Gaṅgā-Avataraṇa and the Naming of Gaṅgādvāra (गङ्गावतरणम्—गङ्गाद्वारप्रसिद्धिः)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । गंगा च जलरूपेण कुतो जाता वद प्रभो । तन्माहात्म्यं विशेषेण कुतो जात वद प्रभो

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– «အရှင်ဘုရား၊ ဂင်္ဂါသည် ရေသဏ္ဍာန်ဖြင့် ဘယ်ကနေ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း ဆိုပါ။ ထို့ပြင် အထူးသဖြင့် သူမ၏ မဟာတ္မိယ (အလွန်မြတ်သော ဂုဏ်တော်) သည် ဘယ်ကနေ စတင်လာသနည်း ဆိုပါ»။

Verse 2

यैर्विप्रैर्गौतमायेव दुःखं दत्तं दुरात्मभिः । तेषां किंच ततो जातमुच्यतां व्यास सद्गुरो

အို ဗျာသ မဟာဆရာတော်၊ ဂေါတမအား ဒုက္ခပေးခဲ့သော စိတ်ဆိုးသော ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် ထို့နောက် ထပ်မံ ဘာအကျိုးဆက် ပေါ်ပေါက်လာသနည်း ဆိုသည်ကို မိန့်ကြားပါ။

Verse 3

सूत उवाच । एवं संप्रार्थिता गंगा गौतमेन तदा स्वयम् । ब्रह्मणश्च गिरेर्विप्रा द्रुतं तस्मादवातरत्

စူတက ပြောသည်– ထိုအခါ ဂေါတမက အလွန်တရာ ဆုတောင်းပန်ကြားသဖြင့်၊ ဂင်္ဂါမြစ်သည်—အို ဗြာဟ္မဏအရှင်တို့—ဗြဟ္မာ၏ တောင်တော် (ကောင်းကင်ဘုံနေရာ) မှ ထိုက်တန်စွာ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာ၏။

Verse 4

औदुंबरस्य शाखायास्तत्प्रवाहो विनिस्सृतः । तत्र स्नानं मुदा चक्रे गौतमो विश्रुतो मुनिः

ဥဒုမ္ဗရာပင်၏ ကိုင်းတစ်ကိုင်းမှ သန့်ရှင်းသော စီးကြောင်းတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ နာမည်ကြီး မုနိ ဂေါတမသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ရေချိုးပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 5

गौतमस्य च ये शिष्या अन्ये चैव महर्षयः । समागताश्च ते तत्र स्नानं चक्रुर्मुदान्विताः

ထိုနေရာသို့ ဂေါတမ၏ တပည့်များနှင့် အခြား မဟာရိရှီများလည်း စုဝေးလာကြ၏။ သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ထိုသန့်ရှင်းရာ၌ ရေချိုးပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်ကြသည်။

Verse 6

गंगाद्वारं च तन्नाम प्रसिद्धमभवत्तदा । सर्वपापहरं रम्यं दर्शनान्मुनिसत्तमः

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုနေရာသည် «ဂင်္ဂါဒွာရ» ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏။ အို မုနိတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးရေ၊ မြင်မြောက်ခြင်း (ဒർശန) သာဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော သာယာမြတ်သော သန့်ရှင်းရာဌာန ဖြစ်၏။

Verse 7

गौतमस्पर्द्धिनस्ते च ऋषयस्तत्र चागताः । स्नानार्थं तांश्च सा दृष्ट्वा ह्यंतर्धानं गता द्रुतम्

ဂေါတမနှင့် ပြိုင်ဆိုင်သော ရိရှီတို့လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။ သူတို့ ရေချိုးရန် လာသည်ကို မြင်လျှင် သူမသည် ချက်ချင်း မျက်စိမှောက်ကွယ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 8

मामेति गौतमस्तत्र व्याजहार वचो द्रुतम् । मुहुर्मुहुः स्तुवन् गंगां सांजलिर्नतमस्तकः

ထိုနေရာတွင် ဂေါတမသည် «ငါ့ထံလာပါ» ဟု စကားကို ချက်ချင်း ပြောလေ၏။ ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ ခေါင်းငုံ့ကာ ဂင်္ဂါ ဒေဝီကို မကြာခဏ ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 9

गौतम उवाच । इमे च श्रीमदांधाश्च साधवो वाप्यसाधवः । एतत्पुण्यप्रभावेण दर्शनं दीयतां त्वया

ဂေါတမက မိန့်ကြားသည်မှာ- "ဤလူတို့သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော်လည်း မျက်စိကန်းနေကြသူများဖြစ်သည်၊ သူတော်ကောင်းဖြစ်စေ၊ လူဆိုးဖြစ်စေ၊ ဤမြင့်မြတ်သော ကုသိုလ်အာနုဘော်ကြောင့် သူတို့အား ကိုယ်တော်၏ မြင့်မြတ်သော အမြင်အာရုံကို ပေးသနားတော်မူပါ။"

Verse 10

सूत उवाच । ततो वाणी समुत्पन्ना गंगाया व्योममंडलात् । तच्छृणुध्वमृषिश्रेष्ठा गंगावचनमुत्तमम्

သုတက မိန့်ကြားသည်မှာ- ထိုအခါ ကောင်းကင်ယံရှိ ဂင်္ဂါမြစ်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ အို ရေသိအပေါင်းတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော အရှင်တို့၊ ဂင်္ဂါဒေဝီ မြွက်ကြားအပ်သော ထိုထူးကဲလှသော စကားကို နားထောင်ကြကုန်လော့။

Verse 11

एते दुष्टतमाश्चैव कृतघ्नाः स्वामिद्रोहिणः । जाल्माः पाखंडिनश्चैव द्रष्टुं वर्ज्याश्च सर्वदा

ထိုသူတို့သည် အလွန်ဆိုးယုတ်ဆုံးသူများဖြစ်ကြ၏—ကျေးဇူးမသိ၊ မိမိသခင်ကို သစ္စာဖောက်၊ နိမ့်ကျယုတ်မာ၊ လှည့်စားကောက်ကျစ်၍ ပाखဏ္ဍိန် အယောင်ဆောင်သူများဖြစ်သဖြင့် အမြဲတမ်း ရှောင်ကြဉ်ရမည်၊ တွေ့မြင်ခြင်းပင် မပြုသင့်။

Verse 12

गौतम उवाच । मातश्च श्रूयतामेतन्महता गिर एव च । तस्मात्त्वया च कर्त्तव्यं सत्यं च भगवद्वचः

ဂေါတမက ပြောသည်– «အို မိခင်၊ ဤအရာကိုလည်း နားထောင်ပါ—အလွန်အလေးအနက်ဖြင့် ပြောဆိုခြင်းဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရမည်၊ ဘုရားရှင်၏ ဝಚနကိုလည်း အမှန်တရားဟု ထိန်းသိမ်းရမည်»။

Verse 13

अपकारिषु यो लोक उपकारं करोति वै । तेन पूतो भवाम्यत्र भगवद्वचनं त्विदम्

အခြားသူတို့၏ အပကာရကို ခံရသူထဲမှပင် အကြင်သူသည် ပြန်လည်ကူညီကာ ကောင်းမှုကို အမှန်တကယ် ပြုလုပ်သော်၊ ထိုမေတ္တာကရုဏာကြောင့်ပင် ဤနေရာ၌တင် သန့်စင်ပူဇော်ဖြစ်လာ၏။ ဤသည်ကား ဘုရားရှင်၏ ဝಚနတော်ပင်။

Verse 14

सूत उवाच । इति श्रुत्वा मुनेर्वाक्यं गौतमस्य महात्मनः । पुनर्वाणी समुत्पन्ना गंगाया व्योममंडलात्

စူတက ပြောသည်– မဟာအတ္မ မုနိ ဂေါတမ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားနာပြီးနောက်၊ ဂင်္ဂါဒေဝီ၏ ကောင်းကင်မဏ္ဍလမှ အသံတစ်သံသည် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 15

कथ्यते हि त्वया सत्यं गौतमर्षे शिवं वचः । तथापि संग्रहार्थ च प्रायश्चितं चरंतु वै

အို ဂေါတမ ရှင်မုနိ၊ သင်ပြောသောစကားသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်၍ သီဝ၏ ဝစနာနှင့် ကိုက်ညီပါသည်။ သို့သော် စည်းကမ်းတကျ စုစည်းထိန်းသိမ်းရန်နှင့် လမ်းညွှန်စံနမူနာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ပရాయရှ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို မလွဲမသွေ ဆောင်ရွက်စေကြပါစေ။

Verse 16

शतमेकोत्तरं चात्र कार्य्यं प्रक्रमणं गिरेः । भवच्छासनतस्त्वेतैस्त्वदधीनैर्विशेषतः

"ဤနေရာတွင် တောင်ကို တစ်ရာ့တစ်ကြိမ် လက်ယာရစ်လှည့်လည်ပူဇော်ရမည်။ ဤအမှုကို အထူးသဖြင့် သင်၏အမိန့်နှင့်အညီ သင်၏လက်အောက်ရှိသူများက ဆောင်ရွက်ရမည်။"

Verse 17

ततश्चैवाधिकारश्च जायते दुष्टकारिणाम् । मद्दर्शने विशेषेण सत्यमुक्तं मया मुने

"ထို့နောက် မကောင်းမှုပြုသူများပင်လျှင် (စင်ကြယ်ခြင်းနှင့် မှန်ကန်သောအကျင့်ကိုကျင့်ရန်) အခွင့်အရေးရရှိကြသည်။ အထူးသဖြင့် ငါ့ကို ဖူးမြော်ခြင်းအားဖြင့်၊ အို ရသေ့၊ ဤသည်မှာ ငါအမှန်တကယ် မိန့်ကြားခဲ့သောအရာဖြစ်သည်။"

Verse 18

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्याश्चक्रुर्वै ते तथाऽखिलाः । संप्रार्थ्य गौतमं दीनाः क्षंतव्यो नोऽपराधकः

သုတက ဆိုသည်မှာ- သူမ၏စကားကို ကြားရသောအခါ သူတို့အားလုံး ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း အတိအကျ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် နှိမ့်ချစွာဖြင့် ဂေါတမအား "ကျွန်ုပ်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ—ကျွန်ုပ်တို့ အပြစ်ကျူးလွန်မိပါပြီ" ဟု အလေးအနက် တောင်းပန်ခဲ့ကြသည်။

Verse 19

एवं कृते तदा तेन गौतमेन तदाज्ञया । कुशावर्तं नाम चक्रे गङ्गाद्वारादधोगतम्

ဤသို့ပြုလုပ်ပြီးသောအခါ ဂေါတမသည် ထိုအမိန့်နှင့်အညီ ဂင်္ဂါဒွါရ (ဟရိဒွါရ) မှ အောက်သို့ စီးဆင်းသော ကုသဝတ္တ (Kuśāvarta) ဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းသော ရေဝဲစီးကြောင်းကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

Verse 20

ततः प्रादुरभूत्तत्र सा तस्य प्रीतये पुनः । कुशावर्तं च विख्यातं तीर्थमासीत्तदुत्तमम्

ထို့နောက် သူ၏နှစ်သက်တော်မူခြင်းအတွက် နန်းမသည် ထိုနေရာ၌ ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုအလွန်မြတ်သော သန့်ရှင်းရာကူးကန်သည် «ကူရှာဝါရ္တ တီရ္ထ» ဟူ၍ ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 21

तत्र स्नातो नरो यस्तु मोक्षाय परिकल्पते । त्यक्त्वा सर्वानघान्सद्यो विज्ञानं प्राप्य दुर्लभम्

သို့သော် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ မောက္ခအတွက် ကိုယ်ကိုအပ်နှံသူသည် အပြစ်အားလုံးကို ချက်ချင်း စွန့်ပစ်ပြီး မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသော ရှားပါးသည့် ဝိဇ္ဈာန (vijñāna) ကို ရရှိတတ်၏။

Verse 22

गौतमो ऋषयश्चान्ये मिलिताश्च परस्परम् । लज्जितास्ते तदा ये च कृतघ्ना ह्यभवन्पुरा

ထို့နောက် ဂေါတမ ရှင်ရသီနှင့် အခြား ရှင်ရသီတို့သည် အချင်းချင်း စုဝေးကြ၏။ ယခင်က ကျေးဇူးမသိသူတို့သည် ထိုအချိန်၌ ရှက်ကြောက်လာကြ၏။

Verse 23

ऋषय ऊचुः । अस्माभिरन्यथा सूत श्रुतं तद्वर्णयामहे । गौतमस्तान्द्विजान् क्रुद्धश्शशापेति प्रबुध्यताम्

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– “အို စူတ၊ ဤအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားပုံစံဖြင့် ကြားနာခဲ့ရသဖြင့် ထိုအတိုင်း ဖော်ပြမည်။ ဂေါတမ ရှင်ရသီသည် ဒေါသထွက်၍ ထို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များကို ကျိန်စာချခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားစွာ သိမှတ်ကြပါစေ။”

Verse 24

सूत उवाच । द्विजास्तदपि सत्यं वै कल्पभेदसमाश्रयात् । वर्णयामि विशेषेण तां कथामपि सुव्रता

စူတက ဆိုသည်– “အို ဒွိဇ ရှင်ရသီတို့၊ ထိုအရာလည်း အမှန်ပင် ဖြစ်သည်၊ ကလ္ပ (ကာလအယုဂ်) များ၏ ကွာခြားမှုကို အခြေခံသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အို သီလကောင်းသူတို့၊ ထိုကഥာကိုလည်း ထူးခြားစွာ အသေးစိတ် ဖော်ပြမည်။”

Verse 25

गौतमोपि ऋषीन्दृष्ट्वा तदा दुर्भिक्षपीडितान् । तपश्चकार सुमहद्वरुणस्य महात्मनः

ထိုအခါ ဂေါတမ ရှင်ရသေ့သည် အစာခေါင်းပါးမှုကြောင့် ဆင်းရဲနာကျင်နေသော ရသေ့တို့ကို မြင်၍ မဟာအာတပတရားကို ဆောင်ရွက်ကာ မဟာစိတ်ရှိသော ဝရုဏာသို့ ဦးတည်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ဓမ္မ ပြန်လည်တည်မြဲစေရန် ဆုတောင်း하였다။

Verse 26

अक्षय्यं कल्पयामास जलं वरुणदां यया । ततो व्रीहीन्यवांश्चैव वापयामास भूरिशः

ထိုသဒ္ဓါအာနုဘော်ကြောင့် ဝရုဏာဒေဝ ပေးအပ်သော ရေကို မကုန်ခန်းအောင် ပြုတော်မူ၏။ ထို့နောက် ကြွယ်ဝသော အရှင်သည် ဆန်နှင့် မုယောကိုလည်း စိုက်ပျိုးစေတော်မူ၏။

Verse 27

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां त्र्यंबकेश्वरज्योतिर्लिंग माहात्म्यवर्णनं नाम सप्तविंशोध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ ရှိဝ မဟာပုရာဏ» ၏ စတုတ္ထပိုင်း «ကိုဋိရုဒ္ဒရ သံဟိတာ» တွင် «ထြျမ်ဗကေရှဝရ ဂျ्योတိရ္လင်္ဂ မဟာတ္မ್ಯ ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ ၂၇ ရာ အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 28

कदाचित्तत्स्त्रियो दुष्टा जलार्थमपमानिताः । ऊचु पतिभ्यस्ताः क्रुद्धा गौतमेर्ष्याकरं वचः

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုမကောင်းသော မိန်းမများသည် ရေတောင်းရာတွင် အရှက်ခွဲခံရ၍ ဒေါသထွက်ကာ မိမိတို့ခင်ပွန်းများထံ ဂေါတမအပေါ် မနာလိုစိတ်ကို လှုံ့ဆော်သော စကားများကို ပြောကြ၏။

Verse 29

ततस्ते भिन्नमतयो गां कृत्वा कृत्रिमां द्विजाः । तद्धान्यभक्षणासक्तां चक्रुस्तां कुटिलाशयाः

ထို့နောက် အမြင်ကွဲပြား၍ စိတ်ကောက်ကွေ့သော ဒွိဇများသည် အတုအယောင် နွားတစ်ကောင်ကို ဖန်တီးကာ ထိုစပါးသီးနှံကို စားလိုစိတ်ဖြင့် လိုက်လံစေကြ၏။

Verse 30

स्वधान्यभक्षणासक्तां गां दृष्ट्वा गौतमस्तदा । तृणेन ताडयामास शनैस्तां संनिवारयन्

ထိုအခါ ဂေါတမသည် မိမိ၏ စပါးသီးနှံကို စားလိုစိတ်ကပ်နေသော နွားကို မြင်၍ မြက်တစ်စကို ယူကာ နူးညံ့စွာ ထိရိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း တားဆီးရန် ကြိုးစားလေ၏။

Verse 31

तृणसंस्पर्शमात्रेण सा भूमौ पतिता च गौः । मृता ह्यभूत्क्षणं विप्रा भाविकर्मवशात्तदा

မြက်တစ်စ ထိမိရုံသာဖြင့် ထိုနွားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ ခဏချင်း သေဆုံးသွားလေ၏—အို ဗြာဟ္မဏတို့—ထိုအခါ ကံ၏ အင်အား၊ အနာဂတ်တွင် ရင့်မှည့်မည့် ကံကြမ္မာကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

Verse 32

गौर्हता गौतमेनेति तदा ते कुटिलाशयाः । एकत्रीभूय तत्रत्यैः सकला ऋषयोऽवदन्

ထိုအခါ စိတ်ကောက်ကွေ့သူတို့က «နွားကို ဂေါတမက သတ်လိုက်သည်» ဟု အော်ဟစ်ကြလေ၏။ ထိုနေရာရှိ ရှိသမျှ ရှင်ရသီတို့လည်း တစ်နေရာတည်း စုဝေးကာ (စွပ်စွဲသဖြင့်) ပြောဆိုကြလေ၏။

Verse 33

ततस्स गौतमो भीतो गौर्हतेति बभूव ह । चकार विस्मयं नार्यहल्याशिष्यैश्शिवानुगः

ထို့နောက် ဂေါတမ မုနိသည် «နွားကို သတ်လိုက်ပြီ!» ဟု ထင်ကာ ကြောက်ရွံ့သွား၏။ အဟလျာ မယ်တော်၏ သင်ကြားမှုကို ခံယူထားသော ရှိဝ၏ ဘက္တသည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်လေ၏။

Verse 34

ततस्स गौतमो ज्ञात्वा तां गां क्रोधसमाकुलः । शशाप तानृषीन् सर्वान् गौतमो मुनिसत्तमः

ထို့နောက် ဂေါတမ မုနိသည် ထိုနွားအကြောင်းကို သိမြင်သွားပြီး ဒေါသဖြင့် လွန်စွာ လှုပ်ရှားသွား၏။ မုနိတို့အထဲ အမြတ်ဆုံး ဂေါတမသည် ထိုရိရှီတို့အားလုံးကို ကျိန်စာချလေ၏။

Verse 35

गौतम उवाच । यूयं सर्वे दुरात्मानो दुःखदा मे विशेषतः । शिवभक्तस्य सततं स्युर्वेदविमुखास्सदा

ဂေါတမက ပြောသည်— “သင်တို့အားလုံးသည် စိတ်ဆိုးယုတ်သူများဖြစ်၍ အထူးသဖြင့် ငါ့ကို ဒုက္ခပေးကြ၏။ ရှီဝဘက္တတစ်ဦးအတွက် သင်တို့သည် အမြဲတမ်း ဝေဒမှ လှည့်ကွာနေကြပြီး အစဉ်မပြတ် ထိုသို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။”

Verse 36

अद्यप्रभृति वेदोक्ते सत्कर्मणि विशेषतः । मा भूयाद्भवतां श्रद्धा शैवमार्गे विमुक्तिदे

ယနေ့မှစ၍ သင်တို့၏ ယုံကြည်မှုသည် အထူးသဖြင့် ဝေဒက ညွှန်ကြားသော ကုသိုလ်ကောင်းကင်္မများတွင်သာ မကန့်သတ်ပါစေနှင့်။ မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ပေးသော ရှైవမဂ္ဂ၌ သင်တို့၏ ဘက္တိ ပေါ်ပေါက်ပါစေ။

Verse 37

अद्यप्रभृति दुर्मार्गे तत्र श्रद्धा भवेत्तु वः । मोक्षमार्गविहीने हि सदा श्रुतिबहिर्मुखे

ယနေ့မှစ၍ မကောင်းသောလမ်း၌ သင်တို့၏ယုံကြည်မှု မတည်စေကြနှင့်—မောက္ခလမ်းမရှိဘဲ ဝေဒသုတ်တရားမှ အမြဲလှည့်ကွာနေသောလမ်းဖြစ်၏။

Verse 38

अद्यप्रभृति भालानि मृल्लिप्तानि भवन्तु वः । स्रसध्वं नरके यूयं भालमृल्लेपनाद्द्विजाः

ယနေ့မှစ၍ သင်တို့၏နဖူးတို့ကို မြေညစ်ဖြင့် လိမ်းထားစေ။ အို ဒွိဇာတို့၊ နဖူးမြေလိမ်းခြင်းကြောင့် သင်တို့ နရကသို့ ကျရောက်စေ။

Verse 39

भवंतो मा भविष्यंतु शिवैक परदैवताः । अन्यदेवसमत्वेन जानंतु शिवमद्वयम्

သင်တို့သည် ရှိဝတစ်ပါးတည်းကို အမြင့်ဆုံးဘုရားဟုသာ ကိုင်စွဲနေသူများ မဖြစ်စေကြနှင့်။ ရှိဝကို အဒွယသတ္တဝါတရားအဖြစ် သိမြင်၍၊ ဘုရားအားလုံးအတွင်း၌ တူညီသောအနှစ်သာရအဖြစ် နားလည်ကြလော့။

Verse 40

मा भूयाद्भवतां प्रीतिश्शिवपूजादिकर्मणि । शिवनिष्ठेषु भक्तेषु शिवपर्वसु सर्वदा

သခင်ရှီဝကို ပူဇော်ခြင်းစသည့် ကုသိုလ်ကမ္မများ၌ သင်တို့၏ ဘက္တိသည် အမြဲတိုးပွားပါစေ။ ရှီဝ၌ တည်ကြည်သော ဘက္တများနှင့်အတူ နေစဉ်၊ ရှီဝပွဲတော်နေ့များ၌လည်း အမြဲတမ်း ဖြစ်ပါစေ။

Verse 41

अद्य दत्ता मया शापा यावंतो दुःखदायकाः । तावंतस्संतु भवतां संततावपि सर्वदा

“ယနေ့ ငါပေးလိုက်သော ကျိန်စာများသည် ဒုက္ခပေးသောအရာ မည်မျှရှိသလဲ၊ ထိုမျှလောက်ပင် သင်တို့အပေါ်နှင့် သင်တို့၏ မျိုးဆက်အပေါ်၌လည်း အမြဲတမ်း တည်ရှိပါစေ” ဟု ဆို၏။

Verse 42

अशैवास्संतु भवतां पुत्रपौत्रादयो द्विजाः । पुत्रैस्सहैव तिष्ठंतु भवंतो नरके ध्रुवम्

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သင်တို့၏ သားမြေးများသည် သျှိဝကို မကိုးကွယ်သူများ ဖြစ်ကြပါစေ၊ သင်တို့သည်လည်း သားတို့နှင့်အတူ ငရဲ၌ အမြဲနေကြပါစေ။

Verse 43

ततो भवंतु चण्डाला दुःखदारिद्र्यपीडिताः । शठा निन्दाकरास्सर्वे तप्तमुद्रांकितास्सदा

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သော စဏ္ဍာလများ ဖြစ်ကြပါစေ၊ လှည့်ဖြားတတ်သူများ၊ ကဲ့ရဲ့တတ်သူများ ဖြစ်၍ အမြဲတမ်း အမှတ်အသား ခံရသူများ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 44

सूत उवाच । इति शप्त्वा मुनीन् सर्वान् गौतमस्स्वाश्रमं ययौ । शिवभक्तिं चकाराति स बभूव सुपावनः

သုတက ဆိုသည်မှာ- ဤသို့ ရေသိအပေါင်းတို့ကို ကျိန်ဆဲပြီးနောက် ဂေါတမသည် မိမိ၏ အာသရမ်သို့ ပြန်သွား၏။ ထိုနေရာတွင် သျှိဝမြတ်အား အလွန်အမင်း ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သဖြင့် သူသည် အလွန်တရာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သွားလေသည်။

Verse 45

ततस्तैः खिन्नहृदया ऋषयस्तेखिला द्विजाः । कांच्यां चक्रुर्निवासं हि शैवधर्मबहिष्कृताः

ထို့နောက် ထိုရသီတို့—နှစ်ကြိမ်မွေး ဒွိဇတို့ အားလုံးပင်—စိတ်နှလုံးပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ သီဝဓမ္မမှ ဖယ်ရှားခံရသဖြင့် ကာဉ္စီမြို့၌ နေထိုင်ရာ ပြုကြ하였다။

Verse 46

तत्पुत्राश्चाभवन्सर्वे शैवधर्मबहिष्कृताः । अग्रे तद्वद्भविष्यंति कलौ बहुजनाः खलाः

ထို့အပြင် သူ၏သားတို့အားလုံးလည်း သီဝဓမ္မ၏ အပြင်ဘက်၌ ရပ်တည်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။ အနာဂတ် ကလိယုဂ၌လည်း လူဆိုးအများအပြားသည် ထိုနည်းတူ ဖြစ်လာမည်၊ သီဝဘုရားကို ပူဇာရန် သင်ကြားထားသော ဘက္တိနှင့် သီလအကျင့်၏ စည်းကမ်းမှ လှည့်ကွာသွားကြမည်။

Verse 47

इति प्रोक्तमशेषेण तद्वृत्तं मुनिसत्तमाः । पूर्ववृत्तमपि प्राज्ञाः श्रुतं सर्वैस्तु चादरात्

ဤသို့ဖြင့် မုနိသတ္တမတို့၊ ထိုအကြောင်းအရာ အလုံးစုံကို ပြည့်စုံစွာ ပြောကြားပြီးပြီ။ ထို့ပြင် ပညာရှိတို့၊ ယခင်အကြောင်းအရာကိုလည်း အားလုံးက လေးစားစွာ နားထောင်ခဲ့ကြသည်။

Verse 48

इति वश्च समाख्यातो गौतम्याश्च समुद्भवः । माहात्म्यमुत्तमं चैव सर्वपापहरं परम्

ဤသို့ ဂေါတမီမြစ်၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံကို သင်တို့အား ငါရှင်းပြပြီးပြီ။ ထို့အပြင် အထွတ်အမြတ် မဟာတန်ခိုးကိုလည်း ဆိုပြခဲ့သည်—အလွန်မြတ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပေးသော အမြင့်ဆုံးတည်း။

Verse 49

त्र्यंबकस्य च माहात्म्यं ज्योतिर्लिंगस्य कीर्तितम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

ဤသို့ တြျမ်ဗက၏ မဟာတန်ခိုး—ဂျျိုတိရ္လိင်္ဂ၏ ဂုဏ်တော်—ကို ကြေညာခဲ့ပြီ။ ၎င်းကို ကြားသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်၊ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 50

अतः परं प्रवक्ष्यामि वैद्यनाथेश्वरस्य हि । ज्योतिर्लिंगस्य माहात्म्यं श्रूयतां पापहारकम्

ထို့နောက်မှစ၍ ငါသည် ဝိုင်ဒျနာထေရှွရ—ဂျ्योတိရ္လင်္ဂ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဟောပြမည်။ နားထောင်ကြလော့၊ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသော အရာဖြစ်၏။