Adhyaya 7

Verse 1

भीष्म उवाच । दितेः पुत्राः कथं जाता मरुतो देववल्लभाः । देवैर्जग्मुश्च सापत्नैः कस्मात्सख्यमनुत्तमम्

ဘီရှ္မက ဆိုသည်။ ဒိတိ၏ သားများဖြစ်သော မရုတ်တို့သည် မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း၊ သို့ရာတွင် နတ်တို့၏ ချစ်ခင်ရာ ဖြစ်လာသနည်း။ ထို့ပြင် နတ်တို့၏ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်လျက်ပင် နတ်တို့နှင့်အတူ သွားလာကာ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော မိတ်သဟာယကို မည်သို့ ရရှိသနည်း။

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । पुरा दैवासुरे युद्धे हतेषु हरिणा सुरैः । पुत्रपौत्रेषु शोकार्ता गता भूलोकमुत्तमम्

ပုလஸ္တျက ဆိုသည်။ ရှေးကာလ၌ နတ်နှင့် အဆုရ စစ်ပွဲတွင် ဟရီ၏ လက်ဖြင့် နတ်တို့ ကျဆုံးသွားသောအခါ၊ သူမသည် သားနှင့် မြေးတို့အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ မြေပြင်လောက၏ မြတ်သောဌာနသို့ သွားလေ၏။

Verse 3

पुष्करेषु महातीर्थे सरस्वत्यास्तटे शुभे । भर्त्तुराराधनपरा तप उग्रं चचार ह

ပုရှ္ကရ မဟာတီရ္ထ၌၊ သရஸ္ဝတီ မြစ်၏ မင်္ဂလာကမ်းပါးပေါ်တွင်၊ သူမသည် ခင်ပွန်းအား ပူဇော်အာရాధနာ၌ တည်မြဲကာ ပြင်းထန်သော တပသကို ကျင့်လေ၏။

Verse 4

दितिर्वै दैत्यमाता तु ऋषिकार्येण सुव्रता । फलाहारा तपस्तेपे कृच्छ्रचांद्रायणादिभिः

ဒိတိသည်—ဒೈတျတို့၏ မိခင်—သီလဝတ္တကောင်းမွန်၍ ရှင်ရသီ၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် တပသကို ခံယူလေ၏။ သစ်သီးသာ စားသောက်ကာ ကೃစ္ဆရ နှင့် စန္ဒြာယဏ စသည့် ဝတ်တရားပင်နန်းများကိုလည်း ကျင့်သုံး하였다။

Verse 5

यावद्वर्षशतं साग्रं जराशोकसमाकुला । ततः सा तपसा तप्ता वसिष्ठादीनपृच्छत

နှစ်တစ်ရာပြည့်နှင့် ထို့ထက်ပို၍ သူမသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ကြားတွင် လှုပ်ရှားမရ ဖြစ်နေ하였다။ ထို့နောက် တပသ၏ အပူဖြင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ဝသိဋ္ဌနှင့် အခြား ရသီတို့ကို မေးမြန်းလေ၏။

Verse 6

कथयंतु भवंतो मे पुत्रशोकविनाशनम् । व्रतं सौभाग्यफलदमिहलोके परत्र च

အရှင်မြတ်တို့၊ သားဆုံးရှုံးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ဖျက်ဆီးပေးပြီး ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံး၌ ကံကောင်းခြင်း၏ အကျိုးကို ပေးသော ဝရတ (သစ္စာကတိ) ကို မိန့်ကြားပါ။

Verse 7

ऊचुर्वसिष्ठप्रमुखा ज्येष्ठस्य पूर्णिमाव्रतम् । यस्य प्रसादादभवत्सुतशोकविवर्जिता

ဝသိဋ္ဌနှင့် အဓိက ရှိန်တော်များက မိန့်ကြားသည်—“(သူမသည်) ဂျေဋ္ဌ လ၏ ပုဏ္ဏမီ ဝရတကို ဆောင်ရွက်ရမည်; ထိုဝရတ၏ အနုဂ္ဂဟကြောင့် သားကြောင့်ဖြစ်သော ဝမ်းနည်းမှုမှ ကင်းလွတ်သွား하였다။”

Verse 8

भीष्म उवाच । श्रोतुमिच्छाम्यहं ब्रह्मन्ज्येष्ठस्य पूर्णिमाव्रतम् । सुतानेकोनपंचाशद्येन लेभे पुनर्दितिः

ဘီရှ္မက မိန့်သည်—“အို ဘြာဟ္မဏ၊ ဂျေဋ္ဌ လ၏ ပုဏ္ဏမီ ဝရတအကြောင်းကို ကျွန်ုပ် နားထောင်လိုပါသည်; ထိုဝရတကြောင့် ဒိတိသည် သား ၄၉ ယောက်ကို ထပ်မံ ရရှိခဲ့သည်။”

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । यद्वसिष्ठादिभिः पूर्वं दित्यै संकथितं व्रतम् । विस्तरेण तदेवेदं मत्सकाशान्निशामय

ပုလஸ္တျက မိန့်သည်—“ဝသိဋ္ဌတို့က အရင်က ဒိတိအား ရှင်းပြခဲ့သော ဝရတတည်းဟူသော အတူတူကို ငါ့ထံမှ အသေးစိတ် နားထောင်လော့။”

Verse 10

ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे पौर्णमास्यां यतव्रता । स्थापयेदव्रणं कुंभं सिततण्डुलपूरितम्

ဂျေဋ္ဌ လတွင်၊ သုကလပက္ခ၏ ပုဏ္ဏမီနေ့၌၊ ဝရတစည်းကမ်း၌ တည်ကြည်သူသည် အပြစ်အနာမရှိသော ကုಂಭကို တည်ထောင်၍ အဖြူဆန်ဖြင့် ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ရမည်။

Verse 11

नानाफलयुतं तद्वदिक्षुदंडसमन्वितम् । सितवस्त्रयुगच्छन्नंसितचंदनचर्चितम्

ထိုနည်းတူပင် အမျိုးမျိုးသော သစ်သီးများဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ကြံတံများနှင့်လည်း တွဲဖက်ထားသည်။ အဖြူရောင်အဝတ်နှစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ အဖြူစန္ဒကူးလိမ်းပွတ်၍ သန့်ရှင်းစေထားသည်။

Verse 12

नानाभक्ष्यसमोपेतं सहिरण्यं तु शक्तितः । ताम्रपात्रं गुडोपेतं तस्योपरि निवेशयेत्

တတ်နိုင်သမျှ အမျိုးမျိုးသော အစားအစာများကို ရွှေနှင့်အတူ ပူဇော်စေ။ ထိုပူဇော်ပစ္စည်း၏ အပေါ်တွင် ဂုဋ် (ကြံသကြားခဲ) ဖြင့်ပြည့်သော ကြေးအိုးကို တင်ထားစေ။

Verse 13

तस्मादुपरि ब्रह्माणं सौवर्णं पद्मकोटरे । कुर्यात्शर्करयोपेतां सावित्रीं तस्य वामतः

ထိုအပေါ်၌ ကြာပန်း၏ အတွင်းအခေါင်းတွင် ရွှေဖြင့် ဘြဟ္မာကို ပုံဖော်စေ။ ထို့နောက် ဘယ်ဘက်တွင် သကြားခဲအမှုန်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော သာဝိတြီကို ပြုလုပ်စေ။

Verse 14

गंधंधूपं तयोर्दद्याद्गीतं वाद्यं च कारयेत् । तदभावे कथं कुर्याद्यथा पद्मे पितामहः

ထိုနှစ်ပါးအား အနံ့သာနှင့် မီးခိုး (ဓూప) ကို ပူဇော်၍ သီချင်းနှင့် တူရိယာတီးခတ်ခြင်းကိုလည်း စီစဉ်စေ။ ထိုအရာများ မရရှိလျှင် မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း—ပဒ္မပုရာဏ၌ ပိတామဟ ဘြဟ္မာ ပြုခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

Verse 15

ब्रह्माह्वयां च प्रतिमां कृत्वा गुडमयीं शुभाम् । शुक्लपुष्पाक्षततिलैरर्चयेत्पद्मसंभवम्

ဘြဟ္မာကို အာဝါဟနာပြုရန် မင်္ဂလာရှိသော ဂုဋ်ဖြင့် ပြုလုပ်သည့် ပရတိမာကို ပြင်ဆင်၍၊ ကြာပန်းမှ ပေါ်ထွန်းသော ပဒ္မသမ္ဘဝ (ဘြဟ္မာ) ကို အဖြူပန်းများ၊ အက္ခတ (မကွဲသော ဆန်) နှင့် နှမ်းစေ့တို့ဖြင့် အာရ္ချနာပူဇော်စေ။

Verse 16

ब्राह्माय पादौ संपूज्य जंघे सौभाग्यदाय च । विरिंचायोरुयुग्मं च मन्मथायेति वै कटिम्

ဗြဟ္မာအတွက် ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို သေချာစွာ ပူဇော်ပြီး၊ ကံကောင်းခြင်းပေးသူဟူ၍ ခြေထောက်အောက်ပိုင်း (ပင်ဒလီ) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဝိရိဉ္စိ (ဗြဟ္မာ) အတွက် ပေါင်နှစ်ဖက်ကို၊ အမှန်တကယ် မန್ಮထ (ကာမဒေဝ) အတွက် ခါးကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 17

स्वच्छोदरायेत्युदरमतंद्रायेत्युरो विधेः । मुखं पद्ममुखायेति बाहू वै वेदपाणये

ဗြဟ္မာ၏ ဝမ်းကို “သန့်ရှင်းသောဝမ်းရှိသူ” ဟူ၍ ချီးမွမ်းရမည်၊ ရင်ဘတ်ကို “မပင်ပန်းသူ” ဟူ၍ ချီးမွမ်းရမည်။ မျက်နှာကို “ကြာပန်းမျက်နှာ” ဟူ၍၊ လက်မောင်းကိုလည်း “ဝေဒကို ကိုင်ဆောင်သောလက်ရှိသူ” ဟူ၍ ချီးမွမ်းရမည်။

Verse 18

नमः सर्वात्मने मौलिमर्च्चयेच्चापि पंकजम् । ततः प्रभाते तत्कुंभं ब्राह्मणाय निवेदयेत्

“အလုံးစုံ၏ အတ္တမန်တော်အား နမස්ကာရ” ဟု ဆိုကာ ကြာပန်းကို ဆက်ကပ်၍ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်တွင် ထိုရေခွက် (ကుంభ) ကို ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးထံ ဆက်သရမည်။

Verse 19

ब्राह्मणं भोजयेद्भक्त्या स्वयं तु लवणं विना । भक्त्या प्रदक्षिणं दद्यादिमं मंत्रमुदीरयेत्

ဘက္တိဖြင့် ဘြာဟ္မဏကို အစာကျွေးရမည်၊ ကိုယ်တိုင်မူ ဆားမပါဘဲ စားသောက်ရမည်။ ဘက္တိဖြင့် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်လည်ပူဇော်ကာ ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 20

प्रीयतामत्र भगवान्सर्वलोकपितामहः । हृदये सर्वलोकानां यस्त्वानंदोभिधीयते

ဤနေရာ၌ ဘဂဝန်—လောကအားလုံး၏ ပိတামဟ—ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူပါစေ။ “အာနန္ဒ” ဟု ခေါ်ဆိုသော အရှင်သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ နှလုံးသား၌ တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 21

अनेन विधिना सर्वं मासिमासि समाचरेत् । उपवासी पौर्णमास्यामर्चयेद्ब्राह्ममव्ययम्

ဤနည်းတော်အတိုင်း လစဉ်လတိုင်း အမှုအရာအားလုံးကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ရမည်။ အစာရှောင်၍ လပြည့်နေ့တွင် မပျက်မယွင်းသော ဘြဟ္မန်ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 22

फलमेकं च संप्राश्य शर्वर्यां भूतले स्वपेत् । ततस्त्रयोदशे मासि घृतधेनुसमन्विताम्

အသီးတစ်လုံးသာ စားပြီး ညအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် အခင်းမဲ့ အိပ်ရမည်။ ထို့နောက် ဆယ့်သုံးလမြောက်တွင် ဂhee (ဃృత) ပါသော နွားနှင့်အတူ (ဒါန) ပြုရမည်။

Verse 23

शय्यां दद्याद्विरिंचाय सर्वोपस्करसंयुताम् । ब्रह्माणं कांचनं कृत्वा सावित्रीं रजतैस्तथा

ဗိရိဉ္စိ (ဘြဟ္မာ) အတွက် အစုံအလင် အသုံးအဆောင်များပါသော အိပ်ရာကို ဒါနပြုရမည်။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာရုပ်တုကို ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ပြီး၊ ထိုနည်းတူ စာဝိတြီကို ငွေဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 24

पद्मात्मकः सृष्टिकर्त्ता सावित्रीमुपलभ्यतु । वस्त्रैर्द्विजं सपत्नीकं पूज्य भक्त्या विभूषणैः

ကြာပန်းသဘောရှိသော စကြဝဠာဖန်ဆင်းရှင်သည် စာဝိတြီကို ရရှိပါစေ။ ထို့ပြင် ဘက္တိဖြင့် ဘြာဟ္မဏကို ဇနီးနှင့်အတူ အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ ပူဇော်ကာ ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 25

शक्त्या गवादिकं दद्यात्प्रीयतामित्युदीरयेत् । होमं शुक्लैस्तिलैः कुर्याद्ब्रह्मनामानि कीर्तयेत्

စွမ်းအားအလျောက် နွားစသည်တို့ကို ဒါနပြုပြီး “ပျော်ရွှင်တော်မူပါစေ” ဟု ဆိုရမည်။ အဖြူနှမ်းဖြင့် ဟိုးမ (ဟောမ) ပြုလုပ်ကာ ဘြဟ္မာ၏ နာမတော်များကို ကီရတန် ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 26

गव्येन सर्पिषा तद्वत्पायसेन च धर्मवित् । विप्रेभ्योथ धनं दद्यात्पुष्पमालां च शक्तितः

ဓမ္မကိုသိသူသည် နွားဂျီ (ghee) နှင့် ပယာသ (နို့ဆန်ချို) ကိုလည်း ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဗြာဟ္မဏများအား ဥစ္စာနှင့် ပန်းကုံးများကို ဒါနပြုသင့်သည်။

Verse 27

यः कुर्याद्विधिनानेन पौर्णमास्यां स्त्रियोपि वा । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्राप्नोति ब्रह्मसात्म्यताम्

ပုဏ္ဏမီနေ့တွင် သတ်မှတ်ထားသောနည်းလမ်းအတိုင်း ဤပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်သူ—မိန်းမများပါဝင်သော်လည်း—အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ ဘြဟ္မန်နှင့် တစ်စည်းတစ်လုံးတည်းဖြစ်ခြင်းကို ရရှိသည်။

Verse 28

इहलोके वरान्पुत्रान्सौभाग्यं ध्रुवमश्नुते । यो ब्रह्मा स स्मृतो विष्णुरानंदात्मा महेश्वरः

ဤလောက၌ပင် ထိုသူသည် အကောင်းဆုံးသော သားများနှင့် တည်မြဲသော ကံကောင်းခြင်းကို မလွဲမသွေ ရရှိသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုသော် ဘြဟ္မာဟူသော အရှင်တော်သည် ဗိဿနုဟုလည်း မှတ်မိကြပြီး၊ အာနန္ဒသဘာဝရှိသော မဟေရှဝရလည်း ထိုအရှင်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 29

सुखार्थी कामरूपेण स्मरेद्देवं पितामहम् । एवं श्रुत्वा चकारासौ दितिः सर्वमशेषतः

ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကို လိုလားသူသည် မိမိနှစ်သက်ရာ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ဒေဝ-ပိတామဟ (ဘြဟ္မာ) ကို သတိရစိတ်ဖြင့် စမရေ့ရမည်။ ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ဒိတီသည် မကျန်မလပ် အရာအားလုံးကို ထိုနည်းအတိုင်း ပြုလုပ်하였다။

Verse 30

कश्यपो व्रतमाहात्म्यादागत्य परया मुदा । चकार कर्कशां भूयो रूपलावण्यसंयुताम्

ဝရတ၏ မဟာတန်ခိုးကိုကြောင့် ကာရှျယပသည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ လာရောက်ပြီး၊ ကြမ်းတမ်းသူမကို ထပ်မံ၍ ရုပ်ရည်လှပမှုနှင့် အလှအပဖြင့် ပြည့်စုံစေ하였다။

Verse 31

वरैराछंदयामास सा तु वव्रे वरंवरम् । पुत्रं शक्रवधार्थाय समर्थं च महौजसम्

ထို့နောက် သူမသည် ကောင်းချီးပေးခြင်းများဖြင့် ထိုသူကို ပျော်ရွှင်စေလိုကာ အကောင်းဆုံးသော ကောင်းချီးကို ရွေးချယ်하였다—စွမ်းအားပြည့်ဝ၍ မဟာတေဇရှိသော သားတော်တစ်ပါး၊ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသောသူ။

Verse 32

वरयामि महात्मानं सर्वामरनिषूदनम् । उवाच कश्यपो वाक्यमिंद्रहंतारमूर्जितम्

သူမက “ကျွန်မသည် မဟာအတ္တမ၊ နတ်တို့အားလုံးကို သတ်ဖြတ်နိုင်သူကို ရွေးချယ်ပါသည်” ဟုဆို၏။ ထိုသို့ ကശ്യပသည် အားမာန်ပြည့်သော စကားကို ပြောကာ အင်္ဒြာ-ဟန္တာ အင်အားကြီးသူကို ရွေး하였다။

Verse 33

प्रदास्याम्यहमेतेन किन्त्वेतत्क्रियतां शुभे । आपस्तंबीं तु कृत्वेष्टिं पुत्रीयामद्य सुस्तनि

သူက “ဤနည်းဖြင့် ငါပေးမည်; သို့သော် မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ဤအရာကို ပြုလုပ်ပါ—ယနေ့ အာပစတမ္ဘီ ရိတုအတိုင်း သမီးရရန် အိဋ္ဌိကို ဆောင်ရွက်ပါ၊ ရင်သားလှပသူမ” ဟုဆို၏။

Verse 34

विधास्यामि ततो गर्भं स्पृष्ट्वाहं ते स्तनौ शुभे । भविष्यति शुभो गर्भो देवि शक्रनिषूदनः

“ထို့နောက် ငါသည် ကိုယ်ဝန်တည်စေမည်; မင်္ဂလာရှိသူမ၊ သင်၏ မင်္ဂလာရင်သားတို့ကို ထိတွေ့ပြီးနောက်။ ဒေဝီရေ၊ ကောင်းမြတ်သော ကိုယ်ဝန်ဖြစ်မည်—သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ကို သတ်မည့်သူ။”

Verse 35

आपस्तंबीं ततश्चक्रे पुत्रेष्टिं द्रविणाधिकाम् । इंद्रशत्रोभवस्वेति जुहाव च हविस्त्वरन्

ထို့နောက် သူသည် အာပစတမ္ဘီ ရိတုအတိုင်း ပုတ္တရေဋ္ဌိကို ဆောင်ရွက်၍ လှူဒါန်းသည့် ဓနနှင့် ပြည့်စုံစေ하였다။ ထို့ပြင် ဟဝိစ်ကို အလျင်အမြန် မီးထဲသို့ ဟောမပြုကာ “အင်္ဒြာ၏ ရန်သူရေ၊ ပေါ်ထွန်းလာပါစေ” ဟုဆို၏။

Verse 36

देवाश्च मुमुर्हुर्दैत्या विमुखाश्चैव दानवाः । दित्यां गर्भमथाधत्त कश्यपः प्राह तां पुनः

နတ်တို့သည် မောဟဖြစ်၍ အံ့ဩသွားကြပြီး၊ ဒೈတျနှင့် ဒာနဝတို့လည်း စိတ်ပျက်အားလျော့ကြ၏။ ထို့နောက် ကশ্যပသည် ဒိတီ၏ ဝမ်း၌ သန္ဓေတည်စေကာ ထပ်မံ၍ သူမအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 37

मुखं ते चंद्रप्रतिमं स्तनौ बिल्वफलोपमौ । अधरौ विद्रुमाकारौ वर्णश्चातीव शोभनः

သင်၏ မျက်နှာသည် လကဲ့သို့ဖြူဝင်း၍၊ ရင်သားနှစ်ဖက်သည် ဘီလ္ဝသီးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ နှုတ်ခမ်းသည် ပုလဲကျောက် (ကော်ရယ်) ကဲ့သို့နီမြန်းပြီး၊ အသားအရောင်သည် အလွန်တင့်တယ်လှ၏။

Verse 38

त्वां दृष्ट्वाहं विशालाक्षि विस्मरामि स्विकां तनुम् । तदेवं गर्भः सुश्रोणि हस्तेनोप्तस्तनौ तव

အို မျက်လုံးကျယ်သူမ၊ သင်ကိုမြင်လျှင် ငါသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် မေ့လျော့သွား၏။ ထို့ကြောင့် အို ခါးတင်လှသူမ၊ ဤသန္ဓေဘီဇကို ငါ၏လက်ဖြင့် သင်၏ရင်သားပေါ်၌ ထားနှံခဲ့၏။

Verse 39

त्वया यत्ने विधातव्यो ह्यस्मिन्गर्भे वरानने । संवत्सरशतं त्वेकमस्मिन्नेव तपोवने

အို မျက်နှာလှသူမ၊ ဤသန္ဓေကို စောင့်ရှောက်ရန် သင်သည် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဤတပောဝန၌ တစ်ရာနှစ်ပြည့်အောင် နေထိုင်ရမည်။

Verse 40

संध्यायां नैव भोक्तव्यं गर्भिण्या वरवर्णिनि । न स्थातव्यं न गंतव्यं वृक्षमूलेषु सर्वदा

အို အရောင်အဆင်းလှသူမ၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမသည် ဆန္ဓျာချိန်၌ အစာမစားသင့်။ ထို့ပြင် အချိန်မရွေး သစ်ပင်အမြစ်အနီး၌ မရပ်သင့်၊ မသွားသင့်။

Verse 41

नोपस्करेषु निविशेन्मुसलोलूखलादिषु । जलं च नावगाहेत शून्यागारं च वर्जयेत्

အိမ်သုံးကိရိယာများဖြစ်သော ထောင်းတံ၊ ထောင်းအိုး စသည်တို့ပေါ်တွင် မထိုင်မနားရ; မသင့်လျော်သည့်နည်းဖြင့် ရေထဲဝင်၍ မရေချိုးရ; လူမရှိသော အိမ်အလွတ်၊ အိမ်ပျက်ကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်ရ။

Verse 42

वल्मीकेषु न तिष्ठेत न चोद्विग्नमना भवेत् । न नखेन लिखेद्भूमौ नांगारे न च भस्मनि

ပုရွက်ဆိတ်တောင် (anthill) ပေါ်တွင် မရပ်ရ; စိတ်ကိုလည်း မလှုပ်ရှားမပူပန်အောင် ထိန်းရ။ လက်သည်းဖြင့် မြေပြင်ကို မခြစ်မရေးရ; မီးအင်္ဂါရပ်ပူပူ သို့မဟုတ် ပြာထဲတွင်လည်း မလုပ်ရ။

Verse 43

न शयालुः सदा तिष्ठेद्व्यायामं च विवर्जयेत् । न तुषांगारभस्मास्थि कपालेषु समाविशेत्

အမြဲတမ်း အိပ်ပျော်နေခြင်း မဖြစ်ရ; ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်မှုနှင့် စည်းကမ်းကိုလည်း မစွန့်ပစ်ရ။ အခွံအမြှုပ်၊ မီးသွေး၊ ပြာ၊ အရိုး သို့မဟုတ် ခေါင်းခွံတို့နှင့် မထိတွေ့ရ။

Verse 44

वर्जयेत्कलहं लोके गात्राभ्यंगं तथैव च । न मुक्तकेशी तिष्ठेत नाशुचिः स्यात्कथंचन

လောက၌ ရန်ဖြစ်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရ; ထို့အတူ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆီလိမ်းခြင်းကိုလည်း ရှောင်ရ။ ဆံပင်ဖြန့်ချထား၍ မနေမရပ်ရ; မည်သို့မျှ မသန့်ရှင်းသောအခြေအနေ မဖြစ်ရ။

Verse 45

न शयीतोत्तरशिराः न चैवाधः शिराः क्वचित् । न वस्त्रहीना नोद्विग्ना न चार्द्रचरणा सती

သီလရှိသော ဇနီးသည်သည် ခေါင်းကို မြောက်ဘက်ထား၍ မအိပ်ရ; တောင်ဘက်ထား၍လည်း မအိပ်ရ။ အဝတ်မဝတ်ဘဲ မနေရ၊ စိတ်မပူပန်ရ၊ ခြေထောက်စိုစွတ်နေခြင်းလည်း မဖြစ်ရ။

Verse 46

नामंगल्यां वदेद्वाचं न च हास्याधिकाभवेत् । कुर्याच्च गुरुभिर्नित्यं पूजां मांगल्यतत्परा

မင်္ဂလာမရှိသော စကားကို မပြောရ၊ ရယ်မောခြင်းကိုလည်း အလွန်အကျွံ မလုပ်ရ။ မင်္ဂလာကို အာရုံစိုက်၍ ဂုရုတို့၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း နေ့စဉ် ပူဇော်ပွဲ ပြုလုပ်ရ။

Verse 48

सर्वौषधीभिः सृष्टेन वारिणा स्नानमाचरेत् । तिष्ठेत्प्रसन्नवदना भर्तृप्रियहिते रता । न गर्हयेच्च भर्ता रंसर्वावस्थमपि क्वचित्

ဆေးဖက်ဝင် အပင်အမျိုးမျိုးဖြင့် စိမ့်ဝင်စေထားသော ရေဖြင့် ရေချိုးရမည်။ မျက်နှာပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်၍ ခင်ပွန်းနှစ်သက်ရာနှင့် အကျိုးရှိရာတွင် အာရုံစိုက်ရမည်။ ခင်ပွန်းသည် မည်သို့သောအခြေအနေဖြစ်စေ မည်သည့်အခါမျှ မပြစ်တင်ရ။

Verse 49

कृशाहं दुर्बला चैव वार्द्धक्यं मम चागतम् । स्तनौ मे चलितौ स्थानान्मुखं च वलिभंगुरम्

ကျွန်မ ပိန်လှီ၍ အားနည်းလာပြီ၊ အိုမင်းခြင်းလည်း ကျွန်မထံ ရောက်လာပြီ။ ရင်သားများသည် နေရာမှ လျှောကျလာပြီး မျက်နှာသည် အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပျက်လွယ်နုနယ်လာပြီ။

Verse 50

एवंविधा त्वया चाहं कृतेति न वदेत्क्वचित् । स्वस्त्यस्तुते गमिष्यामि तथेत्युक्तस्तया पुनः

“နင်က ငါ့ကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ထားတာ” ဟု မည်သည့်အခါမျှ မပြောရ။ “မင်္ဂလာရှိပါစေ၊ ကျွန်မ သွားတော့မည်” ဟု နាងက ထပ်မံဆိုရာ၊ သူက “တထာစ্তু—အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ပြန်ဆို၏။

Verse 51

पश्यतां सर्वभूतानां तत्रैवांतरधीयत । ततः सा भर्तृवाचोक्तविधिना समतिष्ठत

သတ္တဝါအားလုံး ကြည့်နေစဉ်ပင် နាងသည် အဲဒီနေရာမှာပဲ အန္တရာဓာန် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် ခင်ပွန်းက ပြောထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း နាងသည် ထိုစည်းကမ်းကို လိုက်နာတည်ကြည်ခဲ့၏။

Verse 52

अथ ज्ञात्वा तथेंद्रोपि दितेः पार्श्वमुपागतः । विहाय देवसदनं तां शुश्रूषुरवस्थितः

ထိုအကြောင်းကို သိမြင်ပြီးနောက် အိန္ဒြာလည်း ဒိတိ၏ဘေးသို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။ နတ်တို့၏နန်းတော်ကို စွန့်၍ ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေကာ သူမကို ပြုစုဝတ်ပြုရန် စိတ်တည်ကြည်ခဲ့၏။

Verse 53

दितेश्छिद्रांतरप्रेप्सुरभवत्पाकशासनः । विपरीतोंतरव्यग्रः प्रसन्नवदतो बहिः

ပာကာရှာသန (အိန္ဒြာ) သည် ဒိတိ၏ အားနည်းသည့် အချိန်အတွင်း အပေါက်အခွာကို ရှာလို၍ ဖြစ်၏။ အပြင်ပန်းတွင် မျက်နှာပြုံး၍ ချိုမြိန်စကားဆိုသော်လည်း အတွင်းတွင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ အကြံအစည်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ၏။

Verse 54

अजानन्निव तत्त्कार्यमात्मनश्शुभमाचरन् । ततो वर्षशतांते सा न्यूने तु दिवसैस्त्रिभिः

သူသည် မသိသကဲ့သို့ ပြုမူကာ မိမိအကျိုးအတွက် မင်္ဂလာကိစ္စကို ဆောင်ရွက်နေ၏။ ထို့နောက် နှစ်တစ်ရာ ပြည့်ခါနီး—သုံးရက်သာ လိုသေးသည့်အခါ—သူမ (ဒိတိ) သည် ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 55

मेने कृतार्थमात्मानं प्रीत्या विस्मितमानसा । अकृत्वा पादयोः शौचं शयाना मुक्तमूर्धजा

ဝမ်းမြောက်၍ စိတ်အံ့ဩသဖြင့် သူမသည် မိမိကိုယ်ကို အောင်မြင်ပြည့်စုံပြီဟု ထင်မြင်၏။ သို့သော် ဆံပင်ဖြန့်၍ လဲလျောင်းနေစဉ် ခြေထောက်သန့်စင်ခြင်းကို မပြုလုပ်ခဲ့။

Verse 56

निद्राभरसमाक्रांता दिवा परशिराः क्वचित् । ततस्तदंतरं लब्ध्वा प्रविश्यांतः शचीपतिः

အိပ်ငိုက်မှု၏ အလေးချိန်ကြောင့် ဖိစီးခံရ၍ တခါတရံ နေ့ခင်းတောင် ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ လဲလျောင်းအိပ်ပျော်သွား၏။ ထိုအခါ သချီပတိ (အိန္ဒြာ) သည် အခွင့်အရေးကို ရ၍ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 57

वज्रेण सप्तधा चक्रे तं गर्भं त्रिदशाधिपः । ततः सप्त च ते जाताः कुमाराः सूर्यवर्चसः

ဗဇ္ဇရဖြင့် ဒေဝတို့၏အရှင် အိန္ဒြာသည် ထိုဂರ್ಭကို ခုနစ်ပိုင်း ခွဲဖြတ်လေ၏။ ထို့နောက် နေမင်း၏တောက်ပမှုကဲ့သို့ ရောင်ဝါထွန်းသော လူငယ်ခုနစ်ဦး မွေးဖွားလာ하였다။

Verse 58

रुदंतः सप्त ते बाला निषिद्धा दानवारिणा । भूयोपि रुदमानांस्तानेकैकान्सप्तधा हरिः

ကလေးခုနစ်ဦးသည် ငိုကြွေးနေကြ၍ ဒೈတျာတို့၏ရန်သူက တားမြစ်လေ၏။ သို့ရာတွင် ထပ်မံငိုကြွေးနေသဖြင့် ဟရိသည် တစ်ဦးချင်းစီကို ထပ်၍ ခုနစ်ပိုင်း ခွဲလေ၏။

Verse 59

चिच्छेद वज्रहस्तो वै पुनः स्तूदरसंस्थितान् । एवमेकोनपंचाशद्भूत्वा तेरुरुदुर्भृशम्

ထို့နောက် ဗဇ္ဇရကိုင်ဆောင်သူသည် ဝမ်းကြီးသူပေါ်၌ တည်နေသူတို့ကို ထပ်မံဖြတ်တောက်လေ၏။ ထိုသို့ဖြင့် အရေအတွက် လေးဆယ့်ကိုး ဖြစ်လာကာ အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်ကြလေသည်။

Verse 60

इंद्रो निवारयामास मा रुदध्वं पुनःपुनः । ततः स चिंतयामास वितर्कमिति वृत्रहा

အိန္ဒြာသည် “ထပ်ထပ်မငိုကြနှင့်” ဟု အကြိမ်ကြိမ် တားဆီးလေ၏။ ထို့နောက် ဗြိတ္တရကို သတ်သူ အိန္ဒြာသည် အကြောင်းအရာကို စိတ်တွင် ပြန်လည်ချိန်ဆ၍ စဉ်းစားလေသည်။

Verse 61

कर्मणः कस्य माहात्म्यात्पुनः संजीवितास्त्वमी । विदित्वा पुण्ययोगेन पौर्णमासीफलं त्विदम्

မည်သူ၏ ကర్మ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့် သင်တို့သည် ထပ်မံ အသက်ပြန်ရှင်လာကြသနည်း။ ကုသိုလ်၏ ယောဂဖြင့် ဤအရာကို သိပြီးနောက် ပုဏ္ဏမាសီ (လပြည့်) ဝတ်ပြုခြင်း၏ အကျိုးကို ငါ့အား ပြောကြလော့။

Verse 62

नूनमेतत्परिणतमथवा ब्रह्मपूजनात् । वज्रेणाभिहताः संतो न विनाशमुपाययुः

ဤအရာသည် အမှန်တကယ် ပကတိရင့်ကျက်သော ကုသိုလ်၏ အကျိုးဖြစ်မည်—သို့မဟုတ် ဘြဟ္မာကို ပူဇော်သည့် အာနုဘော်ကြောင့်ဖြစ်မည်; ဝဇ္ဇရ (မိုးကြိုး) ဖြင့် ထိခိုက်သော်လည်း ဓမ္မရှိသူတို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်ခဲ့ကြ။

Verse 63

एकोप्यनेकतामाप यस्मादुदरगोपनम् । अवध्या नूनमेते वै तस्माद्देवा भवंत्विति

ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ မိမိကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် တစ်ဦးတည်းကပင် အများရုပ်သဏ္ဌာန်များသို့ ပြောင်းလဲခဲ့သဖြင့်၊ ဤသူတို့သည် အမှန်တကယ် မသတ်နိုင်သူများဖြစ်ကြသည်; ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ဒေဝတားများ ဖြစ်စေကြပါစေ။

Verse 64

यस्मान्मा रुद इत्युक्ता रुदंतो गर्भसंभवाः । मरुतो नाम ते नाम्ना भवंतु सुखभागिनः

“မရုဒ—မငိုနဲ့” ဟု ပြောကြားခံရသော်လည်း၊ ဝမ်းမှ မွေးဖွားလာစဉ် ငိုယိုလျက်ပင် ဖြစ်လာကြသဖြင့်၊ သူတို့ကို ‘မရုတ်’ ဟူသော နာမဖြင့် ခေါ်ကြစေကာ၊ သုခ၏ အစိတ်အပိုင်းကို ခံစားရသူများ ဖြစ်ကြပါစေ။

Verse 65

ततः प्रसाद्य देवेशः क्षमस्वेति दितिं पुनः । अर्थशास्त्रं समास्थाय मयैतद्दुष्कृतं कृतम्

ထို့နောက် ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို ပျော်ရွှင်စေပြီးနောက်၊ သူသည် ဒိတီအား ထပ်မံ၍ “ခွင့်လွှတ်ပါ” ဟု ဆို၏။ အර්ථရှာස්တရ (နိုင်ငံရေးနည်းဗျူဟာ) ၏ အကြံဉာဏ်ကို အားထား၍ ဤဒုစရိုက်ကို ငါ ပြုမိခဲ့သည်။

Verse 66

कृत्वा मरुद्गणं देवैः समानममराधिपः । दितिं विमानमारोप्य ससुतामगमद्दिवम्

မရုတ်အဖွဲ့ကို ဒေဝတို့နှင့် တန်းတူအဆင့်အတန်းဖြစ်စေပြီးနောက်၊ အမရတို့၏ အရှင်သည် ဒိတီကို သားနှင့်တကွ ကောင်းကင်ဗိမာန် (ဝိမာန) ပေါ်တင်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားလေ၏။

Verse 67

यज्ञभागभुजः सर्वे मरुतस्ते ततोभवन् । न जग्मुरैक्यमसुरैरतस्ते सुरवल्लभाः

သူတို့အားလုံးသည် ယဇ္ဈပူဇာ၏ အဝေစုကို ခံယူခွင့်ရှိသော မရုတ် (မုန်တိုင်းဒေဝ) များ ဖြစ်လာကြသည်။ အသူရတို့နှင့် မပေါင်းစည်းခဲ့သဖြင့် ဒေဝတို့၏ ချစ်ခင်ရာ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 68

भीष्म उवाच । आदिसर्गस्त्वया ब्रह्मन्कथितो विस्तरेण मे । प्रतिसर्गश्च यो येषामधिपांस्तान्वदस्व मे

ဘီရှ္မက ဆိုသည်– “အို ဘြာဟ္မဏ! သင်သည် အာဒိ-စရ္ဂ (အစပြုဖန်ဆင်းခြင်း) ကို ကျွန်ုပ်အား အသေးစိတ် ပြောပြပြီးပြီ။ ယခု ပရတိ-စရ္ဂ (ဒုတိယဖန်ဆင်းခြင်း) နှင့် ထိုအစုအဖွဲ့တို့၏ အဓိပတိများကိုလည်း ပြောပြပါ။”

Verse 69

पुलस्त्य उवाच । यदाभिषिक्तः सकलेपि राज्ये पृथुर्द्धरित्र्यामधिपो बभूव । तथौषधीनामधिपं चकार यज्ञव्रतानां तपसां च सोमम्

ပုလස්တျက ဆိုသည်– ပೃထု သည် အဘိသိက္က ခံယူကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလုံးစုံသော နိုင်ငံတော်၏ အရှင်ဖြစ်လာသော်၊ ထိုအခါ ဆိုးမကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၊ ယဇ္ဈဝရတများနှင့် တပ (တပဿ) တို့၏ အဓိပတိအဖြစ် ခန့်အပ်하였다။

Verse 70

नक्षत्रताराद्विजवृक्षगुल्मलतावितानस्य च रुक्मगर्भम् । अपामधीशं वरुणं धनानां राज्ञां प्रभुं वैश्रवणं च तद्वत्

ထိုနည်းတူပင် နက္ခတ်နှင့် ကြယ်တို့၏ မိုးကာတန်း၊ ငှက်များ၊ သစ်ပင်များ၊ ချုံပင်များ၊ လျားပင်များနှင့် ပျံ့နှံ့လျားလျား ဝယ်လ်လီတို့အတွက်လည်း အဓိပတိကို ခန့်အပ်하였다။ ထို့ပြင် ရေတို့၏ အဓိရှင်အဖြစ် ဝရုဏကို၊ ဓန၏ သခင်နှင့် မင်းတို့အကြား အရှင်ဖြစ်သော ဝိုင်ශ්ရဝဏ (ကူဘေရ) ကို တည်ထောင်하였다။

Verse 71

विष्णुं रवीणामधिपं वसूनामग्निं च लोकाधिपतिं चकार । प्रजापतीनामधिपं च दक्षं चकार शक्रं मरुतामधीशम्

သူသည် ဝိෂ္ဏုကို အာဒိတျဒေဝတို့၏ အဓိပတိအဖြစ်၊ အဂ္နိကို ဝသုတို့၏ အဓိပတိနှင့် လောကတို့၏ အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် ခန့်အပ်하였다။ ထို့ပြင် ဒက္ခကို ပရဇာပတိတို့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တင်မြှောက်၍၊ ရှက္ရ (အိန္ဒြ) ကို မရုတ်တို့၏ အဓိရှင်အဖြစ် ပြု하였다။

Verse 72

दैत्याधिपानामथ दानवानां प्रह्लादमीशं च यमं पितॄणाम् । पिशाचरक्षःपशुभूतयक्षवेतालराजं ह्यथ शूलपाणिम्

ထို့နောက် ဒೈတျနှင့် ဒာနဝတို့၏ အရှင်အဖြစ် ပရဟ္လာဒကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) တို့၏ အုပ်စိုးရှင် ယမကိုလည်း ဂုဏ်ပြုတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ပိသာချ၊ ရက္ခသ၊ တိရစ္ဆာန်၊ ဘူတ၊ ယက္ခ၊ ဝေတාලတို့၏ မင်းဖြစ်သော ရှူလပာဏိကိုလည်း ပူဇော်တော်မူ၏။

Verse 73

प्रालेयशैलं च पतिं गिरीणामीशं समुद्रं सरितामधीशम् । गंधर्वविद्याधरकिन्नराणामीशं पुनश्चित्ररथं चकार

ပရလေယရှိုင်လ (Prāleyśaila) ကို တောင်တန်းတို့၏ အရှင်အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူ၏။ သမုဒ္ဒရာကို မြစ်ချောင်းတို့၏ အထွတ်အမြတ် အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် တင်မြှောက်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ဝိဒျာဓရ၊ ကိန္နရတို့၏ အုပ်ချုပ်ရှင်အဖြစ် စိတ္တရထ (Citraratha) ကို ထပ်မံ ခန့်ထားတော်မူ၏။

Verse 74

नागाधिपं वासुकिमुग्रवीर्यं सर्पाधिपं तक्षकमादिदेश । दिग्वारणानामधिपं चकार गजेंद्रमैरावणनामधेयम्

အင်အားကြီးသော ဝါစုကီ (Vāsuki) ကို နာဂတို့၏ အရှင်အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူ၏။ တက္ခက (Takṣaka) ကို မြွေတို့၏ အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် အဲရာဝတ (Airāvata) ဟု အမည်ရသော ဂဇေန္ဒြကို တိသ်အလိုက် ဒိဂ္ဂဇများ၏ အုပ်ချုပ်ရှင်အဖြစ် တင်မြှောက်တော်မူ၏။

Verse 75

सुपर्णमीशं पततामथार्वतां राजानमुच्चैःश्रवसं चकार । सिंहं मृगाणां वृषभं गवां च प्लक्षं पुनः सर्ववनस्पतीनाम्

သုပဏ္ဏ (ဂရုဍ) ကို ငှက်တို့၏ အရှင်အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူ၏။ မြင်းတို့အနက် ဥစ္စೈရှ္ရဝသ (Uccaiḥśravas) ကို မင်းအဖြစ် တင်မြှောက်တော်မူ၏။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့အနက် ခြင်္သေ့ကို အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ နွားတို့အနက် နွားထီးကို အထွတ်အမြတ်၊ နှင့် သစ်ပင်ဝနစပတိတို့အနက် ပလက္ခ (plakṣa) သန့်ရှင်းသော သစ်ပင်ကို ထပ်မံ အဓိကအဖြစ် ချီးမြှောက်တော်မူ၏။

Verse 76

पितामहः पूर्वमथाभ्यषिंचदेतान्पुनः सर्वदिशाधिनाथान् । पूर्वेश दिक्पालमथाभ्यषिंचन्नाम्ना सुवर्माणमरातिकेतुं

ထို့နောက် ပိတာမဟ ဘြဟ္မာသည် အရပ်ဒိသအားလုံးကို အုပ်စိုးသော အရှင်တို့ကို ထပ်မံ အဘိသေက ပြု၍ တည်ထောင်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် အရှေ့ဘက် ဒိက္ပာလကို—သုဝရ္မာ (Suvarmā) နှင့် အရာတိကေတု (Arātiketu) ဟူသော အမည်ရှိသူကို—အရှေ့၏ အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် အဘိသေက ချီးမြှောက်တော်မူ၏။

Verse 77

ततोधिपं दक्षिणतश्चकार सर्वेश्वरं शंखपदाभिधानम् । सकेतुमंतं दिगधीशमीशं चकार पश्चाद्भुवनांडगर्भः

ထို့နောက် ကမ္ဘာဧကဒဏ္ဍာရီဥ (ဗြဟ္မာဏ္ဍ) အတွင်း၌ နေထိုင်သော အရှင် (ဗြဟ္မာ) သည် တောင်ဘက်သို့ သမုဒ္ဒရာအရှင် စರ್ವေśvara ကို ‘Śaṅkhapada’ ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားသူအဖြစ် ခန့်အပ်၍၊ အနောက်ဘက်သို့လည်း ထိုဒిశ၏ အုပ်စိုးရှင် ‘Saketumān’ ကို ခန့်ထားတော်မူ၏။

Verse 78

हिरण्यरोमाणमुदग्दिगीशं प्रजापतिं मेघसुतं चकार । अद्यापि कुर्वंति दिशामधीशाः सदा वहंतस्तु भुवोभिरक्षाम्

ထိုအရှင်သည် မြောက်ဘက်၏ အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် ဟိရဏ္ယရောမာကို ခန့်အပ်တော်မူ၏—သူသည် ပ္ရဇာပတိ ဖြစ်ပြီး မေဃ၏ သားတော်လည်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့တိုင် ဒిశအုပ်စိုးရှင်တို့သည် တာဝန်ကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ကာ၊ လောကတို့၏ ဘာရကို ထမ်း၍ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေကြ၏။

Verse 79

चतुर्भिरेतैः पृथुनामधेयो नृपोभिषिक्तः प्रथमः पृथिव्याम् । गतेंतरे चाक्षुषनामधेये वैवस्वतं चक्रुरिमं पृथिव्यां

ဤလေးပါး၏ လက်ဖြင့် ‘ပೃထု’ ဟူသော မင်းသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ပထမဆုံး အဘိသိက္က မဟာမင်းအဖြစ် အဘိသေကခံရ၏။ ထို့နောက် ‘Cākṣuṣa’ ဟူသော မနွန္တရ ကာလ ကုန်လွန်သွားသောအခါ၊ သူတို့သည် ဤမြေပြင်ပေါ်၌ Vaivasvata (မနု) ကို အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် တင်မြှောက်ကြ၏။

Verse 80

गतेंतरे चाक्षुषनामधेये वैवस्वताख्ये च पुनः प्रवृत्ते । प्रजापतिः सोस्य चराचरस्य बभूव सूर्यान्वयजः सचिह्नः

အကြားကာလ ကုန်လွန်၍ ‘Cākṣuṣa’ ဟူသော ကာလ အဆုံးသတ်ပြီး Vaivasvata မနွန္တရ ပြန်လည်စတင်သောအခါ၊ နေရောင်မျိုးနွယ်မှ မွေးဖွား၍ အမှတ်လက္ခဏာများဖြင့် ထင်ရှားသူတစ်ဦးသည် လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးပါဝင်သည့် ဤစကြဝဠာ၏ ပ္ရဇာပတိအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 81

पुलस्त्य उवाच । मन्वंतराणि सर्वाणि मनूनां चरितानि यत् । प्रमाणं चैव कल्पस्य तत्सृष्टिं च समासतः

ပုလஸ္တျက ဆိုသည်—“မနွန္တရ အားလုံး၊ မနုတို့၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိများ၊ ကလ္ပ၏ အတိုင်းအတာနှင့် ထိုကလ္ပနှင့် သက်ဆိုင်သော စೃಷ್ಟိကို အကျဉ်းချုပ်၍ ငါ ပြောကြားမည်။”

Verse 82

एकचित्तः प्रसन्नात्मा शृणु कौरवनंदन । यामा नाम पुरा देवा आसन्स्वायंभुवांतरे

စိတ်တစ်ချက်တည်း စူးစိုက်၍ နှလုံးအေးချမ်းသဖြင့် နားထောင်လော့၊ ကုရုဝంశ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာသားတော်။ ရှေးကာလ၌ “ယာမ” ဟုခေါ်သော ဒေဝတော်များသည် စွာယံဘူဝ မန္ဝန္တရ၌ ရှိနေကြ၏။

Verse 83

सप्तैव ऋषयः पूर्वं ये मरीच्यादयः स्मृताः । आग्नीध्रश्चाग्निबाहुश्च विभुः सवन एव च

ရှေးကာလ၏ ရှိသမျှ ရှစ်မဟုတ်၊ ခုနစ်ပါးသော ရှိသီများ—မရီချိ စသည့်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသူများ—အာဂ္နီဓြ၊ အဂ္နိဗာဟု၊ ဝိဘု၊ နှင့် သဝန တို့ဖြစ်ကြ၏။

Verse 84

ज्योतिष्मान्द्युतिमान्भव्यो मेधा मेधातिथिर्वसुः । स्वायंभुवस्यास्य मनोर्दशैते वंशवर्द्धनाः

ဂျ्योတိရှ္မာန်၊ ဒျုတိမာန်၊ ဘဗျ၊ မေဓာ၊ မေဓာတိထိ၊ နှင့် ဝစု—ဤဆယ်ပါးသည် စွာယံဘူဝ မနု၏ မျိုးဆက်ကို တိုးပွားစေသူများဖြစ်၏။

Verse 85

प्रतिसर्गममी कृत्वा जग्मुस्ते परमं पदम् । एवं स्वायंभुवं प्रोक्तं स्वारोचिषमतः परम्

ဒုတိယဖန်ဆင်းခြင်း (ပရတိသရ္ဂ) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပရမပဒသို့ သွားကြ၏။ ထို့ကြောင့် စွာယံဘူဝ မန္ဝန္တရကို ဆိုပြီးပြီ; နောက်တစ်ဆင့်မှာ စွာရောချိသ ဖြစ်၏။

Verse 86

स्वारोचिषस्य तनयाश्चत्वारो देववर्चसः । नभोनभस्य प्रभृतिर्भावनः कीर्तिवर्द्धनः

စွာရောချိသ၌ ဒေဝတော်တို့ကဲ့သို့ တောက်ပသော သားတော် လေးပါးရှိ၏—နဘိုနဘသျ၊ ပရဘြတိ၊ ဘာဝန၊ နှင့် ကီရတိဝර්ဓန။

Verse 87

दत्तोग्निश्च्यवनस्तंभः प्राणः कश्यप एव च । अर्वा बृहस्पतिश्चैव सप्त सप्तर्षयोभवन्

ဒတ္တာဂ္နိ၊ ချျဝန၊ စတမ္ဘ၊ ပရာဏ နှင့် ကရှျပ; ထို့ပြင် အရ္ဝာ နှင့် ဗြဟස්ပတိ—ဤခုနစ်ပါးသည် စပ္တရ္ဩိ (ရသေ့ခုနစ်ပါး) ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 88

तदा देवाश्च तुषिताः स्मृता स्वारोचिषेंतरे । हवींद्रसुःकृतो मूर्तिरापो ज्योतिरथः स्मृतः

ထို့နောက် စ္ဝာရောစိသ မန္ဝန္တရ၌ ဒေဝတားတို့ကို “တုသိတ” ဟူ၍ မှတ်မိကြသည်။ ဟဝီန္ဒြ နှင့် သုဟ္ကရိတ ကို ဆိုကြပြီး၊ မူရ္တိ ကို ဘုရားသခင်၏ သာသနာတော်ဆိုင်ရာ အဖော်အဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ အာပ နှင့် ဇျောတိရထ လည်း ထိုကာလ၌ မှတ်သားကြသည်။

Verse 89

वसिष्ठस्य सुताः सप्त ये प्रजापतयस्तदा । द्वितीयमेतत्कथितं मन्वंतरमतः परं

ထိုအခါ ဝသိဋ္ဌ၏ သားခုနစ်ပါး ရှိ၍ ထိုကာလ၌ ပ္ရဇာပတိများ ဖြစ်လာကြသည်။ ဤသို့ ဒုတိယ မန္ဝန္တရ ကို ဖော်ပြပြီးပြီ; ထို့နောက် ကထာသည် ဆက်လက်တိုးတက်သွားမည်။

Verse 90

अन्यच्चैव प्रवक्ष्यामि तथा मन्वंतरं शुभं । मनुर्नामौत्तमिस्तत्र दश पुत्रानजीजनत्

ထို့ပြင် မင်္ဂလာရှိသော အခြား မန္ဝန္တရ တစ်ခုကိုလည်း ငါဆိုမည်။ ထိုကာလ၌ “ဥတ္တမ” ဟူသော မနုသည် သားတစ်ဆယ်ပါးကို မွေးဖွားစေ하였다။

Verse 91

इषऊर्जस्तनूजश्च शुचिः शुक्रस्तथैव च । मधुश्च माधवश्चैव नभस्योथ नभस्तथा

အိෂ၊ ဥူရ္ဇ၏ သား တနူဇ၊ ရှုချိ၊ ရှုကရ၊ မဓု၊ မာဓဝ၊ နဘသျ၊ ထို့အတူ နဘသ—ဤတို့သည် (သူ၏) သားများ၏ အမည်များ ဖြစ်သည်။

Verse 92

सहः सहस्य एतेषामुत्तमः कीर्तिवर्द्धनः । भानवस्तत्र देवाः स्युरूर्जाः सप्तर्षयः स्मृताः

သူတို့အနက် စဟစ်မှ မွေးဖွားသော စဟာ သည် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်၍ ကီရတိကို တိုးပွားစေသူ ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းအရာတွင် ဘာနဝများကို ဒေဝတားများဟု ဆိုကြပြီး ဥရ္ဇာများကို ရှစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ ရှင့်ရသီ ခုနစ်ပါးဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 93

कौकभिण्डिः कुतुण्डश्च दाल्भ्यः शंखः प्रवाहितः । मितिश्च संमितिश्चैव सप्तैते योगवर्द्धनाः

ကောက်ကဘိဏ္ဍိ၊ ကုတုဏ္ဍ၊ ဒာလ္ဘျ၊ သင်္ခ၊ ပရဝါဟိတ၊ မိတိ နှင့် သံမိတိ—ဤခုနစ်ပါးသည် ယောဂ (ဝိညာဉ်ရေး စည်းကမ်း) ကို တိုးပွားစေသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 94

मन्वंतरं चतुर्थं तु तामसं नाम विश्रुतं । कपिः पृथुस्तथैवाग्निरकपिः कविरेव च

စတုတ္ထ မနွန္တရကို ‘တာမသ’ ဟု နာမည်ကျော်ကြားပြီး၊ ထိုကာလတွင် ကပိ၊ ပೃထု၊ အဂ္နိ၊ အကပိ နှင့် ကဝိ ဟူသောအမည်များကို ဖော်ပြထားသည်။

Verse 95

तथैव जन्यधामानौ मुनयः सप्त नामतः । साध्या देवगणा ये च कथितास्तामसेंतरे

ထို့အတူ မုနိ ခုနစ်ပါးကို အမည်အလိုက် ဖန်ဆင်းသတ္တဝါတို့၏ မူလဘိုးဘွား (ပရိုဂျနီတာ) များဟု သိကြသည်။ ထို့ပြင် သာဓျများ—ဒေဝတားအုပ်စုများ—ကိုလည်း တာမသ မနွန္တရတွင် ဖော်ပြထားသည်။

Verse 96

अकल्मषस्तपोधन्वी तपोमूलस्तपोधनः । तपोराशिस्तपस्यश्च सुतपस्यः परंतपः

သူသည် အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ တပသ်၏ ဓနဖြင့် ပြည့်ဝသူ၊ တပသ်ကို အမြစ်တည်ထားပြီး ကိုယ်တိုင်ပင် တပသ်၏ خزန်တော် ဖြစ်သည်။ သူသည် တပသ်၏ တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့၊ အမြဲတမ်း တပသ်ကျင့်စဉ်၌ ရှိနေသူ—အလွန်မြတ်သော တပသ်ရှိသူ၊ အမြင့်ဆုံး တပသ်ပြုသူ ဖြစ်သည်။

Verse 97

तामसस्य सुताः सर्वे दशवंशविवर्द्धनाः । पंचमस्य मनोस्तद्वद्रैवतस्यांतरं शृणु

တာမသ၏ သားတော်အားလုံးသည် မျိုးရိုးဆယ်ပါးကို တိုးပွားစေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အတူ ယခု ပဉ္စမ မနု ရိုင်ဝတ၏ မန္ဝန္တရကို နားထောင်လော့။

Verse 98

देवबाहुः सुबाहुश्च पर्ज्यन्यः समयोमुनिः । हिरण्यरोमा सप्ताश्वः सप्तैते ऋषयः स्मृताः

ဒေဝဗာဟု၊ သုဗာဟု၊ ပရ္ဇန္ယ၊ သမယိုမုနိ၊ ဟိရဏ္ယရောမာ နှင့် သပ္တာရှွ—ဤတို့ကို စုစည်း၍ ရှင်ရသီ ခုနစ်ပါးဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 99

देवाश्च भूतरजसस्तथा प्रकृतयः स्मृताः । अवशस्तत्वदर्शी च वीतिमान्हव्यपः कपिः

ဒေဝတားများ၊ ဘူတ-ရဇစ် (ဓာတ်ဆိုင်ရာ စွမ်းအင်) နှင့် ပရကృతိများကို ဤသို့ မှတ်သားကြသည်။ ထို့ပြင် အဝသ၊ တတ္တဝဒർശီ (အမှန်တရားမြင်သူ) နှင့် ဝီတိမာန်—ဟဗျပ နှင့် ကပိ တို့ပါဝင်သည်။

Verse 100

मुक्तो निरुत्सुकः सत्वो निर्मोहोथ प्रकाशकः । धर्मवीर्यबलोपेता दशैते रेवतात्मजाः

လွတ်မြောက်သူ၊ ဆန္ဒမရှိသူ၊ သတ္တဝဂုဏ်ပြည့်ဝသူ၊ မောဟကင်းသူ၊ တောက်ပသူ—ရေဝတ၏ သားတော် ဆယ်ပါးသည် ဓမ္မ၊ သတ္တိနှင့် အင်အားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံကြသည်။

Verse 101

भृगुः सुधामा विरजः सहिष्णुर्नारदस्तथा । विवस्वान्कृतिनामा च सप्त सप्तर्षयोपरे

ဘൃဂု၊ သုဓာမာ၊ ဝိရဇ၊ သဟိဿဏု နှင့် နာရဒ; ထို့ပြင် ဝိဝස්ဝါန် နှင့် ကෘတင် အမည်ရှိသူ—ဤတို့သည် အခြားသော သပ္တရ္ရှီ ခုနစ်ပါး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 102

चाक्षुषस्यांतरे देवा लेखानामपरिश्रुताः । विभवोथ पृथक्चानु कीर्तितास्त्रिदिवौकसः

စက္ခုသ မနွန္တရ၌ နတ်ဒေဝတို့၏ အမည်များကို မလွတ်မကျန် မှတ်တမ်းများတွင် ရေးသွင်းထားပြီး၊ တြိဒိဝ (ကောင်းကင်) နေထိုင်သူတို့ကို သီးသန့်သီးသန့် နောက်တစ်ဆင့်လိုက် အစဉ်တကျ ရေတွက်ဖော်ပြထားသည်။

Verse 103

चाक्षुषस्यांतरे प्राप्ते देवानां पंचमो जनः । रुरुप्रभृतयस्तद्वच्चाक्षुषस्य सुता दश

စက္ခုသ မနွန္တရ ရောက်လာသောအခါ နတ်ဒေဝတို့၏ ပဉ္စမမျိုးဆက် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထိုနည်းတူ ရုရုမှ စ၍ စက္ခုသ၏ သားတော် ဆယ်ပါး ရှိ하였다။

Verse 104

प्रोक्ताः स्वायंभुवे वंशे ये मया पूर्वमेव ते । अन्तरं चाक्षुषं चैव मया ते परिकीर्तितं

စွာယံဘူဝ မျိုးဆက်အတွင်း ငါက အရင်ကတည်းက ပြောခဲ့သူတို့ကိုပင်; ထို့ပြင် အန္တရာ နှင့် စက္ခုသ (ကာလ/မနု) ကိုလည်း ငါသည် သင်တို့အား ပြန်လည်ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

Verse 105

सप्तमं च प्रवक्ष्यामि यद्वैवस्वतमुच्यते । अत्रिश्चैव वसिष्ठश्च कश्यपो गौतमस्तथा

ယခု ငါသည် ခုနစ်မြောက် မနွန္တရကို ဖော်ပြမည်၊ ၎င်းကို ဝိုင်ဝသွတ မနွန္တရ ဟု ခေါ်သည်။ ထိုကာလ၌ အထရီ၊ ဝသိဋ္ဌ၊ ကশ্যပ နှင့် ဂေါတမ တို့ရှိသည်။

Verse 106

भारद्वाजस्तथा योगी विश्वामित्रः प्रतापवान् । जमदग्निश्च सप्तैते सांप्रतं ते महर्षयः

ဘာရဒ္ဝါဇ ယောဂီ၊ အင်အားကြီး ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၊ နှင့် ဇမဒဂ္နိ—ဤခုနစ်ပါးသည် ယခုကာလ၌ သင်တို့၏ မဟာရိရှီများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 107

कृत्वा धर्मव्यवस्थानं प्रयान्ति परमं पदं । सावर्ण्यस्य प्रवक्ष्यामि मनोर्भावि तथांतरं

ဓမ္မ၏ သင့်လျော်သော စည်းကမ်းကို တည်ထောင်ပြီးနောက် သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ပရမပဒကို ရောက်ကြသည်။ ယခု ငါသည် စာဝර්ဏျယ မနု၏ မန်ဝန္တရကိုလည်းကောင်း၊ အနာဂတ်၌ ဖြစ်လာမည့် မနု၏ မန်ဝန္တရကိုလည်းကောင်း ရှင်းလင်းမည်။

Verse 108

अश्वत्थामा शरद्वांश्च कौशिको गालवस्तथा । शतानंदः काश्यपश्च रामश्च ऋषय स्मृताः

အရှွတ္ထာမာ၊ ရှရဒ္ဝါန်၊ ကೌရှိက နှင့် ဂာလဝ; ထို့ပြင် ရှတಾನန္ဒ၊ ကာश्यပ နှင့် ရာမ—ဤသူတို့ကို ရှိ (ṛṣi) များဟု မှတ်မိကြသည်။

Verse 109

धृतिर्वरीयान्यवसुः सुवर्णो धृतिरेव च । वरिष्णुवीर्यः सुमतिर्वसुश्शुक्रश्च वीर्यवान्

ဓြိတိ၊ ဝရီယာန်၊ ယဝစု၊ သုဝර්ဏ နှင့် ထပ်မံ၍ ဓြိတိ; ထို့ပြင် ဝရိෂ္ဏု-ဝီရျ၊ သုမတိ၊ ဝစု၊ သုက္ရ နှင့် အင်အားကြီး ဝီရျဝါန်—ဤအမည်များကို စာရင်းပြု၍ ခေါ်ဆိုနေသည်။

Verse 110

भविष्यस्यार्कसावर्णेर्मनोः पुत्राः प्रकीर्तिताः । रौच्यादयस्तथान्येपि मनवः संप्रकीर्तिताः

အာရ္ကစာဝර්ဏိ ဟုခေါ်သော မနု—ဘဝိષ္ယ၏ သားများကို ကြေညာထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရောချျယ အစရှိသော အခြား မနုများကိုလည်း သင့်လျော်စွာ စာရင်းပြု၍ ဖော်ပြထားသည်။

Verse 111

रुचेः प्रजापतेः पुत्रो रौच्यो नाम भविष्यति । मनुर्भूतिसुतस्तद्वद्भौत्यो नाम भविष्यति

ပရဇာပတိ ရုချိ ထံမှ ရောချျယ ဟူသော သားတစ်ဦး မွေးဖွားလာမည်။ ထိုနည်းတူ ဘူတိ၏ သားဖြစ်သော မနုကိုလည်း ဘောတျယ ဟူသော အမည်ဖြင့် သိကြမည်။

Verse 112

ततस्तु मेरुसावर्णिर्ब्रह्मसुनुर्मनुः स्मृतः । ऋभुश्च ॠतुधामा च विष्वक्सेनो मनुस्तथा

ထို့နောက် မေရုသာဝဏ္ဏီသည် ဘြဟ္မာ၏ သားတော် မနုဟု မှတ်ယူကြ၏။ ထို့နောက် ရိဘု၊ ရိတုဓာမာ နှင့် ထိုနည်းတူ ဝိශ්ဝက္စೇန တို့လည်း မနုများဟု သမုတ်ကြ၏။

Verse 113

अतीतानागताश्चैव मनवः परिकीर्तिताः । वर्षाणां युगसाहस्रमेभिर्व्याप्तं नराधिप

အတိတ်က မနုများနှင့် အနာဂတ်၌ လာမည့် မနုများကိုလည်း အမှန်တကယ် ရွတ်ဆိုဖော်ပြပြီးပြီ။ ဤ ယုဂ ထောင်ပေါင်းများကြောင့် နှစ်များ၏ ဆက်စပ်မှုသည် အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးနေ၏၊ အို မင်းမြတ်။

Verse 114

स्वेस्वेन्तरे सर्वमिदं समुत्पाद्य चराचरं । कल्पक्षये निवृत्ते तु मुच्यंते ब्रह्मणा सह

မိမိမိမိ၏ အလှည့်အပြောင်းတိုင်းတွင် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သော ဤလောကကို ဖန်ဆင်းပြီးနောက်၊ ကလ္ပအဆုံး၌ ပရလယ ဖြစ်ပေါ်သော် သူတို့သည် ဘြဟ္မာနှင့်အတူ မုက္ခတိကို ရရှိကြ၏။

Verse 115

अमीयुगसहस्रान्ते विनश्यन्ति पुनःपुनः । ब्रह्माद्या विष्णुसायुज्यं ततो यास्यंति वै नृप

ယုဂ ထောင်ပေါင်းများ၏ အဆုံး၌ သူတို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပျက်စီးလျက်ရှိကြ၏။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာ စသည့်သူတို့သည် ဝိෂ္ဏုနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းတော်မူခြင်း) ကို ရောက်ကြ၏၊ အို မင်းမြတ်။