Adhyaya 77

Verse 1

वैशंपायन उवाच । प्रभवत्ययमाकाशे नित्यं द्विजवर प्रभो । कोऽयं को वा प्रभावोस्य कुत्र जातो घृणीश्वरः

ဝైရှမ္ပာယနက ပြောသည်—“အရှင်ဘုရား၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအရှင်! ဤအရာသည် ကောင်းကင်၌ အမြဲတမ်း တောက်ပလျက်ရှိသည်။ သူသည် မည်သူနည်း? သူ၏ အာနုဘော်သည် အဘယ်နည်း? ကిరణတို့၏ အရှင်—နေမင်း—သည် မည်သည့်နေရာ၌ မွေးဖွားသနည်း?”

Verse 2

किं करोति हि कार्यं वै यतो रश्मिमयो भृशम् । देवैर्मुनिवरैस्सिद्धैश्चारणैर्दैत्यराक्षसैः

သူသည် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော ကိစ္စကို အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်သနည်း၊ ထို့ကြောင့် ကిరణမယ ဖြစ်၍ အလွန်တောက်ပလာသည်—ဒေဝများ၊ မုနိအမြတ်များ၊ စိဒ္ဓများ၊ ချာရဏများ၊ ထို့ပြင် ဒိုင်တျာနှင့် ရာက္ခသတို့ကပါ အသိအမှတ်ပြုကြသနည်း။

Verse 3

निखिलैर्मानुषैः पूज्यः सदैव ब्राह्मणादिभिः । व्यास उवाच । परमं ब्रह्मणस्तेजो ब्रह्मदेहाद्विनिस्सृतम्

သူသည် လူအပေါင်းတို့က အမြဲတမ်း ပူဇော်ထိုက်သူဖြစ်၍၊ ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် အခြားသူတို့ကလည်း နိစ္စတမ်း ဂုဏ်ပြုကြသည်။ ဗျာသ မုနိက ဆိုသည်– “ဗြဟ္မန်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး တేజော၊ ဗြဟ္မာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်လာ၍…”

Verse 4

साक्षाद्ब्रह्ममयं विद्धि धर्मकामार्थमोक्षदम् । मयूखैर्निर्मलैः कूटमतिचंडं सुदुःसहम्

၎င်းကို တိုက်ရိုက် ဗြဟ္မန်မယ ဖြစ်သည်ဟု သိမှတ်လော့။ ဓမ္မ၊ ကာမ၊ အර්ထ နှင့် မောက္ခကို ပေးတော်မူ၏။ အညစ်အကြေးကင်းသော ရောင်ခြည်များဖြင့် မမှန်ကန်သော အမြင်၏ ကြမ်းတမ်း၊ ခေါင်းမာ၍ ခံမရသော အင်အားကို နှိမ်နင်းတော်မူသည်။

Verse 5

दृष्ट्वा प्रदुद्रुवुर्लोकाः करैश्चंडैः प्रपीडिताः । ततश्च सागराः सर्वे वरनद्यो नदादयः

ဤအရာကို မြင်သဖြင့် လူအများသည် ကြမ်းတမ်းသော လက်များ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှားထွက်ပြေးကြသည်။ ထို့နောက် သမုဒ္ဒရာအပေါင်း၊ မြတ်သော မြစ်များ၊ ချောင်းများ စသည်တို့လည်း လှုပ်ရှားကာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်လာသည်။

Verse 6

शुष्यंति जंतवस्तत्र म्रियंते चातुरा जनाः । अथ शक्रादयो देवा ब्रह्माणं समुपागताः

အဲဒီနေရာတွင် သတ္တဝါများ ခြောက်သွေ့ညှိုးနွမ်းလာပြီး၊ ကျွမ်းကျင်သူများတောင် သေဆုံးလာကြသည်။ ထို့နောက် သက္က (အိန္ဒြာ) နှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် ဗြဟ္မာထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

Verse 7

इममर्थं तदा प्रोचुर्देवांश्च विधिरब्रवीत् । आदिर्ब्रह्मतनोर्देवाः सत्त्वगो जनकः प्रभुः

ထိုအကြောင်းကို အချိန်นั้น ဒေဝတားတို့က လျှောက်တင်ကြပြီး၊ စီမံတော်မူသူ ဗြဟ္မာက ဒေဝတားတို့အား မိန့်တော်မူသည်– “ဗြဟ္မာ၏ ကိုယ်တန်မှ အာဒိပရဘု—သတ္တဝဂုဏ်၌ တည်ရှိသူ—သည် မိဘဖြစ်သော ဇနက၊ အရှင်အုပ်စိုးသူအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။”

Verse 8

अयं रजोमयः साक्षात्सुधांशुस्तनुमध्यगः । एताभ्यां पालिता लोकास्त्रैलोक्ये सचराचराः

ဤအရာသည် ရဇဂုဏ်၏သဘောတရားဖြစ်၏။ ထို့ပြင် စုဓာံရှုဟုခေါ်သော လသည် ကိုယ်ခန္ဓာအလယ်၌ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေ၏။ ဤနှစ်ပါးကြောင့် သုံးလောကရှိ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးကို ထိန်းသိမ်းပေးသည်။

Verse 9

दिव्योपपादका देवा ये वात्रैव जरायुजाः । अंडजाः स्वेदजाश्चैव ये वात्रैवोद्भिज्जादयः

ဒိဗ္ဗမူလရှိသော ဒေဝတားတို့နှင့် ဤနေရာ၌ပင် ဇရာယုဇ (အမိဝမ်းမှ) မွေးဖွားသူတို့၊ အဏ္ဍဇ (ဥမှ) နှင့် ဆွေဒဇ (ချွေးမှ) မွေးဖွားသူတို့၊ ထို့အတူ ဤနေရာ၌ပင် ဥဒ္ဘိဇ (မြေမှပေါက်ထွက်သူ) စသည့်အရာအားလုံး ရှိနေကြသည်။

Verse 10

सूर्यस्यास्य प्रभावं तु वक्तुमेव न शक्नुमः । अनेन रक्षिता लोका जनिताः पालिता ध्रुवम्

ဤနေမင်း၏ အာနုဘော်ကို ပြောဆိုဖော်ပြရန်တောင် မစွမ်းနိုင်ကြ။ သူ့ကြောင့်ပင် လောကများသည် အမှန်တကယ် ကာကွယ်ခံရ၍ ပေါ်ပေါက်လာကာ ထိန်းသိမ်းခံရသည်။

Verse 11

अस्यैव सदृशो नास्ति सर्वेषां परिरक्षणात् । यं च दृष्ट्वाप्युषःकाले पापराशिः प्रलीयते

အားလုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သဖြင့် သူနှင့်တူသူ မရှိ။ ထို့ပြင် အရုဏ်တက်ချိန်၌ သူ့ကို မျက်မြင်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ပ罪အစုအဝေးကြီးသည် ပျော်လဲပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 12

तमाराध्य जना मोक्षं साधयंति द्विजातयः । संध्योपासनकाले तु विप्रा ब्रह्मविदः किल

သူ့ကို အာရာဓနာပြုခြင်းဖြင့် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့သည် မောက္ခကို ရရှိစေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် သန္ဓျာဩပာသနာ အချိန်၌ ဝိပရ (ဗြာဟ္မဏ) တို့ကို ဘြဟ္မန်ကို သိသူဟု ဆိုကြသည်။

Verse 13

उद्बाहवो भवंत्येव ते च देवप्रपूजिताः । अस्यैव मंडलस्थां च देवीं संध्यास्वरूपिणीं

အမှန်တကယ်ပင် ဤအရာတို့သည် ဥဒ္ဗာဟ (udbāha) ဟူ၍ ဖြစ်လာကာ ဒေဝတားတို့က ပူဇော်ကြသည်။ ထိုမဏ္ဍလအတွင်း၌ပင် စန္ဓျာ (ဆည်းဆာ) ရူပရှိသော ဒေဝီ တည်ရှိနေသည်။

Verse 14

समुपास्य द्विजास्सर्वे लभंते स्वर्गमोक्षकौ । धरायां पतितोच्छिष्टाः पूतास्ते चास्य रश्मिभिः

သူ့ကို ဥပာသနာပြုလျှင် ဒွိဇတို့အားလုံးသည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခ—နှစ်ပါးလုံးကို ရရှိကြသည်။ မြေပေါ်သို့ ကျသွားသော အကျန်အကြွင်းများပင် သူ၏ ရောင်ခြည်ကြောင့် သန့်စင်လာသည်။

Verse 15

संध्योपासनमात्रेण कल्मषात्पूततां व्रजेत् । दृष्ट्वा चांडालकं गोघ्नं पतितं कुष्ठसंगतम्

စန္ဓျာ ဥပာသနာကိုသာ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့်ပင် လူသည် အပြစ်ကင်းစင်သန့်ရှင်းမှုသို့ ရောက်နိုင်သည်။ ချဏ္ဍာလ၊ နွားသတ်သူ၊ ပျက်စီးကျဆုံးသူ သို့မဟုတ် ကုဋ္ဌ (လက်ပရိုစီ) ရောဂါရှိသူကို မြင်သော်လည်း ထိုသန့်ရှင်းမှု မပျက်စီး။

Verse 16

महापातकसंकीर्णमुपपातकसंवृतम् । पश्यंति ये नरास्सूरं ते पूता गुरुकिल्बिषात्

မဟာပာတက အပြစ်ကြီးများကြောင့် မညစ်မလွတ် ဖြစ်ပြီး အပပာတက အပြစ်ငယ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသူတို့ပင်—နေမင်း (စူရျ) ကို မြင်သူမည်သူမဆို ပြင်းထန်သော အပြစ်မှ သန့်စင်လာသည်။

Verse 17

अस्योपासनमात्रेण सर्वरोगात्प्रमुच्यते । नांधत्वं न च दारिद्र्यं दुःखं न च शोच्यताम्

ဤအရာကို ဥပာသနာပြုခြင်းသာဖြင့် ရောဂါအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။ မျက်ကန်းခြင်းမရှိ၊ ဆင်းရဲခြင်းမရှိ၊ ဒုက္ခမရှိ—ထို့ကြောင့် မငိုကြွေးကြပါနှင့်။

Verse 18

लभते च इहामुत्र समुपास्य विरोचनम् । अदृष्टा नैव लोकैश्च देवा हरिहरादयः

ဗိရောစနကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်အုပ်သိမ်းလျှင် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံး၌ အကျိုးဖလ ရရှိ၏။ ဟရီနှင့် ဟရ (ရှီဝ) စသော နတ်တို့ကို လူတို့သည် တိုက်ရိုက် မမြင်နိုင်ကြသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 19

ध्यानरूपप्रगम्यास्ते दृष्टो देवो ह्ययं स्मृतः । देवा ऊचुः । अस्तु प्रसादनाराध्यश्चास्तूपासनपूजनम्

သမาธိဓာန်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်အားဖြင့်သာ သင်ကို ရောက်နိုင်၏။ ထို့ကြောင့် ဤအရှင်ကို ဓာန်တွင် ‘မြင်တွေ့ရသော’ အဖြစ် သတိရကြသည်။ နတ်တို့က ဆိုသည်—“ထိုသို့ဖြစ်စေ—ကရုဏာပေးရန် အရాధနာပြုကြစို့၊ ဘက္တိနှင့် ပူဇော်ပွဲပင် တည်စေကြစို့။”

Verse 20

अस्यैव दर्शनं ब्रह्मन्प्रलयानलसंमितम् । सर्वे नरादयस्सत्वा मृतावस्थां गता भुवि

အို ဘြာဟ္မဏ! ဤအရာကို မြင်ရုံသာလျှင် ပရလယမီးနှင့် တူ၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူတို့စသော သတ္တဝါအားလုံးသည် သေသကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ကျရောက်လဲကျသွားကြ၏။

Verse 21

अस्य तेजःप्रभावेण प्रणष्टास्सागरादयः । न समर्था वयं सोढुं कथमन्ये पृथग्जनाः

သူ၏ တေဇောရောင်ခြည်၏ အာနုဘော်ကြောင့် သမုဒ္ဒရာတို့စသည်ပင် ပျက်စီးသွားကြ၏။ ကျွန်ုပ်တို့တောင် မခံနိုင်သေးလျှင် အခြား သာမန်သတ္တဝါများက မည်သို့ ခံနိုင်မည်နည်း။

Verse 22

तस्मात्तवप्रसादाच्च पूजयामो यथा रविम् । यजंति च नरा भक्त्या तदुपायो विधीयताम्

ထို့ကြောင့် သင်၏ ပရသာဒကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် နေမင်းကို ပူဇော်သကဲ့သို့ သင်ကိုလည်း ပူဇော်ကြ၏။ လူတို့လည်း ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကြသဖြင့် ထိုအတွက် သင့်လျော်သော နည်းလမ်းနှင့် အမိန့်ဗိဓာန်ကို သတ်မှတ်ပေးပါ။

Verse 23

देवानां वचनं श्रुत्वा गतो ब्रह्मखगेश्वरम् । गत्वा स्तोतुं समारेभे सर्वलोकहिताय वै

နတ်တို့၏စကားကို ကြားနာပြီးနောက် သူသည် ဗြဟ္မာထံသို့ သွားခဲ့သည်—ငှက်မင်း၏ အရှင်; ရောက်သည်နှင့် လောကအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် စတုတိကို စတင်ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 24

देवत्वं सर्वलोकस्य चक्षुर्भूतो निरामयः । ब्रह्मरूपधरः साक्षाद्दुष्प्रेक्ष्यः प्रलयानलः

သူသည် လောကအားလုံး၏ ဒေဝတတ္တဝါ—စကြဝဠာ၏ မျက်စိ၊ ရောဂါကင်းစင်သူ။ အမှန်တကယ် ဗြဟ္မာရုပ်ကို ဆောင်ထား၍ ပျက်သုဉ်းမီးကဲ့သို့ မြင်ရခက်လှ၏။

Verse 25

सर्वदेवस्थितस्त्वं हि सदा वायुसखस्तनौ । अन्नादिपाचनं त्वत्तो जीवनं च भवेद्ध्रुवम्

အရှင်သည် နတ်အားလုံး၏ အဓိဋ္ဌာန်အဖြစ် အမြဲတည်ရှိ၍ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ ပရာဏ-ဝါယု၏ မိတ်ဆွေဖြစ်တော်မူ၏။ အစာချေခြင်းနှင့် အသက်ရှင်တည်မြဲခြင်းသည် မလွဲမသွေ အရှင်ထံမှပင် ဖြစ်၏။

Verse 26

उत्पत्तिप्रलयौ देव त्वमेको भुवनेश्वरः । त्वदृते सर्वलोकानां दिनैकं नास्ति जीवनम्

အို ဒေဝ! ဖြစ်ပေါ်ခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းတို့၌ အရှင်တစ်ပါးတည်းသာ ဘုဝနేశဝရ ဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်မရှိလျှင် လောကအားလုံးတွင် တစ်နေ့တောင် အသက်မရှိနိုင်။

Verse 27

प्रभुस्त्वं सर्वलोकानां त्राता गोप्ता पिता प्रसूः । चराचराणां सर्वेषां त्वत्प्रसादाद्धृतं जगत्

အရှင်သည် လောကအားလုံး၏ प्रभု—ကယ်တင်ရှင်၊ ကာကွယ်ရှင်၊ အဖေ၊ နှင့် မူလအရင်းအမြစ် ဖြစ်တော်မူ၏။ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သော ဤဇဂတ်သည် အရှင်၏ ကရုဏာကြောင့်သာ တည်တံ့၏။

Verse 28

देवेषु त्वत्समो नास्ति भगवंस्त्वखिलेषु च । सर्वत्र तेऽस्ति सद्भावस्त्वयैव धारितं जगत्

အို ဘဂဝန်မြတ်ရှင်၊ ဒေဝတော်များအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ သင်နှင့်တူညီသူ မရှိပါ။ သင်၏အမှန်တရားရှိနေမှုသည် အရပ်ရပ်တွင်တည်ရှိ၍၊ ဤလောကကို သင်တစ်ပါးတည်းက ထောက်တည်ထားပါသည်။

Verse 29

रूपगंधादिकारी त्वं रसानां स्वादुता त्वया । एवं विश्वेश्वरः सूरो निखिलस्थितिकारकः

သင်သည် ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ အနံ့နှင့် အခြားသဘောတရားတို့၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး၊ အရသာတို့၏ ချိုမြိန်မှုလည်း သင်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ဗိශ්ဝေရှဝရ၊ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ တည်တံ့မှုအစီအစဉ်ကို ဖြစ်စေသူ ဖြစ်သည်။

Verse 30

तीर्थानां पुण्यक्षेत्राणां मखानां जगतः प्रभो । त्वमेकः प्रयतो हेतुस्सर्वसाक्षी गुणाकरः

အို လောက၏ အရှင်၊ တီရ္ထ၊ ပုဏ္ဏယကေတ္တရများနှင့် ယဇ္ဈပူဇာများ၏ သန့်ရှင်းသော အကြောင်းရင်းမှာ သင်တစ်ပါးတည်း ဖြစ်သည်။ သင်သည် အရာအားလုံး၏ သက်သေ၊ ဂုဏ်သတ္တိတို့၏ သိုလှောင်ရာ ဖြစ်သည်။

Verse 31

सर्वज्ञः सर्वकर्ता च हर्ता पाता सदोत्सुकः । ध्वांतपंकामयघ्नश्च दारिद्र्यदुःखनाशनः

သူသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ အရာအားလုံးကို ပြုလုပ်သူ ဖြစ်သည်။ ထုတ်ယူသင့်သမျှကို ထုတ်ယူသူလည်း ဖြစ်ပြီး ကာကွယ်သူလည်း ဖြစ်ကာ၊ အမြဲကူညီရန် စိတ်အားထက်သန်သည်။ သူသည် အမှောင်ထု၊ အပြစ်၏ ရွံ့ညစ်မှုနှင့် ရောဂါတို့ကို ဖျက်ဆီး၍ ဆင်းရဲကျပ်တည်းမှုနှင့် ဒုက္ခကို ပယ်ဖျောက်သည်။

Verse 32

प्रेत्येह च परो बंधुः सर्वज्ञः सर्वलोचनः । त्वदृते सर्वलोकानामुपकारी न विद्यते

ဤလောက၌လည်းကောင်း၊ သေပြီးနောက်၌လည်းကောင်း၊ သင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဆွေမျိုးဖြစ်သည်—အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ အရာအားလုံးကို မြင်တော်မူသူ။ သင်မရှိလျှင် လောကအားလုံးရှိ သတ္တဝါအားလုံးကို ကူညီသူ မရှိပါ။

Verse 33

आदित्य उवाच । पितामह महाप्राज्ञ विश्वेंद्र विश्वभावक । ब्रूहि शीघ्रं परं यत्ते करिष्यामि मतं विधे

အာဒိတျက ပြောသည်– “အို ပိတာမဟာ၊ မဟာပညာရှင်၊ စကြဝဠာ၏ အရှင်၊ စကြဝဠာ၏ အရင်းအမြစ်၊ လုပ်ဆောင်ရမည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး လမ်းစဉ်ကို မြန်မြန် ပြောကြားပါ။ အို ဝိဓေ၊ သင်၏ အကြံတော်အတိုင်း ကျွန်ုပ် ဆောင်ရွက်မည်။”

Verse 34

ब्रह्मोवाच । मयूखस्त्वतिचंडश्च लोकानामतिदुःसहः । यथैव मृदुतामेति तथा कुरु सुरेश्वर

ဗြဟ္မာက ပြောသည်– “သင်၏ ရောင်ခြည်များသည် အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ လောကတို့အတွက် မခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သည်။ အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ ထိုရောင်ခြည်တို့ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့လာအောင် ပြုလုပ်ပါ။”

Verse 35

आदित्य उवाच । किरणाः कोटिकोटिर्मे लोकनाशकराः पराः । न चाभीष्टकरा लोके प्रयोगाच्छिन्धि तान्प्रभो

အာဒိတျက ပြောသည်– “ကျွန်ုပ်၏ ရောင်ခြည်များသည် ကောဋိကောဋိ မရေတွက်နိုင်၊ လောကကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် အလွန်ပြင်းထန်သော အင်အားရှိသည်။ သို့သော် လောက၌ လိုလားသည့် အကျိုးကို မပေးနိုင်သဖြင့်၊ အို ပရဘု၊ သင့်တော်သော နည်းလမ်းနှင့် စည်းကမ်းဖြင့် ထိန်းချုပ်ပေးပါ။”

Verse 36

ततो विरिंचिना तूर्णं रविवाक्यवशाद्ध्रुवं । आहूय विश्वकर्माणं कृत्वा वज्रमयीं भ्रमि

ထို့နောက် ဝိရိဉ္စိ (ဗြဟ္မာ) သည် နေမင်း၏ မိန့်တော်အတိုင်း ချက်ချင်း ဝိශ්ဝကర్మာကို ခေါ်ယူ၍ ဝဇ္ရသဘောတရားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လှည့်ပတ်နေသည့် စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ပြုလုပ်စေ하였다။

Verse 37

चिच्छेद च रवेर्भानून्प्रलयानलसन्निभान् । तैरेव रचितं तत्र विष्णोश्चक्रं सुदर्शनम्

ထို့နောက် သူသည် ပရလယမီးကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသော နေမင်း၏ ရောင်ခြည်များကို ဖြတ်တောက်하였다။ ထိုရောင်ခြည်များကိုပင် အခြေခံ၍ ထိုနေရာ၌ ဗိဿဏု၏ စုဒර්ရှန စက်ဝိုင်းကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

Verse 38

अमोघं यमदंडं च शूलं पशुपतेस्तथा । कालस्य च परः खड्गश्शक्तिर्गुरुप्रमोदिनी

ယမ၏ ဒဏ္ဍာတံသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်၏; ထိုနည်းတူ ပశုပတိ၏ တြိရှူးလည်း မပျက်မကွက်။ ကာလသည် အမြင့်မြတ်သော ဓားကို ကိုင်၍၊ ဂုရုကို ပီတိပေးသော သက္တိ (လှံ) လည်း ရှိ၏။

Verse 39

चंडिकायाः परं शस्त्रं विचित्रं शूलकं तथा । चक्रे ब्रह्माज्ञया शीघ्रं तेनैव विश्वकर्मणा

ချဏ္ဍိကာအတွက် အမြင့်မြတ်သော အာယုဓ—အံ့ဩဖွယ် တြိရှူးလည်း ပါဝင်၍—ဗြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ထိုဗိශ්ဝကರ್ಮာတည်းဟူသောသူက ချက်ချင်း ထုလုပ်ပေး၏။

Verse 40

सहस्रकिरणं शिष्टमन्यच्चैव प्रशातितम् । अजनोपायभावेन पुनश्च कश्यपान्मुने

အလင်းရောင် တစ်ထောင်ရောင်ခြည်ရှိသော (နေ) သည် တည်မြဲနေ၍၊ ကျန်သမျှလည်း ထိန်းချုပ်ခံရ၏။ ထို့နောက် နည်းလမ်းတစ်ရပ်ဖြင့်၊ အို မုနိ၊ ကश्यပ ရှိကာက ထပ်မံ စီမံပြန်လည် ပြုလုပ်၏။

Verse 41

अदितेर्गर्भसंजात आदित्य इति वै स्मृतः । अयं चरति विश्वांते मेरुशृंगं भ्रमत्यपि

အဒိတိ၏ ဝမ်းမှ မွေးဖွားလာသောကြောင့် သူသည် အမှန်တကယ် အာဒိတျ (နေ) ဟု မှတ်ယူကြ၏။ သူသည် စကြဝဠာ၏ အစွန်း၌ လှုပ်ရှား၍ မေရုတောင်ထိပ်ကိုလည်း ပတ်လည် လှည့်လည်၏။

Verse 42

सदोर्ध्वं दिनरात्रं च धरण्या लक्षयोजने । ग्रहाश्चंद्रादयस्तत्र चरंति विधिनोदिताः

မြေကြီးမှ ယောဇန တစ်သိန်းအကွာ အထက်၌ နေ့နှင့်ညသည် အစဉ်မပြတ် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ ထိုနေရာ၌ လမှစ၍ ဂြိုဟ်တို့သည် သတ်မှတ်ထားသော ကောသမစ် ဓမ္မနိယာမအတိုင်း လှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 43

सूरः संचरते मासान्द्वादशद्वादशात्मकः । संक्रमादस्य संक्रांतिः सर्वैरेव प्रतीयते

နေမင်းသည် လတစ်ဆယ့်နှစ်လုံးကို တစ်ဆယ့်နှစ်မျိုးသော စက်ဝိုင်းအတိုင်း လှည့်လည်သွားလာ၏။ ရာသီတစ်ခုမှ နောက်ရာသီသို့ ကူးပြောင်းသည့်အခါ ‘သင်္ကရန္တိ’ ဟူသော နေကူးပြောင်းမှုကို လူတိုင်း သိမြင်ကြ၏။

Verse 44

तासु यद्वा फलं ब्रूमो लोकानां निखिलं मुने । धनुर्मिथुनमीनेषु कन्यायां षडशीतयः

သို့မဟုတ် အို မုနိ၊ လူအပေါင်းတို့အတွက် အကျိုးရလဒ်အားလုံးကို ငါဆိုမည်။ ဓနု၊ မိထုန်၊ မိန် နှင့် ကန်ညာ ရာသီတို့၌ (အရေအတွက်) ရှစ်ဆယ့်ခြောက် ဖြစ်၏။

Verse 45

वृषवृश्चिककुंभेषु सिंहे विष्णुपदी स्मृता । तर्पणं चाक्षयं विद्धि दानं देवार्चनं तथा

ဗိဿနုပဒီ (ဂင်္ဂါ) သည် ဝృషဘ၊ ဝೃಶ္ଚိက၊ ကုಂಭ နှင့် စിംဟ ရာသီတို့၌ ရှိသော်၊ တർပဏ (ရေဖြင့် ပူဇော်ခြင်း) သည် အခ္ဍယ မကုန်ခန်းသော အကျိုးဖြစ်ကြောင်း သိလော့။ ထို့အတူ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) နှင့် ဒေဝါರ್ಚန (ဒေဝတားပူဇော်ခြင်း) လည်း အထူးသဖြင့် မပျက်မယွင်းသော ပုဏ္ဏကို ပေး၏။

Verse 46

षडशीतिसहस्राणि षडशीतौ फलं भवेत् । विष्णुपद्यां तु लक्षं तु अयने कोटिकोटकं

‘ရှစ်ဆယ့်ခြောက်’ အခါ၌ အကျိုးသည် ရှစ်ဆယ့်ခြောက်ထောင် ဖြစ်၏။ သို့သော် ဗိဿနုပဒီ၌ တစ်လက္ခ (တစ်သိန်း) ဖြစ်ပြီး၊ အယန (နေကွေ့ကာလ) ၌ ကုဋိပေါင်းကုဋိ ဖြစ်လာ၏။

Verse 47

विष्णुपद्यां तु यद्दानमक्षयं परिकीर्तितं । दातुर्वदामि सान्निध्यं सदा जन्मनिजन्मनि

သို့သော် ဗိဿနုပဒီ၌ ပေးသော ဒါနကို အခ္ဍယ မပျက်မယွင်းဟု ချီးမွမ်းကြ၏။ ငါဆိုသည်—လှူဒါန်းသူသည် မွေးဖွားမှုတိုင်းတွင် သခင်ဘုရား၏ အမြဲတမ်း နီးကပ်သော စန္နိဓိကို ရရှိ၏။

Verse 48

शीते तूलपटीदानान्न दुःखं जायते तनौ । तुलादाने तल्पदाने द्वयोरेवाक्षयं फलं

အအေးရာသီ၌ သိုးမွေးအဝတ်ကို ဒါနပြုလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ဒုက္ခမပေါ်ပေါက်။ ထူလာ-ဒါနနှင့် အိပ်ရာဒါန နှစ်မျိုးလုံး၏ အကျိုးသည် အကွယ်မပျက် အက္ခယ ဖြစ်၏။

Verse 49

सर्वोपकरणां शय्यां यो ददाति विमत्सरः । वर्णमुख्याय विप्राय स राजपदवीं लभेत्

မနာလိုစိတ်ကင်း၍ ပစ္စည်းအပြည့်အစုံပါသော အိပ်ရာကို အထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏ (ဝိပရ) ထံ ဒါနပြုသူသည် ရာဇပဒဝီနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ရရှိမည်။

Verse 50

तथैवाग्निं जलं दत्वा नदीतीरे पथिप्रगे । दत्वा च तैलतांबूलमूर्व्या अधिपतिर्भवेत्

ထိုနည်းတူ မြစ်ကမ်းနား၌ လမ်းသွားခရီးသည်တို့အား မီးနှင့် ရေကို ဒါနပြု၍ ထို့ပြင် ဆီနှင့် တမ္ဗူလ (ကွမ်း) ကိုလည်း ပူဇော်လျှင် မြေပြင်ပေါ်၌ အධిపတိ ဖြစ်လာမည်။

Verse 51

सत्यभावाद्द्विजं नत्वा धनी चाक्षयतां व्रजेत् । माघे मास्यसिते पक्षे पंचदश्यामहर्मुखे

အမှန်တရားစိတ်ဖြင့် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုလျှင် ငွေကြေးကြွယ်ဝကာ မကုန်ခန်းသော စည်းစိမ်ကို ရရှိမည်—မာဃလ၏ ကృష్ణပက္ခ ပဉ္စဒသီတိထီ နံနက်အရုဏ်တက်ချိန်၌။

Verse 52

पितॄंस्तिलजलैरेव तर्पयित्वाक्षयो दिवि । सुलक्षणां च गां दत्वा हेमशृंगां मणिप्रभाम्

နှမ်းရေဖြင့် ပိတೃတို့ကို တർပဏ ပြု၍ စိတ်ကျေနပ်စေသော် ကောင်းကင်ဘုံ၌ အကွယ်မပျက်သော အကျိုးကို ရရှိသည်။ ထို့ပြင် လက္ခဏာကောင်းသော နွား—ရွှေချိုင်းရှိ၍ မဏိကဲ့သို့ တောက်ပသော—ကို ဒါနပြုလျှင် မဟာပုဏ္ဏကို ရရှိမည်။

Verse 53

रौप्यखुरप्रदेशां च तथा कांस्यसुदोहनाम् । एतां दत्वा द्विजाग्र्याय सार्वभौमो भवेन्नृपः

ခွာအပိုင်းများသည် ငွေဖြင့်ဖြစ်၍ နို့ညှစ်အိုးသည် ကြေးဖြင့်ဖြစ်သော နွားကို—အမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏအား ဒါနပြုလျှင် မင်းသည် စကြဝဠာအုပ်စိုးသူ (စက္ကရာဝတီ) ဖြစ်လာ၏။

Verse 54

दत्वान्नाभरणं राजा मंडलेशो धनीश्वरः । तिलधेनुं तु यो दद्यात्सर्वोपस्करणान्विताम्

အစာနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ဒါနပြုပြီးနောက်၊ မဏ္ဍလအရှင်၊ ဓနရှင်ဖြစ်သော မင်းသည်—မည်သူမဆို ထို့နောက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းအစုံအလင်ပါဝင်သည့် “တီလဓေနု” (နှမ်းနွား) ကို ဒါနပြုလျှင် မဟာပုဏ္ဏိယကို ရရှိ၏။

Verse 55

सप्तजन्मार्जितात्पापान्मुक्तो नाकेऽक्षयो भवेत् । भोज्यान्नं ब्राह्मणे दत्वा अक्षयं स्वर्गमश्नुते

ခုနစ်ဘဝအတွင်း စုဆောင်းလာသော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်လျှင်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ အကျိုးမကုန်ခန်းသော အဖြစ်ကို ရရှိ၏။ ဗြာဟ္မဏအား စားသောက်သင့်သော အစာကို ဒါနပြုလျှင် မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်၏။

Verse 56

धान्यं वस्त्रं तथा भृत्यं गृहपीठादिकं च यत् । यो ददाति द्विजाग्र्याय तं च लक्ष्मीर्न मुंचति

အမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏအား စပါးသီးနှံ၊ အဝတ်အစား၊ ဝန်ဆောင်မှုအတွက် အလုပ်သမား၊ အိမ်တွင်းထိုင်ခုံစသည့် ပရိဘောဂများကို ဒါနပြုသူကို—လက္ခ္မီ (စည်းစိမ်) မစွန့်ခွာ။

Verse 57

यत्किंचिद्दीयते दानं स्वल्पं वा यदि वा बहु । अक्षयं परलोकेषु युगाद्यासु तथैव च

ဒါနအဖြစ် ပေးကမ်းသမျှ—နည်းသည်ဖြစ်စေ များသည်ဖြစ်စေ—နောက်လောကများ၌ မကုန်ခန်းသော အကျိုးဖြစ်လာ၏; ယုဂအစများ၌လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 58

यद्वा देवार्चनं स्तोत्रं धर्माख्यानप्रतिश्रवः । पुनाति सर्वपापेभ्यो दिवि पूज्यो भवत्यसौ

သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားတို့ကို ပူဇော်ခြင်း၊ စတိုးထရ (stotra) ကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းနှင့် ဓမ္မအကြောင်း ပဝါဒကထာများကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်ခြင်းတို့သည် အပြစ်အားလုံးမှ သန့်စင်ပေးပြီး၊ ထိုသူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 59

तृतीया माघमासस्य सिता मन्वंतरा स्मृता । तस्यां यद्दीयते दानं सर्वमक्षयमुच्यते

မాఃဃလ၏ လင်းပတ် (သီတပက္ခ) အတွင်း တတိယတိထီ ‘တရိတီယာ’ ကို ‘မန်ဝန္တရာ’ ဟူသော သန့်ရှင်းသည့်ကာလဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထိုနေ့တွင် ပေးလှူသော ဒါနသည် အကုန်လုံး အက္ခယ (မပျက်မယွင်း) ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 60

धनं भोग्यं तथा राज्यं नाकं कल्पांतरस्थितम् । तस्माद्दानं सतां पूजा प्रेत्यानंतफलप्रदा

ဥစ္စာဓန၊ အပျော်အပါး၊ အာဏာရဇာနှင့် ကောင်းကင်ဘုံတောင်မှ နောက်ကလ္ပတစ်ခါ ပြောင်းသည့်အထိသာ တည်တံ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဒါနနှင့် သီလဝန်သူတော်ကောင်းတို့ကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခြင်းသည် သေပြီးနောက် အဆုံးမရှိသော အကျိုးဖလကို ပေးသည်။

Verse 61

मन्वंतरा तु माघे स्यात्सप्तमी या शितीतरा । तिथिः पुण्यतमा प्रोक्ता पुराणैरभिरक्षिता

မန်ဝန္တရာ အကျင့်/ဝတ်ပြုမှုသည် မాఃဃလတွင် ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်မင်္ဂလာရှိသော ‘ရှီတီတရာ’ စပ္တမီနေ့၌ပင် ဖြစ်သည်။ ဤတိထီကို အမြင့်ဆုံး ကုသိုလ်ပြုနိုင်သည့်နေ့ဟု ကြေညာထားပြီး ပုရာဏများက ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ထားသည်။

Verse 62

माघमासे सिते पक्षे सप्तमी कोटिभास्करा । तामुपोष्य नरः पुण्यां मुच्यते नात्र संशयः

မాఃဃလ၏ လင်းပတ်တွင် စပ္တမီတိထီကို ‘ကိုဋိဘாஸ్కရာ’ ဟု ခေါ်သည်။ ထိုသန့်ရှင်းသောနေ့တွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသူသည် မုက္ခ (လွတ်မြောက်မှု) ရသည်—သံသယမရှိ။

Verse 63

सूर्यग्रहणतुल्या हि शुक्ला माघस्य सप्तमी । अरुणोदयवेलायां तस्यां स्नानं महाफलम्

အမှန်တကယ် မာဃလ၏ လဆန်း စပ္တမီသည် နေကြတ်ခြင်းနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ရှိသည်။ ထိုနေ့ အရုဏောဒယ (မိုးလင်းခါနီး) အချိန်တွင် ရေချိုးသန့်စင်လျှင် အကျိုးကြီးမားသည်။

Verse 64

यच्च तत्र कृतं पापं मया सप्तसु जन्मसु । तन्मे रोगं च शोकं च भास्करी हंतु सप्तमी

ကျွန်ုပ်သည် ခုနစ်ဘဝတလျှောက် ပြုခဲ့သော အပြစ်အားလုံးကို ဘာස්ကရီ စပ္တမီက ဖျက်ဆီးပေးပါစေ။ ထို့အပြင် ကျွန်ုပ်၏ ရောဂါနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုလည်း ပျောက်ကင်းပါစေ။

Verse 65

जननी सर्वभूतानां सप्तमी सप्तसप्तिके । सप्तम्यामुदिते देवि नमस्ते रविमंडले

အို ဒေဝီ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ မိခင်တော်။ ခုနစ်ဆက်လှည့်ဝန်းမှုအတွင်း စပ္တမီ တိထီ ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ၊ အို ဒေဝီ၊ နေရောင်မဏ္ဍလအတွင်း၌ သင့်အား ဦးချကန်တော့ပါ၏။

Verse 66

अर्कपत्रं यवाः पुष्पं सुगंधं बदरीफलम् । तत्पत्रे ताम्रपात्रे वा युक्तमानीय तण्डुलम्

အာရ္က အရွက်၊ ယဝ (ဘားလီ)၊ မွှေးကြိုင်သော ပန်းနှင့် ဘဒရီ (ဇီး) သီးကို ယူလာပါ။ ထို့နောက် ထိုအရွက်ပေါ်တွင် သို့မဟုတ် ကြေးနီပန်းကန်တွင် စနစ်တကျ စီစဉ်၍ တန်ဒုလ (ဆန်စေ့) ကိုလည်း ယူလာပါ။

Verse 67

यज्ञसूत्रं ससिंदूरं दत्वा चार्घं सुशोभनम् । सर्वपापं क्षयं याति सप्तजन्मकृतं च यत्

ယဇ္ဉသုတ် (သန့်ကြိုး) ကို စင်ဒူးရ်နှင့်အတူ ဆက်ကပ်၍၊ လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသော အရ္ဃျ (အရဃ္ယ) ကိုလည်း ပူဇော်ဆက်ကပ်လျှင်၊ အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကင်းသွားသည်—ခုနစ်ဘဝတလျှောက် စုဆောင်းခဲ့သည့်အပြစ်များပါ။

Verse 68

नरकैः पीड्यते तावद्रोगैः पापैश्च दुःखदैः । हविष्यं भोजयेदन्नं शुद्धमातपतंडुलैः

လူသည် နရကများ၏ဒဏ်၊ ရောဂါများနှင့် ဒုက္ခပေးသော အပြစ်များကြောင့် ထိုကာလတိုင်အောင် ညှဉ်းပန်းခံရ၏။ သို့သော် နေရောင်တွင် ခြောက်သွေ့စေသော ဆန်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် သန့်ရှင်းသော “ဟဝိෂ္ယ” အာဟာရကို အခြားသူတို့အား ကျွေးမွေးလျှင် ထိုဒုက္ခ လျော့ပါး၏။

Verse 69

वर्जयेच्च शिलाघृष्टं शृंगबेरं तु शाककम् । कोरदूषकपत्रं च रंभाच्छागीघृतं तथा

ကျောက်ပေါ်တွင် ကြိတ်ထားသော ဂျင်း၊ ဂျင်းနှင့်ချက်သော အရွက်ဟင်း၊ ကိုရဒူဿက အရွက်များ၊ ထို့အတူ ငှက်ပျော (ရံဘ္ဟာ) စားသည့် ဆိတ်မှရသော ဂျီ (ghee) ကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 70

केशकीटादिकं वर्ज्यमुष्णोदस्नानमेव च । अल्पबीजादिकं सर्वं व्रते सूरस्य वर्जयेत्

နေမင်း၏ ဝရတၱတွင် ဆံပင်၊ ပိုးမွှားစသည့် မသန့်ရှင်းသောအရာများကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ရေနွေးဖြင့် ရေချိုးခြင်းကိုလည်း မပြုရ။ ထို့အတူ “အစေ့သေး” အမျိုးအစားနှင့် ဆင်တူသမျှ အရာအားလုံးကို ဝရတၱကာလတွင် ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 71

अन्यच्च नाचरेत्तत्र धर्मचिंतां विना व्रती । सौरव्रतं महापुण्यं पुराणैरभिनंदितम्

ထို့ပြင် ဝရတၱကို ထိန်းသိမ်းသူသည် ဓမ္မကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုနေရာ၌ မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ မပြုရ။ ဤ “စောရဝရတၱ” သည် မဟာပုဏ္ဏယ ဖြစ်၍ ပုရာဏများက ချီးမွမ်းထားသည်။

Verse 72

वर्षकोटिसहस्राणि वर्षकोटिशतानि च । आदित्यस्य समं भोग्यं लभते दिवि शाश्वतम्

ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကိုဋိနှစ်များတိုင်အောင်၊ ထို့အပြင် ရာပေါင်းများစွာသော ကိုဋိနှစ်များတိုင်အောင်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေမင်း (အာဒိတျယ) နှင့်တူသော အမြဲတမ်းသော သုခဘောဂကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 73

एवं स्वर्गक्षयादेव राजा भूमौ महाधनी । मर्त्यलोके पुराभ्यासात्करोति भास्करव्रतम्

ဤသို့ပင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်အကျိုးကုန်ခမ်းသွားသောအခါ ထိုမင်းသည် မြေပြင်လောက၌ အလွန်ချမ်းသာသူအဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး၊ မရဏလောကတွင် ယခင်က လေ့ကျင့်ခဲ့သည့် အင်အားကြောင့် ဘာစ్కရ-ဝရတ (နေဒေဝ၏ ဝရတ) ကို ဆောင်ရွက်သည်။

Verse 74

तथा स्वयं सुखं भोग्यं लभते दिवि शाश्वतम् । आरोग्यं संपदं जन्मी भास्करस्य प्रसादतः

ထိုနည်းတူပင် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ကိုယ်တိုင် ခံစားနိုင်သော အမြဲတမ်းသော သုခကို ရရှိပြီး၊ ဘာစ్కရ (နေဒေဝ) ၏ ကရုဏာကြောင့် ကျန်းမာရေးနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာပြည့်စုံစွာ မွေးဖွားလာသည်။

Verse 75

रविवारे भवेद्या च सप्तमी माघशुक्लके । महाजयेति विख्याता अन्यत्र विजया स्मृता

မాఃဃလ၏ သုက္လပက္ခ၌ စပ္တမီနေ့သည် ရဝိဝါရ (တနင်္ဂနွေ) နှင့် တိုက်ဆိုင်လာသောအခါ “မဟာဇယာ” ဟု ထင်ရှားကြပြီး၊ အခြားအခြေအနေများတွင် “ဝိဇယာ” ဟုသာ မှတ်ယူကြသည်။

Verse 76

विजया कोटिलक्षं स्यादनंतं स्यान्महाजया । तत्रैकेन व्रतेनैव मुच्यते जन्मबंधनात्

“ဝိဇယာ” သည် အောင်မြင်မှု ကုဋိလက္ခ (သန်းဆယ်) များ၏ အကျိုးကို ပေးပြီး၊ “မဟာဇယာ” သည် အဆုံးမဲ့ အောင်မြင်မှုကို ပေးတော်မူသည်; သို့သော် ထိုနေ့၌ ဝရတတစ်ပါးတည်းကို ဆောင်ရွက်ရုံဖြင့်ပင် မွေးဖွားမှုအဆက်ဆက်၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 77

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे अर्काङ्गसप्तमीव्रतंनाम । सप्तसप्ततितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်တော်ကြီးသော ပဒ္မပုရာဏ၏ ပထမစာအုပ် စೃಷ್ಟိခဏ္ဍ၌ “အရ္ကာင်္ဂ စပ္တမီ ဝရတ” ဟု အမည်ရသော ခုနှစ်ဆယ်ခုနှစ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 78

एषां भेदं प्रवक्ष्यमि शृणु विप्र यथार्थवत् । उत्तमाभरणैर्युक्तं सद्वाहं यो ददाति ह

ဤတို့၏ ကွာခြားချက်ကို အမှန်တရားအတိုင်း ငါဆိုပြမည်—အို ဗိပၸရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ နားထောင်လော့။ အမြတ်တန် အလင်္ကာရများဖြင့် ပြည့်စုံသော မင်္ဂလာဝိဝါဟကို ပေးအပ်စီစဉ်သူသည် အထူးကောင်းကျိုးကို မလွဲမသွေ ရရှိ၏။

Verse 79

समुद्रैस्सप्तभिर्जुष्टां भूमिमेत्यारिवर्जिताम् । लभेद्भवांतरे मर्त्यमेकेनैकाधिपो भवेत्

အခြားဘဝ၌ လူသားတစ်ဦးသည် သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်စင်းဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး ရန်သူကင်းသော မြေပြင်ကို ရနိုင်၏။ ဤပုဏ္ဏယတစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် သူသည် တစ်ဦးတည်း အධိပတိဘုရင် ဖြစ်လာ၏။

Verse 80

अश्वहीनं च पत्रांगं वृषभैर्वाप्यलंकृतम् । हेममाषं द्विमाषं वा दक्षिणा विहिता बुधैः

မြင်းမပါသော လှည်း/ပလင်ကင်ကို ရွက်ပုံအလင်္ကာရဖြင့် တန်ဆာဆင်၍ နွားထီးများဖြင့်လည်း အလှဆင်ထားလျှင်၊ ပညာရှိတို့က ဒက္ခိဏာကို ရွှေ မာသ တစ်မာသ သို့မဟုတ် နှစ်မာသ ဟု သတ်မှတ်ကြ၏။

Verse 81

रत्नभांडं महार्थं च हैमैरेव कृतं च यत् । स्वर्णं वा केवलं दत्वा त्रिविष्टपधनेश्वरः

တန်ဖိုးကြီး ရတနာဗာဏ္ဍကို ရွှေဖြင့်ပင် ပြုလုပ်ထားသည့်အရာကို ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်းဖြင့်—သို့မဟုတ် ရွှေတင်သာ လှူဒါန်းခြင်းဖြင့်ပင်—သူသည် တြိဝိဋ္ဌပ (စွဝဂ္ဂ) ၏ ဓနဥစ္စာအပေါ် အရှင်ဖြစ်လာ၏။

Verse 82

रक्तवस्त्रं च धान्यं च शक्तितो यः प्रयच्छति । स्वर्गोर्व्योरीशतामेति न तं लक्ष्मीर्विमुंचति

မိမိစွမ်းအားအတိုင်း အနီရောင်အဝတ်အစားနှင့် စပါးသီးနှံတို့ကို လှူဒါန်းသူသည် စွဝဂ္ဂနှင့် မြေပြင်နှစ်ပါးလုံး၌ အာဏာအရှင်ဖြစ်လာ၏။ လက္ခမီ (ကံကောင်းခြင်း) သည် ထိုသူကို မစွန့်ခွာ။

Verse 83

अरोगी सुप्रसन्नात्मा दस्युजेता प्रतापवान् । यावत्प्रभासते भानुस्तावत्पूज्यतमो हि सः

သူသည် ရောဂါကင်းစင်၍ စိတ်နှလုံးကြည်လင်သက်သာကာ၊ ဓားပြတို့ကို အနိုင်ယူသူ၊ တေဇောဓာတ်ပြည့်ဝသူ ဖြစ်လာသည်။ နေမင်းတောက်ပနေသမျှကာလပတ်လုံး သူသည် အမှန်တကယ် အလွန်အမြတ်တန်ဆုံး ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 84

माघादौ द्वादशींमायां सप्तमीं कारयेत्स तु । इहाभीष्टफलं भुक्त्वा सुरैश्चैव प्रपूज्यते

သို့ရာတွင် မာဃလ၏အစ၌ ဒွာဒသီနှင့် သပ္တမီ (ဝတ်/အစာရှောင်) ကို ကျင့်ဆောင်စေသူသည် ဤလောက၌ လိုလားသည့် အကျိုးကို ခံစားပြီးနောက်၊ နတ်တို့ကလည်း ဂုဏ်ပြုကာ ပူဇော်ကြသည်။

Verse 85

अर्काङ्गसप्तमी व्रतं कृत्वा च विधिवद्बुधः । पापात्पूत इहाभीष्टं संप्राप्य मुक्तिमाप्नुयात्

အာကာင်္ဂ-သပ္တမီ ဝတ်ကို နည်းလမ်းတကျ ကျင့်ဆောင်သော ပညာရှိသည် အပြစ်မှ သန့်စင်ပူတင်လာသည်။ ဤဘဝ၌ လိုလားသည့် အကျိုးကို ရရှိပြီးနောက် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 86

लक्षणं च प्रवक्ष्यामि मासि मासि च यो विधिः । व्रतस्यास्य प्रसादाच्च सुराणामर्चितो दिवि

၎င်း၏ လက္ခဏာသတ်မှတ်ချက်များနှင့် လစဉ်လတိုင်း လိုက်နာရမည့် နည်းလမ်းကိုလည်း ငါရှင်းပြမည်။ ဤဝတ်၏ အနုဂ्रहကြောင့် လူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နတ်တို့က ဂုဏ်ပြု၍ ပူဇော်ခံရသည်။

Verse 87

शुक्लपक्षे रविदिने प्रवृत्ते चोत्तरायणे । पुंनामधेयनक्षत्रे गृह्णीयात्सप्तमीव्रतम्

သုက္လပက္ခ၌ တနင်္ဂနွေနေ့၊ ဥတ္တရာယဏ စတင်ပြီးချိန်၊ နှင့် ပုန်းနာမဓေယ နက္ခတ် (အမည်ပုရుష) ဖြစ်နေချိန်တွင် သပ္တမီဝတ်ကို လက်ခံကျင့်ဆောင်ရမည်။

Verse 88

हस्तो मैत्रं तथा पुष्यः श्रवो मृग पुनर्वसु । पुंनामधेय नक्षत्राण्येतान्याहुर्मनीषिणः

ပညာရှိတို့က ဟஸ္တ၊ မૈတြ (အနုရာဓာ)၊ ပုရှျ၊ သြဝဏ၊ မೃဂသီရ္ရှ နှင့် ပုနရဝಸು တို့ကို ပုရుషနာမ (အမျိုးသားနာမ) ပါသော နက္ခတ်များဟု ဆိုကြသည်။

Verse 89

पंचम्यामेकभक्तं तु षष्ठ्यां नक्तं प्रकीर्तितम् । सप्तम्यामुपवासं च अष्टम्यां पारणं भवेत्

ပဉ္စမီနေ့တွင် တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ရမည်။ ဆဋ္ဌီနေ့တွင် ‘နက္တ’ ဟူသော ညမဝင်မီ စားသောက်ခြင်းကို သတ်မှတ်ထားသည်။ သတ္တမီနေ့တွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြု၍ အဋ္ဌမီနေ့တွင် ပါရဏ (အစာဖျက်) ပြုရမည်။

Verse 90

अर्काग्रं शुचिगोमयं सुमरिचं तोयं फलं चाश्नुते । मूलं नक्तमुपोषणं च विधिवत्कृत्वैकभक्तं तथा । क्षीरं वाप्यशनं घृताक्तमिति च प्रोक्ताः क्रमेणामुना । कृत्वा वासरसप्तमीं दिनकृतः प्राप्नोत्यभीष्टं फलं

အစဉ်လိုက် အရကာရွက်၊ သန့်ရှင်းသော နွားချေး၊ ကောင်းမွန်သော မဲရစ် (ငရုတ်ကောင်း)၊ ရေ နှင့် သစ်သီးကို စားသောက်ရမည်။ ထို့နောက် ကန့်-မူလ (အမြစ်အမျိုးအစား)၊ ထို့နောက် နက္တ-ဥပိုးဏ၊ ထို့နောက် နည်းတကျ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ခြင်း (ဧကဘက္တ)၊ ထို့နောက် နို့သာအာဟာရ၊ နောက်ဆုံး ဂျီ (ghee) လိမ်းထားသော အစာ—ဤသို့ အဆင့်ဆင့် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဤနည်းဖြင့် တနင်္ဂနွေ စပ္တမီကို ကျင့်သုံးလျှင် နေဒေဝ (সূর্য) ထံမှ လိုလားသည့် အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 91

अर्काग्रं ग्रामात्पूर्वोत्तरदिग्गतार्कविटपस्य शाखाग्रस्थितं । विशिष्टं सूक्ष्मपत्रद्वयं सतोयं दन्तैरस्पृष्टं पातव्यं । शुचिगोमयं भूमावपतितं मद्याङ्गुष्ठाभ्यां पलमात्रं दन्तैरस्पृष्टं सतोयं पातव्यम् । सुमरिचमव्रणमपुरातनं स्थूलमवशुष्कमेकं दन्तैरस्पृष्टं सतोयं पातव्यम् । तोयं ब्रह्मपित्रङ्गुलीमूलप्रसरं पातव्यम्फलं खर्जूरनारिकेलानामन्यतमं दंतैरस्पृष्टं पातव्यं घृताक्तमिति चाहारं मयूरडिंभपरिमाणं । घृतमपि तत्परिमाणम्

ရွာမှ အရှေ့မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူသော အရကာ (Calotropis) ပင်၏ ကိုင်းခွဲပေါ်ရှိ ကိုင်းဖျားတွင် တင်နေသော အရွက်သေးသေး ၂ ရွက်ကို—သွားမထိစေဘဲ—ယူပြီး ရေကို စုပ်သောက်ရမည်။ မြေပေါ်ကျနေသော သန့်ရှင်းသော နွားချေးကို အလယ်လက်ချောင်းနှင့် လက်မကြားတွင် တစ်ပလာအရွယ်—သွားမထိစေဘဲ—ယူပြီး ရေကို စုပ်သောက်ရမည်။ အနာမရှိ၊ အဟောင်းမဟုတ်၊ ကြီးပြီး ကောင်းကောင်းခြောက်သွားသော ငရုတ်ကောင်းတစ်စေ့ကို—သွားမထိစေဘဲ—ယူပြီး ရေကို စုပ်သောက်ရမည်။ ရေကို လက်မအမြစ်နှင့် လက်ညှိုးအမြစ်မှ ပျံ့နှံ့သည့် အတိုင်းအတာ (လက်ဖဝါးတစ်ခွက်) လောက် သောက်ရမည်။ ထို့နောက် ချိန်တစ်လုံး သို့မဟုတ် အုန်းသီးတစ်လုံးတို့အနက် တစ်မျိုးကို ဂျီလိမ်း၍—သွားမထိစေဘဲ—ယူပြီး ရေကို စုပ်သောက်ရမည်။ အစာပမာဏသည် မယူးငှက်ဥ အရွယ်ဖြစ်ရမည်၊ ဂျီပမာဏလည်း ထိုအရွယ်တူ ဖြစ်ရမည်။

Verse 92

आत्मनो द्विगुणां छायां यदा कुर्वीत भास्करः । तदा नक्तं विजानीयान्न नक्तं निशिभोजनं

နေမင်း (ဘாஸ్కရ) က မိမိအရိပ်ကို ကိုယ်အမြင့်၏ နှစ်ဆ ဖြစ်အောင် လုပ်သည့်အခါ၊ ထိုအချိန်ကို ‘နက္တ’ အစာစားချိန်ဟု သိရမည်။ ညအချိန်စားခြင်းသည် ‘နက္တ’ မဟုတ်ဘဲ ‘နိရှီ-ဘောဇန’ (ညစာ) ဖြစ်သည်။

Verse 93

प्रथमं पूजयेद्देवं फलपुष्पादिमंत्रकैः । अन्नदानं ततः कुर्याद्विध्युक्तपरिमाणकं

ဦးစွာ သစ်သီး၊ ပန်း စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် မန္တရများဖြင့် ဒေဝတাকে ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဝိဓိအတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော ပမာဏဖြင့် အစာဒါန ပြုရမည်။

Verse 94

ततो ध्यानम् । सर्वलक्षणसंपूर्णं सर्वाभरणभूषितं । द्विभुजं रक्तवर्णं च रक्तपंकजधृत्करं

ထို့နောက် သမาธိဓာနပြုရမည်—မင်္ဂလာလက္ခဏာအပေါင်းစုံ ပြည့်စုံ၍ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာအားလုံးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော၊ လက်နှစ်ဖက်ရှိ၍ အနီရောင်တောက်ပကာ လက်တွင် အနီရောင် ကြာပန်းကို ကိုင်ဆောင်သော ဒေဝတাকে စိတ်တွင်ပုံဖော်ပါ။

Verse 95

तेजोबिंबं बहुजलमध्यस्थं सपरिच्छदं । पद्मासनगतं देवं रक्तगंधानुलेपनं

သူသည် ရေများစွာ၏ အလယ်၌ တည်ရှိသော တေဇောတောက်ပသည့် ရောင်ခြည်ဘိမ္ဗကို မြင်ရပြီး၊ အမှတ်အသားနှင့် ပစ္စည်းအလုံးစုံပါဝင်လျက်—ကြာပန်းအာසနပေါ်၌ ထိုင်နေသော ဒေဝတাকে အနီရောင် မွှေးကြိုင်သော စန္ဒန်လိမ်းပျစ်ဖြင့် လိမ်းအုပ်ထားသည်။

Verse 96

आदित्यं चिंतयेद्देवं पूजाकाले विशेषतः । अथ मंत्रश्चायं । भास्कराय विद्महे सहस्ररश्मये धीमहि तन्नः सूर्यः प्रचोदयात्

ပူဇော်သည့်အခါ အထူးသဖြင့် အာဒိတျဒေဝကို စိတ်တွင်ဆင်ခြင်ရမည်။ ထို့ပြင် မန္တရမှာ— “ဘ္ဟာစ్కရာယ ဝိဒ္မဟေ၊ စဟස්ရရရှ္မယေ ဓီမဟိ၊ တန္နော စူရျး ပ္ရချိုဒယာတ်” ဟူ၏။

Verse 97

जप्य एष परः प्रोक्तःसप्तम्यां विजयावहः । करवीरैः करंजैश्च रक्तकुंकुमसन्निभैः

ဤဇပသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု ဆိုထားပြီး၊ စပ္တမီနေ့တွင် ပြုလုပ်လျှင် အောင်မြင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းသည်—အနီရောင် ကုင်ကုမ်နှင့် ဆင်တူသော ကရဝီရနှင့် ကရဉ္ဇ ပန်းများဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 98

पश्चाच्च पारणा कार्या तथाष्टम्यां विशेषतः । अष्टम्यामेव कर्तव्यं नवम्यां नैव पारणं

ထို့နောက် ပါရာဏာ (အစာရှောင်ပွဲအဆုံးသတ်၍ အစာပြန်စားခြင်း) ကို ပြုရမည်၊ အထူးသဖြင့် အဋ္ဌမီနေ့တွင်။ ပါရာဏာကို အဋ္ဌမီနေ့၌သာ ပြုရမည်၊ နဝမီနေ့တွင် မပြုရ။

Verse 99

व्रते फलं न चाप्नोति नवम्यां पारणे कृते । पारणं त्वपराह्णे तु कटुतिक्ताम्लवर्जितं

နဝမီနေ့တွင် ပါရာဏာ ပြုလျှင် ဗြတ၏ အကျိုးမရ။ ပါရာဏာကို အပရာဟ္ဏ (နေ့လယ်ပြီးနောက်) တွင် ပြုရပြီး စပ်၊ ခါး၊ ချဉ် အရသာများကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 100

तंडुलं शोधयेद्यत्नात्तृणबीजादिकं त्यजेत् । मुद्ग माष तिलादीनि घृतं च परिवर्जयेत्

ဆန်ကို ကြိုးစား၍ သန့်စင်ကာ မြက်စေ့တို့ကဲ့သို့ အညစ်အကြေးများကို ပယ်ရှားရမည်။ ထို့ပြင် မုဒ္ဂ (mung)၊ မာෂ (urad)၊ နှမ်း စသည်တို့နှင့် ဂှရတ (ghee) ကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 101

ब्राह्मणान्भोजयेद्भक्त्या शक्तः क्षीरादिहव्यकैः । यथाशक्त्यन्नपानैश्च व्यंजनैश्च निरामिषैः

ဘက္တိဖြင့် ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးရမည်၊ စွမ်းနိုင်လျှင် နို့စသည့် ဟဗျ (ပူဇော်ပစ္စည်း) များဖြင့်။ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း အစားအစာ၊ သောက်ရည်နှင့် အသားမပါသော ဟင်းလျာများဖြင့် စေဝာပြုရမည်။

Verse 102

विप्राय दक्षिणां दद्याद्विभज्य चानुरूपतः । इमामनंतफलदां यः कुर्यात्सप्तमीं नरः

ဗိပရ ဗြာဟ္မဏအား ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ပေး၍ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း သင့်တော်စွာ ခွဲဝေပြုရမည်။ အနန္တအကျိုးပေးသော ဤ စပ္တမီ ဗြတကို ပြုသူသည် မကုန်ခန်းသော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 103

सर्वपापप्रशमनीं धनपुत्रविवर्धनीम् । मासि मासि द्विजश्रेष्ठ व्रतं कृत्वार्कतुष्टये

အို ဒွိဇမြတ်သူရေ၊ နေဒေဝကို ပျော်ရွှင်စေရန် လစဉ်လတိုင်း ဤဝရတကို ကျင့်သုံးပါက အပြစ်အားလုံး သက်သာပျောက်ကင်း၍ ဥစ္စာနှင့် သားသမီးအဆက်အနွယ် တိုးပွားလာသည်။

Verse 104

यः कुर्यात्पारणं भक्त्या सूर्यलोकं स गच्छति । कल्पकोटिं वसेत्स्वर्गे ततो याति परां गतिं

ဘက်တိဖြင့် ပါရာဏ (အဆုံးသတ်ပူဇော်ပွဲ) ကို ပြုလုပ်သူသည် နေလောကသို့ သွားရောက်သည်။ သူသည် ကလ္ပ တစ်ဆယ်သန်းကြာ စွဝဂ္ဂ၌ နေထိုင်ပြီးနောက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 105

इदमेव परं गुह्यं भाषितं शंभुना पुरा । श्रवणात्सततं तस्य व्रतस्य परिपालनात् । श्रावयेद्वापि लोकस्य फलं तुल्यं प्रकीर्तितं

ဤသင်ခန်းစာသည် အလွန်လျှို့ဝှက်မြတ်သော အကြောင်းတရားဖြစ်၍ ယခင်က သမ္ဘူ (ရှီဝ) သည် မိန့်ကြားခဲ့သည်။ အမြဲနားထောင်ခြင်း၊ ထိုဝရတကို သစ္စာရှိစွာ ထိန်းသိမ်းကျင့်သုံးခြင်း၊ သို့မဟုတ် လူတို့အား နားထောင်စေခြင်းဖြင့်ပင် တူညီသော ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိသည်ဟု ဆိုထားသည်။