Adhyaya 69

Verse 1

व्यास उवाच । तारेयो बलसंपन्नः शक्रतुल्यपराक्रमः । जघान विशिखैस्स्कन्दं पितृघातिनमाहवे

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– အင်အားပြည့်ဝ၍ သက္ကရာနှင့်တူသော ရဲရင့်မှုရှိသည့် တာရေးယသည် စစ်မြေပြင်၌ မြားများဖြင့် စကန္ဒကို လဲကျစေ하였다—အဖေကို သတ်သူ စကန္ဒကိုပင်။

Verse 2

ततस्स्कन्दो महाबाहुर्हरितुल्यपराक्रमः । विचकर्त शरांस्तांस्तान्निर्बिभेद शरोत्तमैः

ထို့နောက် လက်မောင်းကြီးသော စကန္ဒာသည် ဟရီနှင့်တူညီသော သတ္တိဗလရှိ၍ အကောင်းဆုံး မြားများဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ပစ်ခတ်ကာ ရန်သူတို့ကို ဖြတ်တောက်၍ ထိုးဖောက်လေ၏။

Verse 3

स दैत्यस्सहसा स्कंदं छादयामास मार्गणैः । असंभ्रान्तः प्रचिच्छेद विशाखो विशिखैस्तदा

ထိုဒೈတျသည် ချက်ချင်း စကန္ဒာကို မြားမိုးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလေ၏။ ထိုအခါ ဝိသာခာသည် မတုန်လှုပ်ဘဲ မိမိ၏ မြားများဖြင့် ထိုမြားတို့ကို ဖြတ်တောက်ပစ်လေ၏။

Verse 4

तारेयोग्निशरैः स्कंदं जघान रणमूर्धनि । विशिखं भिदुरप्रख्यं चखान हरनंदने

ကြယ်ကဲ့သို့ မီးတောက်ပါသော မြားများဖြင့် စစ်ပွဲ၏ အထွတ်အထိပ်၌ စကန္ဒာကို ထိုးနှက်လေ၏။ ထို့ပြင် “ဘိဒုရ” ဟု နာမည်ကြီးသော ချွန်ထက်မြားတစ်စင်းကို ဟရ၏ သားတော်၏ ကိုယ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလေ၏။

Verse 5

वैश्वानरेण सेनानीस्तत्र संपर्यवारयत् । रौद्रमस्त्रं पुनर्दैत्यः प्रेषयामास तं प्रति

ထိုနေရာ၌ စစ်တပ်ခေါင်းဆောင်သည် ဝိုင်ရှ္ဝာနရ (မီး) အစတြာဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးလေ၏။ ထို့နောက် ဒೈတျသည် ထပ်မံ၍ ရော်ဒြ အစတြာကို သူ့ထံသို့ ပစ်လွှတ်လေ၏။

Verse 6

तन्निरस्तं कृतं तेन बाणेनास्फालितेन च । अघोरं प्राक्षिपद्दैत्यो घोररूपं सुदारुणं

ထိုအရာကို သူသည် မြားတစ်စင်းဖြင့် ထိုးထိကာ ဘေးသို့ လှန်ပစ်၍ ပယ်ဖျက်လေ၏။ ထို့နောက် ဒൈတျသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော “အဃောရ” ဟူသော အင်အားကြမ်းတမ်းသည့် အစတြာကို ပစ်ချလေ၏။

Verse 7

भूधरा विटपास्सिंहास्तथा सर्पादयः शराः । धावंति पार्वतीपुत्रं कोटिकोटिसहस्रशः

တောင်တန်းများ၊ သစ်ပင်များ၊ ခြင်္သေ့များနှင့် မြွေတို့အစရှိသည်—မြားကဲ့သို့—ပါရဝတီ၏သား စကန္ဒထံသို့ ကုဋိကုဋိ ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် တပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာကြ၏။

Verse 8

छित्वा तांस्तुशरान्स्कंदो बिभेद दैत्यपुंगवं । आपादं शीर्षपर्यंतं शरैरग्न्यर्कसन्निभैः

ထိုမြားများကို ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် စကန္ဒသည် ဒೈတျာတို့၏ခေါင်းဆောင်ကို ခြေမှ စ၍ ခေါင်းတိုင်အောင် မီးနှင့် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်လောင်သော မြားများဖြင့် ထိုးဖောက်လေ၏။

Verse 9

स्वर्णपुंखाः शरा लग्ना देहे दैत्यपतेर्भृशं । रेजुस्ते स्वर्णशकला यथा कृष्णशिलोच्चये

ရွှေတောင်ပံပါသော မြားများသည် ဒೈတျာမင်း၏ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်ကာ တောက်ပလင်းလက်လေ၏—အနက်ရောင်ကျောက်တောင်ပေါ်ရှိ ရွှေမှုန်ကဲ့သို့။

Verse 10

तस्य देहात्ततश्चैव बहु सुस्राव शोणितं । यथा च माधवे मासि पुरुपुष्पश्शमी तरुः

ထို့နောက် သူ၏ကိုယ်မှ သွေးအလွန်များစွာ စီးဆင်းထွက်လာ၏—မဓဝလ (နွေဦး) လတွင် ရှမီပင် ပန်းများစွာ ပွင့်ဖူးပေါက်ကဲ့သို့။

Verse 11

स्यंदनाधश्चराश्वाश्च शिश्यिरे भूमिलग्नकाः । अथ क्रुद्धो महादैत्यः शूलं भीमं च दारुणं

ရထားအောက်ရှိသူတို့နှင့် မြင်းများသည် မြေပြင်တွင်ကပ်လျက် လဲကျသွားကြ၏။ ထို့နောက် ဒေါသထွက်သော မဟာဒೈတျာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ရက်စက်သော တြိရှူလကို မြှောက်တင်လေ၏။

Verse 12

धृत्वा तं प्रतिचिक्षेप कालमृत्युसमप्रभं । पार्वतीनंदनेनापि शूलं पाशुपतेन ह

သူသည် ထိုအရာကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြန်လှန်ပစ်ချလိုက်သည်—ကာလနှင့် မရဏကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍; ပါဝတီ၏ သားတော်က ကိုင်ဆောင်သော ပာရှုပတ တြိရှူလ်တောင်လည်း ထိုနည်းတူ ပြန်ပစ်ခံရသည်။

Verse 13

क्षिप्तं तेन कृतं दग्धं मुहूर्तेन रणाजिरे । पुनः शक्तिं मुमोचाथ ब्रह्मदत्तान्तु दानवः

သူပစ်လွှတ်ခဲ့သော အရာသည် စစ်မြေပြင်တွင် ခဏအတွင်း မီးလောင်ကျွမ်း၍ ပြာဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဒါနဝ ဘြဟ္မဒတ္တသည် မိမိ၏ “သက္တိ” အಸ್ತ్రကို ထပ်မံ လွှတ်တင်하였다။

Verse 14

शूलं प्रतिजघानाथ शतकूटसमप्रभम् । ततोऽस्त्रे वज्रसंकाशे जघटाते वियत्यपि

ထို့နောက် သခင်သည် တောင်ထိပ်တစ်ရာကဲ့သို့ တောက်လောင်သော တြိရှူလ်ဖြင့် ပြန်လှန်ထိုးခတ်하였다။ ထို့ပြီး ဝဇ္ရကဲ့သို့ လင်းလက်သော အಸ್ತ్రနှစ်ခုသည် ကောင်းကင်အလယ်၌ပင် တိုက်မိကြသည်။

Verse 15

तयोस्सवीर्ययोरस्त्रे धरण्यां प्रणिपेततुः । ततो दैत्यपतिः स्कंदं शरैरग्निशिखोपमैः

ထို့နောက် အင်အားပြည့်ဝသော အಸ್ತ్రနှစ်ခုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ ထိုအခါ ဒೈတျာတို့၏ အရှင်သည် မီးလျှံကဲ့သို့သော မြားများဖြင့် စကန္ဒကို တိုက်ခိုက်하였다။

Verse 16

अर्दयामास सहसा घनधारेव पर्वतं । तांस्तु च्छित्वा महाबाहुः सेनानीश्चापमस्य वै

သူသည် ချက်ချင်းပင် မိုးသည်းထန်စွာရွာသကဲ့သို့ တောင်ကို ထိုးနှက်သလို အပြင်းအထန် ဖိနှိပ်တိုက်ခိုက်하였다။ ထို့နောက် လက်မောင်းကြီးသော စစ်ခေါင်းဆောင်သည် ထိုမြားများကို ဖြတ်တောက်ကာ မိမိ၏ လေးကို အမှန်တကယ် ဆုပ်ကိုင်하였다။

Verse 17

विचकर्तार्धचंद्रेण तथा यंतुः शिरोमहत् । तथाश्वान्बहुभिर्बाणैः पातयामास भूतले

လဝက်ပုံသဏ္ဌာန် ဓားသွားဖြင့် သူသည် ယန္တု၏ မဟာခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ ထို့ပြင် မြားများစွာဖြင့် မြင်းတို့ကိုလည်း မြေပြင်သို့ လဲကျစေ하였다။

Verse 18

गृहीत्वा मुसलं वेगात्स दुद्राव स्थले गुहं । जघान तेन दैत्येन्द्रः शिखिनं शिखिवाहनं

အရှိန်ဖြင့် မုဆလကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စစ်မြေပြင်တွင် ဂုဟာထံသို့ ပြေးဝင်၏။ ထိုမုဆလဖြင့် ဒೈတျာတို့၏ အရှင်သည် မယုရဝါဟန သီခင်ကို ထိုးနှက်၍ လဲကျစေ하였다။

Verse 19

ततो मोहं गतो बर्ही प्रचकंपे मुहुर्मुहुः । ततः स्कंदः पुनस्तं च जघानासुरपुंगवं

ထို့နောက် ဘရ္ဟီသည် မောဟသို့ ကျရောက်၍ ထပ်ခါထပ်ခါ တုန်လှုပ်၏။ ထိုအခါ စကန္ဒသည် အဆုရတို့အတွင်း အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သူကို ထပ်မံ ထိုးနှက်၍ လဲကျစေ하였다။

Verse 20

प्रचिच्छेदासिना वेगान्मुसलं चातिदारुणं । तारेयः शक्तिमादाय जघान क्रौंचदारणम्

အရှိန်ပြင်းသော ဓားဖြင့် အလွန်ကြမ်းကြုတ်သည့် မုဆလကို ဖြတ်ခွဲလိုက်၏။ ထို့နောက် တာရေးယသည် သက္တိ (လှံတော်) ကို ကိုင်ယူ၍ ကရောဉ္စဒါရဏ—ကရောဉ္စတောင်ကို ခွဲသူ—ကို ထိုးနှက်၍ လဲကျစေ하였다။

Verse 21

सोपि शक्तिं मुमोचाथ अमोघां दुष्टघातिनीम् । ततः संदह्य सा शक्तिर्विश्वप्रलयकारिणी

သူလည်း မလွဲမသွေဖြစ်သော ဒုෂ္ဋသတ်ကာ ဒေဝအာယုဓကို လွှတ်လိုက်၏။ ထိုအင်အားသည် အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာပျက်ကွက် (ပရလယ) ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာ하였다။

Verse 22

यमदंडसमानं च भित्वा पुनर्गुहं गता । स गतासुः पपातोर्व्यां चालयंश्च वसुंधरां

ယမမင်း၏ တံတားတော်ကဲ့သို့သော အရာကို ခွဲဖျက်ပြီးနောက်၊ သူမသည် ထပ်မံ၍ ဂူအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွား၏။ သူသည် အသက်ပျောက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေ၏။

Verse 23

पुष्पधूपादिभिः स्कंदः सर्वदेवैः प्रपूजितः

စကန္ဒကို နတ်တို့အားလုံးက ပန်း၊ အမွှေးတိုင်နှင့် အခြားပူဇော်ပဏ္ဏာများဖြင့် စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 69

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे तारेयवधोनामैकोनसप्ततितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းမြတ်သော ပဒ္မပုရာဏ၏ ပထမစာအုပ် (စೃಷ್ಟိခဏ္ဍ) တွင် “တာရေယ သတ်ဖြတ်ခြင်း” ဟူသော အခန်း ၆၉ သည် ပြီးဆုံး၏။