Ramayana — Yuddha Kanda, Sarga 81, Shloka 10
इन्द्रजितो मायासीतावधः
Indrajit’s Illusory Sita Episode and Hanuman’s Rebuke
स ददर्शहतानन्दांसीतामिन्द्रजितोरथे ।एकवेणीधरांदीनामुपवासकृशाननाम् ।।6.81.9।।परिक्लिष्टैकवसनाममृजांराघवप्रियाम् ।रजोमलाभ्यामालिप्तैस्सर्वगात्रैर्वरस्त्रियम् ।।6.81.10।।
sa dadarśa hatānandāṃ sītām indrajito rathe | ekaveṇīdharāṃ dīnāṃ upavāsakṛśānanām ||
parikliṣṭaikavasanām amṛjāṃ rāghavapriyām | rajo-malābhyām āliptaiḥ sarva-gātrair vara-striyam ||
အင်ဒြဇစ်သည် မိမိ၏ ရထားပေါ်၌ စီတာကို မြင်လေ၏—ပျော်ရွှင်မှုမရှိ၊ ဆံပင်ကို တစ်ချောင်းတည်း ချည်နှောင်ထား၍ သနားဖွယ်ကောင်း၊ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ကြောင့် မျက်နှာပါးလျော့; အဝတ်တစ်ထည်တည်းကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဟောင်းနွမ်းကာ မအလှဆင်၊ ရာဃဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးသူ; ထို့ပြင် ကိုယ်အင်္ဂါအစုံအလင်သည် ဖုန်နှင့် အညစ်အကြေးတို့ဖြင့် လိမ်းပတ်နေသော အမြတ်နိုးဖွယ် မဟာမိန်းမတော်ကို။
Hanuman beheld in the chariot of Indrajith, cheerless Sita with one braid, with no desire to live, emaciated by fasting, wearing a single cloth, body not anointed, covered with dust and dirt all over the body, who was dear to Raghava.
FAQs
The verse foregrounds Sītā’s steadfastness under suffering—inner truth (satya) and chastity/constancy are preserved even when outward dignity is attacked.
Indrajit presents Sītā in a chariot as part of a deceitful spectacle meant to shock and destabilize Rāma’s side.
Sītā’s endurance and fidelity—her austerity and refusal of comfort signal unwavering commitment to dharma despite coercion.