रावणस्य तपः-शिवानुग्रहः — Rāvaṇa’s Austerity and Śiva’s Bestowal of Grace

Verse 1

सूत उवाच । रावणः राक्षसश्रेष्ठो मानी मानपरायणः । आरराध हरं भक्त्या कैलासे पर्वतोत्तमे

စူတာက ပြော၏— ရာဝဏ၊ ရက္ခသတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်၊ မာနကြီး၍ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်လိုလားသူသည်၊ တောင်တို့အထွဋ်အမြတ် ကိုင်လာသပေါ်တွင် ဟရ (သီဝ) ကို ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ပူဇော်하였다။

Verse 2

आराधितः कियत्कालं न प्रसन्नो हरो यदा । तदा चान्यत्तपश्चक्रे प्रासादार्थे शिवस्य सः

အချိန်တစ်ခဏ ပူဇော်ကိုးကွယ်ပြီးနောက်တွင်ပင် ဟရ (သီဝ) မပျော်ရွှင်သေးသောအခါ၊ သူသည် သီဝအတွက် ပရသာဒ (ဘုရားကျောင်း) တည်ဆောက်ရန် ရည်ရွယ်၍ အခြားတပသကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 3

नतश्चायं हिमवतस्सिद्धिस्थानस्य वै गिरेः । पौलस्त्यो रावणश्श्रीमान्दक्षिणे वृक्षखंडके

ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီးနောက်၊ ပုလတ်စျ၏ မျိုးဆက်ဖြစ်သော ဂုဏ်ရောင်တောက်ပသည့် ရာဝဏသည်၊ စိဒ္ဓိရရှိရာအဖြစ် နာမည်ကြီးသော ဟိမဝတ်တောင်၏ တောင်ဘက် သစ်တောအပိုင်း၌ ရပ်နေ하였다။

Verse 4

भूमौ गर्तं वर कृत्वा तत्राग्निं स्थाप्य स द्विजाः । तत्सन्निधौ शिवं स्थाप्य हवनं स चकार ह

မြေပြင်၌ မင်္ဂလာမီးတွင်းကို တူးဖော်၍ ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော အဂ္နိကို တည်ထားလေ၏။ ထို့နောက် အဂ္နိ၏ အနီးတော်၌ သီဝဘုရားကို တည်ထားကာ ဟောမ (အာဟုတိပူဇာ) ကို သင့်တော်သကဲ့သို့ ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 5

ग्रीष्मे पंचाग्निमध्यस्थो वर्षासु स्थंडिलेशयः । शीते जलांतरस्थो हि त्रिधा चक्रे तपश्च सः

နွေရာသီတွင် မီးငါးပါးအလယ်၌ ရပ်၍ တရားကျင့်၏၊ မိုးရာသီတွင် မြေလွတ်ပေါ်၌ အိပ်စက်၏၊ ဆောင်းရာသီတွင် ရေထဲ၌ နေ၏။ ဤသို့လျှင် နည်းလမ်းသုံးသွယ်ဖြင့် ပြင်းထန်သော တပသီအကျင့်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်လေသည်။

Verse 6

एकैकं च शिरश्छिन्नं विधिना शिवपूजने । एवं सत्क्रमतस्तेन च्छिन्नानि नव वै यदा

သတ်မှတ်ထားသော ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း သီဝနတ်မင်းအား ပူဇော်ရာတွင် သူသည် ဦးခေါင်းတစ်ခုစီကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။ ဤသို့လျှင် စနစ်တကျနှင့် မှန်ကန်သောနည်းလမ်းဖြင့် ဆောင်ရွက်ရာတွင် သူသည် ဦးခေါင်းကိုးလုံးကို ဖြတ်တောက်ပြီးသောအခါ...

Verse 7

ततश्शिरांसि छित्त्वा च पूजनं शंकरस्य वै । प्रारब्धं दैत्यपतिना रावणेन महात्मना

ထို့နောက် မိမိ၏ဦးခေါင်းများကို ဖြတ်တောက်ပြီးနောက်၊ ဒေတျာတို့၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သော မဟာတ္တမ ရာဝဏသည် သျှန်ကရ (သီဝနတ်မင်း) အား ပူဇော်ခြင်းကို အမှန်ပင် စတင်လေတော့သည်။

Verse 9

एकस्मिन्नवशिष्टे तु प्रसन्नश्शंकरस्तदा । आविर्बभूव तत्रैव संतुष्टो भक्तवत्सलः

တစ်ယောက်သာ ကျန်သည့်အခါ၌ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော သင်္ကရာ (ရှင်ဝ) သည် ထိုနေရာတင်ပင် ပေါ်ထွန်းလာ၍ စိတ်ကျေနပ်ကာ ဘက္တကို ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 10

शिरांसि पूर्ववत्कृत्वा नीरुजानि तथा प्रभुः । मनोरथं ददौ तस्मादतुलं बलमुत्तमम्

ထို့နောက် အရှင်သည် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည်တပ်ဆင်ပေး၍ နာကျင်မှုကင်းစေတော်မူ၏။ ထိုဘက်တိရှိသူအားလည်း ဆန္ဒတော်မူသည့် အလွန်မြတ်သော မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် အင်အားကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 11

प्रसादं तस्य संप्राप्य रावणस्स च राक्षसः । प्रत्युवाच शिवं शम्भुं नतस्कंधः कृतांजलिः

ထိုကဲ့သို့ သခင်၏ကရုဏာတော်ကို ရရှိပြီးနောက် ရာဝဏ—ရက္ခသတို့၏ခေါင်းဆောင်—သည် ပခုံးကိုနှိမ့်ချ၍ လက်အုပ်ချီကာ မင်္ဂလာရှင် သမ္ဘူ ရှိဝတော်အား ပြန်လည်လျှောက်တင်하였다။

Verse 12

रावण उवाच । प्रसन्नो भव देवेश लंकां च त्वां नयाम्यहम् । सफलं कुरु मे कामं त्वामहं शरणं गतः

ရာဝဏက လျှောက်သည်—“အို ဒေဝတို့၏အရှင်၊ ကရုဏာတော်ပြုပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သင်တော်ကို လင်္ကာသို့ ခေါ်ဆောင်မည်။ ကျွန်ုပ်၏ဆန္ဒကို အောင်မြင်စေပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သင်တော်ကို အားကိုး၍ ခိုလှုံလာပါပြီ။”

Verse 13

सूत उवाच । इत्युक्तश्च तदा तेन शंभुर्वै रावणेन सः । प्रत्युवाच विचेतस्कः संकटं परमं गतः

စူတက ပြောသည်—ထိုအခါ ရာဝဏက ထိုသို့ လျှောက်တင်သဖြင့် သမ္ဘူသခင်သည် စိတ်အနည်းငယ် မတည်ငြိမ်ဘဲ အလွန်ကြီးမားသော အကျပ်အတည်းသို့ ရောက်နေသဖြင့် ပြန်လည်မိန့်ကြား하였다။

Verse 14

शिव उवाच । श्रूयतां राक्षसश्रेष्ठ वचो मे सारवत्तया । नीयतां स्वगृहे मे हि सद्भक्त्या लिंगमुत्तमम्

ရှိဝတော် မိန့်သည်—“အို ရက္ခသတို့အထက်မြတ်သူ၊ အနှစ်သာရပြည့်ဝသော ငါ၏စကားကို နားထောင်လော့။ အထွတ်အမြတ် လိင်္ဂတော်ကို သင်၏အိမ်သို့ ယူဆောင်သွား၍ စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လော့။”

Verse 15

भूमौ लिंगं यदा त्वं च स्थापयिष्यसि तत्र वै । स्थास्यत्यत्र न संदेहो यथेच्छसि तथा कुरु

«သင်သည် ထိုနေရာတည်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်၌ လိင်္ဂကို တည်ထောင်မည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းသည် ဒီနေရာ၌ အမှန်တကယ် တည်မြဲလိမ့်မည်—သံသယမရှိ။ သင်လိုသလို ပြုလုပ်လော့»။

Verse 16

सूत उवाच । इत्युक्तश्शंभुना तेन रावणो राक्षसेश्वरः । तथेति तत्समादाय जगाम भवनं निजम्

စူတက ဆိုသည်။ ထိုသို့ သမ္ဘူ (ရှီဝ) မှ မိန့်ကြားသဖြင့် ရာဝဏ ရက္ခသတို့၏ အရှင်က «အဲဒီအတိုင်းပါ» ဟု ပြန်လည်ဆို၏။ ထိုအမိန့်/ကောင်းချီးကို နှလုံးထဲတွင် ခံယူကာ မိမိနေအိမ်သို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 17

आसीन्मूत्रोत्सर्गकामो मार्गे हि शिवमायया । तत्स्तंभितुं न शक्तोभूत्पौलस्त्यो रावणः प्रभुः

ရှီဝ၏ မာယာတော်ကြောင့် လမ်းပေါ်တွင်ပင် ပုလတ်စျယ မျိုးရိုး၏ အရှင် ရာဝဏသည် ဆီးချင်စိတ် ပြင်းထန်လာ၍ ထိန်းမနိုင်ခဲ့။

Verse 18

दृष्ट्वैकं तत्र वै गोपं प्रार्थ्य लिंगं ददौ च तत् । मुहूर्तके ह्यतिक्रांते गोपोभूद्विकलस्तदा

အဲဒီမှာ နွားကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို မြင်၍ တောင်းပန်ကာ ထိုရှီဝလင်္ဂကို သူ့ထံ အပ်နှံလိုက်သည်။ မုဟူရတစ်ခဏ ကျော်လွန်သွားသော် နွားကျောင်းသားသည် စိတ်မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာ하였다။

Verse 19

भूमौ संस्थापयामास तद्भारेणातिपीडितः । तत्रैव तत्स्थितं लिंगं वजसारसमुद्भवम् । सर्वकामप्रदं चैव दर्शनात्पापहारकम्

အလေးချိန်ကြောင့် အလွန်ဖိစီးခံရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ ချထားလိုက်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် လင်္ဂသည် တည်မြဲနေ၍ ဝဇ္ရသတ္တဝါမှ ပေါ်ထွန်းလာသောအရာ ဖြစ်သည်။ ကောင်းသောဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေပြီး မြင်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 20

वैद्यनाथेश्वरं नाम्ना तल्लिंगमभवन्मुने । प्रसिद्धं त्रिषु लोकेषु भुक्तिमुक्तिप्रदं सताम्

အို မုနိ၊ ထို လင်္ဂသည် «ဝೈဒျနာထေရှဝရ» ဟူသော နာမဖြင့် ဖြစ်ပေါ်၍၊ လောကသုံးပါးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားကာ သဒ္ဓါရှိသော ဘက္တိဝန်တို့အား ဘောဂနှင့် မုတ်တိကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 21

ज्योतिर्लिंगमिदं श्रेष्ठं दर्शनात्पूजनादपि । सर्वपापहरं दिव्यं भुक्तिवर्द्धनमुत्तमम्

ဤ ဂျျိုတိရ္လင်္ဂသည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ မျက်မြင်ဖူးရုံဖြင့်ပင်၊ ထို့ပြင် ပူဇော်ခြင်းဖြင့်လည်း၊ အလုံးစုံသော အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသော ဒိဗ္ဗတန်ခိုးရှိပြီး ဘောဂကို တိုးပွားစေသော အထွတ်အမြတ် ပေးသနားရှင် ဖြစ်၏။

Verse 22

तस्मिंलिंगे स्थिते तत्र सर्वलोकहिताय वै । रावणः स्वगृहं गत्वा वरं प्राप्य महोत्तमम् । प्रियायै सर्वमाचख्यौ सुखेनाति महासुरः

ထို လင်္ဂကို လောကအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် ထိုနေရာ၌ တည်ထားပြီးနောက်၊ ရာဝဏသည် အလွန်မြတ်သော အပေးအကမ်းကို ရရှိကာ မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွား၏။ ထို အင်အားကြီး အသူရသည် ဝမ်းမြောက်စွာ မိမိချစ်သူအား အကြောင်းအရာအားလုံးကို သက်သာပျော်ရွှင်စွာ ပြောကြားလေ၏။

Verse 23

तच्छ्रुत्वा सकला देवाश्शक्राद्या मुनयस्तथा । परस्परं समामन्त्र्य शिवासक्तधियोऽमलाः

ထိုသတင်းကို ကြားသော်၊ သက္ကရာ (အိန္ဒြ) မှစ၍ နတ်တို့အားလုံးနှင့် မုနိတို့လည်း၊ ရှိဝအပေါ် အလွန်စွဲလမ်းသော သန့်ရှင်းသည့် စိတ်ဖြင့် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကာ အကြံညဏ်ကို စုပေါင်းကြ၏။

Verse 24

तस्मिन्काले सुरास्सर्वे हरिब्रह्मादयो मुने । आजग्मुस्तत्र सुप्रीत्या पूजां चक्रुर्विशेषतः

အို မုနိ၊ ထိုအခါ ဟရီ(ဗိဿနု) နှင့် ဗြဟ္မာတို့ကို အစပြု၍ နတ်အပေါင်းတို့သည် ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်စွာ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကာ၊ ထူးခြားသဖြင့် သီဝရှင်အား ပူဇော်ကန်တော့ကြ၏။

Verse 25

प्रत्यक्षं तं तदा दृष्ट्वा प्रतिष्ठाप्य च ते सुराः । वैद्यनाथेति संप्रोच्य नत्वा नुत्वा दिवं ययुः

ထိုအခါ သူ့ကို မျက်မြင်ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်ပြီးနောက် ဒေဝတို့သည် ထိုနေရာ၌ သင့်တော်စွာ တည်ထောင်ပူဇော်ကြသည်။ «ဝೈဒျနာထ» ဟု ခေါ်ဆိုကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ချီးမွမ်းပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်သွားကြသည်။

Verse 26

ऋषय ऊचुः । तस्मिंल्लिंगे स्थिते तत्र रावणे च गृहं गते । किं कि चरित्रमभूत्तात ततस्तद्वद विस्तरात्

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ «ချစ်လှစွာသောသူရေ၊ ထိုလိင်္ဂသည် ထိုနေရာ၌ တည်မြဲနေစဉ် ရာဝဏသည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားပြီးနောက် ဘာဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားခဲ့သနည်း။ ထိုအကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ»။

Verse 27

सूत उवाच । रावणोपि गृहं गत्वा वरं प्राप्य महोत्तमम् । प्रियायै सर्वमाचख्यौ मुमोदाति महासुरः

စူတက ဆိုသည်။ ရာဝဏသည်လည်း အလွန်မြတ်သော ကောင်းချီးတော်ကို ရရှိပြီးနောက် မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားကာ ချစ်မြတ်နိုးသူမအား အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောပြလေ၏။ ထိုအာသူရ မဟာဗလသည် အလွန်ပျော်ရွှင်လေ၏။

Verse 28

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां वैद्यनाथेश्वरज्योतिर्लिंगमाहात्म्यवर्णनं नामाष्टाविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီရှီဝ မဟာပုရာဏ၌ စတုတ္ထပိုင်းဖြစ်သော ကိုဋိရုဒြ သံဟိတာအတွင်း၊ “ဝೈဒျနာထေရှွရ ဂျျိုတိရ္လိင်္ဂ၏ မဟာတ္မယ (ဂုဏ်တန်ခိုး) ဖော်ပြချက်” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၂၈ ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 29

देवादय ऊचुः । रावणोयं दुरात्मा हि देवद्रोही खलः कुधीः । शिवाद्वरं च संप्राप्य दुःखं दास्यति नोऽपि सः

ဒေဝတို့နှင့် အခြားသူတို့က ပြောကြသည်—“ဤ ရာဝဏသည် အမှန်တကယ် မကောင်းသောစိတ်ရှိသူ၊ ဒေဝတို့၏ ရန်သူ၊ ယုတ်မာ၍ အမြင်မှားသူ ဖြစ်၏။ အရှင် ရှိဝထံမှ မင်္ဂလာပေးတော်မူမှုကို ရရှိပြီးနောက်၊ ငါတို့အပေါ်လည်း ဒုက္ခကို မလွဲမသွေ ပေးလိမ့်မည်” ဟု။

Verse 30

किं कुर्मः क्व च गच्छामः किं भविष्यति वा पुनः । दुष्टश्च दक्षतां प्राप्तः किंकिं नो साधयिष्यति

“ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ဘယ်ကို သွားရမလဲ။ နောက်တစ်ဖန် ဘာဖြစ်လာမလဲ။ ထိုမကောင်းသော ဒက္ခသည် အာဏာကို ရရှိပြီးပြီ—ငါတို့အပေါ် ဘာတွေကို ဆောင်ရွက်နိုင်မလဲ” ဟု။

Verse 31

इति दुःखं समापन्नाश्शक्राद्या मुनयस्सुराः । नारदं च समाहूय पप्रच्छुर्विकलास्तदा

ထို့ကြောင့် အင်ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတို့၊ မုနိတို့ပါ တို့သည် ဝမ်းနည်းဒုက္ခတွင် ကျရောက်ကြ၏။ စိတ်မတည်ငြိမ်သဖြင့် နာရဒကို ခေါ်ယူကာ ထိုအခါ မေးမြန်းကြ하였다။

Verse 32

देवा ऊचुः । सर्वं कार्य्यं समर्थोसि कर्तुं त्वं मुनिसत्तम । उपायं कुरु देवर्षे देवानां दुःखनाशने

ဒေဝတို့က ဆိုကြသည်– «အို မုနိတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံး၊ သင်သည် အလုပ်အကိုင်အားလုံးကို ပြီးမြောက်စေနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် အို ဒေဝရ္ဩီ၊ ဒေဝတို့၏ ဝမ်းနည်းဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးရန် နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို စီမံပါ»။

Verse 33

रावणोयं महादुष्टः किंकि नैव करिष्यति । क्व यास्यामो वयं चात्र दुष्टेनापीडिता वयम्

«ဤ ရာဝဏသည် အလွန်ဆိုးယုတ်၏—မကောင်းမှု ဘာကို မလုပ်မည်နည်း။ ယခုမှ ငါတို့ ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း။ ထိုလူယုတ်မာကြောင့် ငါတို့ အနှိပ်စက်ခံနေရသည်»။

Verse 34

नारद उवाच । दुःखं त्यजत भो देवा युक्तिं कृत्वा च याम्यहम् । देवकार्यं करिष्यामि कृपया शंकरस्य वै

နာရဒက ပြောသည်— “အို ဒေဝတို့၊ ဒုက္ခကို စွန့်လွှတ်ကြလော့။ သင့်လျော်သော နည်းလမ်းကို စီမံပြီးနောက် ငါ သွားမည်။ သင်္ကရ (ရှီဝ) ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အမှန်တကယ် ဒေဝတို့၏ ကိစ္စကို ငါ ပြီးမြောက်စေမည်။”

Verse 35

सूत उवाच । इत्युक्त्वा स तु देवर्षिरगमद्रावणालयम् । सत्कारं समनुप्राप्य प्रीत्योवाचाखिलं च तत्

စူတက ပြောသည်— ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ထိုဒေဝဣသီသည် ရာဝဏ၏ နေအိမ်သို့ သွားရောက်လေ၏။ ထိုနေရာတွင် သင့်တော်သော ဧည့်ခံမှုနှင့် ဂုဏ်ပြုမှုကို ရရှိပြီးနောက်၊ ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် အကြောင်းအရာအားလုံးကို သူ့ထံ ပြောကြားလေ၏။

Verse 36

नारद उवाच । राक्षसोत्तम धन्यस्त्वं शैववर्य्यस्तपोमनाः । त्वां दृष्ट्वा च मनो मेद्य प्रसन्नमति रावण

နာရဒက ပြောသည်— “အို ရက္ခသတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူ၊ သင်သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူဖြစ်၏—ရှီဝဘက္တတို့အနက် အထွတ်အမြတ်၊ တပသ်ကို အာရုံစိုက်သော စိတ်ရှိသူ။ ယနေ့ သင့်ကို မြင်ရသဖြင့် ငါ့နှလုံးသည် ပျော်ရွှင်၍ တည်ငြိမ်သွားပြီ၊ အို ရာဝဏ။”

Verse 37

स्ववृत्तं ब्रूह्यशेषेण शिवाराधनसंभवम् । इति पृष्टस्तदा तेन रावणो वाक्यमब्रवीत्

“ရှီဝကို အာရాధနာပြုခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာသော သင်၏ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းအရာကို အကုန်အစင် ပြောပြပါ” ဟု မေးမြန်းခံရသဖြင့်၊ ထိုအခါ ရာဝဏသည် စကားစတင်ပြောလေ၏။

Verse 38

रावण उवाच । गत्वा मया तु कैलासे तपोर्थं च महामुने । तत्रैव बहुकालं वै तपस्तप्तं सुदारुणम्

ရာဝဏက ပြောသည်– «အို မဟာမုနိ၊ တပဿာပြုရန်အတွက် ကိုင်လာသသို့ ငါသွားခဲ့၏။ ထိုနေရာ၌ အလွန်ကြာမြင့်စွာ အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို ငါကျင့်ဆောင်ခဲ့၏»။

Verse 39

यदा न शंकरस्तुष्टस्ततश्च परिवर्तितम् । आगत्य वृक्षखंडे वै पुनस्तप्तं मया मुने

«ရှင်ကရာ (Śaṅkara) မပျော်ရွှင်သေးသောအခါ ငါသည် အခြေအနေအလိုက် လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲခဲ့၏။ ထို့နောက် မုနိရေ၊ သစ်တုံးတစ်စိတ်သို့ ပြန်လာကာ ထိုနေရာ၌ ထပ်မံ တပဿာကို ဆက်လက်ပြုခဲ့၏»။

Verse 40

ग्रीष्मे पंचाग्निमध्ये तु वर्षासु स्थंडिलेशयः । शीते जलांतरस्थो हि कृतं चैव त्रिधा तपः

နွေရာသီတွင် တပဿီသည် မီးငါးမီးအလယ်၌ နေ၏။ မိုးရာသီတွင် မြေပြင်ဗလာပေါ်၌ လဲအိပ်၏။ ဆောင်းရာသီတွင် ရေအတွင်း၌ မြုပ်နေ၏။ ထိုသို့ပင် သုံးမျိုးသော တပဿာကို ပြုလုပ်သည်။

Verse 41

एवं मया कृतं तत्र तपोत्युग्रं मुनीश्वर । तथापि शंकरो मह्यं न प्रसन्नोऽभवन्मनाक्

ထိုသို့ပင် မုနိတို့၏ အရှင်ရေ၊ ငါသည် ထိုနေရာ၌ အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို ပြုခဲ့၏။ သို့သော်လည်း ရှင်ကရာသည် ငါ့အပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် မပျော်ရွှင်ခဲ့။

Verse 42

तदा मया तु क्रुद्धेन भूमौ गर्तं विधाय च । तत्राग्निं समाधाय पार्थिवं च प्रकल्प्य च

ထို့နောက် အမျက်တက်လျက် ငါသည် မြေပေါ်၌ အပေါက်တူး၍၊ ထိုနေရာ၌ ပူဇော်မီးကို ထွန်းညှိကာ မြေဖြင့်ပြုသော ပါရ္ထိဝ ပူဇော်ပွဲကို စည်းကမ်းတကျ စီမံပြင်ဆင်하였다—လိင်္ဂသင်္ကေတအားဖြင့် သမ္ဘုရှင်ကို ဖိတ်ခေါ်ပူဇော်ရန်။

Verse 43

गंधैश्च चंदनैश्चैव धूपैश्च विविधैस्तदा । नैवेद्यैः पूजितश्शम्भुरारार्तिकविधानतः

ထို့နောက် သမ္ဘု (Śambhu) ကို အနံ့သာများ၊ စန္ဒနပတ်၊ အမျိုးမျိုးသော မီးခိုး (ဓူပ) များနှင့် နైవေဒျ (အစားပူဇော်) တို့ဖြင့်၊ အာရားရတိက (ārārtika) စည်းကမ်းအတိုင်း ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 44

प्रणिपातैः स्तवैः पुण्यैस्तोषितश्शंकरो मया । गीतैर्नृत्यैश्च वाद्यैश्च मुखांगुलिसमर्पणैः

ကျွန်ုပ်၏ ဦးချကန်တော့ခြင်းများနှင့် သန့်ရှင်းသော စတဝါများဖြင့် သင်္ကရကို ကျွန်ုပ် ပျော်ရွှင်စေခဲ့၏။ ထို့ပြင် သီချင်းများ၊ အကများ၊ တီးဝိုင်းသံများနှင့် ကိုယ်တိုင်၏ ပါးစပ်၊ လက်ချောင်းတို့ဖြင့် ဆက်ကပ်သော ဝန်ဆောင်မှုများဖြင့်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 45

एतैश्च विविधैश्चान्यैरुपायैर्भूरिभिर्मुने । शास्त्रोक्तेन विधानेन पूजितो भगवान् हरः

အို မုနိ၊ ဤနည်းလမ်းတို့နှင့် အခြား မျိုးစုံသော နည်းလမ်းများစွာဖြင့်၊ သာသ္တရ၌ ဆိုထားသည့် စည်းကမ်းအတိုင်း၊ ကောင်းမြတ်သော ဘဂဝန် ဟရကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 46

न तुष्टः सन्मुखो जातो यदा च भगवान्हरः । तदाहं दुःखितोभूवं तपसोऽप्राप्य सत्फलम्

ဘဂဝန် ဟရသည် ကျွန်ုပ်အပေါ် မပျော်ရွှင်သေးဘဲ မျက်နှာသာမပေးသည့်အခါ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲလာ၏။ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်၏ တပသ်၏ အမှန်တကယ် အကျိုးကို မရရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 47

धिक् शरीरं बलं चैव धिक् तपः करणं मम । इत्युक्त्वा तु मया तत्र स्थापितेग्नौ हुतं बहु

“ဤကိုယ်ခန္ဓာကိုလည်း အရှက်တရားပင်၊ အင်အားကိုလည်း အရှက်တရားပင်၊ ငါ၏ တပသ်ပြုရာ ကိရိယာကိုလည်း အရှက်တရားပင်!” ဟုဆိုကာ၊ ထိုနေရာ၌ မီးကို ထူထောင်လောင်ကျွမ်းစေပြီး တည်ထားသော ယဇ်မီးထဲသို့ ဟုတအလှူများကို များစွာ ဆက်ကပ်လှူဒါန်းခဲ့၏။

Verse 48

पुनश्चेति विचार्यैव त्वक्षाम्यग्नौ निजां तनुम् । संछिन्नानि शिरांस्येव तस्मिन् प्रज्वलिते शुचौ

"ဤသို့ဖြစ်ပါစေ" ဟု ထပ်မံစဉ်းစားကာ သူမက "ကျွန်ုပ်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးထဲသို့ ပစ်ချမည်" ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုတောက်လောင်နေသော သန့်စင်သောမီးတောက်ထဲတွင် ဖြတ်တောက်ထားသော ဦးခေါင်းများသည် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေကြသည်။

Verse 49

सुच्छित्वैकैकशस्तानि कृत्वा शुद्धानि सर्वशः । शंकरायार्पितान्येव नवसंख्यानि वै मया

တစ်ခုချင်းစီကို သေချာစွာ ရွေးချယ်ကာ နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် သန့်စင်ပြီးနောက်၊ ငါသည် ရှင်ကရာတော်အား အမှန်တကယ် ကိုးခုအရေအတွက်ဖြင့် ပူဇော်တင်ခဲ့သည်။

Verse 50

यावच्च दशमं छेत्तुं प्रारब्धमृषिसत्तम । तावदाविरभूत्तत्र ज्योतीरूपो हरस्स्वयम्

ဒသမတစ်ခုကို ဖြတ်တောက်ရန် စတင်ချိန်၌ပင်၊ အရိယရသီတို့အထက်မြတ်သူရေ၊ ထိုခဏတည်းမှာ ဟရ (ရှီဝ) သခင်တော်သည် ကိုယ်တိုင်အလိုတော်ဖြင့် အလင်းရောင်တောက်ပသော ဇျောတိရူပဖြင့် ထိုနေရာ၌ ပေါ်ထွန်းလာတော်မူ၏။

Verse 51

मामेति व्याहरत् प्रीत्या द्रुतं वै भक्तवत्सलः । प्रसन्नश्च वरं ब्रूहि ददामि मनसेप्सितम्

ဘုရားသခင်သည် ဘက္တတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်၍ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျော်ရွှင်စွာ “ငါ့၏သူ!” ဟု ချစ်ခင်စွာ ဆိုတော်မူ၏။ ထို့နောက် ကြည်နူးပျော်ရွှင်၍ “အလိုရှိသော ဆုတောင်းကို ပြောလော့၊ သင်၏စိတ်နှလုံးလိုရာကို ငါပေးမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 52

इत्युक्ते च तदा तेन मया दृष्टो महेश्वरः । प्राणतस्संस्तुतश्चैव करौ बद्ध्वा सुभक्तितः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူသောအခါ ထိုခဏ၌ပင် မဟေရှဝရ (ရှီဝ) ကို ငါမြင်တွေ့ရ၏။ အလွန်အမင်း ဘက္တိဖြင့် ငါဦးညွှတ်ကန်တော့၍ အသက်ရှူသံတိုင်တိုင်ဖြင့် ချီးမွမ်းကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်းစည်း၍ ရိုသေစွာ ပူဇော်လေ၏။

Verse 53

तदा वृतं मयैतच्च देहि मे ह्यतुलं बलम् । यदि प्रसन्नो देवेश दुर्ल्लभं किं भवेन्मम

ထိုအခါ ငါရွေးချယ်သော ဆုတောင်းသည် ဤသို့ဖြစ်၏—“အတုမရှိသော အင်အားကို ငါ့အား ပေးတော်မူပါ။ အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ သင်တော်မူ၍ ကြည်နူးတော်မူလျှင် ငါ့အတွက် မရနိုင်သော အရာ မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း?”

Verse 54

शिवेन परितुष्टेन सर्वं दत्तं कृपालुना । मह्यं मनोभिलषितं गिरा प्रोच्य तथास्त्विति

ကရုဏာရှင် သီဝမြတ်စွာဘုရားသည် အလွန်နှစ်သက်တော်မူသောအခါ အလုံးစုံကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ကျွန်ုပ်၏နှလုံးသားက တောင့်တသောအရာကို 'ထိုသို့ဖြစ်စေသတည်း' ဟု မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 55

अमोघया सुदृष्ट्या वै वैद्यवद्योजितानि मे । शिरांसि संधयित्वा तु दृष्टानि परमात्मना

အမှန်စင်စစ်၊ ကိုယ်တော်၏ မပျက်ကွက်သော မင်္ဂလာရှိသော အကြည့်ဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်၏ ပြတ်တောက်နေသော ဦးခေါင်းများကို ဆရာဝန်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်လည်ဆက်စပ်ပေးခဲ့သည်—ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ပရမတ္တမ (သီဝ) ၏ အမြင်နှင့် ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

Verse 56

एवंकृते तदा तत्र शरीरं पूर्ववन्मम । जातं तस्य प्रसादाच्च सर्वं प्राप्तं फलं मया

ဤသို့ပြုပြီးသောအခါ၊ ထိုနေရာ၌ပင် ကျွန်ုပ်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ကတိပြုထားသော အသီးအပွင့်အားလုံးကို အပြည့်အဝ ရရှိခဲ့ပါသည်။

Verse 57

तदा च प्रार्थितो मे संस्थितोसौ वृषभध्वजः । वैद्यनाथेश्वरो नाम्ना प्रसिद्धोभूज्जगत्त्रये

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ ဆုတောင်းပတ္ထနာကြောင့် နွားလားဥသဘတံခွန်ရှိသော ထိုသီဝမြတ်စွာဘုရားသည် ထိုအရပ်၌ တည်ရှိတော်မူ၏။ 'ဝေဒျနာထေသွရ' ဟူသောအမည်ဖြင့် လောကသုံးပါးလုံး၌ ကျော်ကြားထင်ရှားလာခဲ့သည်။

Verse 58

दर्शनात्पूजनाज्ज्योतिर्लिंगरूपो महेश्वरः । भुक्तिमुक्तिप्रदो लोके सर्वेषां हितकारकः

မြင်ရုံနှင့် ပူဇော်ရုံသာဖြင့်ပင်၊ ဂျျိုတိရလင်္ဂ အဖြစ်ထင်ရှားသော မဟာဒေဝသည် လောက၌ ဘုက္တိ (လောကီအာနန္ဒ) နှင့် မုက္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးသနား၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးပြုသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 59

ज्योतिर्लिंगमहं तद्वै पूजयित्वा विशेषतः । प्रणिपत्यागतश्चात्र विजेतुं भुवनत्रयम्

ထို ဇောတိလိင်္ဂ (Jyotirlinga) ကို အထူးသဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက်၊ လောကသုံးပါးကို အောင်နိုင်ရန်အတွက် ရှိခိုးပြီး ဤနေရာသို့ ငါလာခဲ့သည်။

Verse 60

सूत उवाच । तदीयं तद्वचः श्रुत्वा देवर्षिर्जातसंभ्रमः । विहस्य च मनस्येव रावणं नारदोऽब्रवीत्

သုတက ဆိုသည်မှာ- သူ၏ ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ နတ်ဘုရား ရေသိ နာရဒသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ပြုံးလျက် ရာဝဏအား ပြောဆိုလေသည်။

Verse 61

नारद उवाच । श्रूयतां राक्षसश्रेष्ठ कथयामि हितं तव । त्वया तदेव कर्त्तव्यं मदुक्तं नान्यथा क्वचित्

နာရဒ မိန့်တော်မူ၏ — «နားထောင်လော့၊ ရက္ခသတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသူရေ။ သင်အတွက် အကျိုးရှိသော အရာကို ငါပြောမည်။ ငါပြောသမျှကိုသာ အတိအကျ လုပ်ဆောင်လော့၊ မည်သည့်အခါမျှ မကွဲပြားစေပါနှင့်»။

Verse 62

त्वयोक्तं यच्छिवेनैव हितं दत्तं ममाधुना । तत्सर्वं च त्वया सत्यं न मन्तव्यं कदाचन

«သင်ပြောခဲ့သော အကျိုးရှိသော အကြံဉာဏ်တို့သည် အမှန်တကယ် သီဝ (Śiva) ကိုယ်တိုင်က ယခု ငါ့အား ပေးအပ်တော်မူသော အရာပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအရာအားလုံးကို သစ္စာအဖြစ် ယုံကြည်လော့၊ မည်သည့်အခါမျှ မသံသယဝင်စေပါနှင့်»။

Verse 63

अयं वै विकृतिं प्राप्तः किं किं नैव ब्रवीति च । सत्यं नैव भवेत्तद्वै कथं ज्ञेयं प्रियोस्ति मे

«ဤသူသည် အမှန်တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြီထင်သည်; အမျိုးမျိုးသော စကားကို ပြောနေသည်။ ထိုအရာသည် သစ္စာမဖြစ်နိုင်—ထို့ကြောင့် ငါ့အပေါ် သူသည် ချစ်ခင်သူလား၊ သစ္စာရှိသော ဘက္တ (devotee) လားကို ငါ မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း»။

Verse 64

इति गत्वा पुनः कार्य्यं कुरु त्वं ह्यहिताय वै । कैलासोद्धरणे यत्नः कर्तव्यश्च त्वया पुनः

ဤသို့ သွားပြီးနောက် ထပ်မံသွား၍ အလုပ်ကို ပြန်လည်ဆောင်ရွက်လော့—အမှန်တကယ် သင်၏အန္တရာယ်အတွက်ပင်။ ကైలాసတောင်ကို မြှောက်တင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုကို သင်က ထပ်မံ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 65

यदि चैवोद्धृतश्चायं कैलासो हि भविष्यति । तदैव सफलं सर्वं भविष्यति न संशयः

အကယ်၍ ဤသန့်ရှင်းသော ကైలాసတောင်ကို အမှန်တကယ် မြှောက်တင်နိုင်လျှင်၊ ထိုအခါတည်းက အရာအားလုံးသည် ပြည့်စုံ၍ အကျိုးသီးပွင့် ဖြစ်လာမည်—သံသယမရှိ။

Verse 66

पूर्ववत्स्थापयित्वा त्वं पुनरागच्छ वै सुखम् । निश्चयं परमं गत्वा यथेच्छसि तथा कुरु

အရာအားလုံးကို ယခင်အတိုင်း ပြန်လည်တည်စေပြီးနောက် သက်သာချမ်းသာစွာ ပြန်လာလော့။ အမြင့်ဆုံးသော သေချာမှုသို့ ရောက်ပြီးနောက် သင်လိုသလို ပြုလုပ်လော့။

Verse 67

सूत उवाच । इत्युक्तस्स हितं मेने रावणो विधिमोहित । सत्यं मत्वा मुनेर्वाक्यं कैलासमगमत्तदा

စူတာက ပြောသည်—ဤသို့ ပြောဆိုခံရသောအခါ၊ ကံ၏အမိန့်ကြောင့် မောဟဖြစ်နေသော ရာဝဏသည် ထိုစကားကို မိမိအကျိုးအတွက်ဟု ထင်မြင်하였다။ ရှင်မုနိ၏စကားကို အမှန်ဟု ယုံကြည်ကာ ထိုအခါ ကైలాసသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 68

गत्वा तत्र समुद्धारं चक्रे तस्य गिरेस्स च । तत्रस्थं चैव तत्सर्वं विपर्यस्तं परस्परम्

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ပြီးနောက်၊ ထိုတောင်ကိုလည်း ပြန်လည်ထူထောင်ရန် အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်하였다။ ထိုနေရာ၌ ရှိသမျှအရာအားလုံးသည် လှန်ကျကာ ရောယှက်ပျက်ပြား၍ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောထွေးနေ하였다။

Verse 69

गिरीशोपि तदा दृष्ट्वा किं जातमिति सोब्रवीत् । गिरिजा च तदा शंभुं प्रत्युवाच विहस्य तम्

ထိုအခါ ဂီရိရှ (အရှင်သျှီဝ) သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မြင်သော် "ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ဂီရိဇာ (ပါရဝတီ) သည် ပြုံးလျက် သျှမ်ဘူအား ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

Verse 70

गिरिजोवाच । सच्छिश्यस्य फलं जातं सम्यग्जातं तु शिष्यतः । शान्तात्मने सुवीराय दत्तं यदतुलं बलम्

ဂီရိဇာက "တပည့်စစ်၏ အသီးအပွင့်သည် ပေါ်ထွန်းလာပြီ၊ တပည့်အဖြစ်သည် အမှန်ပင် ရင့်ကျက်လာပြီ။ တည်ငြိမ်သော စိတ်ဝိညာဉ်ရှိသော သူရဲကောင်းအား နှိုင်းယှဉ်၍မရသော ခွန်အားကို ပေးသနားတော်မူပြီ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 71

सूत उवाच । गिरिजायाश्च साकूतं वचः श्रुत्वा महेश्वरः । कृतघ्नं रावणं मत्वा शशाप बलदर्पितम्

သူတက "ဂီရိဇာ၏ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော စကားကို ကြားရသောအခါ မဟေသျှဝရသည် ရာဝဏအား ကျေးဇူးကန်းသူ၊ ခွန်အားကို မာန်တက်နေသူဟု မှတ်ယူကာ ကျိန်စာတိုက်လေသည်" ဟု ဆို၏။

Verse 72

महादेव उवाच । रे रे रावण दुर्भक्त मा गर्वं वह दुर्मते । शीघ्रं च तव हस्तानां दर्पघ्नश्च भवेदिह

မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသည်— «ဟေ ဟေ ရာဝဏ၊ မကောင်းသဒ္ဓါရှိသော မိုက်မဲသူ၊ မာနကို မထမ်းဆောင်နှင့်။ ယခုဤနေရာ၌ မကြာမီ သင်၏လက်များ၏ အဟင်္ကာရနှင့် အကြမ်းအင်အားကို ချိုးဖျက်ပစ်မည်»။

Verse 73

सूत उवाव । इति तत्र च यज्जातं नारदः श्रुतवांस्तदा । रावणोपि प्रसन्नात्माऽगात्स्वधाम यथागतम्

စူတက ပြောသည်— «ထိုသို့ ထိုနေရာ၌ ဖြစ်ပျက်သမျှကို နာရဒက ထိုအခါ ကြားသိလေ၏။ ရာဝဏလည်း စိတ်နှလုံး ငြိမ်းချမ်း၍ ကျေနပ်သဖြင့် မိမိ၏ နေရာသို့ မူလလာသကဲ့သို့ ပြန်သွားလေ၏»။

Verse 74

निश्चयं परमं कृत्वा बली बलविमोहितः । जगद्वशं हि कृतवान्रावणः परदर्पहा

မလှုပ်မယှက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစွာချမှတ်ပြီး၊ မိမိအင်အားကြောင့် မောဟဖြစ်နေသော အင်အားကြီးသူ ရာဝဏ—အခြားသူတို့၏ မာနကို ချေဖျက်သူ—သည် လောကကို အမှန်တကယ် မိမိအာဏာအောက်သို့ ဆောင်ယူခဲ့၏။

Verse 75

शिवाज्ञया च प्राप्तेन दिव्यास्त्रेण महौजसा । रावणस्य प्रति भटो नालं कश्चिदभूत्तदा

ထိုအခါ သီဝ၏ အမိန့်ဖြင့် ရရှိလာသော အလွန်တန်ခိုးကြီးသော ဒိဗ္ဗအာသ္တရကြောင့် ရာဝဏကို ဆန့်ကျင်၍ ရပ်တည်နိုင်သော စစ်သူရဲတစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့။

Verse 76

इत्येतच्च समाख्यातं वैद्यनाथेश्वरस्य च । माहात्म्यं शृण्वतां पापं नृणां भवति भस्मसात्

ဤသို့ဖြင့် ဝိုင်ဒျနာထေရှွရ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို သင့်လျော်စွာ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ဤသန့်ရှင်းသော မဟာတန်ခိုးကို နားထောင်သူတို့အတွက် လူတို့၏ အပြစ်များသည် ပြာဖြစ်၍ ပျက်စီးသွား၏။