Adhyaya 57

Verse 1

द्विजा ऊचुः । कीर्तिर्धर्मोथ लोकेषु सर्वाणि प्रवराणि च । वद नो मुनिशार्दूल यदि नोऽस्ति त्वनुग्रहः

ဒွိဇတို့က ဆိုကြသည်။ “အို မုနိရှာဒူလ—ရသေ့တို့အနက် ကျားသဖွယ်မြတ်သူ၊ လောကများအတွင်း ကီရတိ(ဂုဏ်သတင်း)နှင့် ဓမ္မကိုလည်းကောင်း၊ အမြတ်ဆုံးသော အရာအားလုံးကိုလည်းကောင်း—အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် အနုဂ्रहရှိပါက ပြောကြားပါ။”

Verse 2

व्यास उवाच । यस्य खाते वने गावस्तृप्यंति मासमेव च । यद्वा सप्तदिनात्पूतः सर्वदेवैः स पूजितः

ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်။ တောအတွင်း မိမိတူးထားသော တွင်းမှ နွားများ တစ်လပြည့် စိတ်ကျေနပ်အောင် ရေသောက်နိုင်လျှင်၊ သို့မဟုတ် ခုနစ်ရက်အတွင်းပင် သန့်စင်ပူဇော်သကာရဖြစ်လျှင်—ထိုသူကို ဒေဝတားအားလုံးက ဂုဏ်ပြု၍ ပူဇော်ကြသည်။

Verse 3

पुष्करिण्या विशेषेण पूता या यज्ञकर्मणा । यत्फलं जलदानेन सर्वमत्रास्यि तच्छृणु

နားထောင်ပါ။ ယဇ్ఞကర్మဖြင့် အထူးသန့်စင်ထားသော ပုရှ္ကရိဏီ (သန့်ရှင်းသော ရေကန်) သည် ဤနေရာ၌ ရေဒါန (ရေကို သဒ္ဓါဖြင့် လှူဒါန်းခြင်း) မှ ဖြစ်ပေါ်သော ပုဏ္ဏဖလ အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ပေးတော်မူ၏။

Verse 4

हायने हायने चैव कल्पं कल्पं विधीयते । दानात्स्वर्गमवाप्नोति तोयदः सर्वदो भुवि

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း၊ ကာလကာလတိုင်း၊ ဤသန့်ရှင်းသော ဝိဓိကို စည်းကမ်းတကျ ပြုလုပ်ရန် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဒါနပြုခြင်းဖြင့် လူသည် သုဝဏ္ဏ(ကောင်းကင်)သို့ ရောက်၏; ရေဒါနပြုသူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ အရာအားလုံးကို ပေးသူဟု ဆိုရ၏။

Verse 5

मेघे वर्षति खाते च जायंते ये तु शीकराः । तावद्वर्षसहस्राणि दिवमश्नाति मानवः

မိုးတိမ်က မိုးရွာသွန်း၍ မြေပြင်ကို ထိခိုက်သည့်အခါ ပက်လက်ထွက်လာသော ရေမှုန်ရေစက် မည်မျှရှိသနည်း၊ ထိုအရေအတွက်အတိုင်း ထောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ လူသည် သုဝဏ္ဏ၌ သုခကို ခံစားရ၏။

Verse 6

तोयैरन्नादिपाकैश्च प्रसन्नो मानवो भवेत् । प्राणानां च विनान्नैश्च धारणन्नैव जायते

ရေနှင့် ထမင်းစသည့် ချက်ပြီးသော အစာတို့ကြောင့် လူသည် စိတ်ချမ်းသာပျော်ရွှင်လာ၏။ အစာမရှိလျှင် အသက်ရှုသက် (ပရာဏ) ကို ထိန်းထားခြင်း မဖြစ်နိုင်။

Verse 7

पितॄणां तर्पणं शौचं रूपं वै गंध्यनाशनम् । बीजं त्विहार्जितं सर्वं सर्वं तोये प्रतिष्ठितम्

ဘိုးဘွားပိတೃတို့အား တർပဏ (ရေဖြင့်ပူဇော်ခြင်း)၊ သန့်ရှင်းမှု၊ အလှအပနှင့် အနံ့ဆိုးပျောက်ကင်းခြင်း—ဤလောက၌ ရရှိသော မျိုးစေ့အားလုံးသည် ရေ၌ပင် တည်မြဲနေသည်။

Verse 8

वस्त्रस्य धावनं रुच्यं भाजनानां तथैव च । तेनैव सर्वकार्यं च पानीयं मेध्यमेव च

ထိုရေနှင့် အဝတ်လျှော်ခြင်းသည် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းပြီး၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက် သန့်စင်ခြင်းလည်း ထိုနည်းတူပင်။ ထိုရေကြောင့် အလုပ်အားလုံး ပြီးမြောက်၍ သောက်ရေသည်လည်း အမှန်တကယ် သန့်စင်လာသည်။

Verse 9

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन वापीकूपतटाककम् । कारयेच्च बलैः सर्वैस्तथा सर्वधनेन च

ထို့ကြောင့် အားထုတ်နိုင်သမျှအားလုံးဖြင့် ရေတွင်း၊ ရေကန်၊ တာလပ်နှင့် ရေသိုလှောင်ကန်တို့ကို ဆောက်လုပ်စေသင့်သည်—ကိုယ့်အားအင်အားလုံးနှင့် ထို့အတူ ငွေကြေးဥစ္စာအားလုံးဖြင့်။

Verse 10

ततो विनिर्जले देशो यो ददाति जलाशयम् । वासरे वासरे तस्य कल्पं स्वर्गं विनिर्दिशेत्

ထို့ကြောင့် ရေမရှိသော ဒေသ၌ ရေသိုလှောင်ကန်ကို ပေးအပ်သူအတွက်၊ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကလ္ပတစ်ခါလုံး စွာဂ္ဂ (ကောင်းကင်ဘုံ) တွင် နေရခြင်း၏ အကျိုးကို ဆိုကြသည်။

Verse 11

त्रिविष्टपाच्च्युतो विप्रो वेदशास्त्रार्थपारगः । लोकबंधुः स धर्मात्मा तपस्तप्त्वा दिवं व्रजेत्

ထိုဗြာဟ္မဏသည် တြိဝိဋ္ဌပ (ဒေဝလောက) မှ ကျဆင်းခဲ့သော်လည်း ဝေဒနှင့် သာသ္တရတို့၏ အဓိပ္ပါယ်ကို နက်နဲစွာ သိမြင်သူ၊ လောက၏ မိတ်ဆွေ အကျိုးပြုသူ၊ ဓမ္မစိတ်ရှိသူ ဖြစ်၍ တပဿာကျင့်ပြီးနောက် ထပ်မံ ကောင်းကင်လောကသို့ တက်ရောက်ရမည်။

Verse 12

एवं जन्माष्टकं प्राप्य एकस्याक्षयमिष्यते । क्षत्त्रियाणां कुले जातः सार्वभौमो भवेन्नृपः

ဤသို့ မွေးဖွားခြင်းရှစ်ကြိမ်၏ အစီအစဉ်ကို ရရှိ/လိုက်နာလျှင် လုပ်ရပ်တစ်ခု၏ အကျိုးသည် အက္ရှယ (မပျက်မယွင်း) ဟု ဆိုကြသည်။ က္ෂတ္တရိယ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသော မင်းသည် စာဝ္ဗဘောမ (စကြဝတီ) အဖြစ် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်လာသည်။

Verse 13

विशोऽक्षयं धनं विद्याज्जन्मजन्मसु यत्प्रियम् । शूद्रादयोन्त्यजाश्चान्ये लभंते स्वर्गतिं मुहुः

ဝိုင်ရှျ (Vaiśya) အတွက် မကုန်ခန်းသော ဓနသည် မွေးဖွားမှုတိုင်းတွင်လည်း ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်နေသောအရာဟု သိမှတ်ပါ။ ရှူဒြ (Śūdra) များ၊ အန္တျဇ (antyaja) ဟု ခေါ်သော အနိမ့်ဆုံးဟု ဆိုကြသူများနှင့် အခြားသူတို့လည်း မကြာခဏ စွဝဂ္ဂတိ (ကောင်းကင်လမ်း) ကို ရရှိကြသည်။

Verse 14

चतुर्हस्तप्रमाणं तु कूपं खनति यः पुमान् । परोपकारकं नित्यं कल्पं स्वर्गं तु हायने

လူတစ်ဦးသည် လက်လေးလက်အတိုင်းအတာရှိသော ရေတွင်းကို တူးဖော်၍ အမြဲတမ်း အခြားသူတို့အကျိုးအတွက် ဆောင်ရွက်နေပါက ကလ္ပတစ်ကာလလုံး စွဝဂ္ဂ (ကောင်းကင်) ကို ရရှိမည်—ထို့ပြင် (တစ်) နှစ်အတွင်းတောင် ကောင်းကင်ပုဏ္ဏာကို ခံစားရမည်။

Verse 15

द्विगुणे द्विगुणं विद्याच्छतं चैव चतुर्गुणे । विंशत्किष्कुप्रमाणां तु दद्यात्पुष्करिणीं तु यः

နှစ်ဆတိုးလျှင် အကျိုးလည်း နှစ်ဆတိုးသည်ဟု သိမှတ်ပါ; လေးဆတိုးလျှင် အကျိုးသည် တစ်ရာဆ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ကိရှ္ကူ နှစ်ဆယ်အတိုင်းအတာရှိသော ပုရှ္ကရိဏီ—ကြာကန်—ကို လှူဒါန်း/တည်ဆောက်ပေးသူသည်—

Verse 16

विष्णोर्धाम लभेत्सोपि दिव्यभोगं तथैव च । अनंतरं नृपो जातो धनी वागीश्वरो भवेत्

သူလည်း ဗိဿဏု၏ သာမ (သန့်ရှင်းသော နေရာ) ကို ရရှိပြီး ထိုနည်းတူ တိဗ္ဗဘောဂများကို ခံစားရသည်။ ထို့နောက် ပြန်လည်မွေးဖွားသော် ချမ်းသာသော မင်းဖြစ်ကာ စကားဝါဒ၏ အရှင်—အပြောအဆိုကျွမ်းကျင်သူ—ဖြစ်လာသည်။

Verse 17

एवं द्विस्त्रिश्चतुर्वापि गुणतो भोग्यमिष्यते । विस्तीर्णे प्रचुरं विद्धि सहस्रेणाच्युतो दिवः

ဤသို့ ကုသိုလ်၏ အရည်အသွေးအလိုက် ဘောဂကို နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်၊ သို့မဟုတ် လေးကြိမ်တိုင်တိုင် ခံစားရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ကျယ်ပြန့်လာလျှင် ထောင်ဆတိုး၍ ပိုမိုပေါများကြောင်း သိထားလော့။ အချျုတ—မပျက်မယွင်းသူ—သည် အမှန်တကယ် တိဗ္ဗဖြစ်သည်။

Verse 18

सहस्राद्द्विगुणेनैव सुरपूज्यो भवेन्नरः । जंतवस्तत्र ये संति यावंतो जीवनं ययुः

ထောင်ဆတိုး၍ နှစ်ဆမြှင့်သော ကုသိုလ်ကြောင့် လူသည် နတ်တို့ကပင် ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်လာသည်။ ထိုနေရာ၌ ရှိသော သတ္တဝါအားလုံးသည် မိမိတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အသက်ကာလကို ပြည့်စုံအောင် နေထိုင်ကြသည်။

Verse 19

तत्संख्याका जनास्तस्य किंकराः पृष्टलग्नकाः । भवंति सततं गेहे पुरे जनपदेषु च

ထိုအရေအတွက်နှင့် တူညီသော လူများသည် သူ၏ အမှုထမ်းများ ဖြစ်လာကာ နောက်ကျောကပ်သကဲ့သို့ အမြဲတမ်း နောက်လိုက်နေကြသည်။ အိမ်တွင်လည်းကောင်း၊ မြို့တွင်လည်းကောင်း၊ ကျေးလက်ဒေသအနှံ့တွင်လည်းကောင်း အစဉ်မပြတ် ရှိနေကြသည်။

Verse 20

विहाय पितरं भोग्या धने क्षीणे यथा वनम् । पक्षिणस्सूकरश्चैव महिषी करिणी तथा

ဓနကုန်ခမ်းသွားသောအခါ ဘောဂကို မျှော်ကိုးသူတို့သည် မိမိတို့၏ ကာကွယ်သူကို စွန့်ခွာကြသည်။ အစာအဟာရကုန်သွားလျှင် သစ်တောကို သတ္တဝါတို့ စွန့်သကဲ့သို့—ငှက်များ၊ ဝက်တောများ၊ ထို့အပြင် မဟိသီ (ကျွဲမ) နှင့် ကရိဏီ (ဆင်မ) တို့လည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 21

उपदेष्टा च कर्त्ता च षडेते स्वर्गगामिनः । दिव्यं च पक्षिणां चैव शतं स्वर्गं विनिर्दिशेत्

သင်ကြားညွှန်ပြသူနှင့် လုပ်ဆောင်သူ—ဤခြောက်မျိုးသောသူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ပြင် ငှက်တို့အတွက်လည်း “ဒိဗ္ဗ” ကောင်းကင်ဘုံကို ကြေညာရမည်; အမှန်တကယ် ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ရာကို ဆိုထားသည်။

Verse 22

क्रोडो वर्षसहस्रं तु महिष्ययुतहायनम् । देवरूपं समास्थाय करिण्या लक्षमुच्यते

‘ကရိုးဍ’ သည် တစ်ထောင်နှစ်ဟု ဆိုကြပြီး ‘မဟိဿီယုတ’ သည် တစ်သောင်းနှစ်၏ ကာလဖြစ်သည်။ ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ခံယူလျက် ဆင်မသည် ဤအတိုင်းအတာကို ‘လက္ခ’ ဟု ခေါ်ဆိုသည်။

Verse 23

कोट्येकमुपदेष्टुश्च कर्तुरक्षयमेव च । पुरा धनिसुतेनैव कृतः ख्यातो जलाशयः

သင်ကြားသူ၏ အညွှန်းတစ်ခုပင် ကုသိုလ်သည် ကိုဋိတစ်ခုနှင့် တန်တူ၏; လုပ်ဆောင်သူအတွက် အကျိုးသည် အမှန်တကယ် မကုန်ခန်း။ ရှေးကာလ၌ ဓနိ၏သားက နာမည်ကြီး ရေကန်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

Verse 24

अयुतधनव्ययेनैव प्राणेनैव बलेन च । सर्वसत्वोपकाराय शिवश्रद्धायुतेन च

အလွန်များပြားသော ငွေကြေးကို သုံးစွဲခြင်းသာမက၊ ကိုယ့်အသက်နှင့် အင်အားဖြင့်လည်း—သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးအတွက်—ရှီဝအပေါ် သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်စုံလျက်။

Verse 25

कालेन कियता चापि क्षीणवित्तोऽभवत्किल । कश्चिदर्थी धनी तस्य मूल्यदानाय चोद्यतः

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူသည် ငွေကြေးကုန်ခန်းသွားသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုအခါ လိုအပ်ချက်ရှိသော ချမ်းသာသူတစ်ဦးက သူ့ကို တိုက်တွန်း၍ ထိုအရာ၏ တန်ဖိုးကို ပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေ၏။

Verse 26

विमृश्य धनिना चोक्तं व्याहारं शृणुताधुना । दीनारस्यायुतं वा ते दास्याम्यस्याश्च कारणात्

စဉ်းစားပြီးနောက် ချမ်းသာသူက ပြောသည်– “ယခု ငါ့အဆိုကို နားထောင်လော့။ ငါသည် သင့်အား ဒီနာရ တစ်သောင်း ပေးမည်၊ ထိုသည်လည်း သူမကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 27

लब्धं ते पुष्करिण्याश्च पुण्यं लाभात्प्रमन्यसे । शक्त्या दत्वाथ मूल्यं तां स्वीयां कर्तुं व्यवस्थितः

သင်သည် သန့်ရှင်းသော ရေကန်နှင့် ဆက်နွယ်သည့် ပုဏ္ဏိယကို အမြတ်အဖြစ် ရရှိသကဲ့သို့ ထင်မြင်၏။ ထို့နောက် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း တန်ဖိုးပေးကာ ၎င်းကို မိမိပိုင်အဖြစ် ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထား၏။

Verse 28

एवमुक्ते स तं प्राह वासरेप्ययुतं पुनः । फलं भवति वै नित्यं पुण्यं पुण्यविदो विदुः

ဤသို့ဆိုသော် သူက ပြန်လည်ပြောသည်– “တစ်နေ့တည်း၌ တစ်သောင်းကြိမ် ပြုလုပ်သော်လည်း ၎င်း၏အကျိုးသည် မလွဲမသွေ ပေါ်ထွန်း၏—အစဉ်အမြဲ ပုဏ္ဏိယအဖြစ်ပင်၊ ပုဏ္ဏိယကို သိသူတို့က ထိုသို့ဆိုကြ၏။”

Verse 29

एतस्मिन्निर्जले देशे शिवं खातं कृतं च मे । स्नानपानादिकं कर्म सर्वे कुर्वंत्यभीष्टतः

ဤရေမရှိသော ဒေသ၌ ငါသည် ရှိဝဘုရား၏ ရေတွင်းကို တူးဖော်၍ ဆောက်လုပ်စေခဲ့၏။ ဤနေရာတွင် လူအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့လိုအင်အတိုင်း ရေချိုးခြင်း၊ ရေသောက်ခြင်း စသည့် ကုသိုလ်ကမ္မများကို ပြုကြ၏။

Verse 30

तस्मान्मेप्ययुतार्थस्य नैत्यकं फलमिष्यते । ततस्तस्याभवद्धास्यं तथैव च सभासदाम्

“ထို့ကြောင့် ငါ့အတွက်ပင်—ငါ့ရည်ရွယ်ချက် မမှန်ကန်စွာ မပြည့်စုံသော်လည်း—တည်မြဲသော အကျိုးမပေါ်လာနိုင်” ဟုဆိုရာမှ သူသည် ရယ်စရာအဖြစ် ဖြစ်လာပြီး အစည်းအဝေးဝင်များလည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 31

ह्रिया च पीडितः सोपि वाक्यमेतदुवाच ह । सत्यमेतद्वचोस्माकं परीक्षां कुरु धर्मतः

အရှက်ကြောင့်နှိပ်စက်ခံရ၍ သူလည်း ဤစကားကို ပြော၏—“ကျွန်ုပ်တို့၏စကားသည် အမှန်တရားဖြစ်သည်၊ ဓမ္မအတိုင်း စမ်းသပ်ပါ။”

Verse 32

मत्सरात्स तु तं प्राह शृणु मे वचनं पितः । दीनारायुत मे तत्ते दत्वा चानीय प्रस्तरम्

သို့သော် မနာလိုစိတ်ကြောင့် သူက ပြော၏—“အဖေ၊ ကျွန်ုပ်စကားကို နားထောင်ပါ။ ဒီနာရာ တစ်သောင်း ပေးပါ၊ ထို့နောက် ကျောက်ပြားတစ်ပြား ယူလာပါ။”

Verse 33

पातयिष्यामि ते खाते यथायोगं प्रमज्जतु । उन्मज्जति च यत्काले प्रस्तरः संतरत्यपि

“ငါသည် မင်းကို ချိုင့်ထဲသို့ ချလိုက်မည်; သင့်တော်သလို နစ်မြုပ်ပါစေ။ ထို့နောက် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်ရမည့်အချိန်ရောက်သော် ကျောက်တုံးတောင် ဖြတ်ကူးအောင် မျောနိုင်လိမ့်မည်။”

Verse 34

क्षयं यास्यति नो वित्तं नोचेन्मे धर्मतो हि सा । बाढमुक्त्वायुतं तस्य गृहीत्वा स्वगृहं गतः

“ငါ၏ဥစ္စာ မလျော့ပါ—ဓမ္မအတိုင်းပေးခြင်းဖြစ်သောကြောင့်” ဟုဆိုကာ “ကောင်းပြီ” လို့ပြောပြီး သူ့ထံမှ တစ်သောင်းကိုယူ၍ ကိုယ့်အိမ်သို့ ပြန်သွား၏။

Verse 35

साक्षिणामग्रतस्तेन प्रस्तरः पातितस्तथा । पुष्करिण्यां महत्यां च दृष्टं नरसुरासुरैः

သက်သေများ၏ရှေ့မှောက်၌ သူသည် ထိုကျောက်ပြားကို ထိုနည်းတူ ချလိုက်၏။ ထို့ပြင် ကြီးမြတ်သော သန့်ရှင်းရေကန်၌ လူ၊ ဒေဝနှင့် အသူရတို့က မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 36

ततो धर्मतुलायां तु तुलितं धर्मसाक्षिणा । दीनारायुतदानस्य पुष्करिण्या जलस्य तु

ထို့နောက် ဓမ္မ၏ချိန်ခွင်ပေါ်တွင် ဓမ္မကိုယ်တိုင် သက်သေဖြစ်၍ ချိန်တော်မူရာ၌—ဒိနာရ တစ်သောင်း လှူဒါန်းခြင်း၏ ကုသိုလ်နှင့် ပုရှ္ကရိဏီ သန့်ရှင်းရေ၏ ကုသိုလ်ကို ချိန်တော်မူ၏။

Verse 37

न समं तु दिनैकं तु जलस्य धर्मतो भृशम् । धनिनो मानसं दुःखं मोघार्थं च परेऽहनि

သို့သော် ဓမ္မအရ ရေ၏ကိစ္စ၌ တစ်နေ့တည်းပင် အခြားနေ့နှင့် မတူညီနိုင်; ၎င်း၏သဘာဝသည် အလွန်ပြောင်းလဲလှ၏။ ချမ်းသာသူ၏စိတ်၌ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု ပေါ်ထွန်းလာပြီး နောက်နေ့တွင် သူ၏ကြိုးပမ်းမှုများလည်း အကျိုးမဲ့သွားသည်။

Verse 38

शिलोच्चयोऽभवत्तीर्णो द्वीपवच्च जलोपरि । ततः कोलाहलः शब्दो जनानां समुपस्थितः

မြင့်မားသော ကျောက်တုံးအစုကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာ၍ ရေပေါ်တွင် ကျွန်းတစ်ကျွန်းကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်လေ၏။ ထို့နောက် လူအများ၏ အော်ဟစ်သံ—ကောလဟလသံ—သည် အနှံ့အပြား ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 39

तच्छ्रुत्वाद्भुतवाक्यं च मुदा तौ चागतौ ततः । दृष्ट्वा शैलं तथाभूतं कृतं तेनायुतं तथा

ထိုအံ့ဩဖွယ် စကားကို ကြားသဖြင့် ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝသော သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။ ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ပင် တောင်ကို မြင်သောအခါ၊ အမှန်တကယ် သူက ထိုပုံစံအတိုင်း ဖန်ဆင်းထားသည်ကို တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 40

ततः खाताधिपेनैव शैलं दूरे निपातितम् । पुण्यं खातस्य चोत्खाते प्रलुप्तस्य सुतेन हि

ထို့နောက် ခါတာဓိပက ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုတောင်ကို အဝေးသို့ ပစ်ချလိုက်၏။ ထို့ပြင် ခါတာနှင့် ဆက်နွယ်သော ကုသိုလ်—တူးဖော်/ထုတ်တူးခြင်း၏ ကမ္မအားဖြင့်—ပရလုပ္တ၏ သားက အမှန်တကယ် ရရှိလေ၏။

Verse 41

सोपि नाकं समारुह्य जन्मजन्मसु निर्वृतः । गोत्रमातृगणानां च नृपाणां सुहृदां तथा

သူလည်း ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရောက်ပြီး နေ့ရက်မက အမွေးအမြူ မျိုးဆက်တိုင်း၌ စိတ်ပြည့်ဝ၍ ပီတိသုခဖြင့် နေတတ်သည်—မိမိဂိုထရဝင် မိခင်အစုအဖွဲ့တို့နှင့်တကွ၊ ထို့အတူ မင်းများနှင့် မိတ်ဆွေများနှင့်လည်းတကွ။

Verse 42

सखीनां चोपकर्तॄणां खातं खात्वाऽक्षयं फलम् । तपस्विनामनाथानां ब्राह्मणानां विशेषतः

ရေကန်၊ ရေတွင်း စသည်ကို တူးဖော်ပေးခြင်းဖြင့် မပျက်မယွင်းသော အကျိုးဖလ ရရှိသည်—မိတ်ဆွေများနှင့် ကျေးဇူးရှင်များအတွက် အထူးသဖြင့်၊ ထို့ထက်ပို၍ တပသီဖြစ်၍ အားကိုးရာမဲ့သော ဗြာဟ္မဏများအတွက် ဖြစ်လျှင် ပိုမိုထူးကဲသည်။

Verse 43

खातं तु जनयित्वा तु स्वर्गं चाक्षयमश्नुते । तस्मात्खातादिकं विप्राः शक्तितो यः करिष्यति

ရေကန်၊ ရေတွင်း စသည့် ရေသိုလှောင်ရာကို ဆောက်လုပ်စေသူသည် မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဟေ ဝိပရ (ဗြာဟ္မဏ) တို့၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း တူးဖော်ခြင်းစသည့် ကုသိုလ်လုပ်ငန်းများကို ပြုမည်သူမဆို…

Verse 44

सर्वपापक्षयात्पुण्यं मोक्षं यायान्न संशयः । य इदं श्रावयेल्लोके धर्माख्यानं महोत्कटम्

အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကင်းသဖြင့် ကုသိုလ်ရပြီး မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရောက်နိုင်သည်—သံသယမရှိ။ လောက၌ ဓမ္မ၏ ဤအလွန်ကြီးမြတ်၍ အင်အားပြင်းသော အကြောင်းအရာကို ကြားနာစေသူမည်သူမဆို…

Verse 45

सर्वखातप्रदानस्य फलमश्नाति धार्मिकः । ग्रहणे भास्करस्यैव भागीरथ्यां तटे वरे

ဓမ္မရှိသူသည် အလှူဒါန အမျိုးမျိုးပေးကမ်းခြင်း၏ အပြည့်အဝ အကျိုးဖလကို ခံစားရသည်—နေကြတ်ချိန်၌ ဘာဂီရထီ (ဂင်္ဂါ) မြစ်၏ အထူးကောင်းမြတ်သော ကမ်းပါးပေါ်တွင် ဝိဓိအတိုင်း ကုသိုလ်ကర్మကို ဆောင်ရွက်သောအခါ။

Verse 46

गवां कोटिप्रदानस्य फलं श्रुत्वा लभेन्नरः । न च दारिद्रतामेति न शोकं व्याधिसंचयम्

နွားတစ်ကောဋိ (သန်းပေါင်းများစွာ) လှူဒါန်းခြင်း၏ အကျိုးကို ဤကഥာအဖြစ် နားထောင်သောသူသည် ထိုပုဏ္ဏကောင်းကျိုးကို ရရှိ၏။ ထိုသူသည် ဆင်းရဲမှုသို့ မကျရောက်၊ ဝမ်းနည်းမှုသို့ မဝင်ရောက်၊ ရောဂါများ စုပုံလာခြင်းလည်း မဖြစ်။

Verse 57

असंमानं महद्दुःखमुभयोर्नाधिगच्छति । इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे खातादिकीर्तनंनाम सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः

မလေးစားခြင်း (အပမာန်) သည် ဒုက္ခကြီးတစ်ရပ်ဖြစ်၏။ ထိုကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံးက ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို မရနိုင်။ ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော သီရိပဒ္မပုရာဏ၏ ပထမ စೃಷ್ಟိခဏ္ဍ၌ “ခာတాదိကီရတန” ဟူသော အခန်း ၅၇ ပြီးဆုံး၏။