေတော်မူ၏။

Verse 11

हा जानकि कुतो याता कदा चेयं मिलिष्यति । अगाधस्सागरश्चैवातार्या सेना च वानरी

«အို ဂျာနကီရေ—ဘယ်သို့ သွားခဲ့သနည်း။ ငါ မည်သည့်အခါ ထပ်မံ တွေ့ဆုံရမည်နည်း။ သမုဒ္ဒရာသည် အနက်မတိုင်းနိုင်၊ ဝါနရတပ်သည်လည်း မကူးနိုင်ပါ» ဟု။

Verse 12

राक्षसो गिरिधर्त्ता च महाबलपराक्रमः । लंकाख्यो दुर्गमो दुर्ग इंद्रजित्तनयोस्य वै

သူသည် ရာක්ෂသဖြစ်၍ «ဂီရိဓရ္တာ» (တောင်ကို ဆောင်သူ) ဟု ကျော်ကြားကာ အင်အားနှင့် သတ္တိဗီရိယ အလွန်ကြီးမား၏။ «လင်္ကာ» ဟု ခေါ်သော နီးကပ်ရန်ခက်ခဲသည့် ခိုင်ခံ့သော ကာကွယ်ရေးမြို့တော်ဖြစ်ပြီး၊ အမှန်တကယ် အင်ဒြဇိတ်၏ သားတော်ဖြစ်၏။

Verse 13

इत्येवं स विचार्यैव तटे स्थित्वा सलक्ष्मणः । आश्वासितो वनौकोभिरंगदादिपुरस्सरैः

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် လက္ခ္မဏနှင့်အတူ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အင်္ဂဒနှင့် အခြားသူတို့ ဦးဆောင်သော တောနေသူများက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးကြသည်။

Verse 14

एतस्मिन्नंतरे तत्र राघवश्शैवसत्तमः । उवाच भ्रातरं प्रीत्या जलार्थी लक्ष्मणाभिधम्

ထိုအချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ ရာဃဝသည် သီဝဘုရားကို ကိုးကွယ်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ ရေရှာရန် သွားနေသော ညီတော် လက္ရှမဏကို ချစ်ခင်စွာ ပြောဆို၏။

Verse 15

राम उवाच । भ्रातर्लक्ष्मण वीरेशाहं जलार्थी पिपासितः । तदानय द्रुतं पाथो वानरैः कैश्चिदेव हि

ရာမက ပြောသည်— «ညီတော် လက္ရှမဏ၊ သူရဲကောင်းတို့၏ အရှင်၊ ငါ ရေလိုအပ်၍ အလွန်ရေငတ်နေ၏။ ထို့ကြောင့် မြန်မြန် ရေကို ယူလာပါ၊ ဝါနရအချို့ကိုလည်း သွားယူစေပါ»။

Verse 16

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वानरास्तत्र ह्यधावंत दिशो दश । नीत्वा जलं च ते प्रोचुः प्रणिपत्य पुरः स्थिताः

စူတက ပြောသည်— ထိုစကားကို ကြားသော် ထိုနေရာရှိ ဝါနရတို့သည် ချက်ချင်း တစ်ဆယ်မျက်နှာသို့ ပြေးသွားကြ၏။ ရေကို ယူလာပြီးနောက် ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ အကြောင်းကြားကြ၏။

Verse 17

वानरा ऊचुः । जलं च गृह्यतां स्वामिन्नानीतं तत्त्वदाज्ञया । महोत्तमं च सुस्वादु शीतलं प्राणतर्पणम्

ဝါနရတို့က ပြောကြသည်— «အရှင်၊ သင်၏ အမိန့်အတိုင်း ယူလာသော ဤရေကို လက်ခံတော်မူပါ။ အလွန်ကောင်းမြတ်၍ အရသာချိုမြိန်၊ အေးမြပြီး အသက်ရှူအားကိုပါ သက်သာစေ၏»။

Verse 18

सूत उवाच । सुप्रसन्नतरो भूत्वा कृपादृष्ट्या विलोक्य तान् । तच्छ्रुत्वा रामचन्द्रोऽसौ स्वयं जग्राह तज्जलम्

သုတက ပြောသည်။ အလွန်ပင်နှစ်သက်ရွှင်လန်း၍ ကရုဏာမျက်စိဖြင့် သူတို့ကိုကြည့်တော်မူကာ၊ ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ရာမချန္ဒရသည် ထိုရေကို ကိုယ်တိုင်လက်ခံယူတော်မူ၏။

Verse 19

स शैवस्तज्जलं नीत्वा पातुमारब्धवान्यदा । तदा च स्मरणं जातमित्थमस्य शिवेच्छया

သီဝကို ကိုးကွယ်သော ထိုဘက္တသည် ရေကို ယူ၍ သောက်ရန် စတင်သည့်အခါ၊ ထိုခဏ၌ပင် အမှတ်ရမှု ပေါ်ပေါက်လာ၏—ဤသို့ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းသည် သီဝဘုရား၏ အလိုတော်ကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 20

न कृतं दर्शनं शंभोर्गृह्यते च जलं कथम् । स्वस्वामिनः परेशस्य सर्वानंदप्रदस्य वै

သမ္ဘု (Śambhu) ၏ ဒർശန (darśana) ကို မရသေးလျှင်၊ ပူဇာရေကို ဘယ်လို လက်ခံနိုင်မည်နည်း။ အရှင်သည် မိမိ၏ အမှန်တကယ် သခင်—ပရမေရှဝရ (Parameśvara) အမြင့်ဆုံး အရှင်—အမှန်တကယ် အာနန္ဒ အားလုံးကို ပေးသနားတော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 21

इत्युक्त्वा च जलं पीतं तदा रघुवरेण च । पश्चाच्च पार्थिवीं पूजां चकार रघुनंदनः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ရဃုဝရ (ရဃုမျိုး၏ အကောင်းဆုံး) သည် ထိုရေကို သောက်하였다။ ထို့နောက် ရဃုနန္ဒန (ရာမ) သည် ပါရ္ထိဝ (pārthiva) ပူဇာကို ပြုလုပ်၍ ရှိဝလင်္ဂ (Śiva-liṅga) ကို ဖန်တီးကာ ဂုဏ်ပြုပူဇာဆောင်ရွက်ပြီး၊ သခင် ရှိဝအား သက်သက်လက်လက် စဂုဏ (saguṇa) ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ဘက္တိဝန်ဆောင်မှုကို ဖော်ပြ하였다။

Verse 22

आवाहनादिकांश्चैव ह्युपचारान्प्रकल्प्य वै । विधिवत्षोडश प्रीत्या देवमानर्च शङ्करम्

အာဝာဟန (āvāhana) မှ စ၍ အခြားသော ဥပစာရ (upacāra) များကို စီစဉ်ပြင်ဆင်ကာ၊ နည်းလမ်းတကျ စည်းကမ်းနှင့်အညီ၊ ချစ်မြတ်နိုးသော စိတ်ဖြင့် သခင် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ဥပစာရ ဆယ့်ခြောက်ပါးဖြင့် ပူဇာတော်မူ하였다။

Verse 23

प्रणिपातैस्स्तवैर्दिव्यैश्शिवं संतोष्य यत्नतः । प्रार्थयामास सद्भक्त्या स रामश्शंकरं मुदा

ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ခြင်းများနှင့် ဒေဝီယ သီချင်းတော်များဖြင့် သခင် ရှိဝကို အားထုတ်၍ စိတ်တော်ကျေနပ်စေပြီးနောက်၊ ရာမသည် သန့်ရှင်းသော ဘက္တိဖြင့် ဝမ်းမြောက်စွာ သခင် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ထံ ဆုတောင်းလျက် ရှိ하였다။

Verse 24

राम उवाच । स्वामिञ्छंभो महादेव सर्वदा भक्तवत्सल । पाहि मां शरणापन्नं त्वद्भक्तं दीनमानसम्

ရာမက ပြောသည်—“အရှင် ရှမ္ဘု၊ မဟာဒေဝ၊ အမြဲတမ်း ဘက္တတို့ကို ချစ်ခင်ကာကွယ်တော်မူသော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ထံ၌ ရှရဏာဂတ ဖြစ်လာပြီး၊ သင့်ဘက္တဖြစ်ကာ စိတ်နှိမ့်ချ၍ ဝမ်းနည်းပူပန်နေပါသည်။”

Verse 25

एतज्जलमगाधं च वारिधेर्भवतारण । रावणाख्यो महावीरो राक्षसो बलवत्तरः

«ဤရေပြင်သည် အလွန်နက်ရှိုင်း၍ တိုင်းမရနိုင်; ဤသမုဒ္ဒရာကို မည်သို့ကူးမည်နည်း? ရာဝဏဟု အမည်ရသော ရက္ခသ မဟာသူရဲကောင်းတစ်ဦးရှိ၍ အင်အားအလွန်ကြီးမားသည်»။

Verse 26

वानराणां बलं ह्येतच्चंचलं युद्धसाधनम् । ममकार्यं कथं सिद्धं भविष्यति प्रियाप्तये

«ဝါနရတို့၏ အင်အားသည် အမှန်တကယ် မတည်ငြိမ်၍ လှုပ်ရှားလွယ်—စစ်ပွဲအတွက် မခိုင်မာသော အထောက်အကူသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချစ်မြတ်နိုးသူကို ရရှိရန် မိမိ၏ အလုပ်ကိစ္စ မည်သို့ ပြီးမြောက်မည်နည်း?»

Verse 27

तस्मिन्देव त्वया कार्यं साहाय्यं मम सुव्रत । साहाय्यं ते विना नाथ मम कार्य्यं हि दुर्लभम्

«ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်တော်—သီလမြတ်၍ တည်ကြည်သောအရှင်—ကျွန်ုပ်အား ကူညီပေးပါ။ အရှင်၏ အကူအညီမရှိလျှင်၊ အို နာထ၊ ကျွန်ုပ်၏ အလုပ်ကိစ္စသည် အမှန်တကယ် ခက်ခဲလှသည်»။

Verse 28

त्वदीयो रावणोऽपीह दुर्ज्जयस्सर्वथाखिलैः । त्वद्दत्तवरदृप्तश्च महावीरस्त्रिलोकजित्

«ဤနေရာရှိ အရှင်၏ ကိုယ်ပိုင် ရာဝဏပင်လျှင် မည်သူမျှ မည်သို့မျှ မအနိုင်ယူနိုင်သောသူ ဖြစ်သည်။ အရှင်ပေးသနားသော वरदान ကို အားကိုး၍ မာန်တက်ကာ၊ သူသည် မဟာသူရဲကောင်း၊ သုံးလောကကို အနိုင်ယူသူ ဖြစ်၏»။

Verse 29

अप्यहं तव दासोऽस्मि त्वदधीनश्च सर्वथा । विचार्येति त्वया कार्यः पक्षपातस्सदाशिव

အမှန်တကယ် ငါသည် သင်၏ကျွန်ဖြစ်၍ အရာရာတွင် သင်ပေါ်မူတည်နေ၏။ ထို့ကြောင့် အို စဒါရှိဝ၊ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ကရုဏာတော်ဖြင့် မျက်နှာသာပေးခြင်းကို သင်တစ်ပါးတည်း ပြုပါ။

Verse 30

सूत उवाच । इत्येवं स च संप्रार्थ्य नमस्कृत्य पुनःपुनः । तदा जयजयेत्युच्चैरुद्धोषैश्शंकरेति च

စူတက ဆိုသည်။ ထိုသို့ သူသည် အလွန်စိတ်ပါလက်ပါ ဆုတောင်းလျက် ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်၊ ထိုအခါ အသံကြီးဖြင့် «အောင်ပွဲ! အောင်ပွဲ!» ဟု ကြွေးကြော်ကာ «အို ရှင်ကရ!» ဟုလည်း ခေါ်အော်လေ၏။

Verse 31

इति स्तुत्वा शिवं तत्र मंत्रध्यानपरायणः । पुनः पूजां ततः कृत्वा स्वाम्यग्रे स ननर्त ह

ဤသို့ ထိုနေရာ၌ ရှိဝကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် မန္တရနှင့် ဓ്യာန၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်သူသည် ထပ်မံ ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် မိမိသခင်၏ ရှေ့တွင် ကပြလေ၏။

Verse 32

प्रेमी विक्लिन्नहृदयो गल्लनादं यदाकरोत् । तदा च शंकरो देवस्सुप्रसन्नो बभूव ह

ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် နှလုံးသား ပျော်လွင်နူးညံ့သွားသော ဘက္တသည် အသံတုန်ယင်၍ လည်ချောင်းတင်းကျပ်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံ ထွက်လာသောအခါ၊ ဒေဝရှင် သင်္ကရသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လေ၏။

Verse 33

सांगस्सपरिवारश्च ज्योतीरूपो महेश्वरः । यथोक्तरूपममलं कृत्वाविरभवद्द्रुतम्

ထို့နောက် မဟာဒေဝ (Mahādeva) မဟာအရှင်သည်—သန့်ရှင်းသော အလင်းရောင်ပုံစံဖြင့် ပေါ်ထွန်း၍၊ မိမိ၏ အင်္ဂါတော်များ (အာဏာတော်များ) နှင့် ပရိဝါရတို့နှင့်အတူ—ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ လျင်မြန်စွာ ထင်ရှားပေါ်လာတော်မူ၏။

Verse 34

ततस्संतुष्टहृदयो रामभक्त्या महेश्वरः । शिवमस्तु वरं ब्रूहि रामेति स तदाब्रवीत्

ထို့နောက် ရာမ၏ ဘက္တိကြောင့် စိတ်နှလုံး အလွန်ပျော်ရွှင်သည့် မဟာဒေဝသည် ထိုအခါ ပြောတော်မူသည်— «မင်္ဂလာရှိပါစေ။ အလိုရှိသော ဆုတောင်းကို ပြောလော့—‘ရာမ’ ဟူသော နာမ၌ သစ္စာရှိစွာ နေပါ»။

Verse 35

तद्रूपं च तदा दृष्ट्वा सर्वे पूतास्ततस्स्वयम् । कृतवान्राघवः पूजां शिवधर्मपरायणः

ထိုအခါ ထိုသန့်ရှင်းသော ရုပ်တော်ကို မြင်ကြသဖြင့် အားလုံးသည် ကိုယ်တိုင်ပင် သန့်စင်သွားကြ၏။ ထို့နောက် ရာဃဝ (Rāghava) သည် ရှိဝဓမ္မကို အားထားသူဖြစ်၍ သခင်ရှင် ရှိဝအား ပူဇော်ပွဲ (pūjā) ပြုလုပ်하였다။

Verse 36

स्तुतिं च विविधां कृत्वा प्रणिपत्य शिवं मुदा । जयं च प्रार्थयामास रावणाजौ तदात्मनः

ထို့နောက် အမျိုးမျိုးသော စတုတိ (ချီးမွမ်းသီချင်း) များကို ပြုလုပ်ကာ၊ ဝမ်းမြောက်စွာ ရှိဝကို ဦးချ၍ နမස්ကာရပြုလျက်၊ ရာဝဏနှင့် စစ်ပွဲတွင် မိမိအတွက် အောင်မြင်ခြင်းကို ဆုတောင်းလေ၏။

Verse 37

ततः प्रसन्नहृदयो रामभक्त्या महेश्वरः । जयोस्तु ते महाराज प्रीत्या स पुनरब्रवीत्

ထို့နောက် ရာမ၏ ဘက္တိကြောင့် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သွားသော မဟေရှဝရသည် မေတ္တာဖြင့် ပြည့်ဝလျက်၊ ဝမ်းမြောက်စွာ ထပ်မံမိန့်ကြားသည်— «မဟာရာဇာ၊ သင်၌ အောင်မြင်ခြင်းရှိပါစေ»။

Verse 38

शिवदत्तं जयं प्राप्य ह्यनुज्ञां समवाप्य च । पुनश्च प्रार्थयामास सांजलिर्नतमस्तकः

ရှီဝက ပေးသနားသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိပြီး၊ ထို့ပြင် သနားကြင်နာသော ခွင့်ပြုချက်ကိုလည်း လက်ခံရရှိသဖြင့်၊ သူသည် လက်အုပ်ချီ၍ ခေါင်းငုံ့ကာ ထပ်မံ၍ ဆုတောင်းလျှောက်ထား하였다။

Verse 39

राम उवाच । त्वया स्थेयमिह स्वामिंल्लोकानां पावनाय च । परेषामुपकारार्थं यदि तुष्टोऽसि शंकर

ရာမက ဆိုသည်—အရှင်ဘုရား၊ သင်နှစ်သက်တော်မူလျှင် ဤနေရာ၌ တည်နေပါစေ၊ လောကတို့ကို သန့်စင်စေရန်နှင့် အခြားသူတို့အကျိုးအတွက်ပါ၊ ဟေ့ ရှင်ကရ (Śaṅkara)။

Verse 40

सूत उवाच । इत्युक्तस्तु शिवस्तत्र लिंगरूपोऽभवत्तदा । रामेश्वरश्च नाम्ना वै प्रसिद्धो जगतीतले

စူတက ဆိုသည်—ဤသို့ ခေါ်ဆိုလျှောက်ထားခံရသော် ရှီဝသည် ထိုနေရာ၌ပင် လိင်္ဂရုပ်ဖြင့် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ하였다။ ထို့ကြောင့် “ရာမေရှ္ဝရ” ဟူသော နာမဖြင့် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် အထင်ကရ ကျော်ကြားလာ하였다။

Verse 41

रामस्तु तत्प्रभावाद्वै सिन्धुमुत्तीर्य चांजसा । रावणादीन्निहत्याशु राक्षसान्प्राप तां प्रियाम्

ထိုသန့်ရှင်းသော ရှైవအာနုဘော်၏ အစွမ်းကြောင့် ရာမသည် ပင်လယ်ကို လွယ်ကူစွာ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကူးနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရာဝဏနှင့် အခြား ရက္ခသများကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ပြီး မိမိချစ်မြတ်နိုးသော စီတာကို ပြန်လည် ရရှိ하였다။

Verse 42

रामेश्वरस्य महिमाद्भुतोऽभूद्भुवि चातुलः । भुक्तिमुक्तिप्रदश्चैव सर्वदा भक्तकामदः

ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရာမေရှွရ၏ အံ့ဖွယ်မဟာဂုဏ်တော်သည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် ထင်ရှားပေါ်လွင်လာ하였다။ ၎င်းသည် လောကီအာနန္ဒနှင့် မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကိုပေးသကဲ့သို့၊ ဘုရားကို ချစ်ခင်ကိုးကွယ်သူတို့၏ ဆန္ဒကို အမြဲ ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။

Verse 43

दिव्यगंगाजलेनैव स्नापयिष्यति यश्शिवम् । रामेश्वरं च सद्भक्त्या स जीवन्मुक्त एव हि

မြတ်သောသဒ္ဓါဖြင့် ဂင်္ဂါမြစ်၏ ဒိဗ္ဗရေဖြင့် ရာမေရှွရ သီဝကို ရေချိုးပူဇော်သူသည် အသက်ရှင်စဉ်တည်းက လွတ်မြောက်သူ (jīvanmukta) ဖြစ်သည်။

Verse 44

इह भुक्त्वाखिलान्भोगान्देवानां दुर्लभानपि । अंते प्राप्य परं ज्ञानं कैवल्यं प्राप्नुयाद्ध्रुवम्

ဤလောက၌ နတ်တို့အကြား၌ပင် ရှားပါးသော အပျော်အပါးအကုန်လုံးကို ခံစားပြီးနောက်၊ အဆုံးတွင် အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ကို ရရှိကာ၊ ထို့နောက် သေချာစွာ ကైవလျ (kaivalya) ဟူသော နောက်ဆုံးမောက္ခကို—ပတိအဖြစ် အမြင့်ဆုံးသီဝကို အလင်းပွင့်သိမြင်ခြင်းအားဖြင့်—ရောက်ရှိမည်။

Verse 45

इति वश्च समाख्यातं ज्योतिर्लिगं शिवस्य तु । रामेश्वराभिधं दिव्यं शृण्वतां पापहारकम्

ဤသို့ သီဝ၏ ဂျျိုတိရ္လင်္ဂ (Jyotirliṅga) ကို သင်တို့အား ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ—ဒိဗ္ဗသော ရာမေရှွရ ဟူသော အမည်ရှိသည်။ ၎င်းအကြောင်းကို ကြားနာရုံဖြင့်ပင် ကြားသူ၏ အပြစ်များ ပျောက်ကင်းစေသည်။