Adhyaya 60

Verse 1

स्कंदौवाच । अपरस्यापि पृच्छामि फलस्य पूततां तरोः । सर्वलोकहितार्थाय वद नो जगदीश्वर

စကန္ဒက ပြောသည်– ငါသည် အခြားအကြောင်းတစ်ရပ်ကိုလည်း မေးလိုသည်၊ သစ်ပင်၏ အသီး၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ ပူဇော်ထိုက်သော အာနိသင်အကြောင်း ဖြစ်သည်။ လောကအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးအတွက်၊ ဟေ့ လောက၏ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်ကြားပါ။

Verse 2

ईश्वर उवाच । धात्रीफलं परं पूतं सर्वलोकेषु विश्रुतम् । यस्य रोपान्नरो नारी मुच्यते जन्मबंधनात्

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်– ဓာတရီ (အာမလကီ) အသီးသည် အလွန်အမင်း သန့်စင်ပေးသော အသီးဖြစ်၍ လောကအားလုံးတွင် ကျော်ကြားသည်။ ၎င်းကို စိုက်ပျိုးသူသည် ယောက်ျားဖြစ်စေ မိန်းမဖြစ်စေ မွေးဖွားခြင်းအကြိမ်ကြိမ်၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 3

पावनं वासुदेवस्य फलं प्रीतिकरं शुभम् । अस्य भक्षणमात्रेण मुच्यते सर्वकल्मषात्

ဤအသီးသည် ဝါစုဒေဝ၏ ပူဇော်ထိုက်သော သန့်ရှင်းသော အသီးဖြစ်၍ နှစ်သက်ဖွယ်၊ မင်္ဂလာရှိ၍ ပီတိပေးသည်။ ၎င်းကို စားသောက်ရုံမျှဖြင့်ပင် အပြစ်အညစ်အကြေး အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 4

भक्षणे च भवेदायुः पाने वै धर्मसंचयः । अलक्ष्मीनाशनं स्नाने सर्वैश्वर्यमवाप्नुयात्

စားသောက်လျှင် အသက်ရှည်ခြင်း ရရှိသည်၊ သောက်လျှင် ဓမ္မပုဏ္ဏ စုဆောင်းရသည်။ ရေချိုးလျှင် အလက္ခ္မီ—ကံမကောင်းခြင်း—ပျက်စီး၍ အမျိုးမျိုးသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရရှိမည်။

Verse 5

यस्मिन्गृहे महासेन धात्री तिष्ठति सर्वदा । तस्मिन्गृहे न गच्छंति प्रेता दैतेय राक्षसाः

ဟေ မဟာစေန၊ ဓာတရီသည် အမြဲတမ်း တည်ရှိနေသော အိမ်သို့ ပရေတာ၊ ဒိုင်တျ၊ ရာက္ခသ မည်သည့်အမျိုးအစားမျှ မလာရောက်ကြ။

Verse 6

न गंगा न गया चैव न काशी न च पुष्करम् । एकैव हि नृणां धात्री संप्राप्ते हरिवासरे

ဂင်္ဂါမဟုတ်၊ ဂယာမဟုတ်၊ ကာသီမဟုတ်၊ ပုရှ္ကရလည်းမဟုတ်—ဟရိ၏ ပဝిత్రနေ့ ရောက်လာသောအခါ လူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ဓာတရီဝ్రတသာ အမှန်တကယ် အားထားရာနှင့် ထောက်တိုင်ဖြစ်လာသည်။

Verse 7

एकादश्यां पक्षयुगे धात्रीस्नानं करोति यः । सर्वपापक्षयं यांति विष्णुलोके महीयते

ပက္ခ-ဆုံချက်ဖြစ်သော ဧကာဒశီနေ့တွင် ဓာတရီ (အာမလကီ) ဆိုင်ရာ သန့်စင်ရေချိုးကို ပြုသူသည် အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကင်းပြီး ဗိဿ္ဏုလောက၌ ဂုဏ်တင်ချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 8

धात्रीफलं सदा सेव्यं भक्षणे स्नान एव च । नियतं पारणे विष्णोः स्नानमात्रे हरेर्दिने

ဓာတရီ (အာမလကီ) သီးကို အမြဲတမ်း သုံးဆောင်သင့်သည်—စားသုံးရာတွင်လည်း၊ သန့်စင်ရေချိုးရာတွင်လည်း။ ဗိဿ္ဏုအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ပါရဏ (အစာပြန်စားချိန်) တွင်လည်း၊ ဟရိ၏နေ့တွင်လည်း အနည်းဆုံး ရေချိုးခြင်းကို စည်းကမ်းအဖြစ် ပြုရမည်။

Verse 9

संयते पारणे चैव धात्र्येकस्पर्शने नरः । भुक्त्वा तु लंघयेद्यस्तु एकादश्यां सितासिते

ပါရဏအချိန်တွင် ထိန်းသိမ်းစောင့်စည်း၍ ဓာတရီသီးတစ်လုံးတည်းကိုသာ ထိသူသည်—စားပြီးနောက် ဧကာဒသီဝ్రတကို ချိုးဖောက်လျှင်၊ လင်းပက္ခဖြစ်စေ မှောင်ပက္ခဖြစ်စေ အပြစ်တင်ခံရသည်။

Verse 10

एकेनैवोपवासेन कृतेन तु षडानन । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

အို Ṣaḍānana! ဥပဝါသ (အစာရှောင်) တစ်ကြိမ်တည်းကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပြုလုပ်ရုံဖြင့်ပင် လူသည် ခုနစ်ဘဝတိုင် စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်—ဤအရာ၌ သံသယမရှိ။

Verse 11

अक्षयं लभते स्वर्गं विष्णुसायुज्यमाव्रजेत् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन धात्रीव्रतं समाचर

မပျက်စီးသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရရှိ၍ ဗိဿဏုနှင့် စာယုဇျ (ပေါင်းစည်းခြင်း) သို့ ရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ဓာတရီဝရတကို ကျင့်သုံးလော့။

Verse 12

धात्रीद्रवेण सततं यस्य केशाः सुरंजिताः । न पिबेत्स पुनर्मातुः स्तनं कश्चित्षडानन

အို Ṣaḍānana! မိခင်နို့တိုက်မ (ဓာတရီ) ၏ အလှဆေးရည်ဖြင့် ဆံပင်ကို အမြဲတမ်း ဆိုးထားသူသည် မိခင်၏ နို့ကို ထပ်မံ မသောက်သင့်တော့။

Verse 13

धात्रीदर्शनसंस्पर्शान्नाम्न उच्चारणेपि वा । वरदः संमुखो विष्णुः संतुष्टो भवति प्रियः

ဓာတရီ (အာမလကီ) ပင်ကို မြင်ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း သို့မဟုတ် နာမကိုသာ ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့်ပင် ဆုတော်ပေးတော်မူသော ချစ်မြတ်နိုးရသော ဗိဿဏုဘုရားသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ပေါ်ထွန်း၍ ကြည်နူးတော်မူသည်။

Verse 14

धात्रीफलं च यत्रास्ते तत्र तिष्ठति केशवः । तत्र ब्रह्मा स्थिरा पद्मा तस्मात्तां तु गृहे न्यसेत्

ဓာတရီ (အာမလကီ) သီးကို ထားရှိရာနေရာ၌ ကေရှဝ (ဗိဿဏု) သည် တည်ရှိတော်မူသည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဘြဟ္မာနှင့် တည်ကြည်သော ပဒ္မာ (လက္ခမီ) လည်း ရှိကြသဖြင့် ထိုသီးကို အိမ်တွင် ထားသင့်သည်။

Verse 15

अलक्ष्मीर्नश्यते तत्र यत्र धात्री प्रतिष्ठति । संतुष्टास्सर्वदेवाश्च न त्यजंति क्षणं मुदा

ဓာတရီကို ခိုင်မြဲစွာ တည်ထောင်ထားရာနေရာ၌ အလက္ခမီ (ကံဆိုးမှု) ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့ပြင် နတ်ဘုရားအားလုံးလည်း ကျေနပ်ကြည်နူး၍ ပျော်ရွှင်စွာ ထိုနေရာကို ခဏမျှပင် မစွန့်ခွာကြ။

Verse 16

धात्रीफलेन नैवेद्यं यो ददाति महाधनम् । तस्य तुष्टो भवेद्विष्णुर्नान्यैः क्रतुशतैरपि

ဓာတ်ရီ (အာမလကီ/အမ်းလာ) သီးကို နိုင်ဝေဒျ (naivedya) အဖြစ် ပူဇော်သူသည် မဟာဓနရှင်ဟု သတ်မှတ်ခံရ၏။ ထိုသူအပေါ် ဗိဿဏုသည် ပီတိတော်မူ၏—ဝေဒယဇ္ဉ ရာချီဖြင့်ပင် မရနိုင်သော အကျိုးတည်း။

Verse 17

स्नात्वा धात्रीद्रवेणैव पूजयेद्यस्तु माधवम् । सोभीष्टफलमाप्नोति यद्वा मनसि वर्तते

ဓာတ်ရီ (အာမလကီ) ရည်ဖြင့် ရေချိုးပြီး မာဓဝ (ဗိဿဏု) ကို ပူဇော်သူသည် လိုချင်သော အကျိုးကို ရရှိ၏—စိတ်ထဲ၌ တည်နေသော ဆန္ဒမည်သို့မဆို ပြည့်စုံ၏။

Verse 18

तथैव लक्षणं स्मृत्वा पूजयित्वा फलेन तु । सुवर्णशतसाहस्रं फलमेति नरोत्तमः

ထိုနည်းတူ သတ်မှတ်ထားသော လက္ခဏာများကို မှတ်မိကာ သီးဖြင့် စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်လျှင်၊ လူမြတ်သည် ရွှေတစ်သိန်းနှင့်တူသော အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 19

या गतिर्ज्ञानिनां स्कंद मुनीनां योगसेविनाम् । गतिं तां समवाप्नोति धात्रीसेवा रतो नरः

အို စကန္ဒ! ဉာဏ်ရှိသူများ၊ ယောဂကျင့်စဉ်၌ အားထုတ်သော မုနိများ ရောက်သော အဆင့်အတန်းကို ဓာတ်ရီ (အာမလကီ) သစ်ပင်ကို စေဝာလုပ်ရာ၌ ရတနာတော်မူသော လူသည်လည်း ထိုအဆင့်ကိုပင် ရောက်၏။

Verse 20

तीर्थसेवाभिगमने व्रतैश्च विविधैस्तथा । सा गतिर्लभ्यते पुंसां धात्रीफलसुसेवया

တီရ္ထ (ဘုရားဖူးနေရာ) များသို့ သွားရောက်စေဝာခြင်းနှင့် မျိုးစုံသော ဝရတများကို စောင့်ထိန်းခြင်းဖြင့် လူတို့ရသော မြင့်မြတ်သည့် အဆုံးအဖြတ်ကို၊ ဓာတ်ရီ (အာမလကီ) သီးကို သဒ္ဓါဖြင့် ကောင်းစွာ စေဝာအသုံးပြုခြင်းဖြင့်လည်း ရရှိနိုင်၏။

Verse 21

प्रीतिश्च सर्वदेवानां देवीनां नो गणस्य च । संमुखा वरदा स्नाने धात्रीफलनिषेवणे

ရေချိုးသန့်စင်သည့်အခါနှင့် ဓာတ်ရီ (အာမလကီ/အမ်လာ) သီးကို သုံးဆောင်သည့်အခါတွင်၊ ဒေဝတားအားလုံး၊ ဒေဝီများနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဂဏာတို့၏ ပရိတိသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ထိုရေချိုးခြင်းသည် ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 22

ग्रहा दुष्टाश्च ये केचिदुग्राश्च दैत्यराक्षसाः । सर्वे न दुष्टतां यांतिधात्रीफल सुसेवनात्

ဒုష్టသော ဂြဟများနှင့် ကြမ်းတမ်းသော ဒိုင်တျာ၊ ရာက္ခသများပင်လျှင်—ဓာတ်ရီ (အာမလကီ) သီးကို ကောင်းမွန်စွာ နေ့စဉ်တကျ သုံးဆောင်လျှင် အန္တရာယ်မဖြစ်စေတော့။

Verse 23

सर्वयज्ञेषु कार्येषु शस्तं चामलकीफलम् । सर्वदेवस्य पूजायां वर्जयित्वा रविं सुत

ယဇ္ဉများနှင့် ဓမ္မကိစ္စအလုပ်အားလုံးတွင် အာမလကီ (အမ်လာ) သီးသည် အလွန်ကောင်းမြတ်သည်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ သို့ရာတွင် ဒေဝတားအားလုံးကို ပူဇော်ရာ၌—နေဒေဝ (Surya) ကို မပါဝင်စေဘဲ—ဤသီးကို အသုံးပြုသင့်သည်၊ ရဝိ၏သားရေ။

Verse 24

तस्माद्रविदिने तात सप्तम्यां च विशेषतः । धात्रीफलानि सततं दूरतः परिवर्जयेत्

ထို့ကြောင့် ချစ်သောသူရေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့တွင်—အထူးသဖြင့် စပ္တမီ တိထီတွင်—ဓာတ်ရီ (အာမလကီ) သီးများကို အမြဲတမ်း ဝေးဝေးကနေ ရှောင်ကြဉ်၍ မသုံးဆောင်သင့်။

Verse 25

यस्तु स्नाति तथाश्नाति धात्रीं च रविवासरे । आयुर्वित्तं कलत्रं च सर्वं तस्य विनश्यति

သို့သော် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး ထိုနေရာ၌ပင် စားသောက်ကာ ဓာတ်ရီ (အာမလကီ) ကိုပါ သုံးဆောင်သူသည်—အသက်တမ်း၊ ငွေကြေး၊ ဇနီးနှင့် မိမိ၏ အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 26

संक्रान्तौ च भृगोर्वारे षष्ठ्यां प्रतिपिदि ध्रुवम् । नवम्यां चाप्यमायां च धात्रीं दूरात्परित्यजेत्

သင်္ကြာန်တီနေ့၊ ဘ္ရိဂုဝါရ (သောကြာနေ့)၊ ဆဋ္ဌမ တိထီ၊ ပရတိပဒါ၊ ထို့အပြင် နဝမ တိထီနှင့် အမဝါသီနေ့တို့တွင်—ဓာတ်ရီ (အာမလကီ/အံမလ) ကို အဝေးမှပင် ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။

Verse 27

नासिकाकर्णतुंडेषु मृतस्य चिकुरेषु वा । तिष्ठेद्धात्रीफलं यस्य स याति विष्णुमंदिरम्

သေဆုံးချိန်တွင် ဓာတ်ရီ (အာမလကီ) သီးကို သေသူ၏ နှာခေါင်းပေါက်၊ နား၊ ပါးစပ် သို့မဟုတ် ဆံပင်ပေါ်တွင်တောင် တင်ထားလျှင် ထိုသူသည် ဗိဿဏု၏ နိဝေသသို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 28

धात्रीसंपर्कमात्रेण मृतो यात्यच्युतालयम् । सर्वपापक्षयस्तस्य स्वर्गं याति रथेन तु

ဓာတ်ရီကို ထိတွေ့ရုံသာဖြင့်ပင် သေဆုံးသူတောင် အချျုတ (ဗိဿဏု) ၏ အာလယသို့ ရောက်သည်။ သူ၏ အပြစ်အားလုံး ပျက်ကွယ်၍ ရထားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရသည်။

Verse 29

धात्रीद्रवं नरो लिप्त्वा यस्तु स्नानं समाचरेत् । पदेपदेश्वमेधस्य फलं प्राप्नोति धार्मिकः

ဓာတ်ရီရည်ကို ကိုယ်ခန္ဓာပေါ် လိမ်းပြီးနောက် ရေချိုးကာ ကျင့်သုံးသော သာသနာတော်ကိုလိုက်နာသူသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အရှ္ဝမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 30

अस्य दर्शनमात्रेण ये वै पापिष्ठजंतवः । सर्वे ते प्रपलायंते ग्रहा दुष्टाश्च दारुणाः

ဤအရာကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် အလွန်အမင်း အပြစ်ကြီးသော သတ္တဝါတို့အားလုံး ထွက်ပြေးကြပြီး၊ မကောင်းသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဂြိုဟ်ဒုက္ခများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 31

पुरैकः पुल्कसः स्कंद मृगयार्थं वनं गतः । मृगपक्षिगणान्हत्वा तृषया परिपीडितः

အို စကန္ဒာ၊ တစ်ခါက ပုလ္ကသ လူတစ်ယောက်သည် အမဲလိုက်ရန် တောထဲသို့ သွား하였다။ သမင်အုပ်များနှင့် ငှက်အုပ်များကို သတ်ပြီးနောက် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ခံရ하였다။

Verse 32

क्षुधयामलकीवृक्षं पुरः पीनफलान्वितम् । दृष्ट्वा संरुह्य सहसा चखाद फलमुत्तमम्

ဆာလောင်ခြင်းကြောင့် ကျပ်တည်းနေစဉ်၊ မျက်နှာရှေ့တွင် အသီးအနှံပြည့်ဝသော အာမလကီပင်ကို တွေ့하였다။ ချက်ချင်းတက်ကာ အထူးကောင်းမွန်သော အသီးတစ်လုံးကို ချက်ချင်းစားလိုက်하였다။

Verse 33

ततो दैवात्सवृक्षाग्रान्निपपात महीतले । वेदनागाढसंविद्धः पंचत्वमगमत्तदा

ထို့နောက် ကံကြမ္မာအလိုအရ သစ်ပင်ထိပ်မှ မြေပြင်သို့ ကျသွား하였다။ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရကာ ထိုအခါပင် ပဉ္စတတ္တဝသို့ ပြန်လည်လျောဝင်၍ သေဆုံး하였다။

Verse 34

ततः प्रेतगणाः सर्वे रक्षोभूतगणास्तथा । तनुं वोढुं मुदा सर्वे ये वै शमनसेवकाः

ထိုအခါ ပရိတ်အုပ်စုအားလုံးနှင့် ရက္ခသ၊ ဘူတအုပ်စုများ—ရှမန (ယမ)၏ အမှုထမ်းများ—အားလုံး ဝမ်းမြောက်စွာ ကိုယ်ခန္ဓာကို သယ်ဆောင်ရန် စတင်하였다။

Verse 35

न शक्नुवंति चांडालं मृतं द्रष्टुं महाबलाः । अन्योन्यं विग्रहस्तेषां ममायमिति भाषताम्

အင်အားကြီးသူတို့သည် သေဆုံးသည့် ချဏ္ဍာလကို ကြည့်ရှုရန်ပင် မတတ်နိုင်ကြ하였다။ ထို့ကြောင့် “သူက ငါ့ဟာ” ဟု ပြောဆိုကာ အချင်းချင်း အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပေါ်하였다။

Verse 36

ग्रहीतुं चापि नेतुं च न शक्तास्ते परस्परम् । ततस्ते तु समालोक्य गता मुनिगणान्प्रति

သူတို့သည် အချင်းချင်းကို ဖမ်းဆီးယူရန်လည်း မတတ်နိုင်၊ အချင်းချင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားရန်လည်း မစွမ်းနိုင်ကြ။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး မုနိတို့၏ အစုအဝေးသို့ သွားကြ၏။

Verse 37

प्रेता ऊचुः । किमर्थं मुनयो धीराश्चांडालं पापकारिणम् । प्रेक्षितुं न वयं शक्ता न चापि यमसेवकाः

ပရေတတို့က ပြောကြသည်— “အဘယ်ကြောင့် သတ္တိတည်ကြည်သော မုနိတို့သည် အပြစ်ပြုသော ချဏ္ဍာလကို ကြည့်ရှုလိုကြသနည်း။ သူ့ကို ကြည့်မြင်ရန် မိမိတို့လည်း မတတ်နိုင်၊ ယမ၏ အမှုထမ်းတို့ပင် မတတ်နိုင်ကြ။”

Verse 38

म्रियंते पातिता ये च स्थिरैर्युद्धपराङ्मुखाः । साहसैः पातिता भीता वज्राग्निकाष्ठपीडिताः

ကျရောက်အောင် ထိုးချခံရသူတို့သည် ပျက်စီးသေဆုံးကြ၏—တည်ကြည်သော်လည်း စစ်ပွဲမှ မျက်နှာလွှဲသူတို့၊ မဆင်မခြင် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လဲကျကာ ကြောက်ရွံ့၍ ဝဇ္ရ၊ မီးနှင့် သစ်တုတ်ထိုးနှက်မှုတို့ကြောင့် နာကျင်ညှဉ်းပန်းခံရသူတို့။

Verse 39

सिंहव्याघ्रहता मर्त्या व्याघ्रैर्वा जलजंतुभिः । जलस्थलस्थिताः प्रेताः वृक्षपर्वतपातिताः

ခြင်္သေ့ သို့မဟုတ် ကျားတို့ကြောင့် သတ်ဖြတ်ခံရသော လူသားတို့၊ သို့မဟုတ် ကျား သို့မဟုတ် ရေတွင်းသတ္တဝါတို့ကြောင့် သေဆုံးသူတို့—ရေထဲ၌ဖြစ်စေ မြေပြင်၌ဖြစ်စေ နေထိုင်နေသော ပရေတတို့နှင့် သစ်ပင် သို့မဟုတ် တောင်တန်းမှ ကျရောက်သူတို့ကို ဆိုလိုသည်။

Verse 40

पशुपक्षिहता ये च कारागारे गरे मृताः । आत्मघातमृता ये च श्राद्धादिकर्मवर्जिताः

တိရစ္ဆာန် သို့မဟုတ် ငှက်တို့ကြောင့် သတ်ဖြတ်ခံရသူတို့၊ အကျဉ်းထောင်၌ သေဆုံးသူတို့၊ အဆိပ်ကြောင့် သေဆုံးသူတို့; ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖျက်ဆီး၍ သေဆုံးသူတို့နှင့် ရှရဒ္ဓ စသည့် ကုသိုလ်ကမ္မပူဇာများမှ ကင်းလွတ်နေသူတို့—ဤအားလုံးကို ဆိုလိုသည်။

Verse 41

गूढकर्ममृता धूर्ता गुरुविप्रनृपद्विषः । पाषंडाः कौलिकाः क्रूरा गरदाः कूटसाक्षिणः

လျှို့ဝှက်သော မကောင်းမှုများတွင် နစ်မြုပ်နေသော လှည့်စားသူများ၊ လိမ္မာကောက်ကျစ်၍ ဂုရု၊ ဗြာဟ္မဏနှင့် မင်းတို့ကို ရန်ပြုသူများ; ပာသဏ္ဍ (အယူမှား) နှင့် လိမ်လည်သော သာသနာအုပ်စုဝင်များ; ကြမ်းတမ်းသူများ၊ အဆိပ်ပေးသူများနှင့် မုသားသက်သေများ။

Verse 42

आशौचान्नस्य भोक्तारः प्रेतभोग्या न संशयः । ममायमिति भाषंतो नेतुं तं च न शक्नुमः

အညစ်အကြေး (အရှောချ) ဖြင့်ရရှိသော အစာကို စားသုံးသူတို့သည် သံသယမရှိဘဲ ပရိတ် (သေသူဝိညာဉ်) များ၏ စားသုံးရာဖြစ်လာကြသည်။ “ဒါက ငါ့ဟာ” ဟု ပြောနေသော်လည်း ထိုအရာကို မိမိနှင့်အတူ ယူဆောင်မသွားနိုင်ကြ။

Verse 43

आदित्य इव दुष्प्रेक्ष्यः किंवा कस्य प्रभावतः । मुनय ऊचुः । अनेन भक्षितं प्रेताः पक्वं चामलकीफलम्

သူသည် နေမင်းကဲ့သို့ မျက်စိဖြင့်ကြည့်ရန် ခက်ခဲ၏—ဤသည် မည်သူ၏ အာနုဘော်၊ မည်သူ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့်နည်း? မုနိတို့က ဆိုကြသည်– “သူကြောင့်ပင် ပရိတ်တို့သည် မှည့်ပြီးသော အာမလကီ (အံမလ) သီးကို စားသုံးခဲ့ကြသည်။”

Verse 44

तत्संगं यांति तस्यैव फलानि प्रचुराणि च । तेनैव कारणेनायं दुष्प्रेक्ष्यो भवतां ध्रुवम्

သူတို့သည် ထိုသို့သော အပေါင်းအသင်း (သင်္ဂ) ကိုပင် ရောက်ရှိကြပြီး၊ ထိုမှ အကျိုးဖလများလည်း အလွန်များစွာ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဤသူသည် သင်တို့အတွက် မျက်စိဖြင့်ကြည့်ရန် အမှန်တကယ် ခက်ခဲလာသည်။

Verse 45

वृक्षाग्रपतितस्याथ प्राणः स्नेहान्न च त्यजेत् । नायं चारेण सूर्यस्य न चान्ये पापकारिणः

သစ်ပင်ထိပ်မှ ကျသော်လည်း စွဲလမ်းမေတ္တာကြောင့် အသက်ကို မစွန့်ပစ်သင့်။ ဤအရာသည် နေမင်း၏ လမ်းကြောင်းကြောင့် မဟုတ်သကဲ့သို့၊ အခြားသော ပာပကာရိ (အပြစ်ပြုသူ) များကြောင့်လည်း မဟုတ်။

Verse 46

धात्रीभक्षणमात्रेण पापात्पूतो व्रजेद्दिवम् । प्रेता ऊचुः । पृच्छामो वो ह्यविज्ञानान्न वयं निंदकाः क्वचित्

ဓာတ်ရီ (အာမလကီ/အမ်လာ) သီးကို မျှသာ စားသောက်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်မှ သန့်စင်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်နိုင်သည်။ ပရိတ်တို့က “မသိနားမလည်သဖြင့် မေးမြန်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်; မည်သည့်အခါမျှ မနိန္ဒာသူ မဟုတ်” ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 47

विष्णुलोकाद्विमानं तु यावन्नैवात्र गच्छति । उच्यतां मुनिशार्दूला वो द्रुतं मनसि स्थितम्

ဗိဿနုလောကမှ ဗိမာန်သည် ဤနေရာသို့ မရောက်သေးသရွေ့၊ ကျားကဲ့သို့ သတ္တိရှိသော မုနိမြတ်တို့၊ မိမိတို့ စိတ်၌ တည်မြဲနေသော အကြောင်းကို အလျင်အမြန် ပြောကြပါ။

Verse 48

यावद्द्विजा न घोषंति वेदमंत्रादिकल्पितम् । घोष्यंते यत्र वेदाश्च मंत्राणि विविधानि च

ဒွိဇတို့က ဝေဒသံကို—ဝေဒမှ ဖွဲ့စည်းထားသော ကర్మကဏ္ဍနှင့် မန္တရတို့နှင့်တကွ—မကြွေးကြသရွေ့ ထိုနေရာသည် မပြည့်စုံသေး။ သို့ရာတွင် ဝေဒများနှင့် မန္တရမျိုးစုံကို အသံမြင့်မြင့် ရွတ်ဆိုရာနေရာ၌ ထိုနေရာသည် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးရာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 49

पुराणस्मृतयो यत्र क्षणं स्थातुं न शक्नुमः । यज्ञहोमजपस्थानदेवतार्चनकर्मणाम्

ပုရာဏနှင့် စမృతိတို့သည် တစ်ခဏမျှပင် မတည်နိုင်သော နေရာ၌ ယဇ్ఞ၊ ဟောမ၊ ဇပ၊ တီရ္ထသေဝာနှင့် ဒေဝတာအာရ္ချနာတို့၏ တာဝန်ကိစ္စများမှာ အလွန်ကျဆင်းသွားသည်။

Verse 50

पुरतो वै न तिष्ठामस्तस्माद्वृत्तं समुच्यताम् । किं वै कृत्वा प्रेतयोनिं लभंते हि नरा द्विजाः

“ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်တို့ရှေ့တွင် မတ်တပ်မရပ်နိုင်ပါ; ထို့ကြောင့် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ပြောပြပါ။ အို ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏ၊ လူတို့သည် မည်သည့်ကမ္မကို ပြုလုပ်လျှင် ပရိတ်ယောနိ၊ အနက် ပရိတ်အဖြစ်ကို ရရှိကြသနည်း?”

Verse 51

श्रोतुमिच्छामहे सम्यक्कथं वै विकृतं वपुः । द्विजा ऊचुः । शीतवातातपक्लेशैः क्षुत्पिपासाविशेषकैः

အမှန်တကယ် ကိုယ်ခန္ဓာသည် မည်သို့ပင် ပုံပျက်သွားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုပါသည်။ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တို့က ဆိုသည်မှာ—အအေး၊ လေ၊ အပူတို့၏ ကလေရှ်ဒုက္ခများနှင့် ဆာလောင်မှု၊ ရေငတ်မှု၏ အထူးခက်ခဲမှုများကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 52

अन्यैरपि च दुःखैर्ये पीडिताः कूटसाक्षिणः । वधबंधप्रमीताश्च प्रेतास्ते निरयं गताः

အခြားဒုက္ခများကြောင့်လည်း နှိပ်စက်ခံရသော မုသားသက်သေများသည်၊ သတ်ဒဏ် သို့မဟုတ် အကျဉ်းချုပ်နှောင်ကြိုးကြောင့် သေဆုံးခဲ့လျှင်—ထိုပရေတဝိညာဉ်များသည် နရကသို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 53

छिद्रान्वेषपरा ये च द्विजानां कर्मघातिनः । तथैव च गुरूणां च ते प्रेताश्चापुनर्भवाः

အပြစ်အနာအဆာကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန်သာ စိတ်ထားသူများ၊ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တို့၏ တာဝန်ဓမ္မကို တားဆီးသူများ၊ ထို့အတူ မိမိ၏ ဂုရုများကို ထိခိုက်စေသူများ—ထိုသူတို့သည် ပရေတဖြစ်၍ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို မရကြ။

Verse 54

दीयमाने द्विजाग्र्ये तु दातारं प्रतिविध्यति । चिरं प्रेतत्वमाश्रित्य नरकान्न निवर्तते

သို့သော် အထူးမြတ်သော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံသို့ ဒါနပေးနေစဉ် ဒါနရှင်ကို ထိခိုက်စေသူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပရေတအဖြစ် နေထိုင်ရပြီး နရကမှ ပြန်မလှည့်နိုင်။

Verse 55

परस्य वाऽत्मनो वा गां कृत्वा पीडनवाहने । न पालयंति ये मूढास्ते प्रेताः कर्मजा भुवि

မိမိ၏ဖြစ်စေ အခြားသူ၏ဖြစ်စေ နွားကို နာကျင်စေသော လှည်းဆွဲ/ဘောဇာဆွဲ သယ်ဆောင်ရေးအတွက် ချည်နှောင်အသုံးချပြီး မကာကွယ်မစောင့်ရှောက်သော မိုက်မဲသူတို့သည် မိမိကံကြောင့်ပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပရေတအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

Verse 56

हीनप्रतिज्ञाश्चासत्यास्तथा भग्नव्रता नराः । नलिनीदलभुक्ताश्च ते प्रेताः कर्मजा भुवि

မုသားပြော၍ ကတိသစ္စာပျက်ကွက်သူ၊ ဝရတကို ချိုးဖောက်သူတို့သည် ကြာရွက်ကို အစာအဖြစ်စားသုံးကာ မိမိကံ၏အကျိုးကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်နေသော ပရိတ် ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 57

विक्रीणन्ति सुतां शुद्धां स्त्रियं साध्वीमकंटकाम् । पितृव्यमातुलादेश्च ते प्रेताः कर्मजा भुवि

မိမိ၏ သန့်ရှင်းသော သမီး—သီလသမာဓိရှိ၍ အပြစ်ကင်းသန့်စင်သော မိန်းမ—ကို ရောင်းချသူတို့သည်၊ အဖဘက်ဦးလေး၊ အမဘက်ဦးလေး စသည့်သူတို့နှင့်တကွ မိမိကံကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်နေသော ပရိတ် ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 58

एते चान्ये च बहवः प्रेता जाताः स्वकर्मभिः । प्रेता ऊचुः । न भवंति कथं प्रेताः कर्मणा केन वा द्विजाः

“ဤသူတို့နှင့် အခြားများစွာတို့သည် မိမိတို့၏ အပြုအမူကြောင့်ပင် ပရိတ် ဖြစ်လာကြ၏။” ပရိတ်တို့က ပြောကြသည်– “အို ဒွိဇာတို့၊ လူသည် မည်သို့ ပရိတ် ဖြစ်သနည်း။ မည်သည့်ကံကြောင့် ဤအခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်သနည်း။”

Verse 59

हिताय वदनस्तूर्णं सर्वलोकहितं परम् । द्विजा ऊचुः । येन चैव कृतं स्नानं जले तीर्थस्य धीमता

လောကသားအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် အလျင်အမြန် ပြောဆိုကာ လောကအပေါင်းတို့အတွက် အမြတ်ဖြစ်စေသော အမြင့်မြတ်ဆုံး သဒ္ဓမ္မကို ဟောကြား하였다။ ဒွိဇာတို့က မေးကြသည်– “ဤတီရ္ထ၏ ရေထဲတွင် မည်သည့် ပညာရှိက သန့်စင်ရေချိုး (စ്നာန) ပြုခဲ့သနည်း။”

Verse 60

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे तुलसीमाहात्म्यं नाम षष्टितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းမြတ်သော ရှရီ ပဒ္မပုရာဏ၏ ပထမပိုင်း စೃષ્ટိခဏ္ဍ၌ “တုလစီ မဟာတ္မ្យ” ဟူသော အခန်း ၆၀ ပြီးဆုံး၏။

Verse 61

पूजयित्वा हरिं मर्त्याः प्रेतत्वं न व्रजंति वै । वेदाक्षरप्रसूतैश्च स्तोत्रमंत्रादिभिस्तथा

ဟရီကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက် လူသားတို့သည် အမှန်တကယ် ပရေတ (လှည့်လည်မငြိမ်သောဝိညာဉ်) အဖြစ်သို့ မကျရောက်ကြပါ၊ အထူးသဖြင့် ဝေဒ၏ အက္ခရာများမှ ပေါ်ပေါက်လာသော စတိုးထရ၊ မန္တရ စသည်တို့ဖြင့် ပူဇော်လျှင် ဖြစ်သည်။

Verse 62

देवानां पूजने रक्ता न वै प्रेता भवंति ते । श्रुत्वा पौराणिकं वाक्यं दिव्यं च धर्मसंहितम्

ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ရာ၌ စိတ်ပါဝင်စားသူတို့သည် အမှန်တကယ် ပရေတ မဖြစ်ကြ။ ပုရာဏတော်၏ သဒ္ဓါဝါဒ—ဒိဗ္ဗနှင့် ဓမ္မကို စုစည်းထားသကဲ့သို့—ကို ကြားနာပြီးနောက် ထိုကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 63

पाठयित्वा पठित्वा च पिशाचत्वं न गच्छति । व्रतैश्च विविधैः पूताः पद्माक्षधारणैस्तथा

ဤစာကို အခြားသူအား ဖတ်ဆိုစေခြင်းနှင့် ကိုယ်တိုင် ဖတ်ဆိုခြင်းတို့ကြောင့် ပိသာစ (သရဲ/အမဲနတ်ဆန်သော) အဖြစ်သို့ မကျရောက်။ မျိုးစုံသော ဝရတများဖြင့် သန့်စင်ကာ၊ ပဒ္မနယန သခင်၏ အမှတ်တံဆိပ်များကို ဆောင်ထားခြင်းဖြင့်လည်း ကာကွယ်မှု ရရှိသည်။

Verse 64

जप्त्वा पद्माक्षमालायां प्रेतत्वं नैव गच्छति । धात्रीफलद्रवैः स्नात्वा नित्यं तद्भक्षणे रताः

ပဒ္မစေ့ မာလာပေါ်တွင် ဂျပ် (japa) ပြုလျှင် ပရေတအဖြစ်သို့ လုံးဝ မသွားရောက်။ အာမလကီ သီးရည်ဖြင့် နေ့စဉ် ရေချိုးကာ၊ ထိုသီးကို အမြဲစားသုံးရန် စိတ်အားထက်သန်လျှင် မင်္ဂလာရလဒ် ရရှိသည်။

Verse 65

तेन विष्णुं सुसंपूज्य न गछंति पिशाचताम् । प्रेता ऊचुः । सतां संदर्शनात्पुण्यमिति पौराणिका विदुः

ထို့ကြောင့် ဗိဿဏုကို စနစ်တကျ ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ကန်တော့လျှင် သူတို့သည် ပိသာစအဖြစ်သို့ မကျရောက်ကြ။ ပရေတတို့က ဆိုသည်—“ပုရာဏတော်ကို သိမြင်သူတို့သည် သီလဝန်သူတော်ကောင်းတို့ကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ကုသိုလ် ဖြစ်သည်ဟု သိကြ၏။”

Verse 66

तस्माद्वो दर्शनं जातं हितं नः कर्तुमर्हथ । प्रेतभावाद्यथामुक्तिः सर्वेषां नो भविष्यति

ထို့ကြောင့် ယခု သင်တို့၏ ဒർശနကို ရရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အကျိုးရှိရာကို ပြုတော်မူပါ။ ထိုသို့ပြုလျှင် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ပရေတအဖြစ်၏ အခြေအနေမှ လွတ်ကင်း၍ မောက္ခကို ရရှိနိုင်ပါလိမ့်မည်။

Verse 67

व्रतोपदेशकं धीरा युष्माकं शरणागताः । ततो दयालवः सर्वे तानूचुर्द्विजसत्तमाः

“အို စိတ်ဓာတ်တည်ကြည်သူတို့၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်တို့ထံသို့ အားကိုးခိုလှုံလာပြီး သန့်ရှင်းသော ဝရတ (vrata) များ၏ အုပ်ဒေသကို တောင်းခံပါသည်။” ထို့နောက် ကရုဏာဖြင့် လှုပ်ရှားသွားသော အမြင့်မြတ်သော ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏတို့အားလုံးက သူတို့အား ပြောကြား하였다။

Verse 68

धात्रीणां भक्षणं शीघ्रं कुर्वतां मुक्तिहेतवे । प्रेता ऊचुः । धात्रीणां दर्शने विप्रा वयं स्थातुं न शक्नुमः

“မောက္ခကို လိုလားသူတို့သည် လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အကြောင်းအဖြစ် ဒါထရီ (အာမလကီ) သီးကို အမြန်စားကြလော့။” ပရေတတို့က ပြောသည်—“အို ဝိပရ ဘြာဟ္မဏတို့၊ ဒါထရီကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ နီးကပ်၍ မနေနိုင်ပါ။”

Verse 69

कथं तेषां फलानां च शक्ता वै भक्षणेधुना । द्विजा ऊचुः । अस्माकं वचनेनात्र धात्रीणां भक्षणं शिवम्

“အခုတောင် အဲဒီသီးတွေကို သင်တို့ ဘယ်လို စားနိုင်မလဲ။” ဒွိဇတို့က ပြောသည်—“ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝစနာကြောင့် ဒါထရီ (အာမလကီ) သီးကို စားခြင်းသည် ရှိဝ-မင်္ဂလာ ဖြစ်လာသည်။”

Verse 70

फलिष्यति परं लोकं तस्माद्गंतुं समर्हथ । अथ तेभ्यो वरं लब्ध्वा धात्रीवृक्षं पिशाचकैः

၎င်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး လောကကို အကျိုးပေးလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် ထိုသို့ သွားရောက်ရန် သင့်တော်၏။ ထို့နောက် သူတို့ထံမှ အာနုဂ्रह (ဗရ) ကို ရယူပြီး ပိသာချာတို့အလယ်၌ ဒါထရီပင်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 71

समारुह्य फलं प्राप्य भक्षितं लीलया तदा । ततो देवालयात्तूर्णं रथं पीनसुशोभनम्

သူသည် တက်၍ အသီးကို ရယူကာ ထိုအခါ လီလာအဖြစ် ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံး하였다။ ထို့နောက် ဒေဝာလယ (ဘုရားကျောင်း) မှ အလှတင့်တယ်၍ အလှဆင်ပြည့်စုံသော ရഥတစ်စီး အမြန်ထွက်ပေါ်လာ하였다။

Verse 72

आगतं तं समारुह्य सचांडालपिशाचकाः । गतास्ते त्रिदिवं पुत्र व्रतैर्यज्ञैः सुदुर्लभम्

ရောက်လာသော ရഥပေါ်သို့ တက်စီးကာ၊ ချန်ဍာလနှင့် ပိသာချာတို့ပါဝင်သည့် သူတို့သည် တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ သွားရောက်하였다၊ သားရေ—ဝရတနှင့် ယဇ္ဉာတို့ဖြင့်ပင် အလွန်ရခက်သော အလောကဖြစ်သည်။

Verse 73

स्कंद उवाच । धात्रीभक्षणमात्रेण पुण्यं लब्ध्वा दिवं गताः । तद्भक्षिणः कथं स्वर्गं न गच्छंति नरादयः

စကန္ဒက ပြောသည်—“ဓာတရီ (အာမလာ) ကိုသာ စားသုံးရုံဖြင့်ပင် သူတို့သည် ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ရ၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားကြသည်။ ထိုသို့စားသုံးသော လူတို့နှင့် အခြားသူများက မည်သို့ကြောင့် မကောင်းကင်ဘုံသို့ မသွားကြသနည်း?”

Verse 74

ईश्वर उवाच । पूर्वं ते ज्ञानलोपाच्च न जानंति हिताहितम् । उच्छिष्टं श्वभिरुत्स्पृष्टं श्लेष्ममूत्रं शकृत्तु वा

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်—အရင်က ဉာဏ်ပျောက်ကွယ်သဖြင့် သူတို့သည် အကျိုးရှိ/အကျိုးမရှိကို မသိကြ—ခွေးထိထားသော အကျန်အစား၊ ချွဲ၊ ဆီး၊ သို့မဟုတ် မစင်တောင်ကိုပါ လက်ခံသင့်သည်ဟု ထင်ကြသည်။

Verse 75

मत्वा च मोहिताः श्रेष्ठं प्रेतादंति सदैव हि । शकृच्छौचजलं वांतं बलिसूकरकुक्कुटैः

မောဟကြောင့် သူတို့သည် ထိုအရာကို အကောင်းဆုံးဟု ထင်ကာ အမြဲတမ်း ပရေတ (ဆာလောင်သရဲ) ကဲ့သို့ စားသုံးကြသည်—မစင်၊ မစင်ပြီးနောက် သန့်စင်ရေ၊ နှင့် အန်အစာ—ဘလိ (ပူဇော်ပဏ္ဏာ) ကို စားသည့် ဝက်နှင့် ကြက်ကဲ့သို့။

Verse 76

मृतके सूतके जप्यं न त्यक्तं येन केनचित् । तस्यान्नं च जलं प्रेताः खादंति तु सदैव हि

သေခြင်း သို့မဟုတ် မွေးဖွားခြင်း မသန့်ရှင်းသည့်ကာလအတွင်း ရွတ်ဖတ်ခြင်းကို မစွန့်လွှတ်ပါက ပြိတ္တာများသည် ထိုသူ၏ အစားအစာနှင့် ရေကို စားသုံးကြသည်။

Verse 77

दुर्दांता गृहिणी यस्य शुचिसंयमवर्जिता । गुरुनिःसारिता दुष्टा संति प्रेताश्च तत्र वै

ဇနီးသည်က ထိန်းသိမ်းမှုကင်းမဲ့ပြီး သန့်ရှင်းမှုမရှိဘဲ ဆရာသမားများကို မောင်းထုတ်သော အိမ်တွင် ပြိတ္တာများ နေထိုင်ကြသည်။

Verse 78

अपुङ्गवाः कुलैर्जात्या बलोत्साहविवर्जिताः । बधिराश्च कृशा दीनाः पिशाचाः कर्मजातयः

နိမ့်ကျသော မျိုးရိုးတွင် မွေးဖွားပြီး ခွန်အားမဲ့ကာ နားမကြား၊ ပိန်လှီပြီး သနားစရာကောင်းသော ပိသာစများသည် ကံကံ၏အကျိုးဆက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 79

क्षणं च मंगलं नास्ति दुःखैर्देहयुता भृशम् । तेनैव विकृताकाराः सर्वभोगविवर्जिताः

တစ်ခဏမျှပင် မင်္ဂလာမရှိဘဲ ဆင်းရဲဒုက္ခများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုဒုက္ခကြောင့်ပင် ၎င်းတို့သည် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်ကာ ပျော်ရွှင်မှုအပေါင်းမှ ကင်းဝေးကြသည်။

Verse 80

नग्नका रोगसंतप्ता मृता रूक्षा मलीमसाः । एते चान्ये च दुःखार्ताः सदैव प्रेतजातयः

အဝတ်ဗလာ၊ ရောဂါဘယ နှိပ်စက်ခံရသူ၊ သေလုနီးပါး၊ ခြောက်သွေ့ပြီး ညစ်ပတ်သူများ - ဤသူများနှင့် အခြားသော ဒုက္ခရောက်သူများသည် ထာဝရ ပြိတ္တာမျိုးနွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 81

तेन कर्मविपाकेन जायंते काममीदृशाः । पितृमातृगुरूणां च देवनिंदापराश्च ये

ထိုကံ၏အကျိုးရင့်မှည့်ခြင်းကြောင့်၊ ဆန္ဒက မောင်းနှင်သလို ထိုသို့သောသူတို့ မွေးဖွားလာကြသည်—ဒေဝတাদেরကို မထီမဲ့မြင်ကာ ကဲ့ရဲ့သူများ၊ ထို့ပြင် အဖ၊ အမိနှင့် ဆရာဂုရုတို့ကိုလည်း အပြစ်တင်စော်ကားသူများဖြစ်သည်။

Verse 82

पाषंडाः कौलिकाः पापास्ते प्रेताः कर्मजा भुवि । गलपाशैर्जलैः शस्त्रैर्गरलैरात्मघातकाः

ပာသဏ္ဍာနှင့် ကာပါလိက/ကောလ ပဋိပက္ခအယူဝါဒကို လိုက်နာသူ ပာပီများသည် မိမိတို့၏ကံကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် မငြိမ်မသက် ပရိတ်အဖြစ် မွေးဖွားလာကြပြီး၊ ကြိုးဆွဲခြင်း၊ ရေမြုပ်ခြင်း၊ လက်နက်ဖြင့် သတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အဆိပ်ဖြင့် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးကြသည်။

Verse 83

इहलोके च ते प्रेताश्चांडालादिषु संभवाः । अंत्यजाः पतिताश्चैव पापरोगमृताश्च ये

ထို့ပြင် ဤလောက၌ပင် ချန်ဍာလတို့နှင့် အခြား အနိမ့်တန်းအုပ်စုများအတွင်း မွေးဖွားလာသော ပရိတ်များ—အန္တျဇဟု ခေါ်သောသူများ၊ သဒ္ဓမ္မလမ်းမှ ကျဆုံးသူများ၊ ပာပရောဂါကြောင့် သေဆုံးသူများ—ဤအရာအားလုံးကို ဤနေရာတွင် ဆိုလိုသည်။

Verse 84

अंत्यजैर्घातिता युद्धे ते प्रेता निश्चिता भुवि । महापातकसंयुक्ता विवाहे च बहिष्कृताः

အန္တျဇတို့၏လက်ဖြင့် စစ်မြေပြင်၌ သတ်ဖြတ်ခံရသူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အမှန်တကယ် ပရိတ်ဟု သတ်မှတ်ခံရကြသည်။ သူတို့သည် မဟာပာတက (အကြီးမားဆုံးအပြစ်) နှင့် လိမ်းကျံနေပြီး မင်္ဂလာအခမ်းအနားများမှလည်း ဖယ်ရှားခံရသည်။

Verse 85

शौर्यात्साहसिका ये च ते प्रेताः कर्मजा भुवि । राजद्रोहकरा ये च पितॄणां द्रोहचिंतकाः

အမည်သာရှိသော သတ္တိဟု ဆိုကာ အလွန်အကျွံ ရဲရင့်ကြမ်းတမ်းသော အကြမ်းဖက်လုပ်ရပ်များကို ပြုသူတို့သည် မိမိတို့၏ကံကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပရိတ်ဖြစ်လာကြသည်။ ထို့အတူ မင်းကို သစ္စာဖောက်သူများနှင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တို့ကို သစ္စာဖောက်ရန် အတွေးကို စိတ်တွင် ပျိုးထောင်သူများလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 86

ध्यानाध्ययनहीनाश्च व्रतैर्देवार्चनादिभिः । अमंत्राः स्नानहीनाश्च गुरुस्त्रीगमने रताः

သမာဓိနှင့် သာස්တရလေ့လာမှုမရှိဘဲ ဝရတ၊ ဒေဝပူဇာ စသည်တို့ကိုသာ ပြုလုပ်သူများ၊ မန္တရမပါဘဲ သန့်စင်ရေချိုးပူဇာနည်းလမ်းမရှိသူများ၊ ဆရာ၏ဇနီးနှင့် ဆက်ဆံရာ၌ စွဲလမ်းသူများ။

Verse 87

तथैव चांत्यजस्त्रीषु दुर्गतासु च संगताः । मृताः क्रूरोपवासेन म्लेच्छदेशस्थिता मृताः

ထို့အတူ အန္တျဇ မိန်းမများနှင့် ဒုက္ခအခြေအနေသို့ကျရောက်သော မိန်းမများနှင့် ပေါင်းသင်းသူများ၊ ကြမ်းတမ်းသော အစာရှောင်ခြင်းကြောင့် သေဆုံးသူများ၊ မလေစ္ဆ ဒေသ၌ နေထိုင်ရင်း သေဆုံးသူများကိုလည်း ဆိုးရွားသော အခြေအနေဖြင့် သေဆုံးသူဟု ဆိုကြသည်။

Verse 88

म्लेच्छभाषायुताशुद्धास्तथाम्लेच्छोपजीविनः । अनुवर्तंति ये म्लेच्छान्स्त्रीधनैरुपजीवकाः

မလေစ္ဆတို့၏ ဘာသာစကားကို လက်ခံသုံးစွဲသူများသည် မသန့်ရှင်းကြ; ထို့အတူ မလေစ္ဆတို့အပေါ် မူတည်၍ အသက်မွေးသူများလည်း မသန့်ရှင်းကြသည်။ မလေစ္ဆတို့ကို လိုက်နာ၍ မိန်းမ၏ ဥစ္စာဖြင့် အသက်မွေးသူများလည်း မသန့်ရှင်းဟု ဆိုသည်။

Verse 89

स्त्रियो यैश्च न रक्ष्यंते ते प्रेता नात्र संशयः । क्षुधासंतप्तदेहं तु श्रांतं विप्रं गृहागतम्

မိန်းမများကို မကာကွယ်သူတို့သည် ပရေတ (လှည့်လည်ဝိညာဉ်) ဖြစ်ကြသည်—ဤအရာ၌ သံသယမရှိ။ ထို့ပြင် ဆာလောင်မှုကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာပူလောင်၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ အိမ်သို့ ရောက်လာသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး…

Verse 90

गुणपुण्यातिथिं त्यक्त्वा पिशाचत्वं व्रजंति ते । विक्रीणंति च वै गाश्च म्लेच्छेषु च गवाशिषु

ဂုဏ်သီလနှင့် ပုဏ္ဏယရှိသော အတိഥိဓမ္မ (ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်း) ကို စွန့်ပစ်၍ သူတို့သည် ပိသာစ (ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါ) အဖြစ်သို့ ကျရောက်ကြသည်။ ထို့ပြင် နွားများကိုပါ ရောင်းချကြသည်—မလေစ္ဆတို့ထံနှင့် နွားလုပ်ငန်းဖြင့် အသက်မွေးသူတို့ထံသို့ နွားကို ရောင်းချကြသည်။

Verse 91

प्रेतलोके सुखं स्थित्वा ते च यांत्यपुनर्भवम् । अशौचाभ्यंतरे ये च जाताश्च पशवो मृताः

ပရေတလောက၌ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ပြီးနောက် သူတို့သည်လည်း အပုနရ္ဘဝ (apunarbhava) ဟူသော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြသည်။ ထို့ပြင် အရှောစ (aśauca) အညစ်အကြေးကာလအတွင်း မွေးဖွား၍ ထိုကာလအတွင်းပင် သေဆုံးသည့် တိရစ္ဆာန်များအပေါ်လည်း ဤသဘောတရား သက်ရောက်သည်။

Verse 92

चिरं प्रेताः पिशाचाश्च मृता जाताः पुनः पुनः । जातकर्ममुखैश्चैव संस्कारैर्ये विविर्जिताः

ဇာတကမ္မ (jātakarma) မှစ၍ စံစ్కာရ (saṃskāra) များကို မရရှိသူတို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ သေဆုံးရပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပရေတနှင့် ပိသာချ (piśāca) အဖြစ် တည်ရှိလှည့်လည်နေကြသည်။

Verse 93

एकैकस्मिश्च संस्कारे प्रेतत्वं परिहीयते । स्नानसंध्यासुरार्चाभिर्वेदयज्ञव्रताक्षरैः

စံစ్కာရ တစ်ခုချင်းစီ ပြုလုပ်သလို ပရေတဖြစ်မှုသည် လျော့နည်းသွားသည်—ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ စန္ဓျာ (saṃdhyā) ဆုတောင်းပူဇော်ခြင်း၊ ဒေဝတားများကို အာရ္ချနာပြုခြင်း၊ ဝေဒပဋ္ဌာန်းဖတ်ရွတ်ခြင်း၊ ယဇ္ဉ (yajña) ပြုလုပ်ခြင်း၊ ဝရတ (vrata) ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ပဝိတ্ৰ အက္ခရာများကို ဇပ် (japa) ပြုခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 94

आजन्मवर्जिताः पापास्ते प्रेताश्चापुनर्भवाः । भोजनोच्छिष्टपात्राणि यानि देहमलानि च

မွေးကတည်းက သင့်လျော်သော စံစ్కာရများမှ ဝေးကွာနေသော အပြစ်သားတို့သည် ပရေတဖြစ်၍ အပုနရ္ဘဝ (apunarbhava) ဟူသော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ ဖြတ်တောက်ခံရသည်။ သူတို့သည် အစားအစာကျန်ကပ်လိမ်းနေသော ပန်းကန်ခွက်များနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အညစ်အကြေး မလင်များပေါ်တွင်ပင် အသက်မွေးကြသည်။

Verse 95

निपातयंति ये तीर्थे ते प्रेता नात्र संशयः । दानमानार्चनैर्नैव यैर्विप्रा भुवि तर्पिताः

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝိပရ (vipra) အဖြစ်သော ဘြာဟ္မဏများကို ဒါန၊ ဂုဏ်ပြုမန်နှင့် အာရ္ချနာဖြင့် မတော်တဆန့်ကျင်ဘဲ မကျေနပ်စေသေးခင် တီရ္ထ (tīrtha) တွင် သေသူကို ပစ်ချသူတို့သည် ပရေတဖြစ်ကြသည်မှာ သံသယမရှိ။

Verse 96

पितरो गुरवश्चैव प्रेतास्ते कर्मजा भृशम् । पतिं त्यक्त्वा च या नार्यो वसंति चेतरैर्जनैः

ပိတೃ (ဘိုးဘွား) နှင့် ဆရာဂုရုတို့ပါ—ကိုယ့်ကံ၏ပြင်းထန်သောအကျိုးကြောင့် စိတ်မငြိမ်သော ပရိတ်အဖြစ် ဖြစ်လာကြသည်; အထူးသဖြင့် ခင်ပွန်းကိုစွန့်၍ အခြားယောက်ျားများနှင့် နေထိုင်သော မိန်းမတို့၌ ဖြစ်၏။

Verse 97

प्रेतलोके चिरं स्थित्वा जायंते चांत्ययोनिषु । पतिं च वंचयित्वा या विषयेंद्रियमोहिताः

ပရိတ်လောက၌ အချိန်ကြာကြာတည်နေပြီးနောက်၊ အလွန်နိမ့်ကျသော ယိုးနိများ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားကြသည်—အာရုံဝတ္ထုနှင့် အင်ဒြိယသုခတို့၏ မောဟကြောင့် ခင်ပွန်းကို လှည့်ဖြားသော မိန်းမတို့ဖြစ်၏။

Verse 98

मिष्टं चादंति याः पापास्तास्तु प्रेताश्चिरं भुवि । विण्मूत्रभक्षका ये च ब्रह्मस्व भक्षणे रताः

အချိုအရသာကို စားသောက်သော အပြစ်ရှိသော မိန်းမတို့သည် မြေပြင်ပေါ်၌ အချိန်ကြာကြာ ပရိတ်ဖြစ်နေကြသည်; အညစ်အကြေးနှင့် ဆီးကို စားသောက်သူတို့သည် ဘြာဟ္မဏ၏ ဥစ္စာကို စားသုံးရာ၌ ပျော်မွေ့သူများဖြစ်သည်။

Verse 99

अभक्ष्यभक्षकाश्चान्ये ते प्रेताश्चापुनर्भवाः । बलाद्ये परवस्तूनि गृह्णंति न ददत्यपि

အခြားသူတို့သည် အစားမသင့် (အဘက္ရှျ) ကို စားသောက်လျှင် ပရိတ်ဖြစ်၍ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ တားဆီးခံရသည်။ အင်အားဖြင့် သူတစ်ပါး၏ ပစ္စည်းကို လုယူပြီး တစ်စုံတစ်ရာ မပေးသူတို့လည်း ထိုတူညီသော အဆုံးအဖြတ်ကို ရောက်ကြသည်။

Verse 100

अतिथीनवमन्यंते प्रेता निरयमास्थिताः । तस्मादामलकीं भुक्त्वा स्नात्वा तस्य द्रवेण च

ဧည့်သည် (အတိသီ) ကို မလေးစားသူတို့သည် ပရိတ်ဖြစ်၍ နရက၌ နေထိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အာမလကီ (အမ်းလာ) ကို စားသောက်ပြီး ၎င်း၏ အရည်ညှစ်ဖြင့်လည်း ရေချိုးသင့်သည်။

Verse 101

सर्वपापाद्विनिर्मुक्तो विष्णुलोके महीयते । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सेवयामलकीं शिवाम्

အပြစ်အားလုံးမှ လုံးဝလွတ်မြောက်သူသည် ဗိဿဏုလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် အားထုတ်မှုအပြည့်ဖြင့် မင်္ဂလာရှိသော အာမလကီ (အမ်လာ) ကို ဆည်းကပ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 102

य इदं शृणुयान्नित्यं पुण्याख्यानमिदं शुभम् । सर्वपाप प्रपूतात्मा विष्णुलोके महीयते

ဤမင်္ဂလာရှိ၍ ကုသိုလ်ဖြစ်စေသော ပုရాణကထာကို နေ့စဉ်နားထောင်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ အပြည့်အဝ သန့်စင်ကာ ဗိဿဏုလောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 103

श्रावयेत्सततं लोके वैष्णवेषु विशेषतः । स याति विष्णुसायुज्यमिति पौराणिका विदुः

ဤကထာကို လောက၌ အမြဲတမ်း ရွတ်ဖတ်ကြားနာစေသင့်၏—အထူးသဖြင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝဘက္တများအကြားတွင်။ ထိုသူသည် ဗိဿဏုနှင့် စာယုဇ္ယ (တစ်လုံးတစ်ဝ) ကို ရရှိသည်ဟု ပုရాణပညာရှင်တို့ သိကြ၏။

Verse 104

स्कंद उवाच । महीरुह फलं ज्ञातं प्रपूतं द्विविधं प्रभो । इदानीं श्रोतुमिच्छामि पत्रं पुष्पं सुमोक्षदम्

စကန္ဒက ပြောသည်—“အရှင်ဘုရား၊ သန့်ရှင်းသော သစ်ပင်၏ အသီးမှ ရလဒ်ကို နှစ်မျိုးရှိသည်ဟု ကျွန်ုပ် နားလည်ပြီးပါပြီ။ ယခုမူ အလွန်ကောင်းမြတ်သော မောက္ခကို ပေးသော အရွက်နှင့် ပန်းအကြောင်းကို နားထောင်လိုပါသည်။”

Verse 105

ईश्वर उवाच । सर्वेभ्यः पत्रपुष्पेभ्यः सत्तमा तुलसी शिवा । सर्वकामप्रदा शुद्धा वैष्णवी विष्णुसुप्रिया

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—အရွက်နှင့် ပန်းအားလုံးအနက် အမြတ်ဆုံးမှာ မင်္ဂလာရှိသော တုလစီ ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်း၍ သန့်ရှင်းကာ ဝိုင်ရှ္ဏဝီ ဖြစ်ပြီး ဗိဿဏု၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်သည်။

Verse 106

भुक्तिमुक्तिप्रदा मुख्या सर्वलोकपरा शुभा । यामाश्रित्य गताः स्वर्गमक्षयं मुनिसत्तमाः

သူမသည် အထွတ်အထိပ်—လောကီအာနန္ဒနှင့် မောက္ခကို နှစ်မျိုးလုံး ပေးသနားသူ၊ မင်္ဂလာရှိ၍ လောကအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ရည်စူးသူဖြစ်သည်။ သူမကို အားကိုးခိုလှုံ၍ မုနိအထက်မြတ်တို့သည် မပျက်မယွင်းသော သုဝဏ္ဏဘုံကို ရောက်ရှိကြသည်။

Verse 107

हितार्थं सर्वलोकानां विष्णुनारोपिता पुरा । तुलसीपत्रपुष्पं च सर्वधर्मप्रतिष्ठितम्

လောကအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် အတိတ်ကာလတွင် ဗိဿဏုသည် ထိုအပင်ကို စိုက်ထူခဲ့သည်။ ထို့ပြင် တုလစီ၏ အရွက်နှင့် ပန်းတို့သည် ဓမ္မအားလုံး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 108

यथा विष्णोः प्रियालक्ष्मीर्यथाहं प्रिय एव च । तथेयं तुलसीदेवी चतुर्थो नोपपद्यते

ဗိဿဏုအတွက် လက္ခ္မီသည် ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်သကဲ့သို့၊ ငါလည်း သူ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ တုလစီဒေဝီလည်း ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်သည်။ စတုတ္ထမြတ်နိုးရာဟူ၍ မရှိနိုင်။

Verse 109

तुलसीपत्रमेकं तु शतहेमफलप्रदम् । नान्यैः पुष्पैस्तथापत्रैर्नान्यैर्गंधानुलेपनैः

တုလစီအရွက်တစ်ရွက်တည်းကပင် ရွှေတစ်ရာပူဇော်သကဲ့သို့ အကျိုးဖလကို ပေးသနားသည်။ အခြားပန်းများ၊ အခြားအရွက်များ သို့မဟုတ် အခြားအနံ့သာလိမ်းဆေးများဖြင့် ထိုကဲ့သို့ မရနိုင်။

Verse 110

तुष्यते दैत्यहा विष्णुस्तुलस्याश्च दलैर्विना । अनेन पूजितो येन हरिर्नित्यं पराशया

ဒေဝတားတို့၏ ရန်သူကို သတ်ပစ်သူ ဗိဿဏုသည် တုလစီအရွက်မပါလျှင် မနှစ်သက်မပျော်ရွှင်။ ဤအပူဇော်ဖြင့် ဟရိကို အမြဲတမ်း အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 111

तेन दत्तं हुतं ज्ञातं कृतं यज्ञव्रतादिकम् । जन्मजन्मनि भासित्वं सुखं भाग्यं यशः श्रियं

ထိုကုသိုလ်၏အာနုභာဝကြောင့် လှူဒါန်းထားသမျှ၊ ယဇ္ဉာတွင် ဟုတ (အာဟုတိ) အဖြစ် ပူဇော်ထားသမျှ၊ သင်ယူသိမြင်ထားသမျှနှင့် ယဇ္ဉာ၊ ဝရတ စသည့် ကုသိုလ်ကမ္မများကို ပြုလုပ်ထားသမျှသည် မွေးဖွားသမျှဘဝတိုင်းတွင် ထွန်းလင်းပေါ်လွင်၍ ချမ်းသာ၊ ကံကောင်းခြင်း၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် သီရိစည်းစိမ်ကို ပေးတတ်၏။

Verse 112

कुलं शीलं कलत्रं च पुत्रं दुहितरं तथा । धनं राज्यमरोगत्वं ज्ञानं विज्ञानमेव च

မျိုးရိုးကူလ၊ သီလကောင်းမှု၊ ဇနီး/ခင်ပွန်း၊ သားနှင့် သမီး; ဥစ္စာဓန၊ အာဏာအုပ်ချုပ်မှု၊ ရောဂါကင်းစင်မှု၊ ထို့ပြင် ဉာဏ် (jñāna) နှင့် သိပ္ပံသဘောတရား (vijñāna) —ဤအရာအားလုံးကို (ဤနေရာတွင်) ဆိုထားသည်။

Verse 113

वेदवेदांगशास्त्रं च पुराणागमसंहिताः । सर्वं करगतं मन्ये तुलस्याभ्यर्चने हरेः

တူလစီဖြင့် ဟရီကို အဘျာဓနာ (ပူဇော်) ပြုသောအခါ၊ ဝေဒ၊ ဝေဒအင်္ဂ၊ သာස්တရ၊ ပုရာဏနှင့် အာဂမ စုစည်းကျမ်းများအားလုံးကို လက်ထဲတွင် ရရှိပြီးသားကဲ့သို့ဟု ငါယူဆ၏။

Verse 114

यथा गंगा पवित्रांगी सुरलोके विमोक्षदा । यथा भागीरथी पुण्या तथैवं तुलसी शिवा

ဂင်္ဂါမြစ်သည် သန့်ရှင်းသောအင်္ဂါရှိ၍ သုရလောက၌ မောက္ခကို ပေးသကဲ့သို့၊ ဘာဂီရသီသည် ပုဏ္ဏမြတ်သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ တူလစီလည်း «ရှီဝါ»—မင်္ဂလာနှင့် သန့်ရှင်းမြတ်စွာ—ဖြစ်၏။

Verse 115

किं च गंगाजले नैव किंच पुष्करसेवया । तुलसीदलमिश्रेण जलेनैव प्रमोद्यते

သူသည် ဂင်္ဂါရေတစ်မျိုးတည်းကြောင့် မပျော်ရွှင်သကဲ့သို့၊ ပုရှ္ကရ၌ ဆေဝါပြုခြင်းတစ်မျိုးတည်းကြောင့်လည်း မပျော်ရွှင်; တူလစီရွက်များ ရောနှောထားသော ရေဖြင့်သာ အမှန်တကယ် ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 116

माधवः संमुखो यस्य जन्मजन्मसुधीमतः । तस्य श्रद्धा भवेछ्रुत्वा तुलस्या हरिमर्चितुम्

ဘဝတစ်ဘဝပြီးတစ်ဘဝ အမြဲ မာဓဝ (ဗိဿနု) သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ ကရုဏာပြုနေသော ပညာရှိသူအတွက် ဤသွန်သင်ချက်ကို ကြားသိလျှင် တုလစီဖြင့် ဟရီကို ပူဇော်ရန် သဒ္ဓါ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 117

यो मंजरीदलैरेव तुलस्या विष्णुमर्चयेत् । तस्य पुण्यफलं स्कन्द कथितुं नैव शक्यते

အို စကန္ဒာ၊ တုလစီ၏ မန်ဇရီနှင့် အရွက်များသာဖြင့်ပင် ဗိဿနုကို ပူဇော်သူ၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို အမှန်တကယ် ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။

Verse 118

तत्र केशवसान्निध्यं यत्रास्ति तुलसीवनम् । तत्र ब्रह्मा च कमला सर्वदेवगणैः सह

တုလစီတောရှိရာအရပ်၌ ကေရှဝ (ဗိဿနု) ၏ နီးကပ်သော စန္နိဓိ ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဘြဟ္မာနှင့် ကမလာ (လက္ရှမီ) တို့သည် နတ်အစုအဝေးအားလုံးနှင့်အတူ ရှိကြသည်။

Verse 119

तस्मात्तां संनिकृष्टे तु सदा देवीं प्रपूजयेत् । स्तोत्रमंत्रादिकं यद्वा सर्वमानंत्यमश्नुते

ထို့ကြောင့် ထိုဒေဝီသည် လက်လှမ်းမီအနီး၌ ရှိသော် အမြဲတမ်း ပူဇော်သင့်သည်။ စတိုးထရ၊ မန္တရ စသည့် နည်းလမ်းများဖြင့်ပင် အပြည့်အဝ မဆုံးနိုင်သော ကုသိုလ်အကျိုး (နိစ္စမင်္ဂလာ) ကို ရရှိသည်။

Verse 120

ये च प्रेताश्च कूश्मांडाः पिशाचा ब्रह्मराक्षसाः । भूतदैत्यादयस्तत्र पलायंते सदैव हि

ထိုနေရာ၌ ပရေတ၊ ကုဿမာဏ္ဍ၊ ပိသာစ၊ ဘြဟ္မရာက္ခသ၊ ဘူတ၊ ဒೈတျ စသည့် အရာများသည် အမြဲတမ်း ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

Verse 121

अलक्ष्मीर्नाशिनी घूर्णा या डाकिन्यादि मातरः । सर्वाः संकोचितां यांति दृष्ट्वा तु तुलसीदलं

အလက္ရှ္မီ (ကံဆိုး)၊ ဖျက်ဆီးသူ နာရှီနီ၊ ဂူရ္ဏာ နှင့် ဒါကိနီတို့ကဲ့သို့ မိခင်ဝိညာဉ်များအားလုံးသည် တူလစီရွက်တစ်ရွက်ကိုသာ မြင်လျှင်ပင် ကျုံ့ဝင်၍ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

Verse 122

ब्रह्महत्यादयः पापव्याधयः पापसंभवाः । कुमंत्रिणा कृता ये च सर्वे नश्यंति तत्र वै

ဗြဟ္မဟတ္ယာ စသည့် အပြစ်ရောဂါများ၊ အဓမ္မမှ ပေါက်ဖွားသော ဒုက္ခများနှင့် မကောင်းသော အကြံပေးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သည့် အပြစ်များ—ထိုအရာအားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ အမှန်တကယ် ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 123

भूतले वापि तं येन हर्यर्थं तुलसीवनम् । कृतं क्रतुशतं तेन विधिवत्प्रियदक्षिणम्

ဤမြေပြင်ပေါ်တွင်ပင် ဟရိအတွက် တူလစီတောကို တည်ထောင်သူသည်—ပူဇာနည်းလမ်းအတိုင်း ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် ဒက္ခိဏာနှင့်တကွ ယဇ్ఞတစ်ရာကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးသားဟု ဆိုနိုင်သည်။

Verse 124

हरिलिंगेषु चान्येषु सालग्रामशिलासु च । तुलसीग्रहणं कृत्वा विष्णोः सायुज्यमाव्रजेत्

ဟရိလင်္ဂများ၊ အခြား သန့်ရှင်းသော သင်္ကေတများနှင့် ရှာလဂြာမ ကျောက်တုံးများကို ပူဇာရာတွင် တူလစီကို ယူ၍ အပ်နှံပူဇာပြုလျှင်၊ ဗိဿဏုနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 125

नंदंति पुरुषास्तस्य माधवार्थे क्षितौ तु यः । तुलसीं रोपयेद्धीरः स याति माधवालयम्

မాధဝအတွက် မြေ၌ တူလစီကို စိတ်တည်ကြည်စွာ စိုက်ပျိုးသူ၏ ကုသိုလ်ကို လူတို့ ဝမ်းမြောက်ကြသည်; ထိုပညာရှိ ဘက္တသည် မాధဝ၏ အာလယသို့ ရောက်သွားသည်။

Verse 126

पूजयित्वा हरिं देवं निर्माल्यं तुलसीदलम् । धारयेद्यः स्वशीर्षे तु पापात्पूतो दिवं व्रजेत्

ဟရိဒေဝကို ပူဇော်ပြီးနောက် ပူဇော်အပ်နှံထားသော တုလစီရွက်ကို နိရ္မာလျ (သန့်ရှင်းသော အကျန်) ဟုယူဆကာ မိမိခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားသူသည် အပြစ်မှ သန့်စင်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်၏။

Verse 127

पूजने कीर्त्तने ध्याने रोपणे धारणे कलौ । तुलसी दहते पापं र्स्वर्गं मोक्षं ददाति च

ကလိယုဂတွင် ပူဇော်ခြင်း၊ ကီရ္တန (ဘက္တိသီချင်း) သီဆိုခြင်း၊ ဓ్యာန (စိတ်တည်ငြိမ်) ပြုခြင်း၊ စိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် ဝတ်ဆင်/ထိန်းသိမ်းထားခြင်းတို့ဖြင့် တုလစီသည် အပြစ်ကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 128

उपदेशं दिशेदस्याः स्वयमाचरते पुनः

သူမအား ဩဝါဒပေးရမည်၊ ထို့နောက် မိမိကလည်း သင်ကြားသမျှကို ပြန်လည်ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 129

स याति परमं स्थानं माधवस्य निकेतनम् । हरेः प्रियकरं यच्च तन्मे प्रियतरं भवेत्

သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာသို့—မာဓဝ၏ နိကေတန (နေရပ်) သို့ ရောက်၏။ ဟရိအရှင် ချစ်မြတ်နိုးသမျှ အရာသည် ကျွန်ုပ်အတွက်လည်း ပိုမိုချစ်မြတ်နိုးစရာ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 130

सर्वेषामपि देवानां देवीनां च समंततः । श्राद्धेषु यज्ञकार्येषु पर्णमेकं षडानन

အို ဆဍာနန (မျက်နှာခြောက်ပါးရှိသူ)၊ ဒေဝတားနှင့် ဒေဝီအားလုံးအတွက် ပိတೃ-ရှ్రာဒ္ဓ ပွဲများနှင့် ယဇ္ဉ ကိစ္စများတွင် ရွက်တစ်ရွက်တည်းကို (အပ်နှံရာ/ပူဇော်ရာ) အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 131

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तुलसीसेवनं कुरु । तुलसी सेविता येन तेन सर्वं तु सेवितम्

ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် တုလစီမယ်တော်ကို ဆေဝါ (sevā) ပြုလော့။ တုလစီကို ဆေဝါပြုသူသည် အမှန်တကယ် အရာအားလုံးကို ဆေဝါပြုပြီးသား ဖြစ်သည်။

Verse 132

गुरुं विप्रं देवतीर्थं तस्मात्सेवय षण्मुख । शिखायां तुलसीं कृत्वा यस्तु प्राणान्परित्यजेत्

ထို့ကြောင့် ဟေ Ṣaṇmukha၊ ဂုရု၊ ဗိပရ/ဗြာဟ္မဏ ပညာရှိနှင့် ဒေဝတီရ္ထ (tīrtha) ကို ဆေဝါပြုလော့။ မည်သူမဆို ဆိခာ (ထိပ်မုတ်) ပေါ်တွင် တုလစီကို တင်ထားပြီးနောက် အသက်ရှုကို စွန့်လွှတ်သွားလျှင်—

Verse 133

दुष्कृतौघाद्विनिर्मुक्तः स्वर्गमेति निरामयम् । राजसूयादिभिर्यज्ञैर्व्रतैश्च विविधैर्यमैः

အပြစ်ကံအစုအဝေးကြီးမှ လွတ်မြောက်၍ ရောဂါကင်း၊ ဒုက္ခကင်းသော ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သည်—ရာဇသုယာ စသည့် ယဇ္ဈ, ဝရတ (vrata) များနှင့် မျိုးစုံသော ယမ (yama) သမာဓိစည်းကမ်းများအားဖြင့်။

Verse 134

या गतिः प्राप्यते धीरैः तुलसीसेविनां भवेत् । तुलसीदलेन चैकेन पूजयित्वा हरिं नरः

ပညာရှိသတ္တဝါတို့ ရရှိသော မြင့်မြတ်သည့် အခြေအနေကဲ့သို့ပင် တုလစီကို ဆေဝါပြုသူတို့၏ ကံကြမ္မာလမ်းကြောင်းလည်း ထိုသို့ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်သည် တုလစီရွက်တစ်ရွက်တည်းဖြင့်ပင် ဟရိကို ပူဇော်လျှင် ထိုပဒကို ရောက်နိုင်သည်။

Verse 135

वैष्णवत्वमवाप्नोति किमन्यैः शास्त्रविस्तरैः । न पिबेत्स पयो मातुस्तुलस्याः कोटिसंख्यकैः

သူသည် ဝိုင်ෂ္ဏဝ (Vaiṣṇava) ဖြစ်ခြင်းကို ရရှိသည်—အခြား သာස්တရများကို အလွန်အကျွံ ချဲ့ထွင်ရှင်းလင်းရန် ဘာလိုသနည်း? ထိုသို့သော ဘက္တသည် မယ်တော် တုလစီ၏ နို့ကို ကုဋိ (ကရိုး) အရေအတွက်မျှပင် ရှိစေကာမူ မသောက်မည်။

Verse 136

अर्चितः केशवो येन शाखामृदुलपल्लवैः । भावयेत्पुरुषान्मर्त्यः शतशोथ सहस्रशः

ကိုင်းခက်မှ နူးညံ့သော အရွက်နုနှင့် ပင်ပေါက်နုတို့ဖြင့် ကေရှဝကို ပူဇော်သူ မရဏလူသားသည် လူများကို ရာချီ၊ ထောင်ချီအထိ ဝိညာဉ်ရေးရာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်၏။

Verse 137

पूजयित्वा हरिं नित्यं कोमलैस्तुलसीदलैः । प्रधानतो गुणास्तात तुलस्या गदिता मया

ချစ်သားရေ၊ နူးညံ့သော တူလစီရွက်များဖြင့် ဟရီကို နေ့စဉ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ တူလစီ၏ အဓိကဂုဏ်တရားများကို ယခု ငါ သင့်အား ပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 138

निखिलं पुरुकालेन गुणं वक्तुं न शक्नुमः । यस्त्विदं शृणुयान्नित्यमाख्यानं पुण्यसंचयम्

အချိန်အလွန်ရှည်လျားစွာရှိသော်လည်း ၎င်း၏ဂုဏ်တရားအားလုံးကို အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်ကြ။ သို့သော် ဤပုဏ္ဏသိုလှောင်ရာ သန့်ရှင်းသော အတ္ထုပ္ပတ္တိကို နေ့စဉ်နားထောင်သူသည် ပုဏ္ဏစုဆောင်းရာ ဖြစ်လာ၏။

Verse 139

पूर्वजन्मकृतात्पापान्मुच्यते जन्मबंधनात् । सकृत्पठनमात्रेण वह्निष्टोमफलं लभेत्

ဤအကြောင်းကြောင့် လူသည် ယခင်ဘဝ၌ ပြုခဲ့သော အပြစ်များမှ လွတ်ကင်းပြီး မွေးဖွားပြန်လည်ခြင်း၏ ချည်နှောင်မှုမှလည်း လွတ်မြောက်၏။ တစ်ကြိမ်သာ ဖတ်ရုံဖြင့်ပင် အဂ္နိဋ္ဌိုးမ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးတူ ပုဏ္ဏကို ရရှိသည်။

Verse 140

न तस्य व्याधयः पुत्र मूर्खत्वं न कदाचन । सर्वदा जयमाप्नोति न गच्छेत्स पराजयं

သားရေ၊ သူ့ကို ရောဂါများ မည်သည့်အခါမျှ မနှိပ်စက်နိုင်၊ မိုက်မဲမှုလည်း မည်သည့်အခါမျှ မရောက်လာ။ သူသည် အမြဲအောင်မြင်၍ ရှုံးနိမ့်ခြင်းသို့ မရောက်တတ်။

Verse 141

लेखस्तिष्ठेद्गृहे यस्य तस्य लक्ष्मीः प्रवर्तते । न चाधयो न च प्रेता न शोको नावमानना

သန့်ရှင်းသော ရေးသားထားသည့် ဓမ္မစာတမ်းကို အိမ်၌ ထိန်းသိမ်းထားသောအိမ်တွင် လက္ရှမီ (ကံကောင်းခြင်းနှင့် မင်္ဂလာ) တည်မြဲလာသည်။ ထိုနေရာ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိ၊ ဝိညာဉ်ဆိုးအနှောင့်အယှက်မရှိ၊ ဝမ်းနည်းမှုမရှိ၊ အရှက်ခွဲမှုမရှိ။

Verse 142

न तिष्ठंति क्षणं तत्र यत्रेयं वर्तते लिपिः

ဤသန့်ရှင်းသော လိပိ/စာရေးသားမှု ရှိရာနေရာ၌ အမင်္ဂလာအင်အားများသည် တစ်ခဏမျှပင် မတည်နိုင်ကြ။