महाकालज्योतिर्लिङ्गमाहात्म्ये चन्द्रसेन-चिन्तामणि-प्रसङ्गः (Mahākāla Jyotirliṅga Māhātmya: The Episode of King Candrasena and the Cintāmaṇi)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । महाकालसमाह्वस्थज्योतिर्लिंगस्य रक्षिणः । भक्तानां महिमानं च पुनर्ब्रूहि महामते

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်— «အို မဟာမတေ၊ မဟာကာလဟူ၍ ခေါ်သော ဂျျိုတိရ္လင်္ဂနှင့် ဆက်စပ်သည့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု၏ အာနုဘော်နှင့် ဘက္တတို့၏ မဟိမာကို ထပ်မံ ပြောကြားပါ»။

Verse 2

सूत उवाच । शृणुतादरतो विप्रो भक्तरक्षाविधायिनः । महाकालस्य लिंगस्य माहात्म्यं भक्तिवर्द्धनम्

စူတက ဆိုသည်— «အို ဗြာဟ္မဏ ရိရှီတို့၊ ဘက္တတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် စီမံတော်မူသော မဟာကာလ၏ လင်္ဂ၏ မဟာတန်ခိုးဂုဏ်ကို ရိုသေစွာ နားထောင်ကြလော့။ ဤပုံပြင်သည် ဘက္တိကို တိုးပွားစေ၏»။

Verse 3

उज्जयिन्यामभूद्राजा चन्द्रसेनाह्वयो महान् । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञश्शिवभक्तो जितेन्द्रियः

ဥဇ္ဇယိနီမြို့၌ ချန်ဒရစေန အမည်ရှိသော မဟာဘုရင်တစ်ပါး ရှိ၏။ သာသ္တရအဓိပ္ပါယ်အမှန်ကို သိမြင်သူ၊ သီဝဘုရားကို သဒ္ဓါဖြင့် ဘုရားပူဇော်သူ၊ အင်္ဒြိယများကို အနိုင်ယူထားသူ ဖြစ်၏။

Verse 4

तस्याभवत्सखा राज्ञो मणिभद्रो गणो द्विजाः । गिरीशगणमुख्यश्च सर्वलोकनमस्कृतः

အို ဒွိဇ ရှင်ပညာရှိတို့၊ ထိုဘုရင်၏ မိတ်ဆွေမှာ ဂိရီရှ (သီဝ) ၏ ဂဏာတစ်ပါး မဏိဘဒ္ဒရ ဖြစ်၏။ သူသည် သီဝ၏ အတော်အပါးတို့အနက် အဓိကခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး လောကအပေါင်းတို့က နမസ്കာရပြုကြ၏။

Verse 5

एकदा स गणेन्द्रो हि प्रसन्नास्यो महामणिम् । मणिभद्रो ददौ तस्मै चिंतामणिमुदारधीः

တစ်ခါတစ်ရံ ဂဏာတို့၏ အရှင်သည် မျက်နှာပျော်ရွှင်လျက် မဟာရတနာတစ်လုံးကို သူ့အား ပေးအပ်၏။ စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သော မဏိဘဒ္ဒရသည် အလိုဆန္ဒပြည့်စုံစေသော ချင်တာမဏိကို ချီးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။

Verse 6

स वै मणिः कौस्तुभवद्द्योतमानोर्कसन्निभः । ध्यातो दृष्टः श्रुतो वापि मंगलं यच्छति ध्रुवम्

ထိုမဏိသည် ကောသ္တုဘကဲ့သို့ တောက်ပ၍ နေရောင်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်း၏။ ထိုကို စိတ်တွင် သာဓုသမား၍ သတိပြုခြင်း၊ မြင်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် နာမည်ကိုသာ ကြားရခြင်းပင် မင်္ဂလာကို မလွဲမသွေ ပေးစွမ်း၏။

Verse 7

तस्य कांतितलस्पृष्टं कांस्यं ताम्रमयं त्रपु । पाषाणादिकमन्यद्वा द्रुतं भवति हाटकम्

၎င်း၏ တောက်ပသော အလင်းရောင်မျက်နှာပြင်နှင့် ထိတွေ့သမျှ—ကြေးဝါ၊ ကြေးနီ၊ သံဖြူ သို့မဟုတ် ကျောက်စသည့် အရာများပင်—လျင်မြန်စွာ ရွှေဖြစ်သွား၏။

Verse 8

स तु चिन्तामणिं कंठे बिभ्रद्राजा शिवाश्रयः । चन्द्रसेनो रराजाति देवमध्येव भानुमान्

ထိုမင်းကြီး စန္ဒြသေနသည် အရှင်သျှိဝကို ခိုလှုံရာအဖြစ် ယူ၍ မိမိ၏လည်ပင်းတွင် စိန္တာမဏိရတနာကို ဆင်မြန်းထားရာ နတ်ဘုရားတို့အလယ်တွင် တောက်ပသော နေမင်းကဲ့သို့ ထွန်းလင်းတောက်ပနေ၏။

Verse 9

श्रुत्वा चिन्तामणिग्रीवं चन्द्रसेनं नृपोत्तमम् । निखिलाः क्षितिराजानस्तृष्णाक्षुब्धहृदोऽभवन्

"စိန္တာမဏိဂြီဝ" (ရတနာလည်ပင်းရှိသူ) ဟု ကျော်ကြားသော မင်းတို့၏အထွတ်အထိပ် စန္ဒြသေနအကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ လောကရှိ မင်းအပေါင်းတို့သည် လောဘဇောတိုက်ကာ စိတ်နှလုံးများ တုန်လှုပ်ချောက်ချားခဲ့ကြသည်။

Verse 10

नृपा मत्सरिणस्सर्वे तं मणिं चन्द्रसेनतः । नानोपायैरयाचंत देवलब्धमबुद्धयः

မနာလိုဝန်တိုမှုများ လွှမ်းမိုးနေသော မင်းအပေါင်းတို့သည် ထိုရတနာကို စန္ဒြသေနထံမှ နည်းမျိုးစုံဖြင့် တောင်းခံရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်—နတ်ဘုရားတို့၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ရရှိထားခြင်းဖြစ်သည်ကို မသိနားမလည်သော လူမိုက်များသာ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 11

सर्वेषां भूभृतां याञ्चा चन्द्रसेनेन तेन वै । व्यर्थीकृता महाकालदृढभक्तेन भूसुराः

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ အရှင်မင်းများအားလုံး၏ တောင်းဆိုချက်များကို မဟာကာလကို မယိမ်းမယိုင် သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်သော စန္ဒရစေန မင်းက အကျိုးမဲ့အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 12

ते कदर्थीकृतास्सर्वे चन्द्रसेनेन भूभृता । राजानस्सर्वदेशानां संरम्भं चक्रिरे तदा

ထိုမင်းများအားလုံးသည် စန္ဒရစေန မင်း၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံရပြီးနောက်၊ ထိုအခါ ဒေါသထွက်ကာ ရန်လိုမှုကို လှုံ့ဆော်ကြသည်—ဒေသအမျိုးမျိုးမှ မင်းများ ပေါင်းစည်း၍။

Verse 13

अथ ते सर्वराजानश्चतुरंगबलान्विताः । चन्द्रसेनं रणे जेतुं संबभूवुः किलोद्यताः

ထို့နောက် ထိုမင်းအပေါင်းတို့သည် စစ်အင်္ဂါလေးပါးနှင့် ပြည့်စုံလျက်၊ စစ်မြေပြင်၌ စန္ဒြသေနမင်းကို အောင်နိုင်ရန် အားထုတ်ကြကုန်၏။

Verse 14

ते तु सर्वे समेता वै कृतसंकेतसंविदः । उज्जयिन्याश्चतुर्द्वारं रुरुधुर्बहुसैनिकाः

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး စုဝေးကာ အပြန်အလှန် သဘောတူညီ၍ စီမံချက်ကို သတ်မှတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။ စစ်သည်အများနှင့်အတူ ဥဇ္ဇယိနီမြို့၏ တံခါးလေးပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားကြ၏။

Verse 15

संरुध्यमानां स्वपुरीं दृष्ट्वा निखिल राजभिः । तमेव शरणं राजा महाकालेश्वरं ययौ

မိမိမြို့ကို ဘုရင်အပေါင်းတို့က ဝိုင်းရံထားသည်ကို မြင်လျှင် ဘုရင်သည် မဟာကာလေရှွရ (Mahākāleśvara) ကိုသာ အားကိုးရာအဖြစ်ယူကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် ထံတော်သို့ သွားလေ၏။

Verse 16

निर्विकल्पो निराहारस्स नृपो दृढनिश्चयः । समानर्च महाकालं दिवा नक्तमनन्यधीः

ထိုဘုရင်သည် စိတ်မလှုပ်ရှား မယိမ်းယိုင်ဘဲ အစာမစား၍ သန္နိဋ္ဌာန်ခိုင်မာလျက်၊ အခြားအရာမစဉ်းစားသော စိတ်ဖြင့် နေ့ညမပြတ် မဟာကာလ (Mahākāla) ကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလေ၏။

Verse 17

ततस्स भगवाञ्छंभुर्महाकालः प्रसन्नधीः । तं रक्षितुमुपायं वै चक्रे तं शृणुतादरात्

ထို့နောက် စိတ်နှလုံးကြည်လင်ပြီး ကရုဏာရှိသော ဘဂဝါ ရှမ်ဘူ-မဟာကာလသည် သူ့ကို ကာကွယ်ရန် သေချာသော နည်းလမ်းကို ကြံဆတော်မူ၏။ ထိုကုထုံးကို ရိုသေစွာဖြင့် နားထောင်ကြလော့။

Verse 18

तदैव समये गोपि काचित्तत्र पुरोत्तमे । चरंती सशिशुर्विप्रा महाकालांतिकं ययौ

ထိုအချိန်တွင် ထိုမြို့မြတ်၌ နွားကျောင်းသူ ပုဏ္ဏားမတစ်ဦးသည် သူမ၏ ကလေးငယ်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်လာရင်း မဟာကာလအနီးသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

Verse 19

पञ्चाब्दवयसं बालं वहन्ती गतभर्तृका । राज्ञा कृतां महाकालपूजां सापश्यदादरात्

အသက်ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးကို ပွေ့ချီထားသော မုဆိုးမတစ်ဦးသည် မင်းကြီးပြုလုပ်သော မဟာကာလ ပူဇော်ပွဲကို ကြည်ညိုစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေ၏။

Verse 20

सा दृष्ट्वा सुमहाश्चर्यां शिवपूजां च तत्कृताम् । प्रणिपत्य स्वशिविरं पुनरेवाभ्यपद्यत

မင်းကြီးပြုလုပ်သော ထိုအံ့ဖွယ်ကောင်းလှသော သီဝပူဇော်ပွဲကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် သူမသည် ရှိခိုးဦးချကာ မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားလေ၏။

Verse 21

तत्सर्वमशेषेण स दृष्ट्वा बल्लवीसुतः । कुतूहलेन तां कर्त्तुं शिवपूजां मनोदधे

နွားထိန်းမိန်းမ၏သားသည် ထိုအရာအားလုံးကို အပြည့်အဝမြင်ပြီးနောက်၊ စူးစမ်းလိုစိတ်ပြင်းပြ၍ သခင်ရှီဝ၏ ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်ရန် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချ하였다။

Verse 22

आनीय हृद्यं पाषाणं शून्ये तु शिविरांतरे । अविदूरे स्वशिबिराच्छिवलिगं स भक्तितः

နှလုံးချမ်းမြေ့စေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ယူဆောင်လာပြီး စခန်းအတွင်း အလွတ်နေရာတစ်ခု၌၊ မိမိစခန်းမှ မဝေးသောနေရာတွင်၊ သဒ္ဓါအပြည့်ဖြင့် ရှီဝလိင်္ဂကို တည်ထောင်လေသည်။

Verse 23

गन्धालंकारवासोभिर्धूपदीपाक्षतादिभिः । विधाय कृत्रिमैर्द्रव्यैर्नैवेद्यं चाप्यकल्पयत्

အနံ့သာ၊ အလှဆင်ပစ္စည်း၊ ဝတ်စုံတို့နှင့်အတူ ဓూప၊ မီးအိမ်၊ အက္ခတ(မကွဲဆန်) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ပူဇော်မှုကို စီစဉ်လေ၏။ ထို့ပြင် ပြုလုပ်ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ ရှီဝဘုရားအတွက် နైవေဒျ(အာဟာရပူဇော်)ကိုလည်း ပြင်ဆင်လေသည်။

Verse 24

भूयोभूयस्समभ्यर्च्य पत्रैः पुष्पैर्मनोरमैः । नृत्यं च विविधं कृत्वा प्रणनाम पुनःपुनः

ထပ်ခါထပ်ခါ စိတ်နှစ်သက်ဖွယ် ရွက်ပင်များ၊ လှပသော ပန်းများဖြင့် ရှီဝဘုရားကို ပူဇော်ကန်တော့လေ၏။ အမျိုးမျိုးသော အကများကို ကပြပြီးနောက် ထပ်တလဲလဲ ပျပ်ဝပ်ဦးချလေသည်။

Verse 25

एतस्मिन्समये पुत्रं शिवासक्तसुचेतसम् । प्रणयाद्गोपिका सा तं भोजनाय समाह्वयत्

ထိုအချိန်၌ နွားထိန်းမိန်းမသည် ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့်၊ သီဝဘုရားကို အလွန်အမင်းဆည်းကပ်သော စိတ်ရှိသည့် သားကို ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်하였다။

Verse 26

यदाहूतोऽपि बहुशश्शिवपूजाक्तमानसः । बालश्च भोजनं नैच्छत्तदा तत्र ययौ प्रसूः

အကြိမ်ကြိမ်ခေါ်သော်လည်း သီဝပူဇာ၌ စိတ်မြုပ်နေသော ကလေးသည် ထမင်းမစားချင်ခဲ့။ ထို့နောက် မိခင်သည် သူရှိရာသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 27

तं विलोक्य शिवस्याग्रे निषण्णं मीलितेक्षणम् । चकर्ष पाणिं संगृह्य कोपेन समताडयत्

သခင်ရှီဝ၏ရှေ့၌ မျက်စိပိတ်ကာ ထိုင်နေသူကို မြင်လျှင်၊ အခြားသူသည် သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ဆွဲခေါ်ကာ၊ ဒေါသကြီးစွာဖြင့် ထိုးနှက်လေ၏။

Verse 28

आकृष्टस्ताडितश्चापि नागच्छत्स्वसुतो यदा । तां पूजां नाशयामास क्षिप्त्वा लिंगं च दूरतः

မိမိ၏သားသည် ဆွဲခေါ်၍ ထိုးနှက်ခံရသော်လည်း မလာသေးသောအခါ၊ သူသည် ထိုပူဇာကို ဖျက်ဆီးကာ ရှီဝလင်္ဂကို အဝေးသို့ ပစ်လွှတ်လေ၏။

Verse 29

हाहेति दूयमानं तं निर्भर्त्स्य स्वसुतं च सा । पुनर्विवेश स्वगृहं गोपी क्रोधसमन्विता

“ဟာဟာ” ဟု အော်ဟစ်ကာ စိတ်နာကျင်ပူလောင်နေသော သူမသည် မိမိ၏သားကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလေ၏။ ထို့နောက် နွားထိန်းမိန်းမသည် ဒေါသပြင်းထန်စွာဖြင့် မိမိအိမ်သို့ ပြန်ဝင်လေ၏။

Verse 30

मात्रा विनाशितां पूजां दृष्ट्वा देवस्य शूलिनः । देवदेवेति चुक्रोश निपपात स बालकः

မိခင်က သုံးခွံကိုင်ရှင် (ရှီဝ) ၏ ပူဇော်ပွဲကို ဖျက်ဆီးထားသည်ကို မြင်သဖြင့် ကလေးသည် «ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်!» ဟု အော်ဟစ်ကာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၍ လဲကျသွားသည်။

Verse 31

प्रनष्टसंज्ञः सहसा स बभूव शुचाकुलः । लब्धसंज्ञो मुहूर्तेन चक्षुषी उदमीलयत्

ချက်ချင်းပင် သူသည် သတိလစ်သွား၍ ဝမ်းနည်းပူပန်မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေ하였다။ ခဏအကြာ သတိပြန်ရလာသောအခါ မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

Verse 32

तदैव जातं शिबिरं महाकालस्य सुन्दरम् । ददर्श स शिशुस्तत्र शिवानुग्रहतोऽचिरात्

ထိုခဏ၌ပင် မဟာကာလ၏ လှပသော စခန်းသည် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုနေရာတွင် ထိုကလေးငယ်သည် သခင်ရှီဝ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် မကြာမီပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

Verse 33

हिरण्मयबृहद्द्वारं कपाटवरतोरणम् । महार्हनीलविमलवज्रवेदीविराजितम्

၎င်းတွင် ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပသော တံခါးမကြီး၊ ခမ်းနားသော တံခါးများနှင့် ကောင်းမွန်သော အလှဆင်မုခ်ဦးများ ရှိသည်။ ၎င်းသည် အဖိုးတန်ပြီး စိန်ကဲ့သို့ ပလ္လင်တော်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

Verse 34

संतप्तहेमकलशैर्विचित्रैर्बहुभिर्युतम् । प्रोद्भासितमणिस्तंभैर्बद्धस्फटिकभूतलैः

၎င်းကို ရွှေစင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အံ့ဖွယ်အိုးများစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး တောက်ပသော ကျောက်မျက်ရတနာတိုင်များဖြင့် တောက်ပနေကာ မြေပြင်ကို ဖန်သားပြင်များဖြင့် စီခြယ်ထားသည်။

Verse 35

तन्मध्ये रत्नलिंगं हि शंकरस्य कृपानिधे । स्वकृतार्चनसंयुक्तमपश्यद्गोपिकासुतः

အို ရှန်ကာရ၏ ကရုဏာတော်သိုက်၊ ထိုနေရာ၌ နွားကျောင်းမ၏သားသည် သူကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ခဲ့သော ပူဇော်မှုနှင့်အတူ သခင်ရှန်ကာရ၏ ရတနာကဲ့သို့သော လိင်ဂါကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

Verse 36

स दृष्ट्वा सहसोत्थाय शिशुर्विस्मितमानसः । संनिमग्न इवासीद्वै परमानंदसागरे

ထိုအရှင်ကို မြင်သည်နှင့် ကလေးသည် ချက်ချင်း ထ၍ ခုန်လှုပ်ကာ စိတ်သည် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒသမုဒ္ဒရာ၌ မြုပ်နှံနေသကဲ့သို့ တည်နေ၏။

Verse 37

ततः स्तुत्वा स गिरिशं भूयोभूयः प्रणम्य च । सूर्ये चास्तं गते बालो निर्जगाम शिवालयात्

ထို့နောက် သူသည် ဂိရိရှ (သခင်ရှီဝ) ကို ချီးမွမ်းကာ ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး၊ နေဝင်သွားသောအခါ ကလေးသည် ရှီဝအာလယမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 38

अथापश्यत्स्वशिबिरं पुरंदरपुरोपमम् । सद्यो हिरण्मयीभूतं विचित्रं परमोज्ज्वलम्

ထို့နောက် သူသည် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) ၏ မြို့တော်နှင့် ဆင်တူသော မိမိ၏ စခန်းကို မြင်ရသည်။ ခဏချင်းပင် ရွှေရောင်ဖြစ်သွားကာ အံ့ဩဖွယ်ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အလွန်တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 39

सोन्तर्विवेश भवनं सर्वशोभासमन्वितम् । मणिहेमगणाकीर्ण मोदमानो निशामुखे

ညဦးအစမှာ သူသည် အလှအပအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံသော အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်။ မဏိရတနာနှင့် ရွှေအစုအဝေးများ ပျံ့နှံ့နေပြီး၊ သူသည် ထိုအတွင်း၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေသည်။

Verse 40

तत्रापश्यत्स्वजननीं स्वपंतीं दिव्यलक्षणाम् । रत्नालंकारदीप्तांगीं साक्षात्सुरवधूमिव

ထိုနေရာ၌ သူသည် မိမိ၏မိခင်ကို မြင်၏—အိပ်ပျော်နေပြီး သာသနာမင်္ဂလာလက္ခဏာများဖြင့် တင့်တယ်လှ၏။ ရတနာအလင်္ကာများကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ တောက်ပ၍ ကောင်းကင်နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။

Verse 41

अथो स तनयो विप्राश्शिवानुग्रहभाजनम् । जवेनोत्थापयामास मातरं सुखविह्वलः

ထို့နောက် ထိုသားသည်—အို ဗြာဟ္မဏတို့—ရှီဝ၏ အနုဂ्रहကို ခံယူရန် ထိုက်တန်သူဖြစ်လာပြီး၊ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မောဟိုက်နေသော မိခင်ကို လျင်မြန်စွာ ထူထောင်ပေး၏။

Verse 42

सोत्थिताद्भुतमालक्ष्यापूर्वं सर्वमिवाभवत् । महानंदसुमग्ना हि सस्वजे स्वसुतं च तम्

အသစ်ပေါ်ထွန်းလာသော အံ့ဩဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကို မြင်သော် အရာအားလုံးသည် မကြုံဖူးသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ မဟာအာနန္ဒ၌ နစ်မြုပ်လျက် မိမိ၏သားတော်ကို ချစ်ခင်စွာ ဖက်လှုပ်လေ၏။

Verse 43

श्रुत्वा पुत्रमुखात्सर्वं प्रसादं गिरिजापतेः । प्रभुं विज्ञापयामास यो भजत्यनिशं शिवम्

သား၏နှုတ်မှ ဂိရီဇာ၏အရှင် (သီဝ) ၏ ကရုဏာတော်အကြောင်း အစုံအလင် ကြားသိပြီးနောက်၊ သူသည် အရှင်မင်းမြတ်ထံ တင်ပြလျက် “သီဝကို မပြတ်မနား ဘုဇာသူသည် ကရုဏာတော်ကို ရရှိသည်” ဟု အတည်ပြုလေ၏။

Verse 44

स राजा सहसागत्य समाप्तनियमो निशि । ददर्श गोपिकासूनोः प्रभावं शिवतोषणम्

ထိုဘုရင်သည် ညအချိန်၌ သစ္စာနိယမများကို ပြီးစီးပြီးနောက် ချက်ချင်း ရောက်လာကာ၊ နွားမိန်းမ၏သား၏ အံ့ဩဖွယ် အာနုဘော်ကို မြင်လေ၏—ထိုအာနုဘော်သည် သီဝဘုရားကို ပျော်ရွှင်နှစ်သက်စေ၏။

Verse 45

दृष्ट्वा महीपतिस्सर्वं तत्सामात्यपुरोहितः । आसीन्निमग्नो विधृतिः परमानंदसागरे

ဤအရာအားလုံးကို မြင်သော် ဘုရင်သည် မိမိ၏ အမတ်များနှင့် ပုရောဟိတ်တော်တို့နှင့်အတူ၊ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒပင်လယ်ထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်သွားလေ၏။

Verse 46

प्रेम्णा वाष्पजलं मुञ्चञ्चन्द्रसेनो नृपो हि सः । शिवनामोच्चरन्प्रीत्या परिरेभे तमर्भकम्

ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် မျက်ရည်စီးလျက် ဘုရင် ခန္ဒ္ရစေနသည် သီဝနာမကို ပျော်ရွှင်စွာ ရွတ်ဆိုပြီး၊ စိတ်နှလုံးအပြည့် ချစ်ခင်မှုဖြင့် ထိုကလေးငယ်ကို ဖက်လှုပ်လေ၏။

Verse 47

महामहोत्सवस्तत्र प्रबभूवाद्भुतो द्विजाः । महेशकीर्तनं चक्रुस्सर्वे च सुखविह्वलाः

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထိုနေရာ၌ အံ့ဩဖွယ် မဟာပွဲတော်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲ၍ မဟေရှ (သီဝ) ကို ချီးမွမ်းသီချင်း ကီရတန ပြုကြ၏။

Verse 48

एवमत्यद्भुताचाराच्छिवमाहात्म्यदर्शनात् । पौराणां सम्भ्रमाच्चैव सा रात्रिः क्षणतामगात्

ထိုအလွန်အံ့ဩဖွယ် အကျင့်အကြံနှင့် သီဝ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို တိုက်ရိုက်မြင်တွေ့ရခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ မြို့သူမြို့သားတို့၏ အံ့ဩလှုပ်ရှားမှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ ထိုညသည် ခဏတစ်ခဏကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွား၏။

Verse 49

अथ प्रभाते युद्धाय पुरं संरुध्य संस्थिताः । राजानश्चारवक्त्रेभ्यश्शुश्रुवुश्चरितं च तत्

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်တွင် စစ်ပွဲအတွက် အဆင်သင့်ရပ်တည်ကာ မြို့ကို ဝိုင်းပိတ်၍ တားဆီးထားကြ၏။ ထို့ပြင် ဘုရင်တို့သည် စုံထောက်နှင့် သတင်းပို့သူတို့၏ ပါးစပ်မှ ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းအရာကို ကြားသိကြ၏။

Verse 50

ते समेताश्च राजानः सर्वे येये समागताः । परस्परमिति प्रोचुस्तच्छ्रुत्वा चकित अति

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ စုဝေးလာသော ဘုရင်အားလုံးသည် အတူတကွ စည်းဝေးကာ အချင်းချင်း ပြောဆိုကြ၏။ ထိုသတင်းကို ကြားသိပြီးနောက် အလွန်အံ့ဩတုန်လှုပ်ကြ၏။

Verse 51

राजान ऊचुः । अयं राजा चन्द्रसेनश्शिवभक्तोति दुर्जयः । उज्जयिन्या महाकालपुर्याः पतिरनाकुलः

ဘုရင်တို့က ပြောကြသည်— «ဤဘုရင် ချန္ဒရစေနသည် သီဝကို ကိုးကွယ်သော भक्त ဖြစ်သဖြင့် မအနိုင်ယူနိုင်သူ ဖြစ်၏။ သူသည် မဟာကာလ၏ မြို့တော် ဥဇ္ဇယိနီ၏ စိတ်မရှုပ်မယှက် အရှင်ဖြစ်၏»။

Verse 52

ईदृशाश्शिशवो यस्य पुर्य्यां संति शिवव्रताः । स राजा चन्द्रसेनस्तु महाशंकरसेवकः

သူ၏မြို့တော်၌ ကလေးငယ်များတောင် ရှိဝဗြတကို တည်ကြည်စွာ လိုက်နာကြသည်။ ထိုသူသည်ပင် ဘုရင် ခန္ဒရစೇန ဖြစ်၍ မဟာရှင်ကရ၏ ကြီးမြတ်သော အမှုထမ်း၊ ဘက်တော်သား ဖြစ်၏။

Verse 53

नूनमस्य विरोधेन शिवः क्रोधं करिष्यति । तत्क्रोधाद्धि वयं सर्वे भविष्यामो विनष्टकाः

သူကို ဆန့်ကျင်လျှင် သခင် ရှိဝသည် မုန်းတီးဒေါသ ထလာမည်မှာ မလွဲ။ ထိုဒေါသကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး အဆုံးစွန် ပျက်စီးသွားကြမည်။

Verse 54

तस्मादनेन राज्ञा वै मिलापः कार्य एव हि । एवं सति महेशानः करिष्यति कृपां पराम्

ထို့ကြောင့် ဤဘုရင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းကို မဖြစ်မနေ စီစဉ်ရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် မဟေရှာန (ရှိဝ) သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကရုဏာတော်ကို ပေးသနားမည်။

Verse 55

सूत उवाच । इति निश्चित्य ते भूपास्त्यक्तवैरास्सदाशयाः । सर्वे बभूवुस्सुप्रीता न्यस्तशस्त्रास्त्रपाणयः

စူတာက ပြောသည်—ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ထိုဘုရင်တို့သည် ရန်ငြိုးကို စွန့်လွှတ်ကာ စိတ်ကောင်းစိတ်မြတ်ကို ထားရှိကြ၏။ အားလုံးပင် အလွန်ပျော်ရွှင်လာ၍ လက်နက်နှင့် လက်နက်ပစ်ကိရိယာတို့ကို ချထားကာ လက်တွင် အာယုဓမရှိဘဲ ရပ်တည်ကြ၏။

Verse 56

विविशुस्ते पुरीं रम्यां महाकालस्य भूभृतः । महाकालं समानर्चुश्चंद्रसेनानुमोदिताः

ထိုမင်းတို့သည် မဟာကာလ၏ လှပသော မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ကြ၍၊ မင်း ချန္ဒရစေန၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် မဟာကာလ—ကာလ၏ မဟာအရှင် ရှိဝကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 57

ततस्ते गोपवनिता गेहं जग्मुर्महीभृतः । प्रसंशंतश्च तद्भाग्यं सर्वे दिव्यमहोदयम्

ထို့နောက် နွားထိန်းမိန်းမများသည် မင်းများနှင့်အတူ မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်သွားကြ၏။ အားလုံးက ထိုအံ့ဖွယ်ကံကောင်းခြင်းကို ချီးမွမ်းကြပြီး—မင်္ဂလာတရားနှင့် ဒေဝတန်ခိုးဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာသော ကရုဏာ၏ မြင့်မြတ်သော အလင်းရောင်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 58

ते तत्र चन्द्रसेनेन प्रत्युद्गम्याभिपूजिताः । महार्हविष्टरगताः प्रत्यनंदन्सुविस्मिताः

အဲဒီမှာ ခန္ဒရစေနသည် ရှေ့ထွက်လာ၍ ကြိုဆိုကာ သင့်တော်သလို ဂုဏ်ပြုပူဇော်하였다။ တန်ဖိုးမြင့်၍ အလွန်ကောင်းမွန်သော ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း၊ သူတို့သည် အံ့ဩလျက် ပြန်လည်ဝမ်းမြောက်ကြ၏။

Verse 59

गोपसूनोः प्रसादात्तत्प्रादुर्भूतं शिवालयम् । संवीक्ष्य शिवलिंगं च शिवे चकुः परां मतिम्

နွားထိန်း၏သား၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ထိုရှီဝဘုရားကျောင်းသည် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ရှီဝလင်္ဂကိုလည်း မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ရှီဝဘုရားတစ်ပါးတည်းအပေါ် အမြင့်ဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တည်စေကြ၏။

Verse 60

ततस्ते गोपशिशवे प्रीता निखिलभूभुजः । ददुर्बहूनि वस्तूनि तस्मै शिवकृपार्थिनः

ထို့နောက် မြေကြီးပေါ်ရှိ မင်းအပေါင်းတို့သည် ထိုနွားထိန်းကလေးကို နှစ်သက်၍ အရာဝတ္ထုများစွာကို သူ့အား ပေးအပ်ကြ၏—ရှီဝဘုရား၏ ကရုဏာကျေးဇူးကို တောင်းခံလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 61

येये सर्वेषु देशेषु गोपास्तिष्ठंति भूरिशः । तेषां तमेव राजानं चक्रिरे सर्वपार्थिवाः

ဒေသအရပ်ရပ်အနှံ့၊ နွားထိန်းများ အများအပြား နေထိုင်ရာရာတွင်၊ မြေပြင်၏ မင်းများအားလုံးက ထိုသူတစ်ဦးတည်းကို ရွေးချယ်ကာ မင်းအဖြစ် တင်မြှောက်ကြ၏။

Verse 62

अथास्मिन्नन्तरे सर्वैस्त्रिदशैरभिपूजितः । प्रादुर्बभूव तेजस्वी हनूमान्वानरेश्वरः

ထိုအချိန်တစ်ခဏအတွင်းပင်၊ ဒေဝတားအပေါင်းတို့က ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကြသဖြင့် တောက်ပသန့်ရှင်းသော ဝါနရတို့၏ အရှင် ဟနုမာန်သည် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 63

ते तस्याभिगमादेव राजानो जातसंभ्रमाः । प्रत्युत्थाय नमश्चकुर्भक्तिनम्रात्ममूर्तयः

သူ၏ နီးကပ်လာခြင်းသာဖြင့်ပင် မင်းတို့သည် ကြည်ညိုကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ ထကြွ၍ ကြိုဆိုကာ နမස්ပြုကြပြီး၊ ဘက္တိကြောင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့လာသော နှိမ့်ချမှု၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်များဖြစ်ကြသည်။

Verse 64

तेषां मध्ये समासीनः पूजितः प्लवगेश्वरः । गोपात्मजं तमालिंग्य राज्ञो वीक्ष्येदमब्रवीत्

သူတို့အလယ်၌ ထိုင်နေသော ဝါနရတို့၏ အရှင်သည် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ခံရ၏။ ထို့နောက် နွားထိန်းသားကို ဖက်လှုပ်ကာ မင်းကို ကြည့်၍ ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 65

हनूमानुवाच । सर्वे शृण्वन्तु भद्रं वो राजानो ये च देहिनः । ऋते शिवं नान्यतमो गतिरस्ति शरीरिणाम्

ဟနုမာန်က မိန့်တော်မူသည်။ “သင်တို့အားလုံးအပေါ် မင်္ဂလာရှိပါစေ—အို မင်းတို့နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့၊ အားလုံးနားထောင်ကြလော့။ သီဝရှင်ကို မလွဲ၍ ကိုယ်ရှိသူတို့အတွက် အခြားအမှန်တကယ်သော အားကိုးရာနှင့် နောက်ဆုံးရောက်ရာ မရှိ။”

Verse 66

एवं गोपसुतो दिष्ट्या शिवपूजां विलोक्य च । अमंत्रेणापि संपूज्य शिवं शिवमवाप्तवान्

ထို့ကြောင့် ကံကောင်းခြင်းကြောင့် နွားကျောင်းသား၏သားသည် သီဝရှင်၏ပူဇော်ပွဲကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ မန္တရမပါဘဲပင် သီဝရှင်ကို ပူဇော်ရာမှ သီဝကို ရရှိခဲ့၍—မင်္ဂလာနှင့် မုတ်ခ္ခကို သခင်နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းဖြင့် ရောက်ရှိ하였다။

Verse 67

एष भक्तवरश्शंभोर्गोपानां कीर्तिवर्द्धनः । इह भुक्त्वाखिलान्भोगानंते मोक्षमवाप्स्यति

ဤသူသည် Śambhu (ရှမ္ဘု) ၏ အထွတ်အမြတ် ဘက္တဖြစ်၍ နွားထိန်းသူတို့၏ ဂုဏ်သတင်းကို တိုးပွားစေသူဖြစ်သည်။ ဤလောက၌ လောကီပျော်ရွှင်မှုအလုံးစုံကို ခံစားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 68

अस्य वंशेऽष्टमो भावी नन्दो नाम महायशाः । प्राप्स्यते तस्य पुत्रत्वं कृष्णो नारायणस्स्वयम्

ဤမျိုးဆက်၌ အစဉ်အလာအရ အဋ္ဌမမြောက်သူမှာ မဟာဂုဏ်သတင်းကြီးသော နန္ဒ ဟူသောအမည်ရှိသူ ဖြစ်လာမည်။ ထို့နောက် နာရာယဏဘုရားကိုယ်တိုင်သည် ကృష్ణ အဖြစ် သူ၏သားအဖြစ် မွေးဖွားလာမည်။

Verse 69

अद्यप्रभृति लोकेस्मिन्नेष गोप कुमारकः । नाम्ना श्रीकर इत्युच्चैर्लोकख्यातिं गमिष्यति

ယနေ့မှစ၍ ဤလောက၌ ဤဂိုပကလေးငယ်ကို “သရီကရ” ဟူသောအမည်ဖြင့် မြင့်မြတ်စွာ ခေါ်ကြမည်။ ထို့ပြင် လူထုအကြား ကျယ်ပြန့်သော သတင်းကျော်ကြားမှုကို ရရှိမည်။

Verse 70

सूत उवाच । एवमुक्त्वाञ्जनीसूनुः शिवरूपो हरीश्वरः । सर्वान्राज्ञश्चन्द्रसेनं कृपादृष्ट्या ददर्श ह

စူတက ပြောသည်။ ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် အဉ္ဇနီ၏သား—ရှီဝ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသော ဟရိဣශ්ဝရ—သည် လူအားလုံးကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရင် ခန္ဒရစေနကိုလည်းကောင်း ကရုဏာမျက်စိဖြင့် ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 71

अथ तस्मै श्रीकराय गोपपुत्राय धीमते । उपादिदेश सुप्रीत्या शिवाचारं शिवप्रियम्

ထို့နောက် အလွန်ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာဖြင့် ဉာဏ်ပညာရှိသော ဂိုပသား သရီကရအား ရှီဝဘုရားနှစ်သက်သော ရှီဝအာစာရ—စည်းကမ်းနှင့် ဝတ်ပြုကျင့်စဉ်များကို သင်ကြားပေးလေ၏။

Verse 72

हनूमानथ सुप्रीतः सर्वेषां पश्यतां द्विजः । चन्द्रसेनं श्रीकरं च तत्रैवान्तरधी यत

ထို့နောက် ဟနုမာန်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်လျက် လူအားလုံးမြင်နေစဉ် ထိုနေရာမှပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုဗြာဟ္မဏနှင့်အတူ ခန္ဒရစೇနနှင့် သရီကရတို့လည်း ထိုနေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

Verse 73

तं सर्वे च महीपालास्संहृष्टाः प्रतिपूजिताः । चन्द्रसेनं समामंत्र्य प्रतिजग्मुर्यथागतम्

ထိုမဟီပာလ မင်းများအားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်လျက် သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြုခံရပြီးနောက် ခန္ဒရစೇနကို နှုတ်ဆက်ကာ မိမိတို့လာသကဲ့သို့ပင် မိမိတို့နေရာသို့ ပြန်သွားကြ၏။

Verse 74

श्रीकरोपि महातेजा उपदिष्टो हनूमता । ब्राह्मणैस्सहधर्मज्ञैश्चक्रे शम्भोस्समर्हणम्

သရီကရလည်း တောက်ပသောတေဇရှိသူဖြစ်၍ ဟနုမာန်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ခံယူကာ ဓမ္မကိုသိသော ဗြာဟ္မဏများနှင့်အတူ သမ္ဘု (ရှီဝ) ဘုရားအား သင့်တော်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုလေ၏။

Verse 75

चन्द्रसेनो महाराजः श्रीकरो गोपबालकः । उभावपि परप्रीत्या महाकालं च भेजतुः

မဟာရာဇာ ခန္ဒရစೇနနှင့် နွားကျောင်းကလေး သရီကရတို့သည် နှစ်ဦးစလုံး အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် မဟာကာလ (ရှီဝ) ကို အားကိုးခိုလှုံ၍ ပူဇော်ဝတ်ပြုလေ၏။

Verse 76

कालेन श्रीकरस्सोपि चन्द्रसेनश्च भूपतिः । समाराध्य महाकालं भेजतुः परमं पदम्

အချိန်တန်လာသော် သရီကရနှင့် ဘုရင် စန္ဒရစေနတို့သည် မဟာကာလ (ရှီဝ) ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပူဇော်ကာ အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိကြ၏။

Verse 77

एवंविधो महाकालश्शिवलिंगस्सतां गतिः । सर्वथा दुष्टहंता च शंकरो भक्तवत्सलः

ဤသို့သော မဟာကာလသည်—ဤ ရှိဝလိင်္ဂသည်—သဒ္ဓါရှိသူတို့၏ ခိုလှုံရာနှင့် နောက်ဆုံးရောက်ရာ ဖြစ်၏။ အရာရာ၌ မကောင်းသူတို့ကို ဖျက်ဆီးသူလည်း ဖြစ်ပြီး၊ ရှင်ကရ (Śaṅkara) သည် ဘက္တများကို အမြဲမေတ္တာထားသူ ဖြစ်သည်။

Verse 78

इदं पवित्रं परमं रहस्यं सर्वसौख्यदम् । आख्यानं कथितं स्वर्ग्यं शिवभक्तिविवर्द्धनम्

ဤပဝित्रသော အကြောင်းအရာသည် အမြင့်ဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်၍ ပျော်ရွှင်ချမ်းသာမှု အားလုံးကို ပေးတတ်သည်။ ၎င်းကို ကောင်းကင်သို့ ဦးတည်စေသော ပုံပြင်အဖြစ် ဟောကြားထားပြီး၊ ရှိဝဘက္တိကို တိုးပွားစေသည်။