Adhyaya 63

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नंतरे पूर्वं व्यासशिष्यो महामुनिः । नमस्कृत्य गुरुं भीष्म संजयः परिपृच्छति

ပုလஸ္တျက ဆိုသည်– ဤအခိုက်အတန့်၌ ယခင်က ဗျာသ၏ တပည့် မဟာမုနိ စဉ္ဇယသည် မိမိ၏ ဂုရု ဘီဿမကို နမസ്കာရပြု၍ မေးမြန်း하였다။

Verse 2

देवानां पूजनोपायं क्रमं ब्रूहि सुनिश्चितम् । अग्रे पूज्यतमः कोसौ को मध्यो नित्यपूजने

ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ရာတွင် မှန်ကန်သေချာသော နည်းလမ်းနှင့် အစဉ်အလာကို ပြောပြပါ။ နေ့စဉ်ပူဇော်ခြင်း၌ အရင်ဆုံး အထူးပူဇော်ထိုက်သူ မည်သူနည်း၊ အလယ်ပိုင်းတွင် မည်သူကို ပူဇော်ရမည်နည်း။

Verse 3

अंते च पूजा कस्यैव कस्य को वा प्रभावकः । किंवा कं च फलं ब्रह्मन्पूजयित्वा लभेन्नरः

နောက်ဆုံးတွင် မည်သူ၏ ပူဇော်ခြင်းက တကယ်တမ်း ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သနည်း၊ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပေးစွမ်းသူ မည်သူနည်း။ သို့မဟုတ် ဟေ ဘြာဟ္မဏ၊ မည်သူကို ပူဇော်လျှင် လူသည် မည်သို့သော အကျိုးကို ရနိုင်သနည်း။

Verse 4

व्यास उवाच । गणेशं पूजयेदग्रे त्वविघ्नार्थं परे त्विह । विनायकत्वमाप्नोति यथा गौरीसुतो हि सः

ဗျာသက ဆိုသည်– ဤနေရာ၌ အစပြုရာတွင် အတားအဆီးများ ပယ်ဖျက်ရန် ဂဏေရှကို အရင်ဆုံး ပူဇော်ရမည်။ ထိုသို့ဖြင့် လူသည် «ဝိနာယက» အဆင့်ကို ရရှိသည်—ဂေါရီ၏ သားတော်ဖြစ်သော သူကဲ့သို့ပင်။

Verse 5

पार्वत्यजनयत्पूर्वं सुतौ महेश्वरादिमौ । सर्वलोकधरौ शूरौ देवौ स्कंदगणाधिपौ

ရှေးကာလ၌ ပါဝတီသည် မဟေရှဝရထံမှ သားနှစ်ပါးကို မွေးဖွားခဲ့သည်—ကမ္ဘာလောကအားလုံးကို ထောက်တည်ကာကွယ်သော ရဲရင့်သည့် ဒေဝတားနှစ်ပါး၊ စကန္ဒနှင့် ဂဏာဓိပ (ဂဏေရှ) ဖြစ်ကြသည်။

Verse 6

तौ च दृष्ट्वा नगसुता सिध्यर्थं पर्यभाषत । इदं तु मोदकं पुत्रौ देवैर्दत्तं मुदान्वितैः

သူတို့နှစ်ပါးကို မြင်သော် တောင်မွေးကညာသည် လုပ်ငန်းအောင်မြင်စေရန် ရည်ရွယ်၍ ပြောသည်—“သားတို့ရေ၊ ဤချိုမြိန်သော မိုဒကကို ပျော်ရွှင်သော ဒေဝတားတို့က ပေးအပ်ထားသည်။”

Verse 7

महाबुद्धीति विख्यातं सुधया परिनिर्मितम् । गुणं चास्य प्रवक्ष्यामि शृणुतं तु समाहितौ

ဤအရာသည် “မဟာဗုဒ္ဓိ” ဟု နာမည်ကျော်ကြားပြီး အမృతရည်ဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသည်။ ၎င်း၏ ဂုဏ်သတ္တိများကိုလည်း ငါပြောမည်—သင်တို့နှစ်ပါး စိတ်ကို စုစည်းကာ နားထောင်ကြလော့။

Verse 8

अस्यैवाघ्राणमात्रेण अमरत्वं लभेद्ध्रुवम् । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञः सर्वशस्त्रास्त्रकोविदः

ဤအရာကို အနံ့ရှူရုံသာဖြင့်ပင် မလွဲမသွေ အမတత్వကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် သာස්တရားအပေါင်း၏ အဓိပ္ပါယ်တရားကို သိမြင်သူဖြစ်ကာ လက်နက်အမျိုးမျိုး (ရှသ္တရ-အသ္တရ) တွင် ကျွမ်းကျင်လာမည်။

Verse 9

निपुणः सर्वतंत्रेषु लेखकश्चित्रकृत्सुधीः । ज्ञानविज्ञानतत्त्वज्ञः सर्वज्ञो नात्र संशयः

သူသည် တန်တရားအပေါင်း၌ ကျွမ်းကျင်ကာ စာရေးခြင်းနှင့် ပန်းချီရေးခြင်းတွင်လည်း ပြည့်စုံတတ်မြောက်သော ပညာရှိဖြစ်လာမည်။ ဉာဏ်နှင့် ဗိညာဏ၏ တရားသဘောကို သိမြင်သူ—အမှန်တကယ် အလုံးစုံသိ (သဗ္ဗည) ဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 10

पुत्रौ धर्मादधिकतां प्राप्य सिद्धिशतं व्रजेत् । यस्तस्य वै प्रदास्यामि पितुस्ते संमतं त्विदम्

သင်၏သားနှစ်ယောက်သည် ဓမ္မကိုလွန်ကဲသော အထူးမြတ်မှုကို ရရှိကာ စိဒ္ဓိ (siddhi) အရာရာ ရာချီသို့ ရောက်ပါစေ။ ထို့ပြင် သူမနှင့် သင့်တော်သူအားပင် ငါအမှန်တကယ် ပေးအပ်မည်—ဤအရာကို သင်၏ဖခင်လည်း သဘောတူထားသည်။

Verse 11

श्रुत्वा मातृमुखादेवं वचः परमकोविदः । स्कंदस्तीर्थं ययौ सद्यः सर्वं त्रिभुवनस्थितं

မိခင်၏နှုတ်မှ ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် အလွန်ပညာရှိသော စကန္ဒသည် တစ်ခဏတည်း စကန္ဒ-တီရ္ထ (tīrtha) သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။ ထိုသန့်ရှင်းရာဌာနသည် သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြား၏။

Verse 12

बर्हिणं स्वं समारुह्य त्वभिषेकः कृतः क्षणात् । पितरौ प्रदक्षिणं कृत्वा लंबोदरधरस्सुधीः

မိမိ၏ မယုရယာဉ်ပေါ် တက်စီးသည့်ခဏတည်းမှာပင် အဘိသေက (abhiṣeka) သာသနာတော်ကို ချက်ချင်း ပြုလုပ်ပြီးစီး하였다။ ထို့နောက် မိဘနှစ်ပါးကို ပရဒက္ခိဏာ (pradakṣiṇā) လှည့်ပတ်ကာ ပညာရှိသူသည် ဝမ်းဗိုက်ကြီးသော သခင် ဂဏေရှ (Gaṇeśa) ကို ဆောင်ယူလျက် ဆက်လက်ထွက်ခွာ하였다။

Verse 13

तत एव मुदायुक्तः पित्रोरेवाग्रत स्थितः । पुरतश्च तथा स्कंदो मे देहीति ब्रुवन्स्थितः

ထိုခဏတည်းမှာပင် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သူသည် မိဘနှစ်ပါး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေ하였다။ စကန္ဒလည်း ရှေ့တန်းတွင် ရပ်ကာ “သူကို ငါ့အား ပေးပါ” ဟု ဆို하였다။

Verse 14

ततस्तु तौ समीक्ष्याथ पार्वती विस्मिताब्रवीत् । सर्वतीर्थाभिषेकैस्तु सर्वदेवैर्न तैस्तथा

ထို့နောက် သူတို့ကို ကြည့်၍ ပါရဝတီသည် အံ့ဩကာ ပြော하였다—“တီရ္ထအားလုံး၏ အဘိသေကများဖြင့်ပင် မဟုတ်၊ ဒေဝတားအားလုံးဖြင့်ပင် မဟုတ်၊ ဤသို့သောပုံစံဖြင့် မပြုနိုင်ခဲ့ပါ။”

Verse 15

सर्वयज्ञव्रतैर्मंत्रैर्योगैरन्यैर्यमैस्तथा । पित्रोरर्चाकृतः कोपि कलां नार्हति षोडशीम्

ယဇ္ဉပူဇာနှင့် ဝရတများအားလုံး၊ မန္တရ၊ ယောဂနှင့် အခြားသော စည်းကမ်းသမာဓိတို့ဖြင့်ပင်—မိဘကို ပူဇော်အာရాధနာပြုသူ၏ ကုသိုလ်၏ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မည်သူမျှ မရောက်နိုင်။

Verse 16

तस्मात्सुतशतादेषोऽधिकः शतगुणैरपि । अतो ददामि हेरम्बे मोदकं देवनिर्मितम्

ထို့ကြောင့် ဤတစ်ဦးတည်းသည် သားတစ်ရာထက်ပင်—အမှန်တကယ် ရာဆတိုး၍—မြင့်မြတ်လွန်၏။ ထို့ကြောင့် ဟေရမ္ဘာ၊ နတ်တို့က ပြုလုပ်ထားသော မိုဒကကို သင့်အား အပ်နှံပူဇော်ပါ၏။

Verse 17

अस्यैव कारणादस्य अग्रे पूजा मखेषु च । वेदशास्त्रस्तवादौ च नित्यं पूजाविधासु च

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ယဇ္ဉပွဲများတွင် သူ၏ပူဇော်မှုကို အရင်ဆုံး ပြုကြသည်။ ထို့ပြင် ဝေဒနှင့် သာස්တရတို့သည်လည်း အစဦး၌ အမြဲတမ်း ပူဇော်နည်းလမ်းစည်းမျဉ်းများအတွင်း သူကို ပထမဦးစွာ ထားရှိကြသည်။

Verse 18

पार्वत्या सह भूतेशो ददौ तस्मै वरं महत् । अस्यैव पूजनादग्रे देवास्तुष्टा भवंतु च

ဘူတေရှ (ရှီဝ) သည် ပါရဝတီနှင့်အတူ သူ့အား မဟာဝရတစ်ပါး ပေးတော်မူ၏—“ယခုမှစ၍ သူ့ကို အရင်ဆုံး ပူဇော်လျှင် နတ်တို့လည်း ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြပါစေ” ဟု။

Verse 19

सर्वासामपि देवीनां पितॄणां च समंततः । तपो भवतु नित्यं च पूजितेऽग्रे गणेश्वरे

ဂဏေရှဝရကို အရင်ဆုံး ပူဇော်သောအခါ၊ အရပ်လေးမျက်နှာရှိ ဒေဝီတို့နှင့် ပိတೃတို့၏ တပဿာများသည် အမြဲတမ်း အကျိုးဖြစ်ထွန်းပါစေ။

Verse 20

ततः सर्वेषु यज्ञेषु पूजयेद्गणपं द्विजः । कोटिकोटिगुणं तेषु देवदेवी वचो यथा

ထို့ကြောင့် ယဇ္ဉပူဇာ အားလုံးတွင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သောသူသည် ဂဏပတိကို ပူဇော်ရမည်။ ထိုပူဇာများ၌ ကုသိုလ်အကျိုးသည် ကိုဋိကိုဋိ ဆတိုးတက်သည်ဟု ဒေဝဒေဝီ၏ ဝစနက ကြေညာသည်။

Verse 21

दत्वा सर्वगुणं पुण्यं देवदेव्या तथा मुदा । कृतं गणाधिपत्यं च सर्वदेवाग्रतस्तदा

ဤသို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ဒေဝဒေဝီထံသို့ ဂုဏ်အလုံးစုံပြည့်ဝ၍ ကုသိုလ်ဖြစ်စေသော ဒါနကို ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ ဒေဝတားအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဂဏများ၏ အုပ်စိုးမှု (ဂဏာဓိပတျ) ကို ချီးမြှင့်하였다။

Verse 22

तस्मात्प्राज्येषु यज्ञेषु स्तोत्रेषु नित्यपूजने । गणेशं पूजयित्वा तु सर्वसिद्धिं लभेन्नरः

ထို့ကြောင့် မဟာယဇ္ဉများ၊ စတုတ္ထများ (စတိုးတရ) နှင့် နေ့စဉ်ပူဇာတွင်—အရင်ဆုံး ဂဏေရှကို ပူဇော်သူသည် လုပ်ငန်းအားလုံး၌ ပြည့်စုံသော စိဒ္ဓိကို ရရှိသည်။

Verse 23

एवं ज्ञात्वा तु देवैस्तु दयितप्राप्ति काम्यया । पूजितश्चाथसर्वैस्तु स्वर्गमोक्षार्थतो ध्रुवम्

ဤသို့ သိရှိပြီးနောက် ဒေဝတားတို့သည်—မိမိတို့ ချစ်မြတ်နိုးရာကို ရရှိလိုသော ဆန္ဒဖြင့်—အားလုံးပေါင်းစည်းကာ (သူ့ကို) ပူဇော်ကြပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခကို သေချာစွာ ရယူရန် ရည်ရွယ်하였다။

Verse 24

नक्ताहारश्चतुर्थ्यां तु पूजयित्वा गणाधिपं । लिंगे वा प्रतिमा चित्रे देवः पूज्यो भवेद्यदि

စတုရ္ထီနေ့တွင် ညအချိန်သာ အစာစား၍ ဂဏာဓိပ (ဂဏေရှ) ကို ပူဇော်လျှင်—လိင်္ဂ၌ဖြစ်စေ၊ ရုပ်တု၌ဖြစ်စေ၊ ပန်းချီရုပ်ပုံ၌ဖြစ်စေ—ပူဇော်ရမည့် ဒေဝကို ထိုပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း အမှန်တကယ် ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 25

गणाधिप नमस्तुभ्यं सर्वविघ्नप्रशांतिद । उमानंदप्रद प्राज्ञ त्राहि मां भवसागरात्

အို ဂဏာဓိပတိ၊ သင့်အား နမස්ကာရ—အတားအဆီးအားလုံးကို ငြိမ်းစေသူ။ အို ပညာရှိ၊ ဥမာအား အာနန္ဒ ပေးသူ၊ ကျွန်ုပ်ကို သံသရာပင်လယ်မှ ကယ်တင်ပါ။

Verse 26

हरानंदकरध्यान ज्ञानविज्ञानद प्रभो । विघ्नराज नमस्तुभ्यं प्रसन्नो भव सर्वदा

အို ဟရာအား အာနန္ဒ ဖြစ်စေသော သမာဓိ-အာရုံ၊ ဉာဏ်နှင့် ဝိဉာဏ် ပေးသနားသော အရှင်။ အို ဝိဃ္နရာဇ၊ သင့်အား နမස්ကာရ—အစဉ်အမြဲ ကြည်နူးကရုဏာရှိပါစေ။

Verse 27

कृतोपवासो गणपं पूजयेद्यो नरो मुदा । सर्वपापविनिर्मुक्तः सुरलोके महीयते

အစာရှောင် (ဥပဝါသ) ပြု၍ ဝမ်းမြောက်စွာ ဂဏပတိကို ပူဇော်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းပြီး နတ်လောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 28

स्तोत्रं तस्य प्रवक्ष्यामि नामद्वादशकं शुभं । ओंनमो गणपतये मंत्र एष उदाहृतः

ယခု သူ၏ မင်္ဂလာရှိသော နာမ ၁၂ ပါးပါဝင်သည့် စတိုးထရကို ကြေညာမည်။ မန္တရမှာ ဤသို့—“အိုမ်၊ ဂဏပတယေ နမဟ္” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

Verse 29

गणपतिर्विघ्नराजो लंबतुंडो गजाननः । द्वैमातुरश्च हेरम्ब एकदंतो गणाधिपः

ဂဏပတိ—ဝိဃ္နရာဇ၊ လမ္ဗတုဏ္ဍ (နှာမောင်းရှည်)၊ ဂဇာနန (ဆင်မျက်နှာ)။ ဒွဲမာတုရ ဟေရမ္ဗ၊ ဧကဒန္တ (တစ်စွယ်)၊ ဂဏာဓိပတိ။

Verse 30

विनायकश्चारुकर्णः पशुपालो भवात्मजः । द्वादशैतानि नामानि प्रातरुत्थाय यः पठेत्

(ဤနာမများမှာ:) ဝိနာယက၊ စာရုကဏ္ဏ၊ ပသုပာလ၊ နှင့် ဘဝာတ္မဇ။ မနက်စောစောထ၍ ဤနာမတော် ဆယ့်နှစ်ပါးကို ရွတ်ဖတ်သူသည်…

Verse 31

विश्वं तस्य भवेद्वश्यं न च विघ्नं भवेत्क्वचित् । महाप्रेताश्शमं यांति पीड्यते व्याधिभिर्न च । सर्वपापाद्विनिर्मुक्तो ह्यक्षयं स्वर्गमश्नुते

သူ့အတွက် လောကတစ်လောကလုံး အလိုက်သင့်ဖြစ်လာပြီး မည်သည့်နေရာတွင်မျှ အတားအဆီး မပေါ်ပေါက်။ မဟာပရိတ်တို့ပင် ငြိမ်းချမ်းသွားပြီး ရောဂါဗျာဓိတို့ကြောင့် မပင်ပန်းရ။ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၍ မပျက်မယွင်းသော သုဝဏ္ဏကောင်းကင်(စွဝဂ္ဂ)ကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 63

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे गणपतिस्तोत्रं नाम । त्रिषष्टितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီပဒ္မပုရာဏ ပထမစာအုပ်၊ စೃષ્ટိခဏ္ဍ (ဖန်ဆင်းခြင်းအခန်း) အတွင်းရှိ “ဂဏပတိစတိုးတရ” ဟူသော အခန်း ၆၃ သည် ပြီးဆုံး၏။