Adhyaya 80

Verse 1

वैशंपायन उवाच । श्रुतो ग्रहेश्वरस्यैष प्रभावस्त्वत्प्रसादतः । रव्यादीनां ग्रहाणां च साधनं नो वद द्विज

ဝૈရှံပာယနက ဆိုသည်– “သင်၏ကရုဏာကြောင့် ဂြဟာတို့၏ အရှင်၏ မဟာတန်ခိုးကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြားသိရပြီ။ ယခု အို ဒွိဇ၊ နေမှစ၍ ဂြဟာတို့နှင့် ဆိုင်သော စာဓန/အုပာယကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပါ။”

Verse 2

के ते रव्यादयस्तेषां कथं तोषः कथं प्रियम् । काले देशे तु संप्राप्ते दर्शनं तच्छिवाशिवम्

နေမှစသော သူတို့သည် မည်သူများနည်း။ မည်သို့ ပြည့်ဝပျော်ရွှင်စေ၍ မည်သည်ကို နှစ်သက်ကြသနည်း။ ထိုက်တန်သော အချိန်နှင့် နေရာ ရောက်လာသော် ထိုမြင်တွေ့မှုသည် မင်္ဂလာ သို့မဟုတ် အမင်္ဂလာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 3

व्यास उवाच । ग्रहादयो ये लोके तु भुंजंति पुण्यपातकम् । शिवाशिवं च कुर्वंति विश्वकर्मक्षयाय वै

ဗျာသက ဆိုသည်– “ဤလောက၌ ဂြဟာတို့နှင့် အခြားကောင်းကင်သက်ရောက်မှုများသည် သတ္တဝါတို့အား ပုဏ္ဏနှင့် ပာပ၏ အကျိုးကို ခံစားစေသည်။ မင်္ဂလာနှင့် အမင်္ဂလာကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ စုဆောင်းထားသော ကမ္မ၏ ကုန်ခမ်းခြင်းအတွက် အမှန်တကယ် ဖြစ်သည်။”

Verse 4

सूरः कालोंतको ज्ञेयो जनेषु च ग्रहेषु च । तिग्मसौम्याच्च योगात्स निग्रहानुग्रहे प्रभुः

နေမင်းကို “ကာလ” (အချိန်) ဟူ၍လည်း၊ လူတို့နှင့် ဂြိုဟ်တို့အကြား၌ အဆုံးသတ်စေသူဟူ၍လည်း သိမှတ်ရမည်။ ပြင်းထန်မှုနှင့် နူးညံ့မှုတို့ ပေါင်းစည်းရာမှ၊ ထိန်းချုပ်တားဆီးလည်း ပြု၍ ကရုဏာအနုဂ्रहလည်း ပေးတော်မူသော အရှင်ဖြစ်သည်။

Verse 5

ग्रहभावाच्च तस्यैव संतोषं निगदाम्यहम् । उदुम्बरपलाशाभ्यां पल्लवाभ्यां जुहोति यः

ယခု ဂြိုဟ်ဒေဝတား၏ သဘောသဘာဝအတိုင်း စိတ်ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စေခြင်းကို ငါဆိုမည်။ ဥဒုမ္ဗရနှင့် ပလာရှ သစ်ပင်တို့၏ နုနယ်သော အရွက်ပင်ပေါက်များဖြင့် ဟောမ (မီးပူဇော်) ပြုသူသည် ထိုဒေဝတားကို ပျော်ရွှင်စေသည်။

Verse 6

आकृष्णेनेति मंत्रेण मूलकेनाथ शांतये । जुहुयादाज्ययुक्ताभ्यामभीष्टफलहेतवे

ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် သက်သာစေခြင်းအတွက် “ākṛṣṇeneti” မန္တရဖြင့် မူလက (အမြစ်) မန္တရကို အားထားကာ ဂျီ (ghee) ပါသော အာဟုတိကို ပူဇော်ရမည်။ ထိုသို့ပူဇော်ခြင်းသည် လိုလားသည့် အကျိုးဖလ ရရှိစေသော အကြောင်းတရားဖြစ်သည်။

Verse 7

शांतये सर्वरोगाणां वधबंधविमोचने । एकैकेन तु मंत्रेण होतव्यं च शतंशतम्

ရောဂါအားလုံး ငြိမ်းစေခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်မှုနှင့် ချည်နှောင်မှုတို့မှ လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် မန္တရတစ်ပုဒ်စီအလိုက် အာဟုတိကို တစ်ရာတစ်ရာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 8

शितं चच्छागलं दद्यात्सूरायादित्यवासरे । भोजयेद्ब्राह्मणान्शक्त्या हव्यकव्यैर्मनोहरैः

အာဒိတျဝါသရ (တနင်္ဂနွေ) တွင် နေဒေဝတား စူရျယအား အဖြူရောင် ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ဆက်ကပ်လှူဒါန်းရမည်။ ထို့ပြင် ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဗြာဟ္မဏများကို စိတ်နှစ်သက်ဖွယ် ဟဗျ (ဒေဝများအတွက်) နှင့် ကဗျ (ဘိုးဘွားပိတೃများအတွက်) ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးရမည်။

Verse 9

सप्तम्यां च सिते पक्षे पंचदश्यां तथैव च । रोगाद्विमुच्यते रोगी न रोगात्कृच्छ्रमेष्यति

လင်းပက္ခ၏ သတ္တမတိထိနှင့် ထို့အတူ ပဉ္စဒသမတိထိတွင်လည်း နာမကျန်းသူသည် ရောဂါမှ လွတ်မြောက်၍ ရောဂါကြောင့် ထပ်မံဒုက္ခမရောက်တော့။

Verse 10

परमं चामरं सत्वमाब्रह्मस्तंबमात्रके । ब्रह्मांडे चाणुमात्रे च सूरः संभावयिष्यते

အမြင့်မြတ်၍ မသေမပျောက်သော သတ္တဝါတရား—ဗြဟ္မာမှ မြက်တံတစ်ချောင်းအထိ ပျံ့နှံ့သော—ပညာရှိတို့က စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်တရားထိုင်ကြသည်၊ ဗြဟ္မာဏ္ဍ၏ အကျယ်အဝန်း၌ဖြစ်စေ အဏု၏ အလွန်သေးငယ်မှု၌ဖြစ်စေ။

Verse 11

संहारांतं क्रमात्सर्वमुत्पत्तिस्थितिकारणात् । प्राणसर्गे जनानां स पाता विश्वचरस्तनौ

ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် တည်တံ့ခြင်း၏ အကြောင်းမှ သူသည် အရာအားလုံးကို အဆင့်ဆင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အဆုံးတိုင်အောင် ဆောင်ယူသွားသည်။ သက်ရှိတို့၏ ပရాణစီးဆင်းမှု၌ သူသည် ကာကွယ်ရှင်—ကိုယ်ထည်ယူ၍ ကမ္ဘာလောက၌ လှည့်လည်နေသူဖြစ်သည်။

Verse 12

मृत्युकाले तनोर्मध्यात्प्राणेन सह गच्छति । शीर्षान्तस्थः सदा चंद्रो द्विरष्टकलया युतः

သေဆုံးချိန်တွင် ၎င်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာအလယ်မှ ပရాణနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။ ခေါင်းထိပ်၌ လမင်းသည် အမြဲတည်ရှိ၍ ကလာ ဆယ့်ခြောက်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသည်။

Verse 13

अहर्निशं सुधावृष्टिं देहे वर्षत्यधोमुखः । जंतवस्तेन जीवंति महासत्वानुमात्रकाः

အောက်မျက်နှာမူသူသည် နေ့ညမပြတ် ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ သုဓာ(အမရတရည်) မိုးရွာသကဲ့သို့ ချသွန်းသည်။ ထိုကြောင့် သက်ရှိတို့သည် အသက်ရှင်ကြသည်—မိမိတို့၏ မဟာသတ္တဝါဓာတ် အတိုင်းအတာအလျောက်။

Verse 14

उर्व्यां सस्यानि पुष्णाति तथा स्थावरजंगमान् । एताभ्यां पुष्पवद्भ्यां च धारितं जनितं जगत्

မြေပြင်ပေါ်၌ သီးနှံများ ပျိုးထောင်အာဟာရရပြီး၊ မရွေ့မလျားသောနှင့် ရွေ့လျားသော သတ္တဝါတို့လည်း ပျိုးပင်ပေါက်ပွားအာဟာရရသည်။ ပန်းကဲ့သို့ ကရုဏာပြည့်ဝသော ထိုနှစ်ပါးကြောင့်ပင် လောကသည် ထောက်တည်၍ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 15

तयोराराधनात्पुष्टिः सदा पुण्यापरार्धिका । साधयेत्सर्वकार्याणि साधकः सर्वदा शुचिः

ထိုနှစ်ပါးကို အာရాధနာပူဇာပြုလျှင် အာဟာရပျိုးထောင်မှုနှင့် စည်းစိမ်တိုးတက်မှုကို အမြဲရရှိပြီး၊ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏားလည်း မပြတ်တိုးပွားသည်။ သာဓက—အမြဲသန့်ရှင်းသူ—ကိစ္စအားလုံးကို အောင်မြင်စေသည်။

Verse 16

न पूजयति यो मोहात्सुधांशुं मानवाधमः । आयुस्तस्य क्षयं याति नरकं चाधिगच्छति

မောဟကြောင့် စုဓာံရှု—လ—ကို မပူဇာမပြုသူသည် လူတို့အနက် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူ၏အသက်တာသည် လျော့နည်းပျက်စီးသွားပြီး နရကသို့ ရောက်သည်။

Verse 17

निष्कलंक कलाधार गंगाधर शिरोमणे । द्वितीयायां जगन्नाथ तुभ्यं चंद्र नमोस्तु ते

အမဲကင်းစင်သော လ၊ ကလာများကို ထမ်းဆောင်သူ၊ ဂင်္ဂါဓရ (ရှီဝ) ၏ ဦးထိပ်မဏိတော်! ဒုတိယတိထိ၌၊ လောကနာထ၊ ချန္ဒြာတော်၊ သင့်အား နမောස්တုတေ—နမस्कारပါ။

Verse 18

तिथिमन्यामनुप्राप्य नमस्कारं विधोरपि । प्रकरोति नरो यस्तु सोभीष्टं फलमाप्नुयात्

အခြားတိထိတစ်ရက်သို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ ဗိဓု—လ—ကိုတောင် နမस्कारပြုသူသည် မိမိလိုလားသော အကျိုးဖလကို ရရှိမည်။

Verse 19

अत्रिनेत्रोद्भव श्रीमन्क्षीरोद मथनोद्भव । महेशमुकटावास तुभ्यं चंद्र नमोस्तुते

အတရီရသေ့၏ မျက်စိမှ ပေါ်ထွန်း၍၊ နို့ပင်လယ်ကို မွှေထုတ်ရာမှ ထင်ရှားလာကာ၊ မဟေရှ (ရှီဝ) ၏ မကူဋ်ပေါ်၌ နေထိုင်သော ဂုဏ်ထူးမြတ်သည့် လမင်းတော်—အို ခန္ဒြာ၊ သင့်အား ဂါရဝနမಸ್ಕာရ ပြုပါ၏။

Verse 20

दिव्यरूप नमस्तुभ्यं सुधाकर जगत्पते । शुक्लपक्षे तथा कृष्णे त्रियामायां विदुर्बुधाः

ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိတော်မူသော အရှင်—သင့်အား နမಸ್ಕာရပါ၏၊ အို သုဓာကရ၊ လောက၏ အရှင်။ လင်းပက္ခနှင့် မှောင်ပက္ခ နှစ်ဖက်လုံးတွင်၊ ည၏ သုံးယာမအတွင်း သင့်အာနုභာဝကို ပညာရှိတို့ သိကြ၏။

Verse 21

ऊं ह्रां ह्रीं सोमाय नमः इति जप्यमंत्रः । प्रभाते जपनीयः । एवं यः पूजयेत्सोमं श्रावयेच्च शृणोति वा । स पीयूषसमो लोके भवेज्जन्मनि जन्मनि

“ဩṁ ဟြာṁ ဟြီṁ—ဆိုမအား နမಃ” ဟူသည်မှာ ဂျပ်ရန် မန္တရဖြစ်၍ မနက်အရုဏ်တွင် ဂျပ်သင့်၏။ ထို့ကြောင့် ဆိုမကို ပူဇော်သူ—အခြားသူများအား ရွတ်ဖတ်စေ၍ နားထောင်စေသူဖြစ်စေ၊ သာမန်နားထောင်သူဖြစ်စေ—လောက၌ အမృతတူ ဖြစ်လာပြီး မွေးဖွားသမျှ ဘဝတိုင်းတွင် ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 22

एवं सहस्रनाम्ना यः स्तौति पूजयते भुवि । सोऽक्षयं लभते स्वर्गं पुनरावृत्तिदुर्लभम्

ဤသို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် အမည်တစ်ထောင်ဖြင့် စတုတိပြု၍ ပူဇော်သူသည် မပျက်မယွင်းသော ဆွರ್ಗကို ရရှိ၏—ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်း (ပြန်မွေးဖွားခြင်း) ကြောင့် ဆုံးရှုံးရန် ခက်ခဲသော ဆွర్గတည်း။

Verse 23

इति सोमपूजा । पित्तले भाजने कांस्ये दधिपूर्णे घृते शिवे । न्यूनोऽधिकस्तु विभवाच्छ्रुत्वा कर्मविमत्सरः

ဤသည်မှာ ဆိုမပူဇော်ပွဲ ဖြစ်၏။ ပိတၱလ (ကြေးဝါ) ပန်းကန်၌၊ ကာṃစျ (ခေါင်းလောင်းသတ္တု) ခွက်၌၊ ဂျီ (ghee) ဖြင့် ပြည့်စုံသော ဒဓိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်) ကို မင်္ဂလာအလှူအဖြစ် ဆက်ကပ်ရမည်။ အလှူနည်းသော်လည်းကောင်း များသော်လည်းကောင်း ကိုယ့်အင်အားအလိုက် ဖြစ်၏; ဤကိုကြားပြီးနောက် မနာလိုမုန်းတီးမှုကင်းစွာဖြင့် ကర్మကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 24

स्वर्णे वा राजते वारे सौम्ये कृष्णभवे बुधम् । संस्थाप्य सर्वसंस्थाने दद्याद्बहुसुताय च

လင်းပက္ခ (သုက္လပက္ခ) အတွင်းရှိ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် ရွှေ သို့မဟုတ် ငွေဖြင့် ပြုလုပ်သော ဘုဓ (မက်ကူရီ) ရုပ်တော်ကို သန့်ရှင်း၍ ပူဇော်သတ်မှတ်ထားသော နေရာ၌ တင်သွင်းတည်ထားပြီး၊ သားယောက်ျားများစွာရစေမည့် ကောင်းချီးကို ဆန္ဒပြုကာ ဒါနပြုရမည်။

Verse 25

परं भवति सौभाग्यं पीयूषादधिकं भृशम् । स्त्रीणां च पुरुषाणां च न दौर्भाग्यं कदाचन

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ကံကောင်းခြင်း ပေါ်ထွန်းလာ၍ အမృతထက်ပင် အလွန်ထူးမြတ်၏။ ထို့နောက် မိန်းမနှင့် ယောက်ျား အားလုံးအတွက် ကံဆိုးခြင်း မည်သည့်အခါမျှ မဖြစ်ပေါ်တော့။

Verse 26

रूपसौभाग्यकामोहं दधिपूर्णं च भाजनम् । ददामि कांस्यपात्रस्थं देहि सौभाग्यरूपकम्

ရုပ်ရည်လှပမှုနှင့် ကံကောင်းခြင်းကို ဆန္ဒပြု၍ ကန်စ (ကြေး) ပန်းကန်အတွင်း ထားသော ဒဓိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်) ပြည့်ဝသည့် ဤအိုးကို ငါ ပူဇော်ဒါနပြု၏။ ရုပ်ရည်နှင့် မင်္ဂလာကံကောင်းခြင်းကို ငါ့အား ပေးသနားတော်မူပါ။

Verse 27

द्विजाय वाक्यपूर्वेण दद्याद्विमत्सरो नरः । शक्तितो दक्षिणा देया तथा वस्त्रादिकं नवम्

မနာလိုစိတ်ကင်းသော လူသည် အရင်ဦးစွာ လေးစားသည့် စကားဖြင့် ပြောဆိုပြီးနောက် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံသို့ ဒါနပေးရမည်။ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဒက္ခိဏာ ပေးကာ အသစ်သော အဝတ်အစား စသည်တို့ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 28

भोज्यान्नं सर्वसम्पूर्णं तांबूलं सुमनोहरम् । पुष्पमालादिकं दद्याद्रूपसौभाग्यहेतवे

ရုပ်ရည်လှပမှုနှင့် ကံကောင်းခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းဖြစ်စေရန် အစားအစာပြည့်စုံစွာ ပြင်ဆင်ထားသည့် ဘောဇ္ဈာန်၊ စိတ်နှစ်သက်ဖွယ် တမ္ဗူလ (ပန်) နှင့် ပန်းမော်လီ စသည်တို့ကို ပူဇော်ဒါနပြုရမည်။

Verse 29

एवं यः कुरुते दानं सोमोद्दिष्टं द्विजातये । स्वर्लोके नरलोके वा रूपसौभाग्यभुग्भवेत्

ဤသို့ စောမ (Soma) အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ဒါနကို ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံ ပူဇော်လှူဒါန်းသူသည် ကောင်းကင်လောက၌ဖြစ်စေ လူ့လောက၌ဖြစ်စေ ရုပ်လှပမှုနှင့် ကံကောင်းခြင်းကို ခံစားရ၏။

Verse 80

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे सोमार्चनं । नामाशीतितमोऽध्यायः

ဤသို့ သီရိပဒ္မပုရာဏ၏ ပထမစာအုပ် စೃષ્ટိခဏ္ဍ၌ “စောမာရ္စန (Soma ကို ပူဇော်ခြင်း)” ဟူသော အရှစ်ဆယ်မြောက် အခန်းသည် ဤနေရာတွင် ပြီးဆုံး၏။