Anasūyā–Atri Tapas-Varṇana (Description of Anasūyā and Atri’s Austerities)

Verse 1

सूत उवाच । ब्रह्मपुर्यां चित्रकूटं लिंगं मत्तगजेन्द्रकम् । ब्रह्मणा स्थापितं पूर्वं सर्वकामसमृद्धिदम्

သုတက ပြောသည်။ ဗြဟ္မာပူရီမြို့၌ «မတ္တဂဇေန္ဒြ» ဟုခေါ်သော စိတ္ရကူဋ လိင်္ဂတော် ရှိ၏။ အတိတ်ကာလ၌ ဗြဟ္မာတော်က တည်ထောင်ထားပြီး ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေတော်မူ၏။

Verse 2

तत्पूर्वदिशि कोटीशं लिंगं सर्ववरप्रदम् । गोदावर्य्याः पश्चिमे तल्लिंगं पशुपतिनामकम्

ထိုနေရာ၏ အရှေ့ဘက်တွင် ကိုဋီဿ လင်္ဂ (Koṭīśa Liṅga) ရှိ၍ ကောင်းချီးအမျိုးမျိုးကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ဂోదာဝရီမြစ်၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ ပသုပတိ (Paśupati) ဟု အမည်ရသော လင်္ဂတော် ရှိ၏။

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायामनसूयात्रितपोवर्णनं नाम तृतीयो ऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ စတုတ္ထပိုင်း ကိုဋီရုဒ္ရသံဟိတာ အတွင်း၌ “အနသုယာ၏ သုံးမျိုးသော တပဿာဖော်ပြချက်” ဟူသော အမည်ရှိ တတိယအခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 4

प्रादुर्भूतः स्वयं देवो ह्यनावृष्ट्यामजीवयत् । स एव शंकरः साक्षादंशेन स्वयमेव हि

မိုးခေါင်ကာလ၌ သခင်တော်ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၍ သတ္တဝါတို့ကို အသက်ပြန်ရှင်စေတော်မူ၏။ ထိုတစ်ပါးတည်းသောအရှင်သည် သံကရ (Śaṅkara) ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်၍၊ မိမိ၏ အာနုဘော်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ဖြင့်ပင် မိမိကိုယ်တိုင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 5

ऋषय ऊचुः । सूतसूत महाभाग कथमत्रीश्वरो हरः । उत्पन्नः परमो दिव्यस्तत्त्वं कथय सुव्रत

ရသေ့တို့က ဆိုကြသည်— “အို စူတ၊ အို ကံကောင်းမြတ်သောသူ၊ ဤနေရာ၌ အတြီဣශ්ဝရ (Atrīśvara) ဟု ခေါ်သော အမြင့်မြတ်၍ ဒိဗ္ဗသဘောရှိသည့် ဟရ (Hara) သခင်သည် မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း။ သီလကတိကဝတ်ကောင်းသောသူ၊ ဤအကြောင်း၏ တတ္တဝ (tattva) အမှန်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား ရှင်းပြပါ။”

Verse 6

सूत उवाच । साधु पृष्ठमृषिश्रेष्ठाः कथयामि कथां शुभाम् । यां कथां सततं श्रुत्वा पातकैर्मुच्यते ध्रुवम्

စူတက ပြော၏— «အို ရှင်ရသီအထွတ်အမြတ်တို့၊ မေးမြန်းခြင်းသည် ကောင်းမြတ်၏။ မင်္ဂလာရှိသော ဓမ္မကထာကို သင်တို့အား ငါ ပြောကြားမည်။ ထိုကထာကို အစဉ်ကြားနာသူသည် အပြစ်များမှ မလွဲမသွေ လွတ်မြောက်၏»။

Verse 7

दक्षिणस्यां दिशि महत् कामदं नाम यद्वनम् । चित्रकूटसमीपेस्ति तपसां हितदं सताम्

တောင်ဘက်အရပ်၌ «ကာမဒ» ဟု အမည်ရသော အလွန်ကြီးမားသည့် တောအုပ်တစ်ခု ရှိ၏၊ ဆန္ဒကို ပေးစွမ်းသော တောဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စိတ္ရကူဋအနီးတွင် တည်ရှိ၍ သီလဝန်သူတော်စင်တို့၏ တပသ်ကျင့်စဉ်အတွက် အကျိုးပြုသည်။

Verse 8

तत्र च ब्रह्मणः पुत्रो ह्यत्रिनामा ऋषिः स्वयम् । तपस्तेपेऽति कठिनमनसूयासमन्वितः

ထိုနေရာ၌ အမှန်တကယ် ဘြဟ္မာ၏ သားတော်ဖြစ်သော အတြိအမည်ရှိ ရသီတော်ကိုယ်တိုင် ရှိ၏။ အနသူယာနှင့်အတူ လွန်စွာခက်ခဲသော တပသ်ကို ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 9

पूर्वं कदाचित्तत्रैव ह्यनावृष्टिरभून्मुने । दुःखदा प्राणिनां दैवाद्विकटा शतवार्षिकी

အရင်က မုနိရေ၊ ထိုနေရာတည်းမှာပင် ကံကြမ္မာ၏အာဏာကြောင့် အလွန်ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်မှု ဖြစ်ပေါ်လာ၍ သတ္တဝါတို့ကို ဒုက္ခပေးကာ နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် ဆက်လက်ခဲ့သည်။

Verse 10

वृक्षाश्शुष्कास्तदा सर्वे पल्लवानि फलानि च । नित्यार्थं न जलं क्वापि दृष्टमासीन्मुनीश्वराः

မုနိရှင်မြတ်တို့ရေ၊ ထိုအခါ သစ်ပင်အားလုံး ခြောက်သွေ့သွားပြီး အရွက်နှင့် အသီးတို့လည်း ပျက်စီးကာ နေ့စဉ်အသုံးအတွက်တောင် ရေကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရတော့하였다။

Verse 11

आर्द्रीभावो न लभ्येत खरा वाता दिशो दश । हाहाकारो महानासीत्पृथिव्यां दुःखदोऽति हि

ဘယ်နေရာမှ စိုစွတ်မှု မတွေ့ရ၊ လေကြမ်းများသည် ဒသဒిశ အားလုံးမှ တိုက်ခတ်လာ၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလွန်နာကျင်စေသော ဒုက္ခအော်ဟစ်သံကြီး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 12

संवर्तं चैव भूतानां दृष्ट्वात्रि गृहिणी प्रिया । साध्वी चैवाब्रवीदत्रिं मया दुःखं न सह्यते

သတ္တဝါတို့အပေါ် ကျရောက်လာသော ကပ်ဘေးနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို မြင်၍ အတြိ၏ ချစ်ခင်ရသော ဇနီး—သီလရှင်မ—သည် မုနိ အတြိအား «ဤဒုက္ခကို ကျွန်မ မခံနိုင်တော့ပါ» ဟု ဆို၏။

Verse 13

समाधौ च विलीनोभूदासने संस्थितः स्वयम् । प्राणायामं त्रिरावृत्त्या कृत्वा मुनिवरस्तदा

မိမိအာසနပေါ်၌ တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေစဉ် မုနိအမြတ်သည် သမာဓိ၌ လုံးဝ လျှောဝင်သွား၏။ ထို့နောက် ပရာဏာယာမကို သုံးကြိမ် လှည့်ပတ်ပြုလုပ်ပြီး အတွင်းစိတ်၏ နက်ရှိုင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 14

ध्यायति स्म परं ज्योतिरात्मस्थमात्मना च सः । अत्रिर्मुनिवरो ज्ञानी शंकरं निर्विकारकम्

ပညာ၌ တည်မြဲသော မုနိအမြတ် အတြိသည် မိမိ၏ အတွင်းစိတ်ဖြင့် အတ္တမ၌ တည်ရှိသော အမြင့်ဆုံး အလင်းတော်ကို သတိပြုတော်မူ၍၊ ပြောင်းလဲမှုကင်းသော သင်္ကရ (ရှီဝ) ကို ဓ్యာနပြုလေ၏။

Verse 15

स्वामिनि ध्यानलीने च शिष्यास्ते दूरतो गताः । अन्नं विना तदा ते तु मुक्त्वा तं स्वगुरुं मुनिम्

ဆရာသည် သမာဓိတွင် စူးစိုက်ဝင်မြုပ်နေစဉ် တပည့်တို့သည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ထိုအခါ အစာမရှိသဖြင့် မိမိတို့၏ ဂုရု မုနိကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြ၏။

Verse 16

एकाकिनी तदा जाता सानसूया पतिव्रता

ထိုအခါ သူမသည် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်လာ၍ မနာလိုမုန်းတီးမှုကင်းစင်ကာ၊ ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာဝတၱရားကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်းသော ပတိဗြတား ဖြစ်၏။

Verse 17

सिषेवे सा च सततं तं मुदा मुनिसत्तमम् । पार्थिवं सुन्दरं कृत्वा मंत्रेण विधि पूर्वकम्

သူမသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ထိုမုနိအမြတ်ကို အမြဲတမ်း ဆက်ကပ်ပြုစု၏။ ထို့နောက် မြေဖြင့် လှပသော လိင်္ဂကို ပြုလုပ်ကာ မန္တရဖြင့် စည်းကမ်းနှင့် ရိုးရာအတိုင်း ပူဇော်ကာ သတ်မှတ်ထားသော ဝတၱရားများကို ဆောင်ရွက်၏။

Verse 18

मानसैरुपचारैश्च पूजयामास शंकरम् । तुष्टाव शंकरं भक्त्या संसेवित्वा मुहुर्मुहुः

စိတ်ထဲမှ ပူဇော်အပ်သော အပူဇာများနှင့် ဘက္တိပြုမှုတို့ဖြင့် သူမသည် သင်္ကရကို ပူဇော်၏။ ထပ်ခါထပ်ခါ ဆက်ကပ်ပြုစုကာ၊ နှလုံးသားဘက္တိဖြင့် သင်္ကရကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 19

बद्धाञ्जलिपुटा भूत्वा प्रक्रम्य स्वामिनं शिवम् । दण्डवत्प्रणिपातेन प्रतिप्रक्रमणं तदा

ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ၊ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အရှင် သီဝကို ပတ်လည်လှည့်ကာ ပရဒက္ခိဏာ ပြု၏။ ထို့ပြင် ဒဏ္ဍဝတ် ပရဏိပါတဖြင့် အပြည့်အဝ လဲကျကန်တော့ပြီး၊ နိမ့်ချစွာ နောက်ဆုတ်ကာ ထွက်ခွာ၏။

Verse 20

चकार सुचरित्रा सानसूया मुनिकामिनी । दैत्याश्च दानवाः सर्वे दृष्ट्वा तु सुन्दरीं तदा

ထိုနောက် စရိုက်ကောင်းမြတ်သော အနသုယာ—မုနိ၏ ချစ်မြတ်နိုးခံရသူ၊ သုစရိုက်ကြောင့် နာမည်ကျော်သူ—သည် ထိုအတိုင်း ဆောင်ရွက်၏။ ထိုအခါ ဒೈတျနှင့် ဒာနဝ အားလုံးသည် ထိုလှပသော မိန်းမကို မြင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ တုန်လှုပ်ကြ၏။

Verse 21

विह्वलाश्चाभवंस्तत्र तेजसा दूरतः स्थिताः । अग्निं दृष्ट्वा यथा दूरे वर्तन्ते तद्वदेव हि

ထိုနေရာ၌ သူတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ မျက်နှာမူမရသော တေဇောအလင်းကြောင့် အဝေး၌သာ ရပ်နေကြ၏။ မီးတောက်လောင်နေသည်ကို မြင်လျှင် လူတို့ အဝေးကနေ ရှောင်ကြသကဲ့သို့ ထိုနည်းတူပင် သူတို့လည်း အဝေး၌နေကြ၏။

Verse 22

तथैनां च तदा दृष्ट्वा नायान्तीह समीपगाः । अत्रेश्च तपसश्चैवानसूया शिवसेवनम्

ထို့နောက် သူမကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် အနီးသို့ မလာကြ။ အကြောင်းမှာ အတြိ၏ တပဿာနှင့် အနသုယာ၏ သီဝဘုရားအား သစ္စာရှိစွာ ဆေဝာပြုခြင်းသည် အလွန်တန်ခိုးကြီး၍ သန့်စင်စေသောအရာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

Verse 23

विशिष्यते स्म विप्रेन्द्रा मनोवाक्कायसंस्कृतम । तावत्कालं तु सा देवी परिचर्यां चकार ह

အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တို့၊ သူမ၏ စိတ်၊ စကား၊ ကိုယ် အားလုံး၌ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုသည် ပိုမိုထူးကဲလာ၏။ ထိုကာလတစ်လျှောက်လုံး၌ ထိုဒေဝီသည် ဆေဝာပြုခြင်းနှင့် စောင့်ရှောက်ခြင်းကို မပြတ် ဆက်လက်ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 24

यावत्कालं मुनिवरः प्राणायामपरायणः । तौ दम्पती तदा तत्र स्वस्व कार्यपरायणौ

မုနိအထူးမြတ်သည် ပရာဏာယာမ အကျင့်၌ အပြည့်အဝ စူးစိုက်နေသမျှကာလပတ်လုံး၊ ထိုနေရာတည်း၌ ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် မိမိတို့၏ တာဝန်အသီးသီးကို အာရုံစိုက်၍ ဆောင်ရွက်နေကြ၏။

Verse 25

संस्थितौ मुनिशार्दूल नान्यः कश्चित्परः स्थितः । एवं जातं तदा काले ह्यत्रिश्च ऋषिसत्तमः

အို မုနိတို့အနက် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့သောသူ၊ သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ တည်ကြည်ခိုင်မာစွာ နေထိုင်ကြပြီး ထိုထက်မြင့်မြတ်သော အခြားသူတစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့။ ထို့ကြောင့် ထိုကာလ၌ အထူးမြတ်သော ရှိအတြိသည်လည်း ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 26

ध्याने च परमे लीनो न व्यबुध्यत किंचन । अनसूयापि सा साध्वी स्वामिनं वै शिवं तथा

သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဓ്യာန၌ လုံးဝလိမ္မာစွာ လိမ္မာဝင်နေ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ မနိုးကြားခဲ့။ သီလရှင် အနသုယာလည်း ထိုနည်းတူပင် မိမိ၏ အရှင်—ရှီဝဘုရား—အပေါ်သို့ စိတ်အားလုံးကို တည်စေခဲ့သည်။

Verse 27

नान्यत्परं किंचिज्जानीते स्म च सा सती । तस्यैव तपसा सर्वे तस्याश्च भजनेन च

သီလပြည့်ဝသော စတီသည် သူ့အပြင် အမြင့်ဆုံးဟူ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိခဲ့။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် အရာအားလုံးသည် သူ၏ တပသ (တပ) အားဖြင့် ထိန်းသိမ်း၍ ပြီးမြောက်လာသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူပင် သူမ၏ သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်မြောက်ခဲ့သည်။

Verse 28

देवाश्च ऋषयश्चैव गंगाद्यास्सरितस्तथा । दर्शनार्थं तयोः सर्वाः परे प्रीत्या समाययुः

ဒေဝတားများနှင့် ရှိသီများ၊ ထို့ပြင် ဂင်္ဂါမြစ်မှ စ၍ မြစ်များအားလုံးသည် ထိုနှစ်ပါးကို မြင်တွေ့ရန်အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ အားလုံး စုဝေးလာကြ၏။

Verse 29

दृष्ट्वा च तत्तपस्सेवां विस्मयं परमं ययुः । तयोस्तदद्भुतं दृष्ट्वा समूचुर्भजनं वरम्

ထိုပြင်းထန်သော တပဿာကို ဆောင်ရွက်သည့် အမှုတော်ကို မြင်ကြသော် အလွန်အံ့ဩခြင်းကြီးသို့ ရောက်ကြ၏။ ထိုနှစ်ဦး၏ အံ့ဖွယ်အခြေအနေကို မြင်ပြီးနောက် သီဝဘုရား၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘဇန (ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှု) လမ်းကို ပြောဆိုကြ၏။

Verse 30

उभयोः किं विशिष्टं च तपसो भजनस्य च । अत्रेश्चैव तपः प्रोक्तमनसूयानुसेवनम्

“တပဿာ (tapas) နဲ့ ဘဇန (bhajana) တို့အကြား ထူးခြားသည့် ခွဲခြားချက်က ဘာလဲ။ ရှင်အတြိ၏ အမှု၌ ‘တပဿာ’ ဟူသည်မှာ အနသုယာကို သဒ္ဓါဖြင့် အနီးကပ် အမှုတော်ထမ်းဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။”

Verse 31

तत्सर्वमुभयोर्दृष्ट्वा समूचुर्भजनं वरम् । पूर्वैश्च ऋषिभिश्चैव दुष्करं तु तपः कृतम्

နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို မြင်ပြီးနောက်၊ သူတို့က «ဘဇန» ဟူသော ဘုရားကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်းသည် အမြင့်ဆုံးလမ်းကြောင်းဟု ကြေညာ하였다။ အကြောင်းမူကား ရှေးဦး ရှင်ရသီတို့ပင် ထိုသန့်ရှင်းသော အောင်မြင်မှုအတွက်သာ ခက်ခဲသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။

Verse 32

एतादृशं तु केनापि क्व कृतं नैतदब्रुवन् । धन्योऽयं च मुनिर्धन्या तथेयमनसूयिका

သူတို့က “ဤကဲ့သို့သော အမှုကို မည်သူမဆို မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု မကြားဖူးပါ။ ဤမုနိသည် အလွန်ကောင်းချီးခံရသူ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ မနာလိုမှုကင်းသော အနသုယာလည်း ကောင်းချီးခံရသူပင်” ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 33

यदैताभ्यां परप्रीत्या क्रियते सुतपः पुनः । एतादृशं शुभं चैतत्तपो दुष्करमुत्तमम्

ဤနှစ်ပါးသော နည်းလမ်းတို့အားဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ထပ်မံ၍ ဤကဲ့သို့သော သန့်ရှင်းသည့် တပဿာကို ပြုလုပ်လျှင်၊ ထိုတပဿာသည် အမှန်တကယ် မင်္ဂလာဖြစ်လာပြီး အလွန်ခက်ခဲသော အထွတ်အထိပ် တပဿာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 34

त्रिलोक्यां क्रियते केन साम्प्रतं ज्ञायते न हि । तयोरेव प्रशंसां च कृत्वा ते तु यथागतम्

“သုံးလောက၌ ယခုအချိန်တိုင်အောင်ပင် ဤအမှုကို မည်သူက ပြုလုပ်နေသည်ကို အမှန်တကယ် မသိနိုင်ပါ” ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုနှစ်ဦးကို ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ သူတို့သည် လာခဲ့သကဲ့သို့ပင် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 35

गतास्ते च तदा तत्र गंगा न गिरिशं विना । गंगा मद्भजनप्रीता साध्वी धर्मविमोहिता

ထိုအခါ သူတို့သည် ထိုနေရာသို့ သွားကြပြီး၊ ဂင်္ဂါသည် ဂိရိရှ (သခင် ရှိဝ) မပါဘဲ မသွားခဲ့။ ဂင်္ဂါသည် ကျွန်ုပ်၏ ဘဇနကို နှစ်သက်သော သာဓုမဟာမိန်းမဖြစ်၍၊ ဓမ္မ၌ စိတ်အပြည့်အဝ စူးစိုက်လျက် “မောဟ” သကဲ့သို့ လုံးဝ စွဲလန်းနေ하였다။

Verse 36

कृत्वोपकारमेतस्या गमिष्यामीत्युवाच सा । शिवोऽपि ध्यानसम्बद्धो मुनेरत्रेर्मुनीश्वराः

သူမအား ကူညီပေးပြီးနောက် သူမက «ယခု ငါ သွားတော့မည်» ဟု ဆို၏။ အို မုနိအမြတ်တို့၊ ရှိဝလည်း ထိုနေရာ၌ အတ္ရီမုနိ၏ ရှေ့မှောက်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓ്യာနသမာဓိ၌ ချည်နှောင်ကာ စူးစိုက်နေတော်မူ၏။

Verse 37

पूर्णांशेन स्थितस्तत्र कैलासं तं जगाम ह । पंचाशच्च तथा चात्र चत्वारि ऋषिसत्तमाः

ထိုနေရာ၌ မိမိ၏ ပြည့်ဝသော ဒေဝသတ္တိအပြည့်ဖြင့် တည်ရှိပြီးနောက် ထိုကైలားသို့ သွားတော်မူ၏။ အို မုနိအမြတ်တို့၊ ထိုအကြောင်းအရာ၌ ဩဇာကြီး ရိရှီအမြတ် ငါးဆယ်လေး (၅၄) ပါရှိ၏။

Verse 38

वर्षाणि च गतान्यासन्वृष्टिर्नैवाभवत्तदा । यावच्चाप्यत्रिणा ह्येवं तपसा ध्यानमाश्रितम्

နှစ်များကြာသော်လည်း ထိုကာလ၌ မိုးမရွာခဲ့ချေ—ဤသို့ပင် ရှင်အတရီ မုနိသည် တပဿနှင့် ဓျာနသမာဓိ၌ တည်မြဲနေသမျှကာလတိုင်အောင်။

Verse 39

अनसूया तदा नैव गृह्णामीतीषणा कृता । एवं च क्रियमाणे हि मुनिना तपसि स्थिते । अनसूयासुभजने यज्जातं श्रूयतामिति

ထိုအခါ အနသုယာသည် “ငါ မလက်ခံဘူး” ဟု တင်းကျပ်စွာ ဆုံးဖြတ်하였다။ မုနိသည် တပဿ၌ တည်မြဲနေစဉ် ဤအမှုကို ဆောင်ရွက်နေသော်လည်း၊ အနသုယာ၏ မင်္ဂလာအိမ်တော်၌ ဖြစ်ပွားသမျှကို ယခု နားထောင်ကြလော့။