Śiva-nāma-smaraṇa and Śambhu’s Protective Manifestation (Dāruka Episode)

Verse 1

सूत उवाच । कदाचित्सेवकस्तस्य राक्षसस्य दुरात्मनः । तदग्रे सुंदरं रूपं शंकरस्य ददर्श ह

စူတက ပြော၏—တစ်ခါတစ်ရံ ထိုစိတ်ဆိုးယုတ်သော ရာක්ෂသ၏ အမှုထမ်းတစ်ဦးသည် မိမိရှေ့တည့်တည့်၌ သင်္ကရ (သီဝ) ၏ လှပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်တွေ့ခဲ့၏။

Verse 2

तस्मै निवेदितं राज्ञे राक्षसानां यथार्थकम् । सर्वं तच्चरितं तेन सकौतुकमथाद्भुतम्

ထို့နောက် ထိုသူသည် စိတ်ဝင်စားမှုကြီးစွာဖြင့် အံ့ဩဖွယ်အဖြစ် ထင်မြင်ကာ ရာක්ෂသတို့၏ အမှန်တကယ်သော အကြောင်းအရာနှင့် သူတို့၏ လုပ်ရပ်အားလုံးကို မင်းထံ တင်ပြလေ၏။

Verse 3

राजापि तत्र चागत्य राक्षसानां स दारुकः । विह्वलस्सबलश्शीघ्रं पर्यपृच्छच्च तं शिवम्

ထိုအခါ ရက္ခသတို့၏ ဘုရင် ဒါရုကလည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ စိတ်လှုပ်ရှား၍ အားတပ်များနှင့်အတူ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သီဝဘုရားကို မေးမြန်းကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုအတွက် အရှင်ထံ ခိုလှုံလိုက်၏။

Verse 4

दारुक उवाच । किं ध्यायसि हि वैश्य त्वं सत्यं वद ममाग्रतः । एवं सति न मृत्युस्ते मम वाक्यं च नान्यथा

ဒါရုက ပြောသည်—“အို ဝိုင်ရှျ၊ သင်သည် အဘယ်အရာကို တရားထိုင်နေသနည်း။ ငါ့ရှေ့တွင် အမှန်ကို ပြောလော့။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သင့်ထံသို့ သေမင်းမလာရ; ငါ့စကားသည် မပြောင်းလဲပါ။”

Verse 5

सूत उवाच । तेनोक्तं च न जानामि तच्छ्रुत्वा कुपितस्य वै । राक्षसान्प्रेरयामास हन्यतां राक्षसा अयम्

စူတ ပြောသည်—“သူက ဘာပြောခဲ့သည်ကို ငါမသိ။ သို့သော် ထိုစကားကို ကြားသော် ထိုသူသည် ဒေါသထွက်၍ ရက္ခသများကို လှုံ့ဆော်ကာ ‘အို ရက္ခသတို့၊ ဤသူကို သတ်ကြလော့’ ဟု ဆို၏။”

Verse 6

तदुक्तास्ते तदा हंतुं नानायुधधरा गताः । द्रुतं तं वैश्यशार्दूलं शंकरासक्तचेतसम्

အမိန့်ရသဖြင့် သူတို့သည် အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချက်ချင်း သတ်ရန် ထွက်ခွာ၍၊ ရှင်ကရာကို စိတ်နှလုံးကပ်လျက်ရှိသော ဝိုင်ရှျတို့အနက် ခြင်္သေ့တော်တစ်ပါးကဲ့သို့သော သူထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာကြ၏။

Verse 7

तानागतांस्तदा दृष्ट्वा भयवित्रस्तलोचनः । शिवं सस्मार सुप्रीत्या तन्नामानि जगौ मुहुः

သူတို့လာရောက်သည်ကို မြင်သော် ကြောက်ရွံ့လှုပ်ရှား၍ မျက်လုံးများတုန်ယင်၏။ သို့ရာတွင် ချစ်မြတ်နိုးစိတ်ဖြင့် သခင်ရှိဝကို သတိရကာ၊ ထိုသခင်၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော်များကို မကြာခဏ ထပ်တလဲလဲ ရွတ်ဆို၏။

Verse 8

वैश्यपतिरुवाच । पाहि शंकर देवेश पाहि शंभो शिवेति च । दुष्टादस्मात्त्रिलोकेश खलहन्भक्तवत्सल

ဝိုင်ရှျပတိက ပြောသည်— «ကာကွယ်ပါ၊ ရှင်ကရာ (Śaṅkara)၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်! ကာကွယ်ပါ၊ ရှင်ရှမ္ဘု (Śambhu)၊ မင်္ဂလာရှိသော ရှိဝ (Śiva)! လောကသုံးပါး၏ အရှင်၊ မကောင်းသူတို့ကို ဖျက်ဆီးသူ၊ ဘက္တတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ—ဤဆိုးယုတ်သူထံမှ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါ»။

Verse 9

सर्वस्वं च भवानद्य मम देव त्वमेव हि । त्वदधीनस्त्वदीयोऽहं त्वत्प्राणस्सर्वदा प्रभो

အို သခင်ဘုရား၊ အမှန်တကယ် သင်တော်တည်းသာ ကျွန်ုပ်၏ အရာအားလုံး ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင်ပေါ်၌ အပြည့်အဝ မှီခိုသူ၊ သင်၏သူ ဖြစ်၏။ အို प्रभो၊ အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်၏ အသက်ရှူသံသည် သင်၌ပင် တည်၏။

Verse 10

सूत उवाच । इति संप्रार्थितश्शंभुर्विवरान्निर्गतस्तदा । भवनेनोत्तमेनाथ चतुर्द्वारयुतेन च

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းခံရသဖြင့် ရှမ္ဘူသည် ထိုအခါ အပေါက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် သခင်ဘုရားကို တံခါးလေးပေါက်ပါသော အထူးမြတ်သော သာသနာတော်အိမ်တော်နှင့်အတူ မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 11

मध्यज्योतिस्स्वरूपं च शिवरूपं तदद्भुतम् । परिवारसमायुक्तं दृष्ट्वा चापूजयत्स वै

အလယ်ဗဟို၌ တောက်ပသော အလင်းရောင်အဖြစ် ထင်ရှားနေသည့် အံ့ဩဖွယ် ရှိဝရূপကို မြင်၍၊ ထို့ပြင် ဘုရား၏ သာသနာတော်အဖွဲ့အစည်းတို့နှင့်အတူ ရှိနေသည်ကို မြင်သဖြင့်၊ သူသည် အမှန်တကယ် ပူဇော်နမස්ကာရ ပြုလေ၏။

Verse 12

पूजितश्च तदा शंभुः प्रसन्नो ह्यभवत्स्वयम् । अस्त्रं पाशुपतं नाम दत्त्वा राक्षसपुंगवान्

ထိုအခါ သမ္ဘူ (Śambhu) ကို သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ကိုယ်တိုင်ပင် ကြည်နူးတော်မူ၏။ ထို့နောက် «ပါရှုပတ» (Pāśupata) ဟုခေါ်သော အာယုဓကို ရာක්ෂသတို့၏ အထွတ်အထိပ်သူအား ပေးတော်မူ၏။

Verse 13

जघान सोपकरणांस्तान्सर्वान्सगणान्द्रुतम् । अरक्षच्च स्वभक्तं वै दुष्टहा स हि शंकरः

ဒုෂ္ဌကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော ရှင်ကရ (Śaṅkara) သည် လက်နက်များနှင့်တကွ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့အားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ချေမှုန်းတော်မူ၏။ ထို့ပြင် မိမိ၏ ဘက္တ (devotee) ကို အမှန်တကယ် ကာကွယ်တော်မူ၏။

Verse 14

सर्वांस्तांश्च तदा हत्वा वरं प्रादाद्वनस्य च । अत्यद्भुतकरश्शंभुस्स्वलीलात्तसुविग्रहः

ထိုအခါ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပြီးနောက်၊ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ကရုဏာနှင့် လီလာတော်ဖြင့် ကိုယ်ရုပ်များကို ယူဆောင်တတ်သော သမ္ဘူ (ရှီဝ) သည် ထိုတောအပေါ်သို့လည်း ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ပေးတော်မူ하였다။

Verse 15

अस्मिन्वने सदा वर्णधर्मा वै संभवंतु च । ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां हि तथैव च

“ဤတောအတွင်း၌ ဝဏ္ဏတစ်ခုချင်းစီ၏ ဓမ္မတာဝန်တို့သည် အမြဲတမ်း တည်မြဲပါစေ။ ဗြာဟ္မဏ၊ က္ရှတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ထို့အတူ ရှူဒြတို့၏ သတ်မှတ်ထားသော အကျင့်အကြံတို့လည်း အစဉ်တစိုက် တည်ထောင်ပါစေ။”

Verse 16

भवत्वत्र मुनिश्रेष्ठास्तामसा न कदाचन । शिवधर्मप्रवक्तारश्शिवधर्मप्रवर्तकाः

အို မုနိအမြတ်တို့၊ ဤနေရာ၌ သင်တို့သည် တမသ (ဝိညာဉ်အမှောင်) သို့ မည်သည့်အခါမျှ မကျရောက်ပါစေ။ သင်တို့သည် ရှီဝဓမ္မကို ကြေညာသူများ၊ ရှီဝ၏ သန့်ရှင်းသော လမ်းစဉ်ကို တက်ကြွစွာ မြှင့်တင်သူများ ဖြစ်ကြပါစေ။

Verse 17

सूत उवाच । एतस्मिन्समये सा वै राक्षसी दारुकाह्वया । देव्याः स्तुतिं चकारासौ पार्वत्या दीनमानसा

စူတက ပြောသည်—ထိုအချိန်၌ ဒါရုကာဟု အမည်ရသော ရာක්ෂသီသည် စိတ်နှလုံး နိမ့်ချ၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ၊ ဒေဝီ ပါရဝတီအား ချီးမွမ်းသီချင်းကို ရွတ်ဆို하였다။

Verse 18

प्रसन्ना च तदा देवी किं करोमीत्युवाच हि । साप्युवाच पुनस्तत्र वंशो मे रक्ष्यतां त्वया

ထိုအခါ နတ်မယ်သည် ပျော်ရွှင်ကြည်နူး၍ «ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း» ဟု မေးမြန်းတော်မူ၏။ ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ ထပ်မံဆိုတော်မူသည်— «သင်က ငါ၏ မျိုးရိုးဝంశကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည်» ဟူ၍။

Verse 19

रक्षयिष्यामि ते वंशं सत्यं च कथ्यते मया । इत्युक्त्वा च शिवेनैव विग्रहं सा चकार ह

“သင်၏မျိုးရိုးကို ငါကာကွယ်မည်—ဤသည်ကို ငါ အမှန်တကယ် ကြေညာ၏။” ဟုဆိုပြီးနောက်၊ ထိုသူသည် ရှိဝ၏အလိုတော်ဖြင့် ထင်ရှားသောရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူလေ၏။

Verse 20

शिवोपि कुपितां देवीं दृष्ट्वा वरवशः प्रभुः । प्रत्युवाचेति सुप्रीत्या यथेच्छसि तथा कुरु

ဒေဝီ၏ဒေါသကို မြင်သောအခါ၊ အမြင့်ဆုံးအရှင် ရှိဝသည် မိမိပေးထားသောဝရကြောင့် ချည်နှောင်ခံရသော်လည်း၊ ချစ်ခင်ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လည်ဆို၏—“သင်လိုသမျှ အတိုင်း ဖြစ်စေ၊ သင်အလိုရှိသကဲ့သို့ လုပ်လော့။”

Verse 21

सूत् उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य स्वपतेश्शंकरस्य वै । सुप्रसन्ना विहस्याशु पार्वती वाक्यमब्रवीत्

သုတက ပြောသည်။ မိမိ၏ အရှင် သင်္ကရ (ရှီဝ) ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် ပါဝတီသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ ချက်ချင်း ပြုံး၍ ပြန်လည် မိန့်ကြား하였다။

Verse 22

पार्वत्युवाच । भवदीयं वचस्तथ्यं युगांते संभविष्यति । तावच्च तामसी सृष्टिर्भवत्विति मतं मम

ပါဝတီ မိန့်သည်။ “အရှင်၏ စကားသည် မှန်ကန်ပါသည်။ ယုဂအဆုံး၌ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာမည်။ ထိုအချိန်အထိ သမ္မတမုဒ် တမသ (tamas) အနေဖြင့် စကြဝဠာဖန်ဆင်းမှု ရှိနေပါစေ—ဤသည်မှာ ကျွန်မ၏ အမြင်တည်ငြိမ်သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။”

Verse 23

अन्यथा प्रलयस्स्याद्वै सत्यं मे व्याहृतं शिव । प्रमाणीक्रियतां नाथ त्वदीयास्मि त्वदाश्रया

မဟုတ်လျှင် အမှန်တကယ် ပျက်သုဉ်းခြင်း (ပရလယ) ဖြစ်လာမည်။ အို ရှီဝ၊ ကျွန်မ ပြောခဲ့သမျှသည် အမှန်တရားပင်။ အို နာထ၊ အာဏာရှိသော အထောက်အထားအဖြစ် လက်ခံပါစေ။ ကျွန်မသည် သင်၏သူ ဖြစ်ပြီး သင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ခိုလှုံပါသည်။

Verse 24

इयं च दारुका देवी राक्षसी शक्तिका मम । बलिष्ठा राक्षसीनां च रक्षोराज्यं प्रशास्तु च

“ဤ ဒါရုကာ ဒေဝီသည် ငါ၏ ရက္ခသီ မဟာမိတ်ဖြစ်၍ အင်အားရှိသူတည်း။ ရက္ခသီတို့အနက် အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်သဖြင့် ရက္ခသတို့၏ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်စီမံစေကြပါစေ။”

Verse 25

इमा राक्षसपत्न्यस्तु प्रसविष्यंति पुत्रकान् । ते सर्वे मिलिताश्चैव वने वासाय मे मताः

ဤ ရက္ခသမယားတို့သည် အမှန်တကယ် သားယောက်ျားများကို မွေးဖွားကြလိမ့်မည်။ ထိုသားများအားလုံးကို စုစည်းပြီးနောက် ငါ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အရ တောတွင် နေထိုင်စေရန် သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 26

सूत उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा पार्वत्यास्स्वस्त्रियाः प्रभुः । प्रसन्नमानसो भूत्वा शंकरो वाक्यमब्रवीत्

စူတက ပြောသည်။ ပာဝတီ၏ ကိုယ်ပိုင် အမှုထမ်းမိန်းမ၏ စကားကို ဤသို့ ကြားပြီးနောက်၊ အရှင် ရှင်ကရသည် စိတ်နှလုံး သာယာငြိမ်းချမ်းလာကာ ပြန်လည် မိန့်ကြား하였다။

Verse 27

शङ्कर उवाच । इति ब्रवीषि त्वं वै चेच्छृणु मद्वचनं प्रिये । स्थास्याम्यस्मिन्वने प्रीत्या भक्तानां पालनाय च

ရှင်ကရ မိန့်တော်မူသည်။ “သင်က ဤသို့ ပြောလျှင်၊ ချစ်သူရေ၊ ငါ၏ စကားကို နားထောင်လော့။ ချစ်ခြင်း၏ ပီတိဖြင့် ငါသည် ဤတော၌ နေထိုင်မည်၊ ထို့ပြင် ဘက္တများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်လည်း ဖြစ်သည်။”

Verse 28

अत्र मे वर्णधर्मस्थो दर्शनं प्रीतिसंयुतम् । करिष्यति च यो वै स चक्रवर्ती भविष्यति

မိမိ၏ ဝဏ္ဏနှင့် အာရှ్రమ တာဝန်ဓမ္မ၌ တည်မြဲ၍ ဤနေရာသို့ လာကာ ချစ်ခင်သဒ္ဓါဖြင့် ငါ့ကို ဖူးမြင်သူသည် အမှန်တကယ် စကြဝတိန် မဟာဘုရင် ဖြစ်လာမည်။

Verse 29

अन्यथा कलिपर्याये सत्यस्यादौ नृपेश्वर । महासेनसुतो यो वै वीरसेनेति विश्रुतः

အို မင်းတို့၏အရှင်၊ ကလိယုဂ စက်ဝန်း၌ အခြားသဘောဖြစ်၏; သို့သော် စတျယုဂ အစတွင် မဟာစေန၏ သားတော်တစ်ပါး ရှိ၍၊ ဗီရစေနဟု ကျော်ကြားခဲ့၏။

Verse 30

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां नागेश्वरज्योतिर्लिंगोद्भवमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ ရှိဝ မဟာပုရာဏ» ၏ စတုတ္ထစာအုပ် «ကိုဋိရုဒြ သံဟိတာ» တွင် “နာဂေရှ္ဝရ ဂျျိုတိရ္လင်္ဂ ပေါ်ထွန်းခြင်း၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော သုံးဆယ်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 31

सूत उवाच । इत्येवं दंपती तौ च कृत्वा हास्यं परस्परम् । स्थितौ तत्र स्वयं साक्षान्महत्त्वकारकौ द्विजाः

စူတက ပြော၏—ဤသို့ဖြင့် ထိုခင်ပွန်းနှင့် ဇနီးတို့သည် အပြန်အလှန် ရယ်မောကစားပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ပင် နေထိုင်ကြ၏; ထိုဒွိဇတို့သည် ကိုယ်တိုင်ပင် မဟတ္တ (ဝိညာဉ်ရေး ဂုဏ်မြင့်မားမှု) ကို ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 33

ऋषय ऊचुः । वीरसेनः कथं तत्र यास्यते दारुकावने । कथमर्चिष्यति शिवं त्वं तद्वद महामते

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– «ဗီရသေနသည် ဒာရုကာတောသို့ မည်သို့ သွားရမည်နည်း။ ထိုနေရာ၌ သီဝဘုရားကို မည်သို့ ပူဇော်ဝတ်ပြုမည်နည်း။ အကြံဉာဏ်ကြီးမြတ်သူ၊ ထိုအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ»။

Verse 34

सूत उवाच । निषधे सुंदरे देशे क्षत्रियाणां कुले च सः । महासेनसुतो वीरसेनश्चैव शिवप्रियः

စူတာက ပြောသည်— နိဿဓဟုခေါ်သော လှပသည့်ပြည်တွင် က္ଷတ္တရိယ မျိုးရိုးအတွင်း မဟာစေန၏သား ဝီရာစေန ဟူသောသူ ရှိခဲ့ပြီး၊ သူသည် သီဝဘုရားကို အထူးချစ်မြတ်နိုး၍ သီဝဘက်တိဖြစ်하였다။

Verse 35

पार्थिवेशार्चनं कृत्वा तपः परमदुष्करम् । चकार वीरसेनो वै वर्षाणां द्वादशावधिः

မြေဖြင့်ပြုလုပ်သော ပါရ္ထိဝ လိင်္ဂကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဝီရသေနသည် အလွန်ခက်ခဲသော တပဿကို ဆောင်ရွက်ကာ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ပြည့်အထိ ဆက်လက်ကျင့်သုံး하였다။

Verse 36

ततः प्रसन्नो देवेशः प्रत्यक्षं प्राह शंकरः । काष्ठस्य मत्स्यिकां कृत्वा त्रपुधातु विलेपनाम्

ထို့နောက် နတ်တို့၏အရှင် ရှင်ကရသည် စိတ်တော်ပျော်ရွှင်၍ မျက်မြင်တော်မူသကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်မိန့်ကြားသည်– “သစ်သားဖြင့် ငါးပုံသဏ္ဍာန် သေးငယ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်၍ သတ္တုသုံးမျိုးရောစပ်သော အလွှာဖြင့် လိမ်းအုပ်လော့”။

Verse 37

विधाय योगमायां च दास्यामि वीरसेनक । तां गृहीत्वा प्रविश्यैतं नृभिस्सह व्रजाधुना

“ယောဂမာယာကို ငါစီမံပြင်ဆင်ပြီး၊ ဝီရသေနာရေ၊ သင့်အား ပေးအပ်မည်။ သူမကို လက်ခံယူ၍ လူတို့နှင့်အတူ ယခုချက်ချင်း ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 38

ततस्त्वं तत्र गत्वा च विवरे च कृते मया । प्रविश्य च तदा पूजां कृत्वा नागेश्वरस्य च

“ထို့နောက် သင်သည် ထိုနေရာသို့ သွားလော့။ ငါပြုလုပ်ထားသော အပေါက်ဖွင့်လမ်း ရှိလာသောအခါ ထိုအတွင်းသို့ ဝင်၍ ထိုအချိန်တွင် နာဂေရှွရ (ရှီဝ) ကိုလည်း ပူဇော်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 39

ततः पाशुपतं प्राप्य हत्वा च राक्षसीमुखान् । मयि दृष्टे तदा किंचिन्न्यूनं ते न भविष्यति

ထို့နောက် ပာရှုပတ (ဘုရားသခင်၏ သံလက်နက်) ကို ရယူကာ မိစ္ဆာမျက်နှာရှိ ရန်သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး၊ ငါ့ကို မြင်တွေ့သောအခါ သင်၌ မည်သည့်အရာမျှ မလျော့နည်းတော့မည်။

Verse 40

पार्वत्याश्च बलं चैव संपूर्णं वै भविष्यति । अन्ये च म्लेच्छरूपा ये भविष्यंति वने शुभाः

ထို့ပြင် ပါရဝတီ၏ အင်အားလည်း အပြည့်အဝ ပြည့်စုံလာမည်။ ထို့အပြင် မလေစ္ဆာပုံစံဖြင့် ပေါ်ထွန်းသော်လည်း အခြားသူတို့လည်း ထိုမင်္ဂလာရှိသော တောအတွင်း ပေါ်ပေါက်လာမည်။

Verse 41

सूत उवाच । इत्युक्त्वा शंकरस्तत्र वीरसेनं हि दुःखह । कृत्वा कृपां च महतीं तत्रैवांतर्द्दधे प्रभुः

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ ဒုက္ခဖယ်ရှားသူ ရှင်ကရာသည် ထိုနေရာ၌ ဝီရစေနအပေါ် မဟာကရုဏာ ပြုကာ၊ သခင်ဘုရားသည် ထိုနေရာမှပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 42

इति दत्तवरस्सोऽपि शिवेन परमात्मना । शक्तस्स वै तदा कर्तुं संबभूव न संशयः

ဤသို့ပင်၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမဖြစ်သော ရှိဝဘုရားထံမှ အာသီရ်ဝါဒကို ရရှိပြီးနောက်၊ သူသည် ထိုအချိန်တွင် လုပ်ငန်းကို ပြီးမြောက်စေနိုင်ရန် အင်အားပြည့်ဝလာသည်—သံသယမရှိ။

Verse 43

एवं नागेश्वरो देव उत्पन्नो ज्योतिषां पतिः । लिंगरूपस्त्रिलोकस्य सर्वकामप्रदस्सदा

ဤသို့ပင် နာဂေရှွရဘုရား ပေါ်ထွန်းလာသည်—အလင်းရောင်တို့၏ အရှင်၊ ဒေဝတော်—သုံးလောကအတွက် လင်္ဂရုပ်ဖြင့် ထင်ရှားကာ၊ ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒအားလုံးကို အစဉ်ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 44

एतद्यश्शृणुयान्नित्यं नागेशोद्भवमादरात् । सर्वान्कामानियाद्धीमान्महापातकनाशनान्

နာဂေရှ္ဝရ ပေါ်ထွန်းခြင်းအကြောင်းကို ဤကဲ့သို့ နေ့စဉ် ဘက္တိဖြင့် အလေးအနက် နားထောင်သူ ပညာရှိသည် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိကာ မဟာပာတက (အကြီးမားဆုံး အပြစ်များ) သည် ပျက်စီးသွား၏။

Verse 352

ज्योतिर्लिंगस्वरूपो हि नाम्ना नागेश्वरश्शिवः । नागेश्वरी शिवा देवी बभूव च सतां प्रियौ

အမှန်တကယ်ပင်၊ ဂျ्योတိရ္လင်္ဂ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်တော်ဖြင့် သီဝရှင်သည် «နာဂေရှဝရ» ဟူသော နာမတော်ဖြင့် ထင်ရှားလာ၏။ ထို့အပြင် «နာဂေရှဝရီ» ဟူသော သီဝာဒေဝီလည်း ထိုနေရာ၌ ပေါ်ထွန်းလာ၍ သီလရှိသူနှင့် ဘက္တိရှိသူတို့၏ ချစ်ခင်ရာ ဖြစ်ကြ၏။