मित्रसह-राज्ञो रक्षत्व-शापकथा — The Curse that Turns King Mitrasaha into a Rakshasa (Vasiṣṭha’s Śāpa Narrative)

Verse 1

सूत उवाच । श्रीमतीक्ष्वाकुवंशे हि राजा परमधार्मिकः । आसीन्मित्रसहो नाम श्रेष्ठस्सर्वधनुष्मताम्

စူတက ပြောသည်။ ထင်ရှားသော အိက္ခ္ဝာကု မျိုးရိုး၌ အလွန်တရားသမာဓိရှိသော ဘုရင်တစ်ပါး ရှိခဲ့၏။ သူ၏အမည်မှာ မိတ္တရသဟ ဖြစ်၍ မြားပစ်သူတို့အနက် အထူးထင်ရှားဆုံး ဖြစ်သည်။

Verse 2

तस्य राज्ञः सुधर्मिष्ठा मदयन्ती प्रिया शुभा । दमयन्ती नलस्येव बभूव विदिता सती

ထိုဘုရင်၏ မိဖုရားမှာ မဒယန္တီ ဟုအမည်ရသော ကောင်းမြတ်၍ ချစ်ခင်ရသော မိဖုရားဖြစ်ပြီး တရားဓမ္မ၌ အလွန်တည်ကြည်၏။ နလ၏ ဇနီး ဒမယန္တီကဲ့သို့ သီလရှင် စတီအဖြစ် ထင်ရှားလေသည်။

Verse 3

स एकदा हि मृगयास्नेही मित्रसहो नृपः । महद्बलेन संयुक्तो जगाम गहनं वनम्

တစ်ခါတုန်းက မုဆိုးလိုက်ခြင်းကို နှစ်သက်သော ထိုဘုရင်သည် မိတ်ဆွေတို့နှင့်အတူ၊ အင်အားကြီးမားသော တပ်ဖွဲ့ဖြင့် ထောက်ပံ့လျက်၊ ထူထပ်နက်ရှိုင်းသော တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား하였다။

Verse 4

विहरंस्तत्र स नृपः कमठाह्वं निशाचरम् । निजघान महादुष्टं साधुपीडाकरं खलम्

ထိုနေရာ၌ လှည့်လည်နေစဉ် ဘုရင်သည် «ကမဋ္ဌ» ဟုခေါ်သော ညအတွင်းလှည့်လည်သည့် နတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုသူသည် အလွန်ဆိုးယုတ်၍ သာဓုတို့ကို နှိပ်စက်ကာ တရားသူတော်များကို နှောင့်ယှက်သော လူယုတ်ဖြစ်သည်။

Verse 5

अथ तस्यानुजः पापी जयेयं छद्मनैव तम् । मत्वा जगाम नृपतेरन्तिक च्छद्मकारकः

ထို့နောက် သူ၏အငယ်ညီသည် အပြစ်ကြီးသူဖြစ်၍ «လှည့်ကွက်ဖြင့်သာ သူ့ကို အနိုင်ယူမည်» ဟု တွေးကာ မင်းထံသို့ နီးကပ်သွားလေ၏။ သူသည် မျက်နှာဖုံးနှင့် သစ္စာဖောက်မှုကို စီမံတတ်သူ ဖြစ်၏။

Verse 6

तं विनम्राकृतिं दृष्ट्वा भृत्यतां कर्तुमागतम् । चक्रे महानसाध्यक्षमज्ञानात्स महीपतिः

သူ၏နိမ့်ချသောအမူအရာကို မြင်၍ အလုပ်သမားအဖြစ် ဝင်ရောက်အမှုထမ်းလိုသူဟု ထင်ကာ မင်းသည် မသိမြင်မှုကြောင့် တော်ဝင်မီးဖိုချောင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်။

Verse 7

अथ तस्मिन्वने राजा कियत्कालं विहृत्य सः । निवृत्तो मृगयां हित्वा स्वपुरीमाययौ मुदा

ထို့နောက် မင်းသည် ထိုတောထဲတွင် အချိန်အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်စွာ လှည့်လည်ပြီးနောက် ရပ်တန့်ကာ၊ အမဲလိုက်ခြင်းကို စွန့်၍ မိမိမြို့တော်သို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ပြန်လာလေ၏။

Verse 8

पितुः क्षयाहे सम्प्राप्ते निमंत्र्य स्वगुरुं नृपः । वसिष्ठं गृहमानिन्ये भोजयामास भक्तितः

ခမည်းတော်အတွက် နှစ်ပတ်လည် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း အခမ်းအနား ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ကြည်ညိုလေးစားအပ်သော ဆရာ ဝသိဋ္ဌကို ဖိတ်ကြား၍ ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ကြည်ညိုစွာဖြင့် ဆွမ်းကပ်လေ၏။

Verse 9

रक्षसा सूदरूपेण संमिश्रितनरामिषम् । शाकामिषं पुरः क्षिप्तं दृष्ट्वा गुरुरथाब्रवीत्

မိမိရှေ့တွင် ချထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဟင်းလျာကို မြင်လျှင်—ချက်ပြုတ်သူအဖြစ် အသွင်ဆောင်ထားသော ရက္ခိုသ်က လူသားအသားနှင့် ရောနှောထားသည်ကို သိ၍—ဆရာသည် ထိုအခါ၌ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 10

गुरुरुवाच । धिक् त्वां नरामिषं राजंस्त्वयैतच्छद्मकारिणा । खलेनोपहृतं मह्यं ततो रक्षो भविष्यसि

ဂုရုက မိန့်တော်မူသည်။ «အို မင်းကြီး၊ လူသားအသားကို စားသောက်၍ အသက်မွေးသူ၊ သင့်ကို အရှက်တင်၏။ သင်၏ လိမ်လည်ကောက်ကျစ်မှုကြောင့် ငါ့အတွက် ထိုက်တန်သော အလှူအပူဇော်ကို လူယုတ်မာတစ်ဦးက ခိုးယူသွားပြီ။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ရက္ခသ (ဒေမုန်) ဖြစ်ရမည်»။

Verse 11

रक्षःकृतं च विज्ञाय तदैवं स गुरुस्तदा । पुनर्विमृश्य तं शापं चकार द्वादशाब्दिकम्

ထိုအမှုသည် ရက္ခသက ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု သိမြင်သော် ဂုရုသည် ချက်ချင်း ပြန်လည်စဉ်းစားကာ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တည်မည့် ကျိန်စာကို ထုတ်ပြန်လေ၏။

Verse 12

स राजानुचितं शापं विज्ञाय क्रोधमूर्छितः । जलांजलिं समादाय गुरुं शप्तुं समुद्यतः

ထိုကျိန်စာသည် မင်းတစ်ပါးနှင့် မသင့်လျော်ကြောင်း သိမြင်သော်လည်း၊ သူသည် ဒေါသကြောင့် မူးမေ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ하였다။ လက်နှစ်ဖက်ကို ခွက်ကာ ရေတစ်လက်ခုပ်ကို ယူပြီး၊ ကိုယ့်ဂုရုကို ကျိန်စာချရန် ရည်ရွယ်ကာ ထတက်လာ하였다။

Verse 13

तदा च तत्प्रिया साध्वी मदयन्ती सुधर्मिणी । पतित्वा पादयोस्तस्य शापं तं हि न्यवारयत्

ထိုအခါ သူ၏ချစ်သူ—သီလသမာဓိပြည့်စုံသော မဒယန္တီ၊ ဓမ္မကို တည်ကြည်စွာ လိုက်နာသူ—သည် သူ၏ခြေတော်ရင်း၌ လဲကျကန်တော့ကာ ထိုကျိန်စာကို တားဆီး၍ မဖြစ်ပေါ်စေ하였다။

Verse 14

ततो निवृत्तशापस्तु तस्या वचनगौरवात् । तत्याज पादयोरंभः पादौ कल्मषतां गतौ

ထို့နောက် မိမိမိန်းမ၏ စကား၏ အလေးအနက်နှင့် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုကြောင့် ကျိန်စာသည် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခံရသည်။ သူ၏ခြေတော်၌ရှိသော ရေသည် ကွာထွက်သွားပြီး ခြေတော်တို့သည် အညစ်အကြေးထိစပ်လာ하였다။

Verse 15

ततःप्रभृति राजाभूत्स लोकेस्मिन्मुनीश्वराः । कल्मषांघ्रिरिति ख्यातः प्रभावात्तज्जलस्य हि

ထိုအချိန်မှစ၍၊ မုနိအရှင်မြတ်တို့၊ ထိုဘုရင်သည် ဤလောက၌ “ကလ္မသာင်္ဃရီ (အပြစ်ခြေ)” ဟူ၍ နာမည်ကျော်ကြားလာသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသန့်ရှင်းရေ၏ အာနုဘော်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

Verse 16

राजा मित्रसहः शापाद्गुरो ऋषिवरस्य हि । बभूव राक्षसो घोरो हिंसको वनगोचरः

အလွန်မြတ်သော ရှင်ကြီးဂုရု ရှင်ရသီ၏ ကျိန်စာကြောင့်၊ မိထ္ရသဟ ဘုရင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ရာක්ෂသ ဖြစ်လာ၍ အကြမ်းဖက်သတ်ဖြတ်သူအဖြစ် တောတွင်း၌ လှည့်လည်နေ하였다။

Verse 17

स बिभ्रद्राक्षसं रूपं कालान्तकयमोपमम् । चखाद विविधाञ्जंतून्मानुषादीन्वनेचरः

ထိုတောနေသတ္တဝါသည် ယမမင်း—ကာလအဆုံး၌ သတ်ဖြတ်သူ—နှင့်တူသော ရာက္ခသပုံစံကို ဆောင်ယူကာ လူသားတို့အပါအဝင် သတ္တဝါမျိုးစုံကို ကိုက်စားလေ၏။

Verse 18

स कदाचिद्वने क्वापि रममाणौ किशोरकौ । अपश्यदन्तकाकारो नवोढौ मुनिदम्पती

တစ်ခါက တောအုပ်တစ်ခုတွင် သေမင်းကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုသူသည် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေကြသော အသစ်စက်စက် လက်ထပ်ထားသည့် လူငယ်ရသေ့ဇနီးမောင်နှံကို မြင်လေသည်။

Verse 19

राक्षसः स नराहारः किशोरं मुनिनन्दनम् । जग्धुं जग्राह शापार्त्तो व्याघ्रो मृगशिशुं यथा

ကျိန်စာကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေသော ထိုလူသားစား ရက္ခိုသ်သည် ရသေ့၏သားငယ်ကို စားသောက်ရန် ဖမ်းဆီးလိုက်လေသည်—ကျားတစ်ကောင်သည် သမင်ငယ်ကို ဖမ်းဆီးသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 20

कुक्षौ गृहीतं भर्तारं दृष्ट्वा भीता च तत्प्रिया । सा चक्रे प्रार्थनं तस्मै वदंती करुणं वचः

မိမိ၏ခင်ပွန်းသည် ၎င်း၏ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ အဖမ်းခံထားရသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူ၏ချစ်လှစွာသောဇနီးသည် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး သနားစဖွယ်စကားများဖြင့် သူ့အား အသနားခံလေသည်။

Verse 21

प्रार्थ्यमानोऽपि बहुशः पुरुषादः स निर्घृणः । चखाद शिर उत्कृत्य विप्रसूनोर्दुराशयः

အကြိမ်ကြိမ် အသနားခံသော်လည်း၊ ထိုကရုဏာကင်းမဲ့သော လူသားစားသူ—ယုတ်မာသောစိတ်ရှိသူ—သည် ပုဏ္ဏား၏သားဦးခေါင်းကို ဖြတ်ကာ စားပစ်လိုက်လေသည်။

Verse 22

अथ साध्वी च सा दीना विलप्य भृशदुःखिता । आहृत्य भर्तुरस्थीनि चितां चक्रे किलोल्बणाम्

ထို့နောက် သီလရှင်မကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော မိန်းမသည် အလွန်ဝမ်းနည်း၍ ငိုကြွေးကာ ခင်ပွန်း၏ အရိုးများကို စုဆောင်းပြီး၊ ဟုဆိုကြသကဲ့သို့ ကြီးမား၍ ကြောက်မက်ဖွယ် မီးသင်္ဂြိုဟ်စင်ကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 23

भर्तारमनुगच्छन्ती संविशंती हुताशनम् । राजानं राक्षसाकारं सा शशाप द्विजाङ्गना

ခင်ပွန်းနောက်သို့လိုက်ကာ မီးပူဇော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သော်၊ ဗြာဟ္မဏမိန်းမသည် အရုပ်အဆင်းနှင့် စိတ်သဘော အရက္ခသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသော ဘုရင်ကို ကျိန်စာတင်하였다။

Verse 24

अद्यप्रभृति नारीषु यदा त्वं संगतो भवेः । तदा मृतिस्तवेत्युक्त्वा विवेश ज्वलनं सती

“ယနေ့မှစ၍ မိန်းမအခြားသူနှင့် သင်ပေါင်းစည်းမိသော် သင့်အတွက် သေခြင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟုဆိုကာ၊ သတီသည် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးထဲသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 25

सोपि राजा गुरोश्शापमनुभूय कृतावधिम् । पुनः स्वरूपमास्थाय स्वगृहं मुदितो ययौ

ထိုဘုရင်လည်း ဂုရု၏ ကျိန်စာကို သတ်မှတ်ကာလအထိ ခံယူပြီးနောက်၊ မိမိ၏ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဘောသို့ ပြန်လည်ရောက်ကာ ဝမ်းမြောက်လျက် အိမ်တော်သို့ ပြန်သွား하였다။

Verse 26

ज्ञात्वा विप्रसतीशापं मदयन्ती रतिप्रियम् । पतिं निवारयामास वैधव्यादतिबिभ्यती

ဗြာဟ္မဏ၏ သီလရှင်မယားက ချမှတ်သော ကျိန်စာကို သိရှိပြီးနောက်၊ ရတိပရိယ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ မဒယန္တီသည် မုဆိုးမဖြစ်မည်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့သဖြင့် မိမိခင်ပွန်းကို တားဆီးလေ၏။

Verse 27

अनपत्यो विनिर्विण्णो राज्यभोगेषु पार्थिवः । विसृज्य सकलां लक्ष्मीं वनमेव जगाम ह

သားသမီးမရှိ၍ မင်းစည်းစိမ်အပျော်အပါးတို့၌ အလွန်စိတ်ပျက်ကာ မြေကြီးပေါ်၏ မင်းသည် လက္ရှ္မီအလုံးစုံကို စွန့်လွှတ်ပြီး တောသို့သာ အမှန်တကယ် ထွက်သွား၏။

Verse 28

स्वपृष्ठतः समायान्तीं ब्रह्महत्यां सुदुःखदाम् । ददर्श विकटाकारां तर्जयन्ती मुहुर्मुहुः

သူ၏နောက်ဘက်မှ ဘြဟ္မဟတ္ယာဟူသော အလွန်ဒုက္ခပေးသော အပြစ်ကြီးသည် နီးကပ်လာသည်ကို မြင်၏။ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကြီးဖြင့် မကြာခဏ ထပ်တလဲလဲ ခြိမ်းခြောက်လျက်ရှိ၏။

Verse 29

तस्या निर्भद्रमन्विच्छन् राजा निर्विण्णमानसः । चकार नानोपायान्स जपव्रतमखादिकान्

သူမအတွက် ကောင်းကျိုးနှင့် အမင်္ဂလာကင်းစင်ခြင်းကို ရှာဖွေလျက် စိတ်နှလုံးပင်ပန်းသော မင်းသည် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို ပြုလုပ်၏—မန္တရဇပ၊ ဝရတ၊ ယဇ္ဉပွဲနှင့် အခြားအရာများ။

Verse 30

नानोपायैर्यदा राज्ञस्तीर्थस्नानादिभिर्द्विजाः । न निवृत्ता ब्रह्महत्या मिथिलां स ययौ तदा

ဒွိဇာတို့၊ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၌ ရေချိုးခြင်း စသည့် အပြစ်ဖြေ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့်ပင် မင်းအတွက် ဘြဟ္မဟတ္ယာအပြစ် မလျော့မပျောက်သေးသဖြင့် ထိုအခါ သူသည် မိထိလာသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 31

बाह्योद्यानगतस्तस्याश्चितया परयार्दितः । ददर्श मुनिमायान्तं गौतमं पार्थिवश्च सः

သူမ၏ မီးသင်္ဂြိုဟ်စင်၏ အပူပြင်းထန်မှုကြောင့် စိတ်နာကျင်ကာ မင်းသည် အပြင်ဘက် ဥယျာဉ်သို့ ထွက်သွား၏။ ထိုနေရာတွင် မဟာမုနိ ဂေါတမ အနီးသို့ လာနေသည်ကို မြင်၏။

Verse 33

अभिसृत्य स राजेन्द्रो गौतमं विमलाशयम् । तद्दर्शनाप्तकिंचित्कः प्रणनाम मुहुर्मुहुः । अथ तत्पृष्टकुशलो दीर्घमुष्णं च निश्वसन् । तत्कृपादृष्टिसंप्राप्तसुख प्रोवाच तं नृपः

မင်းကြီးသည် စိတ်သန့်ရှင်းသော ဂေါတမကို ချဉ်းကပ်သွားရာ၊ သူ့ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် အနည်းငယ် သက်သာမှု ရရှိကာ မကြာခဏ ဦးချလျက် နမော်ပြု၏။ ထို့နောက် မုနိက ကျန်းမာရေးကို မေးမြန်းသော် မင်းကြီးသည် ပူလောင်သကဲ့သို့ ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချကာ၊ ထိုသန့်ရှင်းသူ၏ ကရုဏာမျက်လုံးကြည့်ခြင်းကြောင့် သက်သာရပြီးနောက် စကားဆိုလေ၏။

Verse 34

राजोवाच । मुने मां बाधते ह्येषा ब्रह्महत्या दुरत्यया । अलक्षिता परैस्तात तर्जयंती पदेपदे

မင်းကြီးက ပြောသည်—“အို မုနိရေ၊ ကျွန်ုပ်ကို ဗြဟ္မဏသတ်မှု၏ အလွန်ဆိုးရွား၍ ကျော်လွှားရန်ခက်သော အပြစ်က နှိပ်စက်နေပါသည်။ အခြားသူတို့ မမြင်နိုင်သော်လည်း အဖေတော်ရေ၊ ခြေလှမ်းတိုင်း၌ ခြိမ်းခြောက်ကာ ညှဉ်းပန်းနေပါသည်။”

Verse 35

यन्मया शापदग्धेन विप्रपुत्रश्च भक्षितः । तत्पापस्य न शान्तिर्हि प्रायश्चित्तसहस्रकैः

“ကျွန်ုပ်သည် ကျိန်စာကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ဗြဟ္မဏ၏ သားကိုတောင် စားသုံးမိခဲ့ပါသည်။ ထိုအပြစ်၏ ငြိမ်းချမ်းမှုသည် အပြစ်ဖြေမှု အထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့်ပင် မရနိုင်ပါ။”

Verse 36

नानोपायाः कृता मे हि तच्छान्त्यै भ्रमता मुने । न निवृत्ता ब्रह्महत्या मम पापात्मनः किमु

အို မုနိ၊ လှည့်လည်သွားလာရင်း ငါသည် ထိုအရာကို ငြိမ်းစေဖို့ နည်းလမ်းမျိုးစုံ စမ်းသပ်ခဲ့၏။ သို့သော် «ဗြဟ္မဟတ္ယာ» အပြစ်သည် ငါ့ထံမှ မပျောက်သေး—အပြစ်ကပ်လျက်ရှိသော ငါ့ကဲ့သို့သူအတွက် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 37

अद्य मे जन्मसाफल्यं संप्राप्तमिव लक्षये । यतस्त्वद्दर्शनादेव ममानन्दभरोऽभवत्

ယနေ့ ငါ့မွေးဖွားခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်သည် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏။ အကြောင်းမှာ သင်၏ ဒർശနကိုသာ မြင်ရုံဖြင့်ပင် ငါ့အတွင်း၌ အာနန္ဒ၏ ပြည့်ဝမှုကြီး ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်။

Verse 38

अद्य मे तवपादाब्ज शरणस्य कृतैनसः । शांतिं कुरु महाभाग येनाहं सुखमाप्नुयाम्

ယနေ့ ငါသည် အပြစ်ပြုခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း သင်၏ ကြာပန်းတော်ခြေတော်ကို အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံလာ၏။ အို မဟာဘဂ၊ ငါ အမှန်တကယ်သော ချမ်းသာကို ရစေမည့် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးသနားပါ။

Verse 39

सूत उवाच । इति राज्ञा समादिष्टो गौतमः करुणार्द्रधीः । समादिदेश घोराणामघानां साधु निष्कृतिम्

စူတက ပြော၏—ဤသို့ ဘုရင်က အမိန့်ပေးသဖြင့်၊ ကရုဏာကြောင့် စိတ်နူးညံ့သော ဂေါတမသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကြီးများအတွက် သင့်လျော်သော အပြစ်ဖြေရာကို သတ်မှတ်ညွှန်ကြား하였다။

Verse 40

गौतम उवाच । साधु राजेन्द्र धन्योसि महाघेभ्यो भयन्त्यज । शिवे शास्तरि भक्तानां क्व भयं शरणैषिणाम्

ဂေါတမက ပြော၏—“ကောင်းလှ၏၊ ဘုရင်တို့၏ ဘုရင်ရေ၊ သင်သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူဖြစ်၏။ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို စွန့်လွှတ်လော့။ ရှိဝသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆရာတော်ဖြစ်ရာ၊ သူ့ထံ ခိုလှုံသော भक्त များအတွက် အကာအကွယ်ရှာသူတို့၌ ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ဘယ်မှာ ရှိနိုင်မည်နည်း?”

Verse 41

शृणु राजन्महाभाग क्षेत्रमन्यत्प्रतिष्ठितम् । महापातकसंहारि गोकर्णाख्यं शिवालयम्

နားထောင်ပါ မင်းကြီး မဟာကံကောင်းရှင်—နာမည်ကျော် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေတစ်ခုရှိသည်။ «ဂိုကဏ္ဏ» ဟုခေါ်သော သီဝဘုရား၏ အာလယ၊ အကြီးမားဆုံး အပြစ်များကိုပင် ဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 42

तत्र स्थितिर्न पापानां महद्भ्यो महतामपि । महाबलाभिधानेन शिवः संनिहितः स्वयम्

ထိုသန့်ရှင်းရာ၌ အပြစ်ရှိသူတို့ မတည်နိုင်၊ ကြီးမြတ်သူတို့အနက် အင်အားကြီးသူတို့ပင် မာနဖြင့် မနေနိုင်။ «မဟာဗလ» ဟူသော နာမတော်ကြောင့် သီဝဘုရားသည် ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 43

सर्वेषां शिवलिंगानां सार्वभौमो महाबलः । चतुर्युगे चतुर्वर्णस्सर्वपापापहारकः

သီဝလင်္ဂအားလုံးအနက် ဤလင်္ဂသည် အထွဋ်အမြတ် အာဏာရှင်ဖြစ်၍ အလွန်တန်ခိုးကြီး၏။ ယုဂလေးပါးလုံးတွင်လည်းကောင်း၊ ဝဏ္ဏလေးပါးရှိသူအားလုံးအတွက်လည်းကောင်း၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေး၏။

Verse 44

पश्चिमाम्बुधितीरस्थं गोकर्णं तीर्थमुत्तमम् । तत्रास्ति शिवलिंगं तन्महापातकनाशकम्

ပင်လယ်အနောက်ဘက်ကမ်းခြေ၌ ဂိုကဏ္ဏဟူသော အထူးမြတ်သော တီရ္ထရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ သီဝလင်္ဂတစ်ပါးရှိပြီး အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်များကိုပင် ဖျက်ဆီးပေး၏။

Verse 46

तथा त्वमपि राजेन्द्र गोकर्ण गिरिशालयम् । गत्वा सम्पूज्य तल्लिंगं कृतकृत्यत्वमाप्नुयाः

ထို့ကြောင့် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ဂိရိဤရှ (သီဝ) ၏ နေရာတော် ဂိုကဏ္ဏသို့ သင်လည်း သွားရမည်။ ထိုလင်္ဂကို ထိုက်တန်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် သင်သည် ဘဝ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ပြည့်စုံစေသော အခြေအနေသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 47

तत्र सर्वेषु तीर्थेषु स्नात्वाभ्यर्च्य महाबलम् । सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोकन्त्वमाप्नुयाः

ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများအားလုံးတွင် ရေချိုးကာ မဟာဗလရှိသော သီဝဘုရားကို ပူဇော်လျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ သီဝလောကသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 48

सूत उवाच । इत्यादिष्टः स मुनिना गौतमेन महात्मना । महाहृष्टमना राजा गोकर्णं प्रत्यपद्यत

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ မဟာစိတ်ရှိသော ဂေါတမ မုနိကြီးက ညွှန်ကြားသဖြင့် စိတ်အလွန်ပျော်ရွှင်သော မင်းကြီးသည် ဂိုကဏ္ဏသို့ ထွက်ခွာ၍ သွားရောက်လေ၏။

Verse 49

तत्र तीर्थेषु सुस्नात्वा समभ्यर्च्य महाबलम् । निर्धूताशेषपापौघोऽलभच्छंभोः परम्पदम्

ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများတွင် ကောင်းစွာ ရေချိုးသန့်စင်ကာ မဟာဗလ အင်အားကြီးသော သခင်ကို စိတ်တော်တင်ပူဇော်လျက်၊ အပြစ်အကုန်လုံး၏ လှိုင်းကြီးကို ဖယ်ရှားပြီး သမ္ဘူ (ရှီဝ) ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာ—မောက္ခကို ရရှိ하였다။

Verse 50

य इमां शृणुयान्नित्यं महाबलकथां प्रियाम् । त्रिसप्तकुलजैस्सार्द्धं शिवलोके व्रजत्यसौ

ဤမဟာဗလ (ရှီဝ၏ အင်အားကြီးမားမှု) အကြောင်းကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ နေ့စဉ် နားထောင်သူသည်၊ မိမိမျိုးရိုး ၂၁ ဆက်တွင် မွေးဖွားသူများနှင့်အတူ ရှီဝလောကသို့ ရောက်သွားမည်။

Verse 51

इति वश्च समाख्यातं माहात्म्यं परमाद्भुतम् । महाबलस्य गिरिशलिंगस्य निखिलाघहृत्

ဤသို့ဖြင့် မဟာဗလ၏ ဂိရိရှ-လင်္ဂ (တောင်ရှင်) ၏ အလွန်အံ့ဩဖွယ် မဟာတန်ခိုးကို သင်တို့အား ငါ ပြောကြားပြီးပြီ။ ထိုလင်္ဂသည် အပြစ်အားလုံးကို အကုန်လုံး ဖယ်ရှားပေးသည်။