गौतमस्य शिवदर्शनं पापक्षयवचनं च | Gautama’s Vision of Śiva and the Teaching on Sin and Purification

Verse 1

सूत उवाच । एवं कृते तु ऋषिणा सस्त्रीकेन द्विजाश्शिवः । आविर्बभूव स शिवः प्रसन्नस्सगणस्तदा

စူတက ပြောသည်။ ဤသို့ ရှင်ရသီသည် မယားနှင့်အတူ ကర్మကို ပြုလုပ်ပြီးသောအခါ၊ ဒွိဇတို့ရှေ့၌ သီဝဘုရားသည် ထင်ရှားပေါ်လာ၏။ ထိုအခါ သီဝသည် ကြည်နူးပျော်ရွှင်၍ ကရုဏာပြည့်ဝကာ မိမိ၏ ဂဏအဖွဲ့နှင့်အတူ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 2

अथ प्रसन्नस्स शिवो वरं ब्रूहि महामुने । प्रसन्नोऽहं सुभक्त्या त इत्युवाच कृपानिधिः

ထို့နောက် ပျော်ရွှင်တော်မူသော သီဝဘုရားသည် မဟာမုနိအား «ပြောလော့—အလိုရှိသော အကျိုးပေးတော်မူမည့် ဝရကို တောင်းလော့။ သင်၏ သန့်ရှင်းသော ဘက္တိကြောင့် ငါကျေနပ်ပြီ» ဟု ကရုဏာ၏ خز خز (သိုက်) ဖြစ်တော်မူသော သီဝဘုရားက မိန့်တော်မူ၏။

Verse 3

तदा तत्सुंदरं रूपं दृष्ट्वा शंभोर्महात्मनः । प्रणम्य शंकरं भक्त्या स्तुतिं चक्रे मुदान्वितः

ထို့နောက် မဟာအတ္တမ သမ္ဘူ၏ အလွန်လှပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဘက္တိဖြင့် သင်္ကရအား ဦးချကန်တော့ကာ၊ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်ဝလျက် ချီးမွမ်းသီချင်းကို စတင်ရွတ်ဆို하였다။

Verse 4

स्तुत्वा बहु प्रणम्येशं बद्धाञ्जलिपुटः स्थितः । निष्पापं कुरु मां देवाब्रवीदिति स गौतमः

အရှင်ကို များစွာ ချီးမွမ်းပြီး ထပ်တလဲလဲ ဦးချကန်တော့ကာ၊ ဂေါတမသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေပြီး ဒေဝအား «အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို အပြစ်ကင်းစင်အောင် ပြုတော်မူပါ» ဟု လျှောက်ထား၏။

Verse 5

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य गौतमस्य महात्मनः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा शिवो वाक्यमुपाददे

စူတက ပြော၏— ထိုသို့ မဟာအတ္တမ ဂౌတမ၏ စကားကို ကြားနာပြီးနောက်၊ သီဝသည် ပိုမိုကြည်နူးနှစ်သက်၍ အလွန်ပင် သဘောကျကာ ပြန်လည်မိန့်ကြား하였다။

Verse 6

शिव उवाच । धन्योऽसि कृतकृत्योऽसि निष्पापोऽसि सदा मुने । एतैर्दुष्टैः किल त्वं च च्छलितोऽसि खिलात्मभिः

သီဝက မိန့်တော်မူ၏— “သင်သည် ကံကောင်းသူ၊ ကိစ္စကိစ္စပြီးမြောက်သူ၊ အို မုနိ၊ သင်သည် အစဉ်အမြဲ အပြစ်ကင်းသူ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း စိတ်သဘောကောက်ကွေ့သော ဤမကောင်းသူတို့က သင့်ကို လှည့်ဖြားခဲ့ကြ၏။”

Verse 7

त्वदीयदर्शनाल्लोका निष्पापाश्च भवंति हि । किं पुनस्त्वं सपापोऽसि मद्भक्तिनिरतस्सदा

သင်၏ဒർശနကိုသာ မြင်ရုံဖြင့်ပင် လူတို့သည် အပြစ်ကင်းစင်လာကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သင်ကိုယ်တိုင် အပြစ်ရှိနိုင်မည်နည်း—ရှီဝမဟာဒေဝအပေါ် ဘက္တိ၌ အမြဲတမ်း တည်မြဲနေသူဖြစ်သဖြင့်။

Verse 8

उपद्रवस्त्वयि मुने यैः कृतस्तु दुरात्मभिः । ते पापाश्च दुराचारा हत्यावंतस्त एव हि

အို မုနိ၊ သင့်အပေါ် အန္တရာယ်ပြုခဲ့သော စိတ်ဆိုးသူတို့သည် အပြစ်ကြီးသူများ၊ အကျင့်ဆိုးသူများပင် ဖြစ်ကြသည်။ အမှန်တကယ် သူတို့သည် သတ်ဖြတ်မှုအပြစ်ကို ကျူးလွန်သူများပင် ဖြစ်၏။

Verse 9

एतेषां दर्शनादन्ये पापिष्ठाः संभवंतु च । कृतघ्नाश्च तथा जाता नैतेषां निष्कृतिः क्वचित्

ဤသို့သောသူတို့ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် အခြားသူများလည်း ပိုမိုအပြစ်ကြီးလာနိုင်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ကျေးဇူးမသိသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့အတွက် မည်သည့်အခါမျှ အပြစ်လျော့ချခြင်း မရှိချေ။

Verse 10

सूत उवाच । इत्युक्त्वा शंकरस्तस्मै तेषां दुश्चरितं तदा । बहूवाच प्रभुर्विप्राः सत्कदोऽसत्सु दंडदः

သုတက ပြော၏။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သင်္ကရသည် ထိုသူအား သူတို့၏ မကောင်းသော အကျင့်အကြံကို ထိုအခါ အသေးစိတ်ဖော်ပြ하였다။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သုစရိတကို ဆုချီးမြှင့်၍ ဒုစရိတကို ဒဏ်ခတ်သော အရှင်သည် ရှည်လျားစွာ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 11

शर्वोक्तमिति स श्रुत्वा सुविस्मितमना ऋषिः । सुप्रणम्य शिवं भक्त्या सांजलिः पुनरब्रवीत्

ရှာဝ (သီဝ) မိန့်တော်မူသော စကားကို ကြားသော် ရှင်ရသီ၏ စိတ်သည် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်하였다။ သူသည် ဘက်တိဖြင့် သီဝအား နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ထပ်မံ ပြောကြား하였다။

Verse 12

गौतम उवाच । ऋषिभिस्तैर्महेशान ह्युपकारः कृतो महान् । यद्येवं न कृतं तैस्तु दर्शनं ते कुतो भवेत्

ဂေါတမက ပြော၏။ «အို မဟေရှာန၊ ထိုရသီတို့သည် သင့်အား အလွန်ကြီးမားသော အကူအညီကို ပြုခဲ့ကြ၏။ ထိုသို့ မပြုခဲ့လျှင် သင်၏ ဒိဗ္ဗဒർശန (darśana) ကို သူတို့ ဘယ်က ရနိုင်မည်နည်း»

Verse 13

धन्यास्ते ऋषयो यैस्तु मह्यं शुभतरं कृतम् । तद्दुराचरणादेव मम स्वार्थो महानभूत्

«ထိုရသီတို့သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ကြ၏၊ အကြောင်းမူ သူတို့ကြောင့် ငါ့အတွက် အလွန်မင်္ဂလာသော အရာတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးခဲ့ကြသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ထိုမှားယွင်းသော အကျင့်ကြောင့်ပင် ငါ၏ ကြီးမားသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ရပ် ပြည့်စုံသွားခဲ့သည်»။

Verse 14

सूत उवाच । इत्येवं तद्वचश्श्रुत्वा सुप्रसन्नो महेश्वरः । गौतमं प्रत्युवाचाशु कृपादृष्ट्या विलोक्य च

သုတက ပြော၏။ ထိုစကားကို ထိုသို့ ကြားသော် မဟေရှ္ဝရ (မဟာဒေဝ) သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လာ၏။ ကရုဏာပြည့်သော မျက်မြင်တော်ဖြင့် ဂေါတမကို ကြည့်ရှုကာ ချက်ချင်း ပြန်လည် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 15

शिव उवाच । ऋषि धन्योसि विप्रेंद्र ऋषे श्रेष्ठतरोऽसि वै । ज्ञात्वा मां सुप्रसन्नं हि वृणु त्वं वरमुत्तमम्

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်။ «အို မုနိ၊ ဗြာဟ္မဏတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော ပုဏ္ဏားရေ၊ သင်သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏။ ငါသည် အလွန်ပင် ကြည်နူးနှစ်သက်၍ ကရုဏာပြည့်ဝနေသည်ကို သိပြီးနောက် ယခု အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့»။

Verse 16

सूत उवाच । गौतमोऽपि विचार्यैव लोके विश्रुतमित्युत । अन्यथा न भवेदेव तस्मादुक्तं समाचरेत्

စူတက ပြောသည်။ ဂေါတမလည်း စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် «ဤအရာသည် လောက၌ ကျော်ကြားသိသာ၏၊ အခြားသို့ မဖြစ်နိုင်» ဟု အတည်ပြု하였다။ ထို့ကြောင့် သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ တိတိကျကျ လိုက်နာကျင့်သုံးရမည်။

Verse 17

निश्चित्यैवं मुनिश्रेष्ठो गौतमश्शिवभक्तिमान् । सांजलिर्नतशीर्षो हि शंकरं वाक्यमब्रवीत्

ဤသို့ အဆုံးအဖြတ်ခိုင်မာစွာ ချမှတ်ပြီးနောက်၊ ရှီဝကို သဒ္ဓါပြည့်ဝသော မုနိအထွဋ်အမြတ် ဂေါတမသည် လက်အုပ်ချီ၍ ခေါင်းငုံ့ကာ သင်္ကရထံ ဤစကားများကို ပြောလေ၏။

Verse 18

गौतम उवाच । सत्यं नाथ ब्रवीषि त्वं तथापि पंचभिः कृतम् । नान्यथा भवतीत्यत्र यज्जातं जायतां तु तत्

ဂေါတမက ပြောသည်။ «အရှင်နာထာ၊ သင်မိန့်တော်မူသည့်အရာသည် အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်၏။ သို့သော် ငါးပါးတို့က ပြုလုပ်ပြီးသားဖြစ်သဖြင့် အခြားသို့ မဖြစ်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ ဖြစ်ပေါ်လာသမျှသည် ပြည့်စုံစွာ အောင်မြင်ပါစေ»။

Verse 19

यदि प्रसन्नो देवेश गंगा च दीयतां मम । कुरु लोकोपकारं हि नमस्तेऽस्तु नमोऽस्तु ते

ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်၊ သင်ကြည်နူးနှစ်သက်ပါက ဂင်္ဂါမြစ်ကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားတော်မူပါ။ လောကအကျိုးအတွက် ပြုတော်မူပါ။ သင့်အား နမස්ကာရ—ထပ်မံ၍ နမස්ကာရပါ၏။

Verse 20

सूत उवाच । इत्युक्त्वा वचनं तस्य धृत्वा वै पादपंकजम् । नमश्चकार देवेशं गौतमो लोककाम्यया

စူတက ပြောသည်— ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက်၊ ဂေါတမသည် သခင်၏ ကြာပန်းကဲ့သို့သော ခြေတော်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ လောက၏ ကောင်းကျိုးနှင့် ပြည့်စုံခြင်းကို ဆန္ဒပြု၍ ဒေဝတို့၏ အရှင် ရှီဝ (ဒေဝေရှ) ထံ ရိုသေစွာ ဦးချလိုက်သည်။

Verse 21

ततस्तु शंकरो देवः पृथिव्याश्च दिवश्च सः । सारं चैव समुद्धृत्य रक्षितं पूर्वमेव तत्

ထို့နောက် သင်္ကရ ဒေဝ၊ အရှင်မြတ်သည် မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်၏ အနှစ်သာရကို ထုတ်ယူ၍၊ လောကတို့ကို ကာကွယ်ကောင်းကျိုးအတွက် ထိုအနှစ်သာရကို အစောကတည်းက ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

Verse 22

विवाहे ब्रह्मणा दत्तमवशिष्टं च किंचन । तत्तस्मै दत्तवाञ्च्छंभुर्मुनये भक्तवत्सलः

မင်္ဂလာပွဲတွင် ဘြဟ္မာက ပေးအပ်ခဲ့သော လက်ဆောင်များထဲမှ ကျန်ရှိသေးသည့် အနည်းငယ်ကို၊ भक्तတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသော သမ္ဘူသည် ထိုမုနိအား ပေးအပ်လိုက်သည်။

Verse 23

गंगाजलं तदा तत्र स्त्रीरूपमभवत्परम् । तस्याश्चैव ऋषिश्रेष्ठः स्तुतिं कृत्वा नतिं व्यधात्

ထိုနေရာ၌ပင် ဂင်္ဂါရေသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် မိန်းမရုပ်သဏ္ဌာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ထိုအခါ ရှင်ရသီတို့အထက်မြတ်ဆုံးသည် ချီးမွမ်းကာ ဂုဏ်ပြု၍ ဦးညွှတ်လေ၏။

Verse 24

गौतम उवाच । धन्यासि कृतकृत्यासि पावितं भुवनं त्वया । मां च पावय गंगे त्वं पततं निरये ध्रुवम्

ဂေါတမက ဆို၏— «သင်သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူ၊ လုပ်ဆောင်ရမည့်တာဝန် ပြီးမြောက်သူဖြစ်၏။ သင်ကြောင့် လောကများ သန့်စင်သွားပြီ။ အို ဂင်္ဂါရေ၊ ငါကိုလည်း သန့်စင်ပေးပါ၊ ငါသည် နရက (ငရဲ) သို့ မလွဲမသွေ ကျဆင်းနေသည်»။

Verse 25

सूत उवाच । शंभुश्चापि तदोवाच सर्वेषां हितकृच्छृणु । गंगे गौतममेनं त्वं पावयस्व मदाज्ञया

စူတက ပြောသည်။ ထို့နောက် သမ္ဘူ (ရှီဝ) ကလည်း မိန့်တော်မူသည်—“အားလုံး၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူရေ၊ နားထောင်လော့။ ဂင်္ဂါရေ၊ ငါ၏ အမိန့်အတိုင်း ဂေါတမဤသူကို သန့်စင်ပေးလော့။”

Verse 26

इति श्री शिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां । त्र्यंबकेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम षड्विंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ရှိဝမဟာပုရာဏ အပိုင်း(၄) ကိုဋိရုဒြသံဟိတာ၌ “ထြျမ်ဗကေရှွရ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အခန်း(၂၆) သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 27

गंगोवाच । ऋषिं तु पावयित्वाहं परिवारयुतं प्रभो । गमिष्यामि निजस्थानं वचस्सत्यं ब्रवीमि ह

ဂင်္ဂါဒေဝီက ပြောသည်—“အရှင်ဘုရား၊ ဤရသီကို သူ၏အဖော်အပါများနှင့်တကွ ငါ သန့်စင်ပေးပြီးနောက် ငါ၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာသို့ ပြန်သွားမည်။ ဤစကားကို အမှန်တကယ် ပြော၏။”

Verse 28

सूत उवाच । इत्युक्तो गंगया तत्र महेशो भक्तवत्सलः । लोकोपकरणार्थाय पुनर्गगां वचोऽब्रवीत्

စူတက ပြောသည်—ဂင်္ဂါ၏ စကားကို ထိုနေရာ၌ ကြားပြီးနောက်၊ ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးသော မဟေရှာသည် လောကတို့၏ အကျိုးအမြတ်အတွက် ဂင်္ဂါထံသို့ ထပ်မံ စကားတော် မိန့်ကြား၏။

Verse 29

शिव उवाच । त्वया स्थातव्यमत्रैव व्रजेद्यावत्कलिर्युगः । वैवस्वतो मनुर्देवि ह्यष्टाविंशत्तमो भवेत्

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်— «အို ဒေဝီ၊ ကလိယုဂ ကုန်ဆုံးသည့်အထိ ဤနေရာ၌ပင် နေရမည်။ ထို့နောက် ထွက်ခွာနိုင်သည်—ဝိုင်ဝස්ဝတ မနုသည်၊ အို ဒေဝီ၊ မနု အဆင့် နှစ်ဆယ့်ရှစ်မြောက် ဖြစ်လာသောအခါ»။

Verse 30

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य स्वामिनश्शंकरस्य तत् । प्रत्युवाच पुनर्गंगा पावनी सा सरिद्वरा

သုတက ပြောသည်။ မိမိ၏အရှင် သင်္ကရာ၏ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သန့်စင်ပေးသော ဂင်္ဂါမြစ်—မြစ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး—က ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 31

गंगोवाच । माहात्म्यमधिकं चेत्स्यान्मम स्वामिन्महेश्वर । सर्वेभ्यश्च तदा स्थास्ये धरायां त्रिपुरान्तकः

ဂင်္ဂါက ပြောသည်။ «အရှင် မဟေရှွရ၊ ကျွန်မ၏ အရှင်တော်၊ ကျွန်မ၏ မဟာတန်ခိုးကို အထူးမြတ်ကြောင်း ကြေညာရမည်ဆိုလျှင်၊ တ్రိပုရာန္တက အရှင်၊ အားလုံးအကျိုးအတွက် မြေပြင်ပေါ်၌ ကျွန်မ တည်နေပါမည်»။

Verse 32

किं चान्यच्च शृणु स्वामिन्वपुषा सुन्दरेण ह । तिष्ठ त्वं मत्समीपे वै सगणसांबिकः प्रभो

ထို့ပြင် နားထောင်ပါ အရှင်။ လှပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူ၍၊ အရှင်တော်သည် ဤနေရာ၌ ကျွန်မအနီး၌ တည်နေပါ—အို အထွဋ်အမြတ် အရှင်—ဂဏများနှင့် အမ္ဗိကာ (မဟာမိခင်) နှင့်အတူ။

Verse 33

सूत उवाच । एवं तस्या वचः श्रुत्वा शंकरो भक्तवत्सलः । लोकोपकरणार्थाय पुनर्गंगां वचोब्रवीत्

သုတက ပြောသည်။ ထိုသို့ သူမ၏စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးသော သင်္ကရာသည် လောကအကျိုးအတွက် ဂင်္ဂါအား ထပ်မံ၍ မိန့်ကြား하였다။

Verse 34

शिव उवाच । धन्यासि श्रूयतां गंगे ह्यहं भिन्नस्त्वया न हि । तथापि स्थीयते ह्यत्र स्थीयतां च त्वयापि हि

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်– “ကောင်းချီးခံရသူ ဂင်္ဂါရေ၊ နားထောင်လော့။ ငါသည် သင်နှင့် အမှန်တကယ် မကွဲခြား။ သို့သော် ဤသန့်ရှင်းသော ပေါ်ထွန်းမှုအတွက် ငါသည် ဤနေရာ၌ တည်မြဲနေမည်; ထို့ကြောင့် သင်လည်း ဤနေရာ၌ တည်မြဲနေလော့။”

Verse 35

सूत उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा स्वामिनः परमेशितुः । प्रसन्नमानसा भूत्वा गंगा च प्रत्यपूजयत्

စူတာက ဆိုသည်– ထိုသို့ အမြင့်ဆုံးအရှင် ပရမေရှွရ၏ မိန့်တော်မူချက်ကို ကြားနာပြီးနောက် ဂင်္ဂါသည် စိတ်နှလုံး ကြည်နူးအေးချမ်းလာကာ ပြန်လည် ရိုသေစွာ ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 36

एतस्मिन्नंतरे देवा ऋषयश्च पुरातनाः । सुतार्थान्यप्यनेकानि क्षेत्राणि विविधानि च

ထိုအချိန်တွင် နတ်တို့နှင့် ရှေးဟောင်း ရှိသီများသည်လည်း မင်္ဂလာရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဝိညာဉ်ရေး ရည်မှန်းချက်များအတွက် သန့်ရှင်းသော ဒေသများနှင့် ဘုရားဖူးနေရာ မျိုးစုံသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 37

आगत्य गौतमं सर्वे गंगां च गिरिशं तथा । जयजयेति भाषंतः पूजयामासुरादरात्

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် ဂေါတမကိုလည်းကောင်း၊ ဂင်္ဂါကိုလည်းကောင်း၊ ဂိရိရှ (ရှီဝဘုရား) ကိုလည်းကောင်း ချဉ်းကပ်လာ၍ “အောင်မြင်ပါစေ၊ အောင်မြင်ပါစေ” ဟု ကြွေးကြော်ကာ စိတ်နှလုံးထဲမှ श्रद्धာဖြင့် ရိုသေစွာ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 38

ततस्ते निर्जरा सर्वे तेषां चक्रुः स्तुतिं मुदा । करान् बद्ध्वा नतस्कंधा हरिब्रह्मादयस्तदा

ထို့နောက် အမရဒေဝတားအားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ချီးမွမ်းသီချင်းများကို ဆက်ကပ်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟရီ (ဗိဿနု)၊ ဘြဟ္မာနှင့် အခြားသူတို့သည် လက်အုပ်ချီ၍ ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချကာ ထိုအရှင်ကို ချီးမွမ်းစတင်ကြသည်။

Verse 39

गंगा प्रसन्ना तेभ्यश्च गिरिशश्चोचतुस्तदा । वरं ब्रूत सुरश्रेष्ठा दद्वो वः प्रियकाम्यया

ထိုအခါ ဂင်္ဂါမြစ်မယ်သည် သူတို့အပေါ် ကျေနပ်နှစ်သက်၍၊ ဂိရိရှ (သီဝဘုရား) လည်း မိန့်တော်မူသည်– «ဒေဝတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးတို့၊ သင်တို့လိုသော ဆုတောင်းကို ပြောကြလော့။ သင်တို့နှစ်သက်ရာကို ပြည့်စုံစေရန် ငါတို့ ပေးအပ်မည်»။

Verse 40

देवा ऊचुः । यदि प्रसन्नो देवेश प्रसन्ना त्वं सरिद्वरे । स्थातव्यमत्र कृपया नः प्रियार्थं तथा नृणाम्

ဒေဝတို့က မိန့်ကြားသည်– «ဒေဝရှင်တို့၏ အရှင်၊ သင်သည် အမှန်တကယ် ကျေနပ်တော်မူလျှင်၊ အမြစ်တို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံး ဤမြစ်တော်၌လည်း ကရုဏာတော်ရှိလျှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်သက်ရာ ပြည့်စုံစေရန်နှင့် လူသားတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ဤနေရာ၌ ကရုဏာဖြင့် တည်နေပါစေ»။

Verse 41

गंगोवाच । यूयं सर्वप्रियार्थं च तिष्ठथात्र न किं पुनः । गौतमं क्षालयित्वाहं गमिष्यामि यथागतम्

ဂင်္ဂါက မိန့်သည်– «သင်တို့အားလုံးသည် အားလုံး၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ အကျိုးအတွက် ဤနေရာ၌ နေကြလော့—ဘာကြောင့် ထပ်မံ သံသယရှိရမည်နည်း။ ဂေါတမကို သန့်စင်ဆေးကြောပြီးနောက် ငါသည် လာခဲ့သကဲ့သို့ ပြန်သွားမည်»။

Verse 42

भवत्सु मे विशेषोत्र ज्ञेयश्चैव कथं सुराः । तत्प्रमाणं कृतं चेत्स्यात्तदा तिष्ठाम्यसंशयम्

«ဒေဝတို့၊ ဤနေရာ၌ သင်တို့အကြား ငါ၏ ထူးခြားမှုကို မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။ ထိုအတွက် သင့်လျော်သော သက်သေပြချက် တည်ထောင်နိုင်လျှင်၊ ငါသည် သံသယမရှိဘဲ ဤနေရာ၌ တည်မည်»။

Verse 43

सर्वे ऊचुः । सिंहराशौ यदा स्याद्वै गुरुस्सर्वसुहृत्तमः । तदा वयं च सर्वे त्वागमिष्यामो न संशयः

အားလုံးက ပြောကြသည် — «လောကသားအားလုံး၏ အကောင်းဆုံး မိတ်ဆွေကြီးဖြစ်သော ဂုရု (ဗြဟ္စပတိ/Jupiter) သည် သိင်္ဟရာသီ၌ တည်လာသောအခါ၊ ထိုအချိန်တွင် ငါတို့အားလုံးလည်း သင့်ထံသို့ မလွဲမသွေ လာမည်၊ သံသယမရှိ»။

Verse 44

एकादश च वर्षाणि लोकानां पातकं त्विह । क्षालितं यद्भवेदेवं मलिनास्स्मः सरिद्वरे

«အမှန်ပင်၊ ဤနေရာရှိ လူတို့၏ အပြစ်ကံသည် ဆယ့်တစ်နှစ်ကြာ စုဆောင်းလာသမျှ ဤသို့ လျှော်ဖျက်သန့်စင်သွားသည်။ သို့သော် ငါတို့သည် မသန့်ရှင်းသေး—အို မြစ်တို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးရေ»။

Verse 45

तस्यैव क्षालनाय त्वायास्यामस्सर्वथा प्रिये । त्वत्सकाशं महादेवि प्रोच्यते सत्यमादरात्

ချစ်မြတ်နိုးရသူရေ၊ ထိုအရာကို သန့်စင်လျှော်ဖျက်ရန်အတွက် မဖြစ်မနေ သင့်ထံသို့ ကျွန်ုပ်တို့ လာမည်။ အို မဟာဒေဝီ၊ သင့်ရှေ့မှောက်၌ အလေးအနက်နှင့် ရိုသေစိတ်ဖြင့် အမှန်တရားကို ပြောကြား၏။

Verse 46

अनुग्रहाय लोकानामस्माकं प्रियकाम्यया । स्थातव्यं शंकरेणापि त्वया चैव सरिद्वरे

လောကတို့အား ကရုဏာအနုဂ्रह ပေးရန်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာ ဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေရန်၊ အို မြစ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ သင်သည် ဤနေရာ၌ နေရမည်။ သင်နှင့်အတူ သင်္ကရ (သခင်ရှီဝ) လည်း ဤနေရာ၌ တည်နေပါစေ။

Verse 47

यावत्सिंहे गुरुश्चैव स्थास्यामस्तावदेव हि । त्वयि स्नानं त्रिकालं च शंकरस्य च दर्शनम्

“စိṁဟ-တီရ္ထ၌ ကျွန်ုပ်တို့ နေထိုင်သမျှကာလပတ်လုံး၊ အို ဂုရုတော်မြတ်၊ ထိုကာလအတွင်း ဤနေရာ၌ တစ်နေ့သုံးကြိမ် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် သင်္ကရ (သခင်ရှီဝ) ၏ ဒർശန အမြတ်ကို ရရှိမည်” ဟုဆို၏။

Verse 48

कृत्वा स्वपापं निखिलं विमोक्ष्यामो न संशयः । स्वदेशांश्च गमिष्यामो भवच्छासनतो वयम्

ဤသို့ နာခံ၍ အပ်နှံခြင်းကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်မည်မှာ သံသယမရှိ။ ထို့ပြင် သင်၏ အမိန့်အတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ့်နိုင်ငံသို့ ပြန်သွားမည်။

Verse 49

सूत उवाच । इत्येवं प्रार्थितस्तैस्तु गौतमेन महर्षिणा । स्थितोऽसौ शंकरः प्रीत्या स्थिता सा च सरिद्वरा

စူတက ပြော၏—ဤသို့ သူတို့က မဟာရှိသီ ဂေါတမနှင့်အတူ ဆုတောင်းတင်ပြကြသဖြင့်၊ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သော သင်္ကရ (ရှီဝ) သည် ထိုနေရာ၌ပင် နေထိုင်တော်မူ၏။ ထိုအကောင်းဆုံး မြစ်တော်လည်း ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေ၏။

Verse 50

सा गंगा गौतमी नाम्ना लिंगं त्र्यंबकमीरितम् । ख्याता ख्यातं बभूवाथ महापातकनाशनम्

ထိုဂင်္ဂါမြစ်တော်သည် “ဂေါတမီ” ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏။ လင်္ဂတော်ကိုလည်း “တြျမ်ဗက” ဟု ကြေညာခေါ်ဝေါ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် နှစ်ပါးလုံးသည် မဟာအပြစ်ကြီးများကို ဖျက်ဆီးပေးသူများအဖြစ် ထင်ရှားကျော်ကြားလာ၏။

Verse 51

तद्दिनं हि समारभ्य सिंहस्थे च बृहस्पतौ । आयांति सर्वतीर्थानि क्षेत्राणि देवतानि च

ထိုနေ့မှစ၍—ဗြဟ္စပတိသည် သိင်္ဟရာသီ၌ တည်နေသောအခါ—တီရ္ထအပေါင်း၊ က္ෂೇತ್ರသန့်ရှင်းရာအပေါင်းနှင့် ဒေဝတားတို့ပါ ထိုနေရာသို့ လာရောက်စုဝေးကြသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 52

सरांसि पुष्करादीनि गंगाद्यास्सरितस्तथा । वासुदेवादयो देवाः संति वै गोतमीतटे

ဂေါတမီ (ဂေါဒါဝရီ) မြစ်ကမ်း၌ ပုရှ္ကရ စသည့် သန့်ရှင်းသော ရေကန်များနှင့် ဂင်္ဂါမှ စတင်သော သန့်ရှင်းမြစ်များ ရှိကြပြီး၊ ဝါစုဒေဝကို ဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့လည်း အမှန်တကယ် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိကြ၏။

Verse 53

यावत्तत्र स्थितानीह तावत्तेषां फलं न हि । स्वप्रदेशे समायातास्तर्ह्येतेषां फलं भवेत्

သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ နေသမျှကာလပတ်လုံး ဤနေရာတွင် ကုသိုလ်ဖလ မပေါ်ထွန်းသေး။ သို့သော် မိမိတို့၏ နယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ထိုကံ၏ အကျိုးဖလသည် အမှန်တကယ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 54

ज्योतिर्लिंगमिदं प्रोक्तं त्र्यंबकं नाम विश्रुतम् । स्थितं तटे हि गौतम्या महापातकनाशनम्

ဤ ဂျျိုတိရ္လင်္ဂသည် «တြျမ်ဗက» ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားသည်ဟု ဆိုထားသည်။ ၎င်းသည် ဂေါတမီ မြစ်ကမ်းပေါ်၌ တည်ရှိ၍ အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 55

यः पश्येद्भक्तितो ज्योतिर्लिंगं त्र्यंबकनामकम् । पूजयेत्प्रणमेत्स्तुत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် «တြျမ်ဗက» ဟူသော ဂျျိုတိရ္လင်္ဂကို မြင်သူသည် ထိုကို ပူဇော်ကာ ဦးညွှတ်ဝတ်ပြု၍ ချီးမွမ်းလျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ရသည်။

Verse 56

ज्योतिर्लिंगं त्र्यंबकं हि पूजितं गौतमेन ह । सर्वकामप्रदं चात्र परत्र परमुक्तिदम्

အမှန်တကယ်ပင် တြျမ်ဗက၏ ဂျျိုတိရလင်္ဂကို ဂေါတမ မဟာရိရှီက ပူဇော်ခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံစေပြီး၊ နောက်ဘဝ၌ အမြင့်ဆုံး မုတ်ခ (လွတ်မြောက်မှု) ကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 57

इति वश्च समाख्यातं यत्पृष्टोऽहं मुनीश्वराः । किमन्यदिच्छथ श्रोतुं तद् ब्रूयां वो न संशयः

ထို့ကြောင့် မုနီအရှင်တို့၊ သင်တို့ မေးမြန်းခဲ့သမျှကို ငါ အပြည့်အဝ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ နောက်ထပ် ဘာကို ကြားလိုသနည်း။ ပြောကြပါ—သံသယမရှိဘဲ ငါ သင်တို့အား ပြောမည်။