अवंतीस्थ-ब्राह्मणकथा तथा तृतीय-ज्योतिर्लिङ्गोपाख्यान-प्रस्तावना (Avanti Brahmin Narrative and Prelude to the Third Jyotirliṅga)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूत सर्वं विजानासि वस्तु व्यास प्रसादतः । ज्योतिषां च कथां श्रुत्वा तृप्तिर्नैव प्रजायते

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– «အို စူတာ၊ ဗျာသ၏ ကရုဏာကြောင့် သင်သည် အရာအားလုံးကို အမှန်တရားအတိုင်း သိရှိသည်။ သို့သော် ဂျျိုတိများ (ဂျျိုတိရလိင်္ဂ) ၏ သန့်ရှင်းသော ပုံပြင်ကို ကြားပြီးနောက်တောင် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ကျေနပ်မှု မပေါ်ပေါက်သေးပါ»။

Verse 2

तस्मात्त्वं हि विशेषेण कृपां कृत्वातुलां प्रभो । ज्योतिर्लिंगं तृतीयं च कथय त्वं हि नोऽधुना

ထို့ကြောင့် အရှင်ဘုရား၊ အထူးသဖြင့် ကရုဏာတော်ကို ပြ၍ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော သနားကြင်နာမှုဖြင့် ယခု ကျွန်ုပ်တို့အား တတိယ ဂျျိုတိရလိင်္ဂ အကြောင်းကို ပြောကြားပါ။

Verse 3

सूत उवाच । धन्योऽहं कृतकृत्योऽहं श्रीमतां भवतां यदि । गतश्च संगमं विप्रा धन्या वै साधुसंगतिः

စူတာက ဆိုသည်– «ကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းပါ၏၊ ဘဝတာဝန် ပြည့်စုံပါ၏၊ ဂုဏ်သရေရှိသော ဗြာဟ္မဏ ရိရှီတို့ဖြစ်သည့် သင်တို့နှင့် ဆုံစည်းခွင့် ရရှိခဲ့သောကြောင့်။ အမှန်တကယ် သာဓုတို့၏ အပေါင်းအသင်းသည်ပင် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ဖြစ်၏»။

Verse 4

अतो मत्वा स्वभाग्यं हि कथयिष्यामि पावनीम् । पापप्रणाशिनीं दिव्यां कथां च शृणुतादरात्

ထို့ကြောင့် သင်တို့၏ ကံကောင်းခြင်းကို စဉ်းစား၍ ကျွန်ုပ်သည် သန့်စင်ပေးသော၊ ဒိဗ္ဗဖြစ်၍ အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးသော ဤပုံပြင်ကို ဟောကြားမည်။ လေးစားစွာ နားထောင်ကြပါ။

Verse 5

अवंती नगरी रम्या मुक्तिदा सर्वदेहिनाम् । शिवप्रिया महापुण्या वर्तते लोकपावनी

လှပသော အဝန္တီမြို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါအားလုံးအတွက် မောက္ခကို ပေးတော်မူ၏။ သီဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ၊ အလွန်မြင့်မားသော ကုသိုလ်ပြည့်စုံ၍ လောကတို့ကို သန့်စင်ပေးသော မြို့တော်ဖြစ်၏။

Verse 6

तत्रासीद्बाह्मणश्रेष्ठश्शुभकर्मपरायणः । वेदाध्ययनकर्त्ता च वेदकर्मरतस्सदा

ထိုနေရာ၌ ကောင်းမြတ်သောကမ္မကို အားထားသူ ဘြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဝေဒကို စူးစမ်းလေ့လာသူဖြစ်၍ ဝေဒကర్మများ၌ အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားလှုပ်ရှားနေသူဖြစ်၏။

Verse 7

अग्न्याधानसमायुक्तश्शिवपूजारतस्सदा । पार्थिवीं प्रत्यहं मूर्तिं पूजयामास वै द्विजः

သူသည် အဂ္နျာဓာန (သန့်ရှင်းသောမီးကို ထိန်းသိမ်းသည့် ရိတု) ကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်သူဖြစ်၍ ရှိဝပူဇာ၌ အမြဲတမ်း အလွန်အမင်း အလေးထားသူဖြစ်သည်။ ထိုဒွိဇဘြာဟ္မဏသည် နေ့စဉ် မြေဖြင့်ပြုလုပ်သော မూర్తိ (ပာရ္ထိဝ-မူရ္တိ) ကို ရှိဝ၏ အာဝါဟနအထောက်အကူအဖြစ် ပူဇာပြုလေ၏။

Verse 8

सर्वकर्मफलं प्राप्य द्विजो वेदप्रियस्सदा । सतां गतिं समालेभे सम्यग्ज्ञानपरायणः

ကောင်းမြတ်သော ကర్మတို့၏ အကျိုးဖလအားလုံးကို ရရှိပြီးနောက်၊ ဒွိဇ—ဝေဒကို အမြဲချစ်မြတ်နိုးသူ—သည် သန့်ရှင်းသူတို့၏ မင်္ဂလာလမ်းကို ရောက်ရှိကာ၊ မှန်ကန်သော ဉာဏ်ပညာ (ရှီဝသိမြင်မှုသို့ ဦးတည်သော) ကို အပြည့်အဝ အားထားလျက် နေ၏။

Verse 9

तत्पुत्रास्तादृशाश्चासंश्चत्वारो मुनिसत्तमाः । शिवपूजारता नित्यं पित्रोरनवमास्सदा

သူ၏သားများလည်း ထိုသဘောတရားတူညီကြ၍ မုနိအထွတ်အမြတ် လေးဦးဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် သခင်ရှီဝ၏ ပူဇော်ဝတ်ပြုမှု၌ အမြဲမပြတ် စိတ်နှလုံးတင်ကာ မိဘတို့ကိုလည်း အစဉ်အမြဲ နာခံလေးစားကြ၏။

Verse 10

देवप्रियश्च तज्ज्येष्ठः प्रियमेधास्ततः परम् । तृतीयस्तु कृतो नाम धर्मवाही च सुव्रतः

သူတို့အနက် အကြီးဆုံးမှာ ဒေဝပရိယ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ပရိယမေဓာ ဖြစ်၏။ တတိယမြောက်ကို ကృత ဟု အမည်ပေးခဲ့ပြီး၊ အကျင့်အကြံ တည်ကြည်သူ၊ ဓမ္မကို ထမ်းဆောင်ထိန်းသိမ်းသူ၊ သန့်ရှင်းသော ဝရတၱများ၌ မခိုင်မလှုပ် တည်မြဲသူ ဖြစ်၏။

Verse 11

तेषां पुण्यप्रतापाच्च पृथिव्यां सुखमैधत । शुक्लपक्षे यथा चन्द्रो वर्द्धते च निरंतरम्

သူတို့၏ စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်၏ တောက်ပသော အာနုဘော်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်၌ ချမ်းသာသုခ ပွားများတိုးတက်လေ၏; ထိုသည်မှာ အလင်းဖက်လ (သုက္လပက္ခ) တွင် လမင်းသည် မပြတ်မတောက် တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 12

तथा तेषां गुणास्तत्र वर्द्धन्ते स्म सुखावहाः । ब्रह्मतेजोमयी सा वै नगरी चाभवत्तदा

ထိုသို့ ထိုနေရာ၌ သူတို့၏ မင်္ဂလာဂုဏ်တရားများသည် အစဉ်တိုးပွားကာ ဝိညာဉ်ရေးရာ အေးချမ်းမှုနှင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပေးလေ၏။ ထိုအခါ မြို့တော်သည်လည်း ဗြဟ္မတေဇောဖြင့် ပြည့်ဝ၍ သန့်ရှင်းတောက်ပသော ရောင်ခြည်ဖြင့် ရွှင်လန်းတောက်ပလာ၏။

Verse 13

एतस्मिन्नन्तरे तत्र यज्जातं वृत्तमुत्तमम् । श्रूयतां तद्द्विजश्रेष्ठाः कथयामि यथाश्रुतम्

ထိုအကြားကာလ၌ ထိုနေရာတွင် အလွန်မြတ်သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အို ဒွိဇအထူးမြတ်တို့၊ နားထောင်ကြပါလော့။ ငါသည် ကြားသိခဲ့သမျှအတိုင်း တိတိကျကျ ပြောပြမည်။

Verse 14

पर्वते रत्नमाले च दूषणाख्यो महासुरः । बलवान्दैत्यराजश्च धर्मद्वेषी निरन्तरम्

ရత్నမာလာတောင်ပေါ်တွင် ဒူသဏ အမည်ရှိသော မဟာအဆုရတစ်ဦး နေထိုင်လေ၏။ သူသည် အလွန်အားကြီး၍ ဒိုင်တျာတို့၏ မင်းဖြစ်ကာ ဓမ္မကို အစဉ်မပြတ် မုန်းတီးသူ ဖြစ်၏။

Verse 15

ब्रह्मणो वरदानाच्च जगतुच्छीचकार ह । देवा पराजितास्तेन स्थानान्निस्सारितास्तथा

ဗြဟ္မာ၏ ဝရदानအာနုဘော်ကြောင့် သူသည် လောကများကို ရုန်းကန်ပျက်စီးစေခဲ့၏။ သူကြောင့် ဒေဝတားတို့သည် ရှုံးနိမ့်ကာ မိမိတို့၏ သုခဘုံနေရာများမှလည်း ထုတ်ပယ်ခံရကြ၏။

Verse 16

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां महाकालज्योतिर्लिंगमाहात्म्यवर्णनं नाम षोडशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ၌ စတုတ္ထ ကောဋိရုဒ္ဒရသံဟိတာတွင် “မဟာကာလ ဂျျိုတိရ္လင်္ဂ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အမည်ရှိသော ဆယ့်ခြောက်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 17

यावंतो वेदधर्माश्च तावंतो दूरतः कृताः । तीर्थेतीर्थे तथा क्षेत्रे धर्मो नीतश्च दूरतः

ဝေဒများက ချမှတ်ထားသော တရားဝတ္တရားအားလုံးကို အဝေးသို့ ပစ်ချခဲ့ကြ၏။ ဘုရားဖူးခရီးတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့၊ သန့်ရှင်းရာဒေသတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ သွားရာတွင်ပင် ဓမ္မတရားကိုယ်တိုင် အဝေးသို့ မောင်းထုတ်ခံရ၏။

Verse 18

अवंती नगरी रम्या तत्रैका दृश्यते पुनः । इत्थं विचार्य तेनैव यत्कृतं श्रूयतां हि तत्

“အဝန္တီ မြို့သည် ချမ်းမြေ့လှပ၏။ ထိုနေရာ၌ တစ်စုံတစ်ရာသော သန့်ရှင်းသည့် အရှိန်အဝါကို ထပ်မံမြင်ရ၏။ ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် သူပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို ယခု နားထောင်ကြလော့။”

Verse 19

बहुसैन्यसमायुक्तो दूषणस्स महासुरः । तत्रस्थान्ब्रह्मणान्सर्वानुद्दिश्य समुपाययौ

တပ်အင်အားကြီးစွာနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော မဟာအသူရ ဒူဿဏသည် ထိုနေရာသို့ ချီတက်လာ၍ ထိုအရပ်၌ နေထိုင်နေသော ဘြာဟ္မဏအားလုံးကို ရည်ရွယ်ကာ ချဉ်းကပ်လာ၏။

Verse 20

तत्रागत्य स दैत्येन्द्रश्चतुरो दैत्यसत्तमान् । प्रोवाचाहूय वचनं विप्र द्रोही महाखलः

ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသော ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်—ဗြာဟ္မဏတို့ကို မုန်းတီးသော အလွန်ဆိုးယုတ်သူ—သည် ဒိုင်တျာအထက်တန်းလေးဦးကို ခေါ်ယူကာ စကားဖြင့် မိန့်ကြား하였다။

Verse 21

दैत्य उवाच । किमेते ब्राह्मणा दुष्टा न कुर्वंति वचो मम । वेदधर्मरता एते सर्वे दंड्या मते मम

ဒိုင်တျာက ပြောသည်—“ဤဆိုးယုတ်သော ဗြာဟ္မဏတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ငါ့အမိန့်ကို မလိုက်နာကြသနည်း။ ဗေဒဓမ္မ၌ စွဲမြဲနေကြသဖြင့် ငါ့အမြင်အရ သူတို့အားလုံးကို ဒဏ်ခတ်သင့်သည်” ဟု။

Verse 22

सर्वे देवा मया लोके राजानश्च पराजिताः । वशे किं ब्राह्मणाश्शक्या न कर्तुं दैत्यसत्तमाः

“ဤလောကရှိ နတ်အားလုံးနှင့် မင်းများပင် ငါက အနိုင်ယူပြီးပြီ။ ဒိုင်တျာတို့အထက်မြတ်ဆုံးတို့ရေ၊ မလုပ်နိုင်သည့်အရာ ဘာရှိသနည်း။ ဗြာဟ္မဏတို့ကိုတောင် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်ဘူးလား” ဟု။

Verse 23

यदि जीवितुमिच्छा स्यात्तदा धर्मं शिवस्य च । वेदानां परमं धर्मं त्यक्त्वा सुखसुभागिनः

“အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာ အသက်ရှင်လိုပါက သခင်ရှီဝ၏ ဓမ္မကို လိုက်နာရမည်။ ဗေဒများသင်ကြားသော အမြင့်ဆုံးဓမ္မကို စွန့်ပစ်သူတို့သည် သက်သာချမ်းသာမှုနှင့် လောကီကံကောင်းခြင်းကိုသာ လိုလားသူများ ဖြစ်သွားကြသည်” ဟု။

Verse 24

अन्यथा जीवने तेषां संशयश्च भविष्यति । इति सत्यं मया प्रोक्तं तत्कुरुध्वं विशंकिताः

မဟုတ်လျှင် သူတို့၏ အသက်ရှင်တည်မြဲမှုအပေါ် သံသယသည် မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်လာမည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် အမှန်တရားကို ပြောပြီးပြီ—သံသယရှိသူတို့၊ ထိုအရာကို လုပ်ဆောင်ကြလော့။

Verse 25

सूत उवाच । इति निश्चित्य ते दैत्याश्चत्वारः पावका इव । चतुर्दिक्षु तदा जाताः प्रलये च यथा पुरा

စူတ (Sūta) မိန့်သည်—«ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ထို ဒိုင်တျ (Daitya) လေးယောက်သည် မီးလောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ထိုအခါ လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့သွားကြသည်၊ ယခင်က ပရလယ (pralaya) ပျက်ကွက်ချိန်တွင်ကဲ့သို့ပင်»။

Verse 26

ते ब्राह्मणास्तथा श्रुत्वा दैत्यानामुद्यमं तदा । न दुःखं लेभिरे तत्र शिवध्यान परायणाः

ထိုအခါ ဒိုင်တျ (Daitya) များ၏ ရန်လိုသည့် ကြိုးပမ်းမှုကို ကြားသိကြသော ဘြာဟ္မဏ (brāhmaṇa) များသည်၊ ရှိဝ (Śiva) ကို ဓျာန (dhyāna) ဆင်ခြင်ခြင်း၌ အပြည့်အဝ အားထားသူများဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာ၌ ဝမ်းနည်းမှု မခံစားကြ။

Verse 27

धैर्यं समाश्रितास्ते च रेखामात्रं तदा द्विजाः । न चेलुः परमध्यानाद्वराकाः के शिवाग्रतः

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏ ရှင်သန်ပညာရှိတို့သည် သတ္တိတည်ကြည်မှုကို အားကိုးကာ မျဉ်းတစ်ကြောင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်၍ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်ကြသည်။ အမြင့်ဆုံး သမာဓိတွင် စူးစိုက်နေသော ကံမကောင်းသူတို့သည် သီဝ၏ မျက်မှောက်တော်ရှေ့၌ လုံးဝ မရွေ့မလှုပ်ခဲ့ကြ။

Verse 28

एतस्मिन्नन्तरे तैस्तु व्याप्तासीन्नगरी शुभा । लोकाश्च पीडितास्तैस्तु ब्राह्मणान्समुपाययुः

ထိုအချိန်အတွင်း၌ မင်္ဂလာမြို့တော်သည် သူတို့ကြောင့် အနှံ့အပြား လွှမ်းမိုးခံရသည်။ အနှောင့်အယှက်နှင့် ဒုက္ခပေးသူတို့ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော လူထုသည် ဗြာဟ္မဏတို့ထံ သွားရောက်ကာ ခိုလှုံခြင်းနှင့် အကြံဉာဏ်ကို တောင်းခံကြပြီး—ဓမ္မနှင့် သီဝဘုရားအပေါ် ဘက်တီးဖြင့် ကာကွယ်မှုရရန် တရားသဖြစ်သော နည်းလမ်းကို ရှာဖွေကြသည်။

Verse 29

लोका ऊचुः । स्वामिनः किं च कर्त्तव्यं दुष्टाश्च समुपागताः । हिंसिता बहवो लोका आगताश्च समीपतः

လူထုက ပြောကြသည်– “အရှင်တို့၊ ယခု ဘာလုပ်သင့်သနည်း။ လူဆိုးတို့ ရောက်လာကြပြီ။ လူအများအပြား ထိခိုက်နာကျင်ခဲ့ပြီး သူတို့ကလည်း အနီးကပ်လာနေကြသည်။”

Verse 30

सूत उवाच । तेषामिति वचश्श्रुत्वा वेदप्रियसुताश्च ते । समूचुर्ब्राह्मणास्तान्वै विश्वस्ताश्शंकरे सदा

သုတက ပြောသည်။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဝေဒပရိယ၏ သားများဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏတို့သည် ရှင်ကရာကို အမြဲယုံကြည်လျက် သူတို့အား ပြန်လည်တုံ့ပြန်၍ ပြောကြ၏။

Verse 31

ब्राह्मणा ऊचुः । श्रूयतां विद्यते नैव बलं दुष्टभयावहम् । न शस्त्राणि तथा संति यच्च ते विमुखाः पुनः

ဗြာဟ္မဏတို့က ပြောကြသည်။ “နားထောင်ကြလော့—ဤနေရာ၌ မကောင်းသူတို့ကို ကြောက်ရွံ့စေမည့် အင်အားဟူ၍ အမှန်တကယ် မရှိ။ ထို့ပြင် ငါတို့၌ ထိုသို့သော လက်နက်များလည်း မရှိကြ။ ထို့အပြင် သင်တို့ဘက်ရှိခဲ့သူတို့သည်လည်း ထပ်မံ၍ သင်တို့ကို မျက်နှာလွှဲသွားပြန်ပြီ။”

Verse 32

सामान्यस्यापमानो नो ह्याश्रयस्य भवेदिह । पुनश्च किं समर्थस्य शिवस्येह भविष्यति

ဤနေရာ၌ သာမန်သူတစ်ဦးကို အပမာန်ပြုခြင်းသည် သူ့အပေါ် အားထားသူကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်မှာ မှန်၏။ သို့သော် အရာရာကို စွမ်းဆောင်နိုင်သော ရှင်သီဝအတွက် ဤတွင် ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 33

शिवो रक्षां करोत्वद्यासुराणां भयतः प्रभुः । नान्यथा शरणं लोके भक्तवत्सलतश्शिवात्

အရှင်သီဝ၊ အုပ်စိုးရှင်ဘုရားသည် ယနေ့ သင်တို့ကို အသူရတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါစေ။ ဤလောက၌—ဘက်တော်ကို ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့်—သီဝမှတပါး အခြားခိုလှုံရာ မရှိ။

Verse 34

सूत उवाच । इति धैर्यं समास्थाय समर्चां पार्थिवस्य च । कृत्वा ते च द्विजाः सम्यक्स्थिता ध्यानपरायणाः । दृष्टा दैत्येन तावच्च ते विप्रास्सबलेन हि

သုတက ပြောသည်။ “ထိုသို့ သတ္တိကို တည်မြဲစွာ ခံယူ၍ မြေဖြင့်ပြုသော (ပါရ္ထိဝ) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို သေချာစွာ ပူဇော်ကာ၊ ထို ဒွိဇ ဗြာဟ္မဏတို့သည် တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်၍ သမာဓိဓ്യာန၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေကြ၏။ သို့သော် ထိုခဏတည်းမှာပင် စစ်အင်အားပါသော ဒೈတျက သူတို့ ဗိပရတို့ကို မြင်တွေ့သွား၏။”

Verse 35

दूषणेन वचः प्रोक्तं हन्यतां वध्यतामिति । तच्छ्रुतं तैस्तदा नैव दैत्यप्रोक्तं वचो द्विजैः । वेदप्रियसुतैश्शंभोर्ध्यानमार्गपरायणैः

အမုန်းတရားဖြင့် သူက “ထိုးနှက်ကြ—သတ်ကြ” ဟု ဆို၏။ ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ဝေဒပရိယ၏ နှစ်ကြိမ်မွေး သားတော်များသည် သမ္ဘု (ရှီဝ) ကို အလွန်သဒ္ဓါထား၍ ဓျာနမဂ္ဂ၌ တည်ကြည်သူများဖြစ်သဖြင့် ဒေဝတားမဟုတ်သော ဒိုင်တျ၏ အမိန့်ကို လုံးဝ မလက်ခံကြ။

Verse 36

अथ यावत्स दुष्टात्मा हन्तुमैच्छद्द्विजांश्च तान् । तावच्च प्रार्थिवस्थाने गर्त्तं आसीत्सशब्दकः

ထို့နောက် ထိုစိတ်ဆိုးယုတ်သူက ထိုဗြာဟ္မဏ ရှင်များကို သတ်လိုချင်သည့်အခါတည်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် အသံကြီးမြည်ဟည်းသည့် တွင်းတစ်တွင်း ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 37

गर्तात्ततस्समुत्पन्नः शिवो विकटरूपधृक् । महाकाल इति ख्यातो दुष्टहंता सतां गतिः

ထို့နောက် ထိုတွင်းမှ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကို ဆောင်ထားသော ရှီဝဘုရား ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူသည် “မဟာကာလ” ဟု ကျော်ကြားလာပြီး မကောင်းသူတို့ကို သတ်ပယ်သူ၊ သဒ္ဓါရှိသူတို့၏ အားကိုးရာနှင့် အဆုံးသတ်သွားရာ ဖြစ်၏။

Verse 38

महाकालस्समुत्पन्नो दुष्टानां त्वादृशामहम् । खल त्वं ब्राह्मणानां हि समीपाद्दूरतो व्रज

“ငါသည် မဟာကာလ ဖြစ်၏၊ သင်ကဲ့သို့ မကောင်းသူတို့ကို ဆုံးမရန် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အို မကောင်းယုတ်သူ၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ အနီးမှ ဝေးဝေးသို့ ထွက်ခွာလော့” ဟု ဆို၏။

Verse 39

इत्युक्त्वा हुंकृतेनैव भस्मसात्कृतवांस्तदा । दूषणं च महाकालः शंकरस्सबलं द्रुतम्

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် မဟာကာလ သင်္ကရာသည် «ဟုမ်» ဟူသော အသံတစ်ချက်သာဖြင့် ဒူෂဏနှင့် သူ၏တပ်အင်အားအားလုံးကို ချက်ချင်း ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေ하였다။

Verse 40

कियत्सैन्यं हतं तेन किंचित्सैन्यं पलायितम् । दूषणश्च हतस्तेन शिवेनेह परात्मना

ထိုအရှင်ကြောင့် စစ်တပ်အများစု သတ်ဖြတ်ခံရပြီး အင်အားအနည်းငယ်သာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်၏။ ဒူရှဏလည်း ထိုနေရာ၌ပင် ဤအရပ်၌ ပေါ်ထွန်းတော်မူသော အမြင့်ဆုံးအတ္တဖြစ်သည့် သီဝဘုရားက သတ်ပစ်တော်မူ၏။

Verse 41

सूर्यं दृष्ट्वा यथा याति संक्षयं सर्वशस्तमः । तथैव च शिवं दृष्ट्वा तत्सैन्यं विननाश ह

နေရောင်ကို မြင်သကဲ့သို့ အမျိုးမျိုးသော အမှောင်အတိမ်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်၊ သီဝဘုရားကို မြင်လျှင် ထိုဆန့်ကျင်ဘက် စစ်တပ်သည် အလုံးစုံ ပျက်စီးသွားလေ၏။

Verse 42

देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिः पपात ह । देवास्समाययुस्सर्वे हरिब्रह्मादयस्तथा

ဒေဝဒုန္ဒုဘီ တီးသံများ မြည်ဟည်းလာပြီး ပန်းမိုးသည် ကျလာ၏။ ထို့နောက် ဟရိ(ဗိဿနု)၊ ဗြဟ္မာတို့နှင့် အခြားဒေဝတားအားလုံးသည် ထိုနေရာသို့ စုဝေးလာကာ သခင်၏ မင်္ဂလာရှိသော ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ဂုဏ်ပြုကြ၏။

Verse 43

भक्त्या प्रणम्य तं देवं शंकरं लोकशंकरम् । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैः कृतांजलिपुटा द्विजाः

ဘက္တိဖြင့် ထိုဒေဝ—လောကအကျိုးပြုရှင် သင်္ကရာကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ လက်အန်ဇလီချုပ်ထားသော ဒွိဇပညာရှိတို့သည် စတုတ္ထမျိုးစုံသော စတိုးတရများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 44

ब्राह्मणांश्च समाश्वास्य सुप्रसन्नश्शिवस्स्वयम् । वरं ब्रूतेति चोवाच महाकालो महेश्वरः

ဗြာဟ္မဏတို့ကို အားပေးနှစ်သိမ့်ပြီးနောက်၊ အလွန်ကြည်နူးပျော်ရွှင်သော သီဝကိုယ်တိုင်က မိန့်တော်မူ၏။ မဟာကာလ မဟေရှွရက “ပြောလော့၊ အလိုရှိရာ ဗရတစ်ပါး တောင်းလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 45

तच्छ्रुत्वा ते द्विजास्सर्वे कृताञ्जलिपुटास्तदा । सुप्रणम्य शिवं भक्त्या प्रोचुस्संनतमस्तकाः

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ၊ ထိုဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရေမှော်ဆရာအားလုံးတို့သည် လက်အုပ်ချီ၍ အရိုအသေပြုကြကုန်၏။ အရှင်သျှီဝအား ကြည်ညိုစွာဖြင့် ဦးညွှတ်ရှိခိုးလျက်၊ နှိမ့်ချသော ဦးခေါင်းများဖြင့် လျှောက်ထားကြလေသည်။

Verse 46

द्विजा ऊचुः । महाकाल महादेव दुष्टदण्डकर प्रभो । मुक्तिं प्रयच्छ नश्शंभो संसारांबुधितश्शिव

ဒွိဇတို့က လျှောက်ထားကြသည်မှာ- "အို မဟာကာလ၊ အို မဟာဒေဝ၊ မကောင်းမှုကို နှိမ်နင်းသော အရှင်မြတ်။ အို သျှမ္ဘူ၊ ကျွန်ုပ်တို့အား လွတ်မြောက်ခြင်း (မုတ္တိ) ကို ပေးသနားတော်မူပါ—အို သျှီဝ၊ သံသရာတည်းဟူသော သမုဒ္ဒရာမှ (ကယ်တင်တော်မူပါ)။"

Verse 47

अत्रैव लोकरक्षार्थं स्थातव्यं हि त्वया शिव । स्वदर्शकान्नराञ्छम्भो तारय त्वं सदा प्रभो

အို သျှီဝ၊ လောကအပေါင်းကို စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် အရှင်မြတ်သည် ဤနေရာ၌ပင် အမှန်တကယ် စံပယ်တော်မူရပါမည်။ အို သျှမ္ဘူ၊ အို အရှင်မြတ်—အရှင်မြတ်အား ဖူးမြော်ကြည်ညိုသော (ဒရ်ရှနယူရန် လာရောက်သော) သူတို့အား အစဉ်အမြဲ ကယ်တင် (လွတ်မြောက်စေ) တော်မူပါ။

Verse 48

सूत उवाच । इत्युक्तस्तैश्शिवस्तत्र तस्थौ गर्ते सुशोभने । भक्तानां चैव रक्षार्थं दत्त्वा तेभ्यश्च सद्गतिम्

သုတက ပြောသည်။ ထိုသို့ သူတို့က လျှောက်ထားကြသဖြင့် သီဝဘုရားသည် ထိုလှပသော အပေါက်အတွင်း၌ တည်နေတော်မူ၍ မိမိ၏ ဘက္တများကို ကာကွယ်ရန်နှင့် သူတို့အား သဒ္ဂတိ—အမြတ်မင်္ဂလာသော အဆုံးတိုင်ရာ—ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 49

द्विजास्ते मुक्तिमापन्नाश्चतुर्द्दिक्षु शिवास्पदम् । क्रोशमात्रं तदा जातं लिंगरूपिण एव च

ထိုဒွိဇတို့သည် မောက္ခကို ရောက်ရှိကြပြီး၊ လေးဘက်လေးဒిశ၌ သီဝ၏ အာသရမ/အာသယာန ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထိုအခါ လင်္ဂရူပ အထင်အရှားတစ်ရပ်လည်း ပေါ်ထွန်းလာ၍ တစ်ကရိုးရှာ အတိုင်းအတာအထိ ကျယ်ပြန့်၏။

Verse 50

महाकालेश्वरो नाम शिवः ख्यातश्च भूतले । तं दृष्ट्वा न भवेत्स्वप्ने किंचिद्दुःखमपि द्विजाः

ဤလောကမြေပြင်၌ သီဝသည် «မဟာကာလေရှ္ဝရ» ဟူသောနာမဖြင့် ကျော်ကြား၏။ အို ဒွိဇတို့၊ ထိုသခင်ကို မြင်ရလျှင် အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် အနည်းငယ်သော ဒုက္ခမတက်လာတော့။

Verse 51

यंयं काममपेक्ष्यैव तल्लिंगं भजते तु यः । तंतं काममवाप्नोति लभेन्मोक्षं परत्र च

မည်သည့်ဆန္ဒကိုမဆို စိတ်တွင်ထား၍ ထိုလင်္ဂကို ကိုးကွယ်သူသည် ထိုဆန္ဒတော်တည်းကို ရရှိ၏။ ထို့ပြင် နောက်လောက၌လည်း မောက္ခကို ရရှိမည်။

Verse 52

एतत्सर्वं समाख्यातं महाकालस्य सुव्रताः । समुद्भवश्च माहात्म्यं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छथ

အို သုဝရတတို့၊ မဟာကာလ၏ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းနှင့် မဟာတန်ခိုးဂုဏ်ကို အားလုံး ပြည့်စုံစွာ ငါပြောပြီးပြီ။ နောက်ထပ် ဘာကို ကြားလိုသနည်း။