Adhyaya 81

Verse 1

वैशंपायन उवाच । उद्भवं लोहितांगस्य संतोषं तु जनेषु च । प्रभावं वैभवं तेजः श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

ဝိုင်ရှံပာယနက ပြောသည်။ အမှန်တရားအတိုင်း လောဟိတောင်းဂ၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံ၊ လူတို့အကြား၌ ဖြစ်ပေါ်စေသော စိတ်ကျေနပ်မှု၊ ထို့ပြင် အာနုဘော်၊ ဂုဏ်ဝိభဝနှင့် တေဇောအလင်းတို့ကို ကြားလိုပါသည်။

Verse 2

व्यास उवाच । हरांशसंभवो देवः कुजातः पृथिवीसुतः । सत्त्वस्थस्सत्वसंपूर्णश्शूरः शक्तिधरो भुवि

ဗျာသက ပြောသည်။ ထိုဒေဝသည် ဟရ (ရှီဝ) ၏ အংশမှ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ မွေးဖွားမှုမှာ နိမ့်ပါးသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ပૃഥဝီ (မြေမိခင်) ၏ သားတော်ဖြစ်၏။ စတ္တဝ၌ တည်မြဲ၍ စတ္တဝပြည့်စုံကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သူရဲကောင်း၊ အင်အားကို ကိုင်ဆောင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 3

तीक्ष्णः क्रूरग्रहो देवो लोहितांगः प्रतापवान् । कुमारो रूपसंपन्नो विद्युत्पातमयः प्रभुः

သူသည် ထက်မြက်၍ ဖမ်းဆုပ်ရာ၌ ကြမ်းတမ်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၏။ လောဟိတောင်းဂ ဒေဝသည် ထက်မြက်သော တေဇောနှင့် ပြည့်စုံ၏။ လူငယ်ကောင်း၊ ရုပ်ရည်လှပ၍ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ သဘာဝရှိသော အရှင်မဟာဘလီ ဖြစ်၏။

Verse 4

अनेन भर्जिता दैत्याः क्रव्यादाय सुरद्विषः । दशायोगाच्च मनुजा उद्भिज्जाः पशुपक्षिणः

ဤအာနုဘော်တန်ခိုးကြောင့် နတ်တို့၏ရန်သူ၊ အသားစား ဒိုင်တျများသည် မီးလောင်ကာ ချော်ကျသွားကြ၏။ ထို့ပြင် အခြေအနေဆယ်ပါး ပေါင်းစည်းရာမှ လူ၊ အပင်မှပေါက်ဖွားသတ္တဝါ၊ တိရစ္ဆာန်နှင့် ငှက်တို့ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 5

वैशंपायन उवाच । शंभोरेष कथं जातः कथं जातो महीसुतः । ग्रहो देवः कथं क्रूर एतदिच्छामि वेदितुम्

ဝိုင်ရှံပါယနက ဆိုသည်— “ဤသူသည် သမ္ဘူမှ မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း။ မြေမိခင်၏ သားသည် မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း။ ထို့ပြင် ဂြဟ (ကြယ်ဂြိုဟ်) သည် နတ်သဘောရှိသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြမ်းကြုတ်သနည်း။ ဤအရာကို ငါ သိလို၏။”

Verse 6

कथमस्य भवेत्तुष्टिः सर्वलोकेषु सर्वदा । गुरो मय्याप्तभावे तु वद निस्संशयं मुखात्

သူသည် လောကအားလုံး၌ အချိန်တိုင်း မည်သို့ စိတ်ကျေနပ်နိုင်မည်နည်း။ အို ဂုရု—ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ယုံကြည်ရသူ၊ ချစ်ခင်ရသူ ဖြစ်လာပြီဆိုလျှင် သင်၏ မိန့်တော်မှ တိုက်ရိုက်၊ သံသယမရှိဘဲ ပြောကြားပါ။

Verse 7

व्यास उवाच । हिरण्याक्षकुले धीमानसुराणां च पार्थिवः । अंधकेति समाख्यातो दैत्यः सर्वसुरांतकृत्

ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်— ဟိရဏျာක්ෂ မျိုးရိုး၌ အဆုရတို့အနက် ပညာရှိသော မင်းတစ်ပါး ရှိ၏။ ထိုဒိုင်တျသည် ‘အန္ဓက’ ဟု အမည်ကျော်ကြားပြီး နတ်တို့အားလုံးကို ဖျက်ဆီးစေသူ ဖြစ်၏။

Verse 8

जातो विष्णुवरादेव जातो विष्णुपराक्रमः । तेनैव निर्जिता देवास्सेन्द्राः क्रतुभुजः क्रमात्

သူသည် ဗိဿဏု၏ အပေးအပါး (ဝရ) ကြောင့် မွေးဖွားလာပြီး ဗိဿဏု၏ တန်ခိုးပြင်းထန်မှုကိုပင် ရရှိ하였다။ ထိုအာနုဘော်တန်ခိုးတည်းဟူ၍ အင်ဒြာနှင့် ယဇ္ဉာဘောဂခံ နတ်တို့သည်လည်း အစဉ်လိုက် ရှုံးနိမ့်ကြ၏။

Verse 9

ततो देवा विधिं गत्वा वचनं चेदमब्रुवन् । अन्धकेनैव चास्माकं हृतं राज्यं सुखं मखः

ထို့နောက် ဒေဝတော်များသည် ဝိဓိ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ သွားရောက်ကာ ဤသို့ မိန့်ကြားကြသည်။ “အန္ဓကတစ်ယောက်တည်းကပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ နိုင်ငံတော်ကို လုယူသွားပြီး—ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ယဇ္ဉပူဇော်ပွဲများကိုပါ ခိုးယူသွားပါသည်။”

Verse 10

तस्मात्तस्य वधोपाय उच्यतां तद्विधीयताम् । अथ धाताऽब्रवीद्वाक्यं देवानस्य च नैधनम्

“ထို့ကြောင့် သူ့ကို သတ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ပြောကြား၍ အကောင်အထည်ဖော်ပါစေ။” ထို့နောက် ဓာတာသည် ဒေဝတော်များအား ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် မလွဲမသွေသော စကားတော်ကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 11

नास्ति विष्णुवरादेव पीयूषस्य च भक्षणात् । किंतु तस्यासुरत्वस्य यथा परिभवो ध्रुवम्

အမရတ (ပီယုသ) ကိုသာ သောက်စားခြင်းဖြင့် ဗိဿဏု၏ အမှန်တကယ်သော ဝရမရနိုင်; ထိုအစား သူ၏ အဆုရသဘောအတိုင်း မလွဲမသွေ အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် ကျဆုံးခြင်းသာ ဖြစ်မည်။

Verse 12

कुर्वे लोकहितार्थाय श्रद्धां कामसमन्विताम् । विचिकित्सा तु तत्रैव सर्वास्त्रीरतिगच्छति

“လောကအကျိုးအတွက် ဤကိစ္စကို သဒ္ဓါဖြင့် ဆောင်ရွက်သည်—သို့သော် ကာမဆန္ဒလည်း တွဲပါသည်။ ထိုနေရာတင်ပင် သံသယ ပေါ်လာ၍ စိတ်တစ်ခုလုံးသည် မိန်းမကို ဗဟိုထားသော ရတိ-ကာမအာရုံသို့ လှည့်သွားသည်။”

Verse 13

त्यक्त्वैकां पार्वतीं दुर्गां न तस्य मानसं स्थिरम् । ततः क्रुद्धो जगत्स्वामी तं च वैरूप्यतां नयेत्

ပာဝတီ—ဒုရ္ဂါ—တစ်ပါးတည်းကို စွန့်ပစ်လိုက်သဖြင့် သူ၏စိတ် မတည်ငြိမ်တော့။ ထို့နောက် လောက၏အရှင်သည် ဒေါသထွက်၍ သူ့ကိုပါ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်စေ하였다။

Verse 14

ततोऽसुरत्वं संत्यज्य गणस्तस्य भविष्यति । एवमुक्त्वा प्रजाध्यक्षः श्रद्धां कामसमन्विताम्

ထို့နောက် သူသည် အသူရသဘောကို စွန့်လွှတ်၍ ထိုသခင်၏ ဂဏ (gaṇa) အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်။ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် သတ္တဝါတို့၏ အရှင် ပရဇာပတိသည် ကာမနှင့်အတူရှိသော သဒ္ဓာကို ခေါ်ဆိုတော်မူ၏။

Verse 15

विचिकित्सां स्वमायां च प्रेषयामास तं प्रति । ततो विचेष्टितः कामाद्योषान्वेषणतत्परः

ထိုသူထံသို့ သံသယနှင့် မိမိ၏ မာယာ (လှည့်ဖြားသတ္တိ) ကို စေလွှတ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ကာမ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်ကာ မိန်းမတို့ကို ရှာဖွေရန် အာရုံစိုက်လေ၏။

Verse 16

स्वदारान्परयोषां च नापश्यद्विचिकित्सया । ततो मायाप्रयुक्तोसौ त्रैलोक्यं विचचार ह

သံသယကြောင့် သူသည် မိမိ၏ ဇနီးနှင့် သူတစ်ပါး၏ ဇနီးကို မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် မာယာ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် တြိလောကတစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာလေ၏။

Verse 17

दृष्टं च हिमवत्पृष्ठे स्त्रीरत्नं चातिशोभनं । दृष्ट्वा च पार्वतीं दैत्यः कामस्य वशगोऽभवत्

ထို့ပြင် ဟိမဝတ်တောင်တန်း၏ တောင်စောင်းပေါ်တွင် မိန်းမတို့အနက် အလွန်တောက်ပသော မိန်းမရတနာတစ်ပါးကို မြင်လေ၏။ ပါရဝတီကို မြင်သည်နှင့် ဒೈတျသည် ကာမ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်လေ၏။

Verse 18

ज्ञानलोपात्ततो दुर्गां ग्रहीतुं तां स चेच्छति । उमा च कोटवीरूपं कृत्वा देहस्य चात्मनः

ထို့နောက် ဉာဏ်ပညာ ပျောက်ကွယ်သဖြင့် သူသည် ဒုရ္ဂါကို ဖမ်းဆီးယူလိုစိတ် ဖြစ်လာ၏။ သို့သော် ဥမာသည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ် နှစ်ပါးလုံးတွင် ကိုဋဝီ (Koṭavī) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူလေ၏။

Verse 19

ईश्वरस्यांतिकस्था च ग्रहीतुं तां ससार सः । ततः कामविचेताश्च उन्मत्तीकृतचेतनः

သူမသည် အရှင်ဘုရား၏ အနီး၌ရှိသဖြင့် သူက ဖမ်းယူရန် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွား၏။ ထို့နောက် ကာမတဏှာကြောင့် စိတ်မောဟဖြစ်ကာ သတိသည် မူးယစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 20

न जहाति शिवां धात्रीं पार्वतीं दैत्यपुंगवः । ततो ध्यानात्समागम्य मिलितः पार्वतीं धवः

ဒೈတျတို့၏ အထွတ်အထိပ်သည် မင်္ဂလာရှိသော ထိန်းသိမ်းပေးသူ ဒေဝီ ပါဝတီ (ရှီဝါ၊ ဓာထရီ) ကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့။ ထို့နောက် သမาธိမှ ထွက်လာသော အရှင်ရှီဝသည် နီးကပ်လာ၍ ပါဝတီနှင့် တွေ့ဆုံလေ၏။

Verse 21

दृष्ट्वा तं च स दैत्येन्द्रः प्रगतस्तु स्वमालयम् । सज्जीकृत्य स्वयोधांश्च शंभुं जेतुं समुत्सुकः

ထိုအရှင်ကို မြင်သော် ဒೈတျတို့၏ မင်းသည် မိမိအိမ်ရာသို့ ပြန်သွား၏။ မိမိစစ်သည်များကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သမ္ဘူ (ရှီဝ) ကို အနိုင်ယူရန် စိတ်အားထက်သန်လေ၏။

Verse 22

गौरीमेव समानेतुं काममोहादचेतनः । एतच्छ्रुत्वा तु त्रिदशा गत्वा तं नंदिनेरिताः

ကာမနှင့် မောဟကြောင့် အလွန်အမင်း မသိမသာဖြစ်ကာ ဂေါရီကိုပင် ခေါ်ဆောင်လာလို၏။ ဤသတင်းကို ကြားသော် နန္ဒင်၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် ဒေဝတားတို့သည် သူ့ထံသို့ သွားကြ၏။

Verse 23

अकुर्वंश्च महद्युद्धं घोरं लोकभयंकरम् । दैत्यान्रणे मृतांस्तत्र दैत्याचार्यो ह्यजीवयत्

သူတို့သည် ကမ္ဘာလောကကို ကြောက်ရွံ့စေသော အလွန်ကြမ်းတမ်းသည့် စစ်ပွဲကြီးကို ဆင်နွှဲကြ၏။ ထိုစစ်မြေပြင်၌ သေဆုံးသွားသော ဒೈတျတို့ကို ဒൈတျအာචာရျက ပြန်လည် အသက်သွင်းလေ၏။

Verse 24

एतद्वृत्तं तु कैलासे सर्वे चैव न्यवेदयन् । क्रोधाच्छंभुस्तदा वाक्यं नंदिनं निजगाद ह

သူတို့အားလုံးက ကိုင်လာသ၌ ဖြစ်ရပ်အလုံးစုံကို လျှောက်တင်ကြ၏။ ထို့နောက် ဒေါသထန်သော သမ္ဘူ (ရှီဝ) သည် နန္ဒင်အား ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 25

गच्छ दैत्यालयं वीर द्रुतमेव ममाज्ञया । पश्यतां सर्वदैत्यानां दैत्येंद्रस्य च संसदि

“သွားလော့၊ သူရဲကောင်း၊ ငါ၏အမိန့်ဖြင့် ချက်ချင်း ဒೈတျာတို့၏ နေရာသို့ သွား၍ ဒೈတျာအရှင်၏ အစည်းအဝေးခန်းမသို့၊ ဒဲတျာအားလုံးကြည့်နေစဉ် ဝင်လော့။”

Verse 26

गृहीत्वा चिकुरेऽत्यर्थं भार्गवं तं दुरात्मकम् । लब्ध्वा चास्मत्सकाशं वै विह्वलं चानय क्षणात्

“အကျင့်ဆိုးသော ဘာရ္ဂဝကို ဆံပင်မှ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လော့; ထိန်းချုပ်ပြီးလျှင် ချက်ချင်း ငါ့ရှေ့သို့ ခေါ်လာ—တုန်လှုပ်၍ အားမဲ့နေသကဲ့သို့ ဆွဲခေါ်လာ။”

Verse 27

ततो नंदीश्वरः श्रीमान्पार्वतीपतिनेरितः । काव्यं तं कुंतले धृत्वा दैत्यानां पुरतो बलात्

ထို့နောက် ပါရဝတီပတိ (ရှီဝ) ၏ အမိန့်ဖြင့် ဂုဏ်ထူးရှင် နန္ဒီဣရှ္ဝရသည် ကာဝျကို ဆံပင်အမြီးမှ ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒဲတျာတို့ရှေ့သို့ အင်အားဖြင့် ဆွဲခေါ်လာ၏။

Verse 28

आनयंतं च तं दैत्या जघ्नुः प्रहरणैः शरैः । न शेकुस्ते रुजां कर्तुं नंदिनो बलशालिनः

သူကို ခေါ်လာစဉ် ဒဲတျာတို့က လက်နက်များနှင့် မြားများဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း အင်အားကြီး နန္ဒင်ကို နာကျင်မှု တစ်စက်မျှ မဖြစ်စေနိုင်ကြ။

Verse 29

देवानामग्रतो नंदी गृहीत्वा तं च कुंतले । हरस्य पुरतो हृष्टः सह तेन समाययौ

နတ်တို့၏ရှေ့မှောက်၌ နန္ဒီသည် သူ့ကို ဆံပင်မှ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်လျက် သူနှင့်အတူ ဟရ (ရှီဝ) ၏ရှေ့သို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 30

गृहीत्वा भार्गवं शंभुरसुराणां गुरुं रुषा । अगिलद्रौद्रमूर्तोऽसौ कालांतकसमः प्रभुः

အဆုရတို့၏ဂုရု ဘာရ္ဂဝ (ရှုကရ) ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ဒေါသထန်သော သမ္ဘူသည် သူ့ကို မျိုချလိုက်၏။ ရောဒြရုပ်ကို ခံယူသဖြင့် ထိုအရှင်သည် ကာလအဆုံး၌ ဖျက်ဆီးသူ ကာလန္တကနှင့် တူလာ၏။

Verse 31

ततो दैत्यपतिः क्रुद्धः सर्वसैन्यवृतो बली । दुद्राव शंकरं तत्र घोरैः प्रहरणादिभिः

ထို့နောက် ဒೈတျတို့၏အရှင်သည် ဒေါသထန်၍ စစ်တပ်အလုံးစုံဖြင့် ဝိုင်းရံထားသော အင်အားကြီးသူဖြစ်ကာ ထိုနေရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်နက်များဖြင့် ရှင်ကရကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်လာ၏။

Verse 32

त्रिदशाश्च तथा क्रुद्धास्ततो विद्याधरादयः । प्रययुः समरं तत्र दैत्यानां च भृशं रुषा

ထို့နောက် တြိဒသနတ်တို့လည်း ဒေါသထန်ကာ ဝိဒျာဓရတို့နှင့် အခြားသူများပါဝင်၍ ထိုနေရာ၌ ဒൈတျတို့ကို ဆန့်ကျင်ကာ ပြင်းထန်သော ရုဏ်းရမ်းမှုဖြင့် စစ်မြေသို့ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 33

एतस्मिन्नंतरे घोरं युद्धं भीष्मं समुत्थितम् । देवदानवयोरेवं सर्वलोकभयंकरम्

အဲဒီအချိန်အတွင်း နတ်နှင့် ဒာနဝတို့အကြား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာကာ လောကအားလုံးကို ထိတ်လန့်စေ하였다။

Verse 34

ततः प्रत्ययितास्त्रैश्च देवा निघ्नंति दानवान् । दनुजा निर्जरांस्तत्र विनिघ्नंति महाहवे

ထို့နောက် မန္တရစိဒ္ဓ အာஸ္တရများကို ကိုင်ဆောင်သော ဒေဝတို့သည် ဒာနဝတို့ကို ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်ကြ၏။ ထိုမဟာစစ်ပွဲတွင် ဒနု၏သားတို့ကလည်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကာ မသေမပျက် နိရ္ဇရ ဒေဝတို့ကို လဲကျစေကြ၏။

Verse 35

शातकुंभमयाङ्गैस्ते शरैर्वज्रसमानकैः । बिभिदू रत्नपुंखैश्च परस्परजयैषिणः

အချင်းချင်း အနိုင်ယူလိုသော စိတ်ပြင်းပြမှုဖြင့် သူတို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်စင်သော ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ဝဇ္ရကဲ့သို့ အင်အားကြီးသော၊ ရတနာဖြင့် အလှဆင်ထားသော အမြီးပါ မြားများဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထိုးဖောက်ကြ၏။

Verse 36

दीपयंति भृशं कांतैस्तद्गात्राणि नभांसि च । वीर्यवंतो महादैत्या न मोघैरस्त्रसंचयैः

သူတို့၏ တောက်ပသော ကိုယ်ခန္ဓာများသည် အလွန်ပြင်းထန်စွာ လင်းလက်တောက်လောင်ကာ ကောင်းကင်တိုင်အောင် ထွန်းညှိလေ၏။ အင်အားကြီး မဟာဒೈတျတို့သည် အကျိုးမဲ့သော အာယုဓသိုလှောင်များဖြင့် မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းထက် အာஸ္တရများဖြင့် စုံလင်ကြ၏။

Verse 37

हत्वा च पातयामासुः काश्यपाः सुरसत्तमाः । जगद्व्याप्तं महासैन्यं बलायुधसुसंवृतम्

သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကာရှျပဝంశမှ ဒေဝအထွဋ်အမြတ်တို့သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျံ့နှံ့နေသော မဟာစစ်တပ်ကြီးကို လဲကျစေကြ၏။ ထိုတပ်သည် အင်အားနှင့် အာယုဓများဖြင့် ကောင်းစွာ စုံလင်လျက်ရှိ၏။

Verse 38

नीतं क्षयं सुरैः सर्वैः शस्त्रैः प्रत्ययितैः क्षणात् । स्वयं च युध्यमानेन महादेवेन यत्नतः

ခဏတစ်လျှောက်အတွင်း ဒေဝအားလုံးသည် အစွမ်းသက်သေပြထားသော ရှස්တရများဖြင့် သူ့ကို ဖျက်ဆီးသတ်ဖြတ်ကြ၏။ ထို့ပြင် မဟာဒေဝသည်လည်း ကြိုးပမ်းအားထုတ်ကာ ကိုယ်တိုင် စစ်မြေပြင်သို့ ဆင်း၍ တိုက်ခိုက်တော်မူ၏။

Verse 39

शूलोद्धृतोपि सुचिरमविनष्टोऽथ नम्रधीः । अन्धको गणतां नीत्वा कृतो भृंगीरिटिर्द्विज

တိရစ္ဆူလ် (သုံးခေါင်းလှံ) ဖြင့် ထိုးစိုက်ထားသော်လည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာတိုင် မပျက်စီးခဲ့။ ထို့နောက် စိတ်နှလုံးနိမ့်ချ၍ အန္ဓကကို ဂဏ (Gaṇa) အဖြစ်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ၊ အို ဒွိဇ၊ ဘ္ရင်ဂီရိဋိ (Bhṛṅgīriṭi) ဟူ၍ ခန့်အပ်တော်မူ၏။

Verse 40

ततो देवान्समाभाष्य शुक्रमुद्गीर्णवान्शिवः । भूमौ निपतितो गर्भस्ततो भौम इति स्मृतः

ထို့နောက် ရှိဝသည် ဒေဝတော်များကို မိန့်ကြားပြီး သုကရ (သန့်ရှင်းသော မျိုးစေ့အင်အား) ကို ထုတ်လွှတ်တော်မူ၏။ ထိုဂರ್ಭသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သဖြင့် ‘ဘောမ’ (Bhauma) ဟူ၍—မြေမှ မွေးဖွားသူ—ဟု မှတ်သားကြ၏။

Verse 41

शुक्रश्शिवं समाभाष्य गतो दैत्यान्मुदान्वितः । एवं भौमस्समुत्पन्नो हरांशो भूसमुद्भवः

သုကရသည် ရှိဝနှင့် စကားပြောပြီး ပျော်ရွှင်စိတ်ဖြင့် ဒိုင်တျာများထံ သွားလေ၏။ ထိုသို့ဖြင့် ဘောမ (Bhauma) သည် ပေါ်ထွန်းလာ—ဟရ (ရှိဝ) ၏ အংশအဝတားဖြစ်၍ မြေမှ မွေးဖွားသူ ဖြစ်၏။

Verse 42

तस्य पूजा चतुर्थ्यां तु भौमवारे च सुव्रतैः । दशाद्यरिष्टे च तथा गोचरेऽनिष्टराशिगे

သုဝရတ (ကောင်းမွန်သော ဝတ်ပြုသစ္စာ) ရှိသူတို့သည် စတုရ္ထီ တိထီနေ့နှင့် ဘောမဝါရ (အင်္ဂါနေ့) တွင် ထိုသူကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် မကောင်းသော ဂြိုဟ်ကာလများ—ဥပမာ အဆိုး daśā ကာလ—နှင့် gocara (လှည့်လည်တည်နေရာ) အရ မအောင်မြင်သော ရာသီပေါ်လာသည့်အခါတွင်လည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 43

त्रिकोणे मंडले चैव रक्तपुष्पानुलेपनैः । एवं वै पूजितो भौमः प्रयच्छति मतिं धनम्

ဘောမ (မင်္ဂလာ/မားစ်) ကို တြိဂံပုံ မဏ္ဍလအတွင်း ပူဇော်၍ အနီရောင်ပန်းများဖြင့် လိမ်းပွတ်အနုလေပန ပြုလျှင်၊ ထိုသို့ သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြုခံရသော ဘောမသည် ဉာဏ်ပညာနှင့် ဓနကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 44

पुत्रान्सुखंयशश्चैवकिंभूयःश्रोतुमिच्छसि । व्यास उवाच । एतद्वः कथितं शिष्या धर्माख्यानं शुभावहम्

“သားတို့ရေ၊ သုခနှင့် ဂုဏ်သတင်းလည်း ရပြီ—နောက်ထပ် ဘာကို ကြားလိုသေးသနည်း?” ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– “အို တပည့်တို့၊ ကောင်းမြတ်၍ ကယ်တင်အကျိုးပေးသော ဓမ္မကထာကို သင်တို့အား ပြောပြီးပြီ”

Verse 45

यच्छ्रुत्वा न पुनर्भूयो जायते म्रियतेपि वा । द्विजातीनां पुण्यदं च संसेव्यं च शुभेप्सुभिः

ဤကို ကြားနာလျှင် ထပ်မံ မွေးဖွားခြင်း မရှိ၊ ထပ်မံ သေဆုံးခြင်းလည်း မရှိ။ ဒွိဇတို့အတွက် ပုဏ္ဏိယကို ပေးကာ မင်္ဂလာကို ရှာဖွေသူတို့က လိုက်နာဆည်းကပ်သင့်သည်။

Verse 46

यथासुखं च गच्छध्वं कृतकृत्या ममाज्ञया । ब्रह्मोवाच । एवं विश्राव्य भगवान्व्यासः सत्यवतीसुतः

ဗြဟ္မာ မိန့်တော်မူသည်– “ငါ၏ အမိန့်ဖြင့် သင်တို့၏ တာဝန် ပြီးစီးပြီ; ယခု စိတ်ကြိုက် သွားကြလော့။” ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် သတ္တဝတီ၏ သားတော် ဘဂဝန် ဗျာသသည် သင့်တော်သလို ဆက်လက် လှုပ်ရှား하였다။

Verse 47

निर्णीय धर्मं विविधं शम्याप्रासमगात्सुत । त्वमपि श्रद्धया वत्स ज्ञात्वा तत्त्वं यथासुखम्

ဓမ္မ၏ အမျိုးမျိုးသော ပုံစံများကို ဆုံးဖြတ်သိမြင်ပြီးနောက်၊ အို သားရေ၊ သူသည် ရှမယာပရာသသို့ သွားလေ၏။ သင်လည်း ချစ်လှစွာသော ကလေးရေ—ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် တတ္တဝကို သိမြင်ပြီး—စိတ်ကြိုက် သက်သာစွာ နေထိုင်လော့။

Verse 48

विहरस्व यथाकालं गायमानो हरिं मुदा । लोकान्धर्मं चोपदिशन्प्रीणयन्जगतां गुरुम्

အချိန်သင့်သလို လှည့်လည်သွားလာ၍ ပျော်ရွှင်စွာ ဟရီ၏ ဂုဏ်တော်ကို သီဆိုလော့။ လူတို့အား ဓမ္မကို သင်ကြားညွှန်ပြကာ လောက၏ ဂုရုကို ပီတိဖြစ်စေ။

Verse 49

पुलस्त्य उवाच । इत्युक्तः प्रययौ भूप नारदो गंधमादनम् । नारायणं मुनिवरं द्रष्टुं बदरिकाश्रमे

ပုလஸ္တျက ပြောသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အို မင်းကြီး၊ နာရဒသည် ဂန္ဓမာဒနသို့ ထွက်ခွာ၍ ဘဒရီ အာရှရမ၌ အမြတ်မုနိ နာရာယဏ၏ ဒർശနကို ရယူရန် သွားလေ၏။

Verse 81

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे भौमोत्पत्तिपूजनं नामैकाशीतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်သော သီရိပဒ္မပုရာဏ အပိုင်းပထမ စೃષ્ટိခဏ္ဍ၌ “ဘောမ၏ ပေါ်ပေါက်ခြင်းနှင့် ပူဇော်ပွဲ” ဟူသော အခန်း ၈၁ သည် ပြီးဆုံးလေ၏။