Adhyaya 71

Verse 1

व्यास उवाच । अथान्यो नमुचिः क्रुद्धः स्यंदनस्थो दिवौकसः । विशिखैरर्दयामस घोरैराशीविषोपमैः

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် နမုချိတစ်ဦးသည် ဒေါသထန်လျက်၊ ဒေဝတို့အလယ် ရထားပေါ်တက်စီးကာ၊ အဆိပ်မြွေကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မြားများဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထိုးနှက်လေ၏။

Verse 2

ततस्तु संयुगे देवाः सिद्धकिन्नरपन्नगाः । न शक्नुवंति बाणानां वेगं सोढुं समंततः

ထို့နောက် ထိုစစ်ပွဲအလယ်တွင် ဒေဝတို့သည် စိဒ္ဓ၊ ကိန္နရ၊ နာဂတို့နှင့်အတူ အရပ်ရပ်မှ ပျံသန်းလာသော မြားတို့၏ အရှိန်ကို မခံနိုင်ကြလေ၏။

Verse 3

रथमुच्चैश्श्रवोश्वेन युक्तं मातलिनेरितम् । पुरुहूतः समास्थाय प्रागमत्तं महाबलम्

မាតလိက မောင်းနှင်၍ ဥစ္စೈရှ္ရဝသ မြင်းတော်ဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသော အင်အားကြီး ရထားတော်ပေါ်သို့ တက်စီးကာ ပုရုဟူတ (အိန္ဒြ) သည် မဟာအင်အားဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်လေ၏။

Verse 4

दृष्ट्वा शक्रं महावीर्यं नमुचिर्दैत्यपुंगवः । अब्रवीद्वासवं संख्ये वचनं सानुगं तदा

မဟာဗီရိယရှိသော ရှက္ကရ (အိန္ဒြ) ကို မြင်သော် နမုချိသည် ဒိုင်တျတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်၍၊ မိမိအနောက်လိုက်များနှင့်တကွ စစ်မြေပြင်၌ ဝါသဝ (အိန္ဒြ) ထံသို့ စကားဆိုလေ၏။

Verse 5

प्राकृतं निर्जरं हत्वा न यशोस्ति न च प्रियम् । न लाभकृतकं वापि न जयस्तु पुरष्टुत

အို ပုရష్టုတ! သာမန် နိရ္ဇရ တစ်ဦးကို သတ်ခြင်းဖြင့် ယశ (ဂုဏ်သတင်း) မရ၊ နှစ်သက်ဖွယ် အကျိုးလည်း မရ; ထိုတွင် အမှန်တကယ် အကျိုးမရှိသကဲ့သို့၊ စစ်မှန်သော အောင်ပွဲလည်း မဟုတ်။

Verse 6

तस्मात्वयि हतेत्रैव सर्वं भवति शाश्वतम् । देवराज्यं प्रलप्स्यामि सुखं भोग्यं सुरालये

ထို့ကြောင့် သင်သည် ဤနေရာတင် သတ်ဖြတ်ခံရလျှင် အရာအားလုံးသည် ထာဝရတည်မြဲသွားမည်။ ငါသည် ဒေဝတို့၏ အာဏာပိုင်မှုကို ရယူကာ ဒေဝလောက၌ သုခကို ခံစားမည်။

Verse 7

तमब्रवीन्महातेजाः शक्रः परपुरंजयः । शूरता वाक्यमात्रेण सर्वत्र सुलभा भवेत्

ထို့နောက် ရောင်ခြည်တောက်ပသော ရန်သူမြို့များကို အနိုင်ယူသူ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) က သူ့အား ပြောသည်– “စကားလုံးသာဖြင့် သတ္တိဟူသည် နေရာတိုင်းတွင် လွယ်ကူစွာ ရနိုင်သည်။”

Verse 8

महापराक्रमं यद्वा अस्ति ते दानवाधम । दर्शयस्वाहवे वीर्यं पुरं नेष्यामि भास्करेः

သင်၌ အမှန်တကယ် မဟာပရాక్రమ ရှိလျှင်၊ ဒာနဝတို့အနိမ့်ဆုံးရေ၊ စစ်မြေပြင်၌ သင်၏ ဗီရိယကို ပြသလော့။ ငါသည် ဘာස්ကရ၏ မြို့ကို သိမ်းယူသွားမည်။

Verse 9

एतच्छ्रुत्वा महातेजाश्चुकोप दैत्यपुंगवः । पंचभिर्निशितैर्बाणैर्जघान सुरसत्तमम्

ဤစကားကို ကြားသော် မဟာတေဇရှိသော ဒိုင်တျာတို့၏ ခေါင်းဆောင်သည် ဒေါသထွက်ကာ မြှားချွန်ငါးစင်းဖြင့် ဒေဝတို့အထက်မြတ်သူကို ထိုးနှက်하였다။

Verse 10

तांस्तु चिच्छेद मघवा क्षुरप्रैः पंचभिर्द्रुतम् । जग्मतुस्तौ महावीर्यौ समरे विषयैषिणौ

သို့သော် မဂ္ဃဝါ (အိန္ဒြာ) သည် မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဓားသကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော မြှားငါးစင်းဖြင့် ထိုမြှားများကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်တောက်ပစ်하였다။ ထို့နောက် အာဏာအုပ်စိုးလိုသော ဆန္ဒကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသော မဟာဗီရနှစ်ဦးသည် စစ်ပွဲ၌ ရှေ့သို့ တိုးဝင်하였다။

Verse 11

अन्योन्यं सहसा वेगाच्छरैश्चिच्छिदतुः शरान् । बिभिदातेथ गात्राणि विशिखैर्भिदुरोपमैः

ထို့နောက် အလျင်အမြန်နှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ သူတို့သည် ကိုယ့်မြားဖြင့် တစ်ယောက်၏မြားကို တစ်ယောက် ခုတ်ဖြတ်ချေဖျက်ကြပြီး၊ ထို့ပြင် မိုးကြိုးကဲ့သို့ ခွဲဖောက်နိုင်သော ချွန်ထက်မြားများဖြင့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ထိုးဖောက်ကြ၏။

Verse 12

अत्यपूर्वं कृतं कर्म ताभ्यामेव रणे भृशम् । लाघवं शरसंधान ग्रहमोक्षं सुदुर्लभम्

ထိုစစ်ပွဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးက အလွန်ထူးကဲသော လုပ်ရပ်ကို ပြုလုပ်ကြ၏။ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု၏ ပေါ့ပါးမြန်ဆန်မှု၊ မြားတပ်ဆင်မှု၏ လျင်မြန်မှုနှင့် လက်နက်ကို ဖမ်းယူ၍ လွှတ်ချခြင်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုတို့သည် မြင်ရခဲလှ၏။

Verse 13

दृष्ट्वा तु विस्मयं जग्मुर्देवासुरगणास्तदा । एतस्मिन्नंतरे दैत्यो मायास्संप्रमुमोच ह

ထိုအရာကို မြင်သော် ဒေဝနှင့် အဆုရအဖွဲ့တို့ အံ့ဩတုန်လှုပ်ကြ၏။ ထိုအချိန်အတွင်း ဒိုင်တျသည် မာယာအင်အားကို လွှတ်ချလိုက်၏။

Verse 14

विशिखाः शतशस्तत्र विनिश्चेरुस्समंततः । शक्रः कोपात्पुनः शीघ्रं धनुरुद्यम्य वीर्यवान्

ထိုနေရာတွင် မြားရာချီသည် အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့ထွက်သွား၏။ ထို့နောက် အင်အားကြီးသော သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် ဒေါသထွက်ကာ ချက်ချင်း လေးကို မြှောက်ယူ၏။

Verse 15

जघान विशिखैरुग्रैः सर्वगात्रेषु संज्वलन् । ततो मार्गणसाहस्रैरष्टभिस्त्वधिकं तथा

ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်လောင်နေစဉ် သူသည် ကြမ်းတမ်းသော ချွန်ထက်မြားများဖြင့် ရန်သူကို ထိုးနှက်၏။ ထို့နောက် မြားရှစ်ထောင်နှင့် ထို့ထက်ပို၍လည်း ဆက်လက် ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်၏။

Verse 16

बिभिदाते ततोन्योन्यं चिच्छिदाते परस्परम् । शरैर्निरंतराकाशं ददृशुस्तत्र संयुगे

ထို့နောက် သူတို့သည် အပြန်အလှန် ထိုးဖောက်၍ အလှည့်ကျ ဖြတ်တောက်ကျဆုံးစေကြ၏။ ထိုစစ်ပွဲ၌ ကောင်းကင်တစ်လျှောက် မြားများဖြင့် မပြတ်မတောက် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်ကြ၏။

Verse 17

निपतंति धरापृष्ठे खड्गपातैः सहस्रशः । एवं सुदीर्घकाले तु गते तस्मिन्महाहवे

ဓားထိုးဓားခုတ် မိုးရွာသကဲ့သို့သော အလှည့်အပြောင်းများကြောင့် သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထောင်ချီကျဆုံးကြ၏။ ထိုမဟာစစ်ပွဲ၌ အလွန်ရှည်လျားသော ကာလတစ်ခုပင် ကုန်လွန်သွား၏။

Verse 18

मायास्त्रं दर्शयामास क्रूरकृन्नमुचिस्तदा । तामसं त्रिषुलोकेषु कृतं स्यात्तु निरंतरम्

ထိုအခါ ရက်စက်သော နမုချိသည် မာယာအස්တြ (လှည့်စားအာဝုဓ) ကို ပြသလေ၏။ တမသမှ ပေါက်ဖွားသော အမှောင်ထုသည် သုံးလောကလုံး၌ မပြတ်မတောက် ပျံ့နှံ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 19

परस्परं न पश्यंति देवासुरगणा भृशम् । सूर्यचंद्रग्रहाणां च वह्नीनां च दिवौकसाम्

အလွန်ရှုပ်ထွေးသောအခြေအနေ၌ ဒေဝနှင့် အသူရတပ်စုများသည် အပြန်အလှန် မမြင်နိုင်ကြတော့။ နေ၊ လ၊ ဂြိုဟ်များ၊ မီးလောင်တောက်ပမှုများနှင့် ကောင်းကင်နေထိုင်သူများကိုပါ မမြင်နိုင်ကြ၏။

Verse 20

तस्मिंस्तमसि दुष्पारे गभस्तिर्नैव दृश्यते । दैत्यस्य च ततस्तूर्णं शरैरग्निशिखोपमैः

မဖြတ်ကျော်နိုင်သကဲ့သို့ ထူထပ်သော အမှောင်ထုအတွင်း၌ အလင်းရောင်၏ ရောင်ခြည်တစ်စင်းမျှ မမြင်ရ။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဒိုင်တျယကို မီးလျှံတံများကဲ့သို့သော မြားများဖြင့် ထိုးဖောက်လေ၏။

Verse 21

विभग्नाः सर्वदेवाश्च शक्रश्चरणसंमुखे । शरैर्विभिन्नदेहास्तु निपेतुर्धरणीतले

နတ်အားလုံးသည် ပျက်စီးကွဲကြေ၍ သက္ကရာ၏ ခြေတော်ရှေ့၌ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ မြားများကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာများ ထိုးဖောက်ကွဲပြားသွား၏။

Verse 22

प्रभग्नाश्चापरे शूरास्संयांति च दिशो दश । कूटं तस्य परिज्ञाय सर्वदेवार्चितो हरिः

အခြားသူရဲကောင်းများလည်း ရှုံးနိမ့်၍ ဒသဒిశာသို့ ပြေးလွှားသွားကြသည်။ သူ၏လှည့်ကွက်ကို သိမြင်သဖြင့် နတ်အားလုံးက ပူဇော်သော ဟရိသည် သင့်တော်သလို တုံ့ပြန်တော်မူ၏။

Verse 23

सौम्यमस्त्रं मुमोचाथ दिवि सूर्यशतप्रभम् । विलंबितं समालोक्य शक्त्या च बहुघंटया

ထို့နောက် သူသည် ကောင်းမြတ်သော “ဆောမျ” အస్త్రကို မိုးကောင်းကင်၌ လွှတ်တော်မူရာ၊ နေရောင်တစ်ရာကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။ ထိုအရာ မိုးပေါ်၌ တင်လျက်ရှိသည်ကို မြင်သဖြင့် လှံတန်ခိုးဖြင့် နာရီများစွာ တားဆီးထားလေ၏။

Verse 24

जघानोरसि दैत्यस्य स पपात व्यथान्वितः । चिरात्संलभ्य संज्ञां च दैतेयः क्रोधमूर्च्छितः

သူသည် ဒိုင်တျ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးနှက်ရာ၊ နာကျင်ဝေဒနာဖြင့် လဲကျသွား၏။ အချိန်ကြာမြင့်ပြီးမှ သတိပြန်ရလာသော်၊ ထိုဒိုင်တျသည် ဒေါသမူးမောခြင်းကြောင့် ထပ်မံထကြွလာ၏။

Verse 25

गत्वा वेगात्सुरश्रेष्ठमैरावतं दधार ह । त्रासयामास सुतरामिंद्रस्य द्विरदं रुषा

သူသည် အရှိန်ပြင်းစွာ သွား၍ နတ်ဆင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး အဲရာဝတကို ဖမ်းဆီးလေ၏။ ဒေါသဖြင့် အိန္ဒြ၏ ဆင်တော်ကို အလွန်ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။

Verse 26

धृत्वा स तु गजं सेंद्रं मुमोच धरणीतले । ततो भूमिगतः शक्रः कश्मलं च क्षणं गतः

သူသည် အိန္ဒြာနှင့်အတူ ဆင်ကိုဖမ်းဆုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွှတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် မြေထဲသို့ နစ်ဝင်သွားပြီး ခဏတာ မောဟနှင့် ဝမ်းနည်းပူပန်မှုတို့ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရသည်။

Verse 27

अवप्लुत्य स दैत्येंद्रो गजदंतांतरस्थितः । शक्रं ग्रहीतुकामस्य वधार्थं यूथपस्य सः

ရေထဲသို့ ခုန်ဝင်သကဲ့သို့ ဒೈတျာတို့၏ အရှင်သည် ဆင်၏ အံတံနှစ်ချောင်းကြားတွင် နေရာယူ하였다။ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) ကို ဖမ်းယူလိုသောစိတ်ဖြင့်၊ အုပ်စုခေါင်းဆောင်ကို သတ်ရန်အတွက် ထိုနေရာ၌ ရှိနေ하였다။

Verse 28

असिनाऽसुरमुख्यस्य शिरश्छित्वा न्यपातयत् । सर्वे प्रजहृषुर्देवा गंधर्वा ललितं जगुः । मुदितास्ते च मुनयः स्तुवंति सुरसत्तमम्

သူသည် ဓားဖြင့် အဆုရခေါင်းဆောင်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ဒေဝတားအားလုံး ဝမ်းမြောက်ကြပြီး ဂန္ဓဗ္ဗတို့သည် သာယာလှပသော သီချင်းများကို သီဆိုကြသည်။ ပျော်ရွှင်သော မုနိတို့လည်း ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးကို ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 71

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे द्वितीय नमुचिवधोनामैकसप्ततितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်မြတ်သော ပဒ္မပုရာဏာ၏ ပထမပိုင်း စೃಷ್ಟိခဏ္ဍတွင် “နမုချိကို ဒုတိယအကြိမ် သတ်ခြင်း” ဟူသော ခုနစ်ဆယ့်တစ်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။