Adhyaya 73

Verse 1

व्यास उवाच । ततो वृत्रो महातेजा दैत्यानां प्रवरो युधि । दिग्गजाढ्यं गजारूढः प्राद्रवद्बलसूदनम्

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် တေဇောဓာတ်ကြီးမားသော ဝြတ္တရသည် စစ်ပွဲ၌ ဒါနဝတို့အနက် အထူးမြတ်သူဖြစ်၍၊ ဒိဂ္ဂဇကဲ့သို့ အင်အားကြီး ဆင်ပေါ်တက်စီးကာ ဘလသူဒန (ဘလကိုသတ်သူ) ထံသို့ တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်လေ၏။

Verse 2

आगच्छंतं ततो वृत्रं शरैः कालानलप्रभैः । विव्याध सर्वगात्रेषु द्विरदस्थो महाहवे

ဝြတ္တရ ရှေ့တိုးလာသော်၊ မဟာစစ်ပွဲ၌ ဆင်ပေါ်ထိုင်သော စစ်သူရဲက ကာလမီးနှင့် မဟာပရလယမီးကဲ့သို့ တောက်လောင်သော မြားများဖြင့် သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါအနှံ့ကို ထိုးဖောက်လေ၏။

Verse 3

ततो वृत्रस्तु शीर्षं च जिष्णोरेव पतत्रिणा । विव्याध सहसा तेन स चचाल महाबलः

ထို့နောက် ဂျိဿဏု၏ အတောင်ပါသော ယာဉ် (ပျံသန်းသူ) က ဝြတ္တရ၏ ခေါင်းကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်လေ၏။ သို့သော် အင်အားကြီးသူသည် ယိမ်းယိုင်သော်လည်း ချက်ချင်း မလဲကျသေး။

Verse 4

आत्मानं च समाश्वास्य धनुरुद्यम्य वीर्यवान् । ववर्ष शरवर्षेण तस्य दैत्यस्य विग्रहे

မိမိစိတ်ကို တည်ငြိမ်ခိုင်မာစေပြီး၊ သတ္တိပြည့်ဝသောသူသည် လေးကိုမြှောက်ကာ ထိုအဆုရ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မြားမိုးကဲ့သို့ ပစ်ချလေ၏။

Verse 5

शरांश्छित्वा बिभेदाशु शरैराशीविषोपमैः । शतक्रतुं महावीर्यः सर्वदेवाधिपं युधि

သူ၏မြားများကို ဖြတ်တောက်ပြီးနောက်၊ မဟာသတ္တိရှိသောသူသည် အဆိပ်မြွေကဲ့သို့သော မြားများဖြင့် စစ်မြေပြင်တွင် သတကရတု—ဒေဝအားလုံး၏အධిపတိ အိန္ဒြာ—ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်လေ၏။

Verse 6

ततः शरसहस्रैस्तु दैत्यं विव्याध देवराट् । परस्परं शरा यांति यथा सप्ताश्व रश्मयः

ထို့နောက် ဒေဝရာဇာသည် အဆုရကို မြားထောင်ပေါင်းများဖြင့် ထိုးဖောက်လေ၏။ မြားများသည် တစ်လက်တစ်လက် ဖြတ်ကျော်ကာ ပျံသန်းသွားသည်မှာ မြင်းခုနစ်စီးဆွဲသော နေ၏ရောင်ခြည်များကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 7

एवं शरसहस्रैस्तु बिभिदाते परस्परम् । मनोजवसमाः शीघ्रा गाढाः शिखरिणो यथा

ဤသို့ မြားထောင်ပေါင်းများဖြင့် နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် ထိုးဖောက်ကြလေ၏။ မြားတံများသည် စိတ်၏အလျင်နှုန်းတူ မြန်ဆန်၍ တောင်ထိပ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်လေ၏။

Verse 8

बडवानलसंस्पर्शाः खगा वज्रारभेदकाः । तयोर्धनुष्मतोर्युद्धे शरास्तुल्यगुणान्विताः

ထိုလေးကိုင်မဟာသူရဲနှစ်ဦး၏ စစ်ပွဲတွင် မြားများသည် ငှက်ကဲ့သို့ ပျံဝဲ၍—ဘဋဝာနလမီး၏ထိတွေ့မှုကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းပူပြင်းကာ စိန်ကိုပင် ခွဲဖောက်နိုင်သည်။ နှစ်ဖက်လုံး၏ မြားများသည် ဂုဏ်ရည်တူညီစွာ ပြည့်စုံလေ၏။

Verse 9

एवं क्रमेण युद्धे च अहोरात्रमवर्तत । महेंद्रो द्विरदं तस्य शूलेनैव जघान ह

ဤသို့ အစဉ်အလာအတိုင်း စစ်ပွဲသည် နေ့ညမပြတ် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေ하였다။ မဟೇಂದ್ರ (အိန္ဒြာ) သည် ရှူးလ (လှံ) ဖြင့် သူ၏ ဆင်ကို ထိုးသတ်၍ လဲကျစေ하였다။

Verse 10

स निपत्य महीपृष्ठे लाघवात्स्वरथं ययौ । रथस्थस्तस्य देवस्य शक्त्या चैरावणं दृढम्

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသော်လည်း လျင်မြန်စွာ မိမိရထားသို့ ပြန်တက်하였다။ ထို့နောက် ရထားပေါ်တွင် ရပ်ကာ ထိုသန့်ရှင်းသော ဒေဝ၏ ဒိဗ္ဗအာနုဘော်ကြောင့် ရှက္တိ (လှံ) ဖြင့် အဲရာဝဏ (Airāvaṇa) ကို ခိုင်မာစွာ ထိုးနှက်하였다။

Verse 11

बिभेद लाघवेनाशु वज्रेणेव महागिरिं । शुशुभे कंपमानस्तु सेंद्रः स च महागजः

လျင်မြန်သက်သာစွာဖြင့် သူသည် မဟာတောင်ကို အိန္ဒြာ၏ ဝဇ္ရ (မိုးကြိုးလက်နက်) ကဲ့သို့ ခွဲဖောက်하였다။ ထိုမဟာဆင်သည် တုန်လှုပ်နေသော်လည်း အိန္ဒြာနှင့်အတူ တောက်ပစွာ ထင်ရှား하였다။

Verse 12

ततः शक्तिं समादाय आविध्य मघवाऽसुरम् । बिभेदोरसि दैत्यस्य स पपात रथोपरि

ထို့နောက် မဃဝါ (အိန္ဒြာ) သည် ရှက္တိ (လှံ) ကို ကိုင်ယူကာ အသူရကို ပစ်လွှတ်하였다။ ဒိုင်တျ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ပြီး သူသည် ရထားပေါ်သို့ လဲကျ하였다။

Verse 13

क्षणात्संज्ञां समालंब्य स विनद्य पतत्त्रिणा । बिभेद समरे शक्रं स ततः कश्मलं गतः

ခဏအတွင်း သတိပြန်ရလာပြီး သူသည် အော်ဟစ်ကာ တောင်ပံပါသော လက်နက်ဖြင့် စစ်မြေပြင်၌ ရှက္ရ (အိန္ဒြာ) ကို ထိုးနှက်하였다။ သို့သော် ထို့နောက် သူသည် မောဟအတွင်းသို့ ကျရောက်하였다။

Verse 14

इंद्रः संज्ञां पुनः प्राप्य जघान विशिखैः शितैः । शतकोटिसमैर्बाणैरर्दितो व्यथयान्वितः

အိန္ဒြာသည် သတိပြန်ရပြီး ချွန်ထက်၍ ချိတ်မရှိသော မြားများဖြင့် ပြန်လှန်ထိုးခတ်လေ၏။ သို့ရာတွင် ရာကုဋိမျှ များပြားသော မြားဒဏ်ကြောင့် နာကျင်ဝေဒနာဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၏။

Verse 15

ततो वृत्रो महाशूलं प्राक्षिपन्निर्जरेश्वरे । शांभवास्त्रेण देवेशो वैष्णवास्त्रं मुमोच ह

ထို့နောက် ဝෘတြာသည် နတ်တို့၏ အရှင်ထံသို့ မဟာလှံတံကို ပစ်လွှတ်လေ၏။ ဒေဝအရှင်သည် “ရှాంగ္ဘဝ” အစတြဖြင့် တားဆီးပြီးနောက် “ဝိုင်ရှ္ဏဝ” အစတြကို လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 16

उभयोरंबरे चास्त्रे वह्निकूटसमप्रभे । अन्योन्यं जघ्नतुस्तत्र स्फुलिगानि विमुंचती

ကောင်းကင်၌ အစတြနှစ်ပါးသည် မီးတောင်တစ်တုံးကဲ့သို့ တောက်ပလျက် အချင်းချင်း ထိခိုက်တိုက်မိကြပြီး မီးစက်များကို ပက်ဖြန့်လေ၏။

Verse 17

स्पर्शने च स्फुलिंगानामुभयोः सेनयोर्भटाः । न शक्ताः संमुखे स्थातुं शलभा ज्वलने यथा

မီးစက်များ ထိတွေ့လာသောအခါ တပ်နှစ်ဖက်၏ စစ်သူရဲများသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်တည်မနိုင်ကြ—မီးလောင်တောက်ပသော မီးရှေ့၌ ပိုးဖလံကဲ့သို့။

Verse 18

दग्धाः पेतुः पृथिव्यां च दिशस्सर्वाः प्रदुद्रुवुः । देवदानवयोर्वीराः शून्यस्तत्राभवद्रणः

မီးလောင်ဒဏ်ခံရ၍ သူတို့သည် မြေပြင်သို့ လဲကျကြပြီး အရပ်အနှံ့သည် ကြောက်လန့်၍ ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။ ထိုစစ်မြေပြင်သည် နတ်နှင့် အဆူရတို့၏ သူရဲကောင်းများမရှိဘဲ ဗလာဖြစ်သွား၏။

Verse 19

अस्त्रं निरस्तकं दृष्ट्वा स दैत्यः क्रोधमूर्च्छितः । मायया शैलसंदोहमस्त्रं शक्रे मुमोच ह

မိမိ၏အာஸ္တရ မထိရောက်တော့သည်ကိုမြင်၍ ထိုဒေတ္တယသည် ဒေါသမူးမောကာ မေ့လျော့သွား၏။ ထို့နောက် မာယာအင်အားဖြင့် တောင်တန်းအစုကြီးကဲ့သို့သော အာஸ္တရကို သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ထံသို့ လွှတ်လိုက်သည်။

Verse 20

बाणौघैः शैलसंघातं प्रचिच्छेद रणे हरिः । अघोरं प्रासृजद्दैत्यः पुरुहूते महाबले

စစ်မြေပြင်၌ ဟရိသည် မြားမိုးဖြင့် တောင်တန်းအစုကြီးကို ခွဲဖြတ်ဖျက်ဆီးလိုက်၏။ ထို့နောက် ဒေတ္တယသည် မဟာဗလ ပုရုဟူတ (အိန္ဒြာ) ထံသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အာဝုဓတစ်ရပ်ကို ပစ်လွှတ်하였다။

Verse 21

कोटिकोटिसहस्राणि जंतूनां प्रवराणि च । सिंहशार्दूलभल्लूक वृक व्याघ्र महागजाः

သက်ရှိသတ္တဝါတို့သည် ကုဋိကုဋိနှင့် ထောင်ထောင်သောင်းသောင်း များစွာရှိ၏။ ထိုအထဲတွင် ထင်ရှားသောအရာများမှာ ခြင်္သေ့၊ ကျား၊ ဝက်ဝံ၊ ဝံပုလွေ၊ ကျားသစ်နှင့် အင်အားကြီး ဆင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 22

दंदशूकादयः सत्वाः प्रधावंति सुरेश्वरं । क्षुरप्रैरर्धचंद्रैश्च भल्लैः शिलीमुखैस्तथा

မြွေတို့နှင့် အခြားသတ္တဝါများသည် ဒေဝတို့၏အရှင် စုရေးရှဝရ ထံသို့ ပြေးလွှား၍ တိုက်ခိုက်ကြ၏။ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မြားများ၊ လဝက်ပုံ မြားများ၊ ချွန်မြားများနှင့် ရွက်တံမြား (ရှီလီမုခ) တို့ဖြင့်လည်း ထိုးနှက်ကြ၏။

Verse 23

असंप्राप्तान्प्रचिच्छेद मघवा परवीरहा । ततो वृत्रो महाबाहुर्धनुरुद्यम्य वीर्यवान्

ရန်သူသူရဲကောင်းများကို သတ်ဖြတ်သူ မဂ္ဃဝါ (အိန္ဒြာ) သည် မိမိထံ မရောက်သေးသူတို့ကိုပင် ခုတ်လှဲလိုက်၏။ ထို့နောက် လက်မောင်းကြီး၍ အင်အားပြည့်ဝသော ဝෘတြသည် ဓနုကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။

Verse 24

बिभेद शरसाहस्रैर्वज्रकल्पैः शतक्रतुं । छित्वा क्षुरप्रैश्शक्रश्च धनुस्तस्य चकर्त च

ဝဇ္ဇရကဲ့သို့သော မြားထောင်ပေါင်းများဖြင့် သူသည် သတကရတု (အိန္ဒြ) ကို ထိုးဖောက်လေ၏။ ထို့နောက် သက္ကရာသည် မုတ်သိပ်သော မြားများဖြင့် ဖြတ်တောက်ကာ သူ၏ ဓနုကိုလည်း ခွဲကြေစေ하였다။

Verse 25

सूतं चाश्वान्पृथिव्यां च पातयामास तत्क्षणात् । सकंटकांगदां भीमां संपूज्यासुरसत्तमः

ထိုခဏချင်း အဆုရအထက်မြတ်သည် ရထားမောင်းသူနှင့် မြင်းများကို မြေပြင်သို့ လဲကျစေ하였다။ ထို့နောက် ဆူးထောင်အနားရှိ၍ လက်ကာ (အင်္ဂဒ) ပါသော ကြောက်မက်ဖွယ် လက်နက်ကို ပူဇော်ကာ ဆက်လက်တိုးတက်လေ၏။

Verse 26

जघान पद्मिनः शीर्षे मोहाद्दंती क्षितिं ययौ । सगदः सर्वदेवेशो धरणीं समुपस्थितः

မောဟကြောင့် ဆင်တံရှိသူသည် ပဒ္မကိုင်သူ၏ ခေါင်းပေါ်ကို ထိုးနှက်ပြီး မြေပြင်သို့ ကျသွားလေ၏။ ထို့နောက် ဂဒါကိုင်သော ဒေဝအားလုံး၏ အရှင်သည် ဓရဏီဒေဝီ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 27

ततस्तयोर्गदायुद्धमवर्तत मुहुर्मुहुः । तयोः प्रहरतोः शब्दो गदापातोद्भवो ध्रुवं

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးအကြား ဂဒါတိုက်ပွဲသည် မကြာခဏ ထပ်မံဖြစ်ပွားလေ၏။ နှစ်ဦးက အပြန်အလှန် ထိုးနှက်ရာတွင် ဂဒါထိခိုက်မှုမှ ထွက်ပေါ်သော အသံသည် အမှန်တကယ် မြည်ဟည်းလာ하였다။

Verse 28

आवर्तं परिवर्तं च चक्रतुस्तौ पुनः पुनः । अध ऊर्ध्वं प्रहारं च पार्श्वयोरतिभीषणं

နှစ်ဦးသည် ထပ်ခါထပ်ခါ လှည့်ဝိုင်းခြင်းနှင့် ပြန်လှည့်ခြင်း နည်းလမ်းများကို ပြုလုပ်၍ အောက်မှလည်း အပေါ်မှလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ထိုးနှက်ကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ ဘေးဖက်များသို့လည်း အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ထိုးချက်များ ပေးလေ၏။

Verse 29

बभूवैवं तयोर्युद्धं लोकालोकभयंकरं । दृष्ट्वा देवगणाः सिद्धा दानवा विस्मयं गताः

ထို့သို့ ထိုနှစ်ဦးအကြား စစ်ပွဲသည် ဖြစ်ပွားလာ၍ လောကများနှင့် လောကာလောကအထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။ ထိုကို မြင်သဖြင့် ဒေဝဂဏ၊ သိဒ္ဓတို့နှင့် ဒာနဝတို့ပါ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြ၏။

Verse 30

युद्ध्यमानौ तु तौ वीरौ मृत्युसंशयमागतौ । देवदानववीराश्च द्रष्टुं नैव तदीशिरे

ထိုဗီရသူရဲနှစ်ဦး စစ်တိုက်နေစဉ် မရဏသံသယအထိ ရောက်လာကြ၏။ ဒေဝနှင့် အသူရဘက်မှ သူရဲကောင်းစစ်သည်များပင် ထိုမြင်ကွင်းကို မကြည့်နိုင်ကြ။

Verse 31

ईशब्रह्मादयः खे तु स्थिता द्रष्टुं तदद्भुतं । तयोर्हुंकारशब्देन गदापातस्वनेन च

ဣဿ၊ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝများသည် ထိုအံ့ဖွယ်ကို ကြည့်ရှုရန် ကောင်းကင်၌ တည်နေကြ၏။ ထိုနှစ်ဦး၏ ဟုမ္ကာရဟိန်းသံနှင့် ဂဒါကျရောက်သံတို့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တုန်ခါစေ၏။

Verse 32

ऊर्ध्वोर्ध्वमगमच्छब्दो ह्यशनेश्चोपजायते । भग्ने गदे द्वयोरेव करः संपुटितस्तयोः

အသံသည် ထပ်ခါထပ်ခါ အထက်သို့ တက်မြင့်လာ၍ မိုးကြိုးသံ ပေါ်ပေါက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိုနှစ်ဦး၏ ဂဒါများ ကွဲပျက်သွားသောအခါ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကြ၏။

Verse 33

एवं चैवार्धयामेन तयोरस्त्रे निपेततुः । एतस्मिंन्नन्तरे वीरौ खड्गचर्मधरौ तदा

ထို့သို့ အာဓယာမအတွင်း ထိုနှစ်ဦး၏ ပစ်လွှတ်အာယုဓများလည်း ကျဆင်းသွားကြ၏။ ထိုအကြား၌ ထိုဗီရသူရဲနှစ်ဦးသည် ထိုအခါ ဓားနှင့် ကာကွယ်ကွင်းကို ကိုင်ဆောင်ကြ၏။

Verse 34

प्रतियोद्धुं महाघोरमाहवे संप्रचेरतुः । निस्त्रिंशौ विद्युदुल्काभौ तयोर्गात्रे च चर्मणी

ထိုအလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်ပွဲတွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုက်ခိုက်ရန် သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့သို့တိုးလာကြသည်။ သူတို့၏ဓားများသည် တောက်လောင်နေသော ဥက္ကာပျံများကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး တစ်ဦး၏ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် သံချပ်ကာကို တစ်ဦးက ရိုက်ခတ်နေကြသည်။

Verse 35

दृश्येते सर्वलोकैश्च लाघवं विस्मयं गतैः । चिच्छिदाते तयोरेव चर्मणी बहुवर्णके

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရောင်စုံဒိုင်းများကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ကြစဉ် လူအပေါင်းတို့သည် သူတို့၏ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှုကို အံ့သြစွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

Verse 36

भीष्मकं बलयुद्धं च तयोरेवं प्रवर्तते । मंडलं चक्रधन्वं च लाघवं च परिप्लुतं

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အားပြိုင်မှုသည် လှည့်ပတ်သွားလာခြင်း၊ စက်ဝိုင်းနှင့် လေးမြှားပညာရပ်များ၊ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှုတို့ဖြင့် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

Verse 37

वृत्रवासवयोर्युद्धं वृत्रवासवयोरिव । केशान्वृत्रस्य उत्प्लुत्य संप्रधृत्यासिना द्रुतं

ဗြိတြ နှင့် ဝါသဝ (သိကြားမင်း) တို့၏ တိုက်ပွဲသည် ပြင်းထန်လာသည်။ ခုန်တက်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ဗြိတြ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လက်ထဲတွင် ဓားကိုကိုင်လျက် လျင်မြန်စွာ ခုတ်လိုက်သည်။

Verse 38

शिरश्चिच्छेद सहसा मघवा रणमूर्धनि । जयशब्दस्ततस्त्वासीद्देवानां च समंततः

ထို့နောက် မဃဝါ (သိကြားမင်း) သည် စစ်မြေပြင်တွင် သူ၏ခေါင်းကို ရုတ်တရက် ဖြတ်လိုက်ရာ အရပ်ရပ်မှ နတ်ဘုရားများထံမှ အောင်ပွဲခံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

Verse 39

प्रोत्फुल्लहृदया देवा मघवंतमपूजयन् । देवदुंदुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः

ဝမ်းမြောက်သော နှလုံးသားဖြင့် နတ်ဘုရားတို့သည် သိကြားမင်းကို ပူဇော်ကြ၏။ နတ်စည်တော်များ တီးခတ်ကြပြီး အဆာရာနတ်သမီးများ ကခုန်ကြလေသည်။

Verse 40

गीतं गायंति गंधर्वा मुनयः स्तुतिपाठकाः । भीताः पलायिताः सर्वे दैत्यास्त्यक्तायुधा दिशः

ဂန္ဓဗ္ဗနတ်တို့သည် သီချင်းဆိုကြပြီး ရသေ့တို့သည် ဓမ္မတေးများကို ရွတ်ဆိုကြ၏။ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်လျက် ဒေတ္တယတို့သည် လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ကာ အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြလေသည်။

Verse 73

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे वृत्रासुरवधोनाम त्रिसप्ततितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ပဒုမပုရာဏ်ကျမ်း၏ ပထမပိုင်းဖြစ်သော သရိသတိခန္ဒတွင် "ဝရိတြာသူရအား သတ်ဖြတ်ခြင်း" ဟူသော ၇၃ ခန်းမြောက် အခန်းပြီးဆုံး၏။