Adhyaya 54

Verse 1

श्रीभगवानुवाच । अद्रोहकस्य चाख्यातो महिमा लोकदुःसहः । एकतल्पगतां वामां क्षांत्वा सर्वजितोऽभवत्

သီရိဘဂဝန်က မိန့်တော်မူသည်– “ဒေါသမရှိ၊ ဒြောဟမရှိသူ၏ မဟိမကို ကြေညာထားပြီးဖြစ်သည်—လောကအတွက် တန်းတူမီရန် ခက်ခဲ၏။ တစ်ခန်းတည်း တစ်အိပ်ရာတည်းသို့ ရောက်လာသော မိမိချစ်သူကို ခွင့်လွှတ်သဖြင့် သူသည် အားလုံးကို အနိုင်ယူသူ ဖြစ်လာ၏။”

Verse 2

ज्ञानिनामपिदुःसाध्यं मुनीनां ब्रह्मचारिणां । सुरासुरमनुष्याणां विषमं तत्समं गतः

ဤအခြေအနေသည် ဉာဏ်ရှိသူများအတွက်တောင်၊ မုနိများနှင့် ဗြဟ္မစာရီ တပသ္ဝီများအတွက်တောင် အလွန်ခက်ခဲသည်။ ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသားတို့အတွက် မညီမညာ ခက်ခဲသောအရာသည် စိတ်ညီမျှမှုကို ရရှိသူအတွက် ညီညာသွားသည်။

Verse 3

स्वभावाद्विषमं कामं जेतुं कः पुरुषः क्षमः । अद्रोहकमृते विप्र स एव भवजित्पुमान्

ကာမသည် သဘာဝအရ မညီမညာ၍ ဆင်းရဲဒုက္ခပေးတတ်သည်; လူတို့အနက် မည်သူက ၎င်းကို အနိုင်ယူနိုင်မည်နည်း? အို ဗိပ္ပ၊ ဒြောဟကင်း၍ သစ္စာဖောက်မှုကင်းသူသာ အမှန်တကယ် သံသရာ (ဘဝ) ကို အနိုင်ယူသူ ဖြစ်သည်။

Verse 4

संत्यज्य देवराज्यं च लब्ध्वाहं तु पुरा यथा । तमुवाच ततो देवी पापं तं मुनिशापजम्

“အတိတ်ကာလ၌ ငါသည် ဒေဝရာဇ္ယ၏ အာဏာတောင် စွန့်လွှတ်ပြီးမှ မိမိရည်မှန်းချက်ကို ရရှိခဲ့သကဲ့သို့ပင်” ဟုဆိုကာ၊ ထို့နောက် ဒေဝီသည် သူ့အား မိန့်ကြား하였다—မုနိ၏ ကျိန်စာကြောင့် အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်သွားသောသူအား။

Verse 5

विदितं सर्वलोके च त्रैलोक्ये सचराचरे । द्विज उवाच । कथं च देवदेवस्य अहल्याहरणं प्रभो

ဤအကြောင်းသည် လောကအားလုံး၌—သုံးလောကတစ်လျှောက်၊ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာအားလုံးအတွင်း—ကျော်ကြားလျက်ရှိသည်။ ဗြာဟ္မဏက ဆိုသည်– “အရှင်ဘုရား၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝက အဟလျာကို ယူဆောင်သွားခြင်း မည်သို့ ဖြစ်ပွားသနည်း?”

Verse 6

भगांकत्वं च संप्राप सहस्राक्षः सुराधिपः । न गां कोपि भगांकत्वं संप्राप्तस्सुरराट्कथम्

ထို့နောက် သဟသ္ရာက္ရှ (အိန္ဒြ) သည် ဒေဝတို့၏အධිපတိဖြစ်၍ ဘဂါင်္က (ယောနီအမှတ်) ဖြင့် အမှတ်တံဆိပ်တင်ခံရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဒေဝရာဇာအရှင်၊ အဘယ်ကြောင့် နွားတစ်ကောင်မျှ ထိုသို့သော အခြေအနေကို မရောက်ဖူးသနည်း?

Verse 7

दुःश्रुतं सुरवैकल्यं श्रोतुमिच्छामि तत्वतः । श्रीभगवानुवाच । पुरा स्वांतोद्भवां कन्यां लोकेशश्च महामनाः

ဒေဝတို့ ချို့ယွင်းသွားသည့် အကြောင်းအရာကို အမှန်တကယ်အတိုင်း ငါကြားလိုသည်။ သီရိဘဂဝန်က မိန့်တော်မူသည်– ရှေးကာလ၌ လောက၏အရှင် မဟာစိတ်ရှိသူသည် မိမိ၏နှလုံးမှပင် သမီးကညာတစ်ပါးကို ပေါ်ထွန်းစေခဲ့သည်။

Verse 8

गौतमाय ददौ धाता लोकपालाग्रतो मुदा । ततस्तु लोकपालानां मन्मथाविष्टचेतसाम्

ဖန်ဆင်းရှင် ဓာတာသည် လောကပာလတို့၏ရှေ့တွင် ဝမ်းမြောက်စွာ သူမကို ဂေါတမအား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လောကပာလတို့၏စိတ်သည် မန္မထ (ကာမဒေဝ) ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရ하였다။

Verse 9

शचीपतेस्तु संमोहो हृदि शल्य इव स्थितः । लोकपालानतिक्रम्य सुवेषा वरवर्णिनी

သို့သော် ရှချီပတိ (အိန္ဒြ) ၏ မောဟသည် သူ၏နှလုံးတွင် ဆူးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ စိုက်ကပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ လောကပာလတို့ကို ကျော်လွန်၍ အလှအပဖြင့် အလွန်တင့်တယ်စွာ တန်ဆာဆင်ထားသော အလွန်လှပသည့် မိန်းမသည် ဆက်လက် ရှေ့သို့ သွားလေ၏။

Verse 10

द्विजाय रत्नभूतैषा दत्ता किंवा करोम्यहम् । इति संचिंत्य तस्यास्तु वर्तमाने च यौवने

“ရတနာတော်ကဲ့သို့သော မိန်းကလေးကို ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံ ပေးအပ်ပြီးပြီ—အခု ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု စဉ်းစားလျက်၊ သူမသည် ယောဝန၏ တောက်ပသည့် အရွယ်၌ ရှိနေစဉ်၊ သူသည် စိတ်ထဲတွင် ဆက်လက် တွေးတောနေ하였다။

Verse 11

पुनश्च मायया दृष्टं रूपं तस्यास्सुशोभनम् । पुनश्चिन्तयमानोऽसौ गौतमाध्यासनं गतः

ထပ်မံ၍ မာယာ၏ အာနိသင်ကြောင့် သူမ၏ အလွန်လှပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်ရပြန်သည်။ ထို့နောက် ထပ်မံ စဉ်းစားမိသဖြင့်၊ သူသည် ဂေါတမ ရှိ၏ အာသန (ထိုင်ရာ) သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 12

पश्चात्तु तस्य गमनाद्यद्वृत्तं तच्छृणुष्व मे । एकदा गौतमः स्नातुं गतोऽसौ पुष्करं प्रति

ယခု သူထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့။ တစ်ခါတုန်းက ဂေါတမ ရှိသည် သန့်စင်ရေချိုးရန် ပုရှ္ကရ သို့ သွားခဲ့သည်။

Verse 13

साध्वी च गृहशौचे च गृहवस्तुनि तत्परा । प्रवृत्ता देववास्तूनां बलिकर्तुं च तत्परा

သူမသည် သာဓွီ—အိမ်၏ သန့်ရှင်းမှုကို အလေးထား၍ အိမ်မှုကိစ္စများတွင်လည်း တာဝန်ယူတတ်သူဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အိမ်အတွင်းရှိ ဒေဝတားများအတွက် ဘလိ (ပူဇော်အပိုင်း) ကိုလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆက်ကပ်နေသူဖြစ်သည်။

Verse 14

इंधनं वह्निकार्यं च नित्यकर्मानुसंचयम् । एतस्मिन्नंतरे शक्रो मुनेस्तस्य महात्मनः

သူသည် မီးဖိုအတွက် သစ်တောင့်များကို စုဆောင်း၍ သန့်ရှင်းသော မီးကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ကာ နိတျကర్మ (နေ့စဉ်ဝတ္တရား) များကိုလည်း ဆက်လက် စုဆောင်းကျင့်သုံးနေ하였다။ ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် မဟာတ္မာ မုနိတော်နှင့် ပတ်သက်၍ ရှကရ (အိန္ဒြာ) သည် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်လာ하였다။

Verse 15

रूपमास्थाय गात्रेण प्रविवेशोटजं मुदा । पतिव्रता पतिं दृष्ट्वा श्रद्धया परया सती

မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့်ပင် ရုပ်သဏ္ဌာန်တစ်ရပ်ကိုယူကာ ပျော်ရွှင်စွာ အာရှရမ်သို့ ဝင်ရောက်하였다။ ခင်ပွန်းကိုမြင်သော် ပတိဝရတ စတီသည် အမြင့်ဆုံးသော श्रद्धာနှင့် ဘက္တိဖြင့် ကြည်ညိုစွာ ကြည့်ရှု하였다။

Verse 16

देवस्थाने च वस्तूनां संचयं कर्तुमुद्यता । ततस्तामब्रवीदार्तो मुनिवेषधरो हरिः

ဒေဝစ្ថာန်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရန် သူမပြင်ဆင်နေစဉ်၊ မုနိ၏ဝတ်စုံဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ဟရိသည် စိတ်ပူပန်လျက် သူမကို ခေါ်ဆို၍ ပြောကြား하였다။

Verse 17

प्रद्युम्नवशगो वामे देहि मे चुंबनादिकम् । एतस्मिन्नंतरे सा च त्रपायुक्ताऽब्रवीद्वचः

“အို မလှပသောသူမ၊ ငါသည် ပရဒျုမန၏ အာဏာအောက်တွင်ရှိ၏; ငါ့အား နမ်းခြင်းစသည်တို့ကို ပေးပါလော့။” ထိုအခိုက်၌ သူမသည် ရှက်ကြောက်မှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 18

देवकार्यादिकं त्यक्त्वा वक्तुं नार्हसि मे प्रभो । सर्वं जानासि धर्मज्ञ पुण्यानां निश्चयं मुने

အို प्रभो၊ ဒေဝကိစ္စများစသည်တို့ကို ခဏထားပြီးနောက် ငါ့အား စကားမပြောဘဲ ငြင်းပယ်ခြင်းသည် မသင့်တော်ပါ။ အို ဓမ္မကိုသိသော မုနိ၊ သင်သည် အရာအားလုံးကို သိ၏—ပုဏ္ဏကံ၏ အတည်ပြုချက်ကိုပါ။

Verse 19

अयमर्थो हि वेलायामधुनैव न युज्यते । ततस्तां चारुसर्वांगीं दृष्ट्वा मन्मथपीडितः

“ဤအကြောင်းသည် ယခုအချိန်၌ မသင့်တော်ပါ။” ထို့နောက် အလှတရားပြည့်စုံသော အင်္ဂါအစုံနာရီကို မြင်၍ သူသည် ကာမဒေဝ၏ ပူလောင်မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံရ하였다။

Verse 20

अलं प्रियेन वक्तव्यं हृच्छयो मे प्रजायते । कर्तव्यं चाप्यकर्तव्यं पत्युर्वचनसंमतम्

ချိုမြိန်စကားများ ပြောရုံလောက်ပြီ; ငါ့နှလုံးသားကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ဖိနှိပ်ထားသည်။ ခင်ပွန်း၏ အမိန့်အတည်ပြုချက်အတိုင်း ဘာကို လုပ်သင့်သလဲ၊ ဘာကို မလုပ်သင့်သလဲ ပြောပြပါ။

Verse 21

करोति सततं या च सा च नारी पतिव्रता । लंघयेद्या च तस्याज्ञां सुरते च विशेषतः

ခင်ပွန်း၏ ဆန္ဒအတိုင်း အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်နေသော မိန်းမကို “ပတိဝရတာ” ဟု ခေါ်သည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ အမိန့်ကို ချိုးဖောက်သူ—အထူးသဖြင့် လိင်ဆက်ဆံရေး၌—ထိုသို့ မဟုတ်။

Verse 22

पुण्यं तस्या भवेन्नष्टं दुर्गतिं चाधिगच्छति । साब्रवीद्देववस्तूनि संति देवार्थतो मुने

သူမ၏ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာ ပျက်စီးသွားပြီး ဒုဂတိသို့ ကျရောက်လိမ့်မည်။ သူမက “အို မုနိ၊ ဤအရာများသည် တကယ်တမ်း နတ်တို့၏ ပစ္စည်းများဖြစ်၍ နတ်ရေးရာအတွက် သတ်မှတ်ထားသည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 23

नित्यकर्माणि चान्यानि किं वा तेषु विपर्ययः । स चोवाच सतीं तत्र देह्यालिगादिकं मम

“အခြား နေ့စဉ်ကర్మများကော၊ ထိုအရာများတွင် ဘာကွဲလွဲမှုရှိသနည်း” ဟု မေးပြီးနောက်၊ ထိုနေရာတွင် သူက စတီအား “ငါ၏ လင်္ဂနှင့် အခြား သင်္ကေတများကို ငါ့အား ပေးလော့” ဟု ဆို하였다။

Verse 24

मनसा भयमुत्सृज्य मया दत्तानि तानि च । इत्युक्त्वा तां परिष्वज्य कृतस्तेन मनोरथः

စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပယ်ချပြီး သူက “အဲဒီအရာများလည်း ငါပေးထားခဲ့တာပဲ” ဟု ဆို하였다။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမကို ဖက်လှုပ်ကာ သူ၏ ဆန္ဒကို သူမက ပြည့်စုံစေ하였다။

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे विप्र मुनेर्हृद्या सकल्मषम् । ततो ध्यानं समारभ्याजानाद्वृत्तं शचीपतेः

ထိုအချိန်တွင်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ မုနိ၏နှလုံးသည် အညစ်အကြေးအားလုံးမှ ကင်းစင်သန့်ရှင်းသွား၏။ ထို့နောက် သမาธိ-ဓျာနကို စတင်ကာ သချီပတိ (အိန္ဒြာ) နှင့်ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာကို သိမြင်လေ၏။

Verse 26

तूर्णमेव द्वारदेशे गत्वा च समुपस्थितः । शक्रो मुनिं तु संलक्ष्य चौतुदेहं विवेश ह

သူသည် ချက်ချင်း တံခါးအနီးသို့ သွား၍ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေ၏။ ထို့နောက် သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် မုနိကို မြင်သဖြင့် သူ၏ သုက္ခမ (မမြင်ရသော) ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 27

गच्छतः पृषदंशस्य पद्धतौ प्रचचाल ह । मुनिस्तत्रावदत्तं वै कस्त्वं मार्जाररूपधृत्

ပೃṣadaṃśa လမ်းလျှောက်သွားစဉ် လမ်းကြောင်းသည် လှုပ်ခါတုန်ယင်လာ၏။ ထိုအခါ မုနိက “ကြောင်ရုပ်ကို ဆောင်ထားသူ၊ သင်သည် မည်သူနည်း” ဟု မေးလေ၏။

Verse 28

भयात्तस्य मुनेरग्रे शक्रः प्रांजलिराश्रितः । मघवंतं पुरो दृष्ट्वा चुकोप मुनिपुंगवः

ကြောက်ရွံ့၍ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် မုနိ၏ရှေ့တွင် လက်အုပ်ချီကာ အားကိုးခိုလှုံရန် ရပ်နေ၏။ သို့သော် မုနိအထွတ်အမြတ်သည် မဂ္ဃဝန် (အိန္ဒြာ) ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်မြင်သဖြင့် ဒေါသထွက်လေ၏။

Verse 29

यत्त्वया चेदृशं कर्म भगार्थं छलसाहसम् । कृतं तस्मात्तवांगेषु सहस्रभगमुत्तमम्

ယောနီအလိုဆန္ဒကြောင့် သင်သည် လှည့်စားကာ ရဲတင်းလွန်ကဲသော ကర్మကို ပြုခဲ့သဖြင့်၊ သင်၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများပေါ်တွင် ယောနီ တစ်ထောင်၏ အထွတ်အမြတ် အမှတ်လက္ခဏာ ပေါ်ထွန်းလိမ့်မည်။

Verse 30

भवत्विह तु पापिष्ठ लिंगं ते निपतिष्यति । गच्छ मे पुरतो मूढ सुरस्थानं दिवौकसः

ဤနေရာ၌ ထိုသို့ဖြစ်စေ၊ အလွန်အပြစ်ကြီးသူရေ—သင်၏ လင်္ဂ သည် ကျလိမ့်မည်။ မိုက်မဲသူရေ၊ ငါ့ရှေ့မှ သွား၍ နတ်တို့၏ နေရာ၊ ကောင်းကင်သားတို့၏ အိမ်တော်သို့ သွားလော့။

Verse 31

पश्यंति मुनिशार्दूला नराः सिद्धास्सहोरगाः । एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठो रुदंतीं तां पतिव्रताम्

ကျားသဖွယ် မုနိတို့သည် ကြည့်ရှုနေကြသည်—လူများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် နာဂများပါဝင်၍။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် မုနိအမြတ်ဆုံးသည် ငိုယိုနေသော ပတိဗြတာ မယားကို ထပ်မံ မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 32

पप्रच्छ किमिदानीं ते कर्म दारुणमागतम् । इत्युक्ता वेपमाना सा भीता पतिमुवाच ह

သူက မေးလေ၏—“ယခု သင့်ထံသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကမ္မဖလ် မည်သို့ ရောက်လာသနည်း?” ထိုသို့ မေးမြန်းခံရသော် သူမသည် ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်ကာ မိမိခင်ပွန်းအား ပြောလေ၏။

Verse 33

अज्ञानाद्यत्कृतं कर्म क्षंतुमर्हसि वै प्रभो । मुनिरुवाच । परेणाभिगतासि त्वममेध्या पापचारिणी

“အရှင်ဘုရား၊ မသိမသာဖြင့် ပြုမိသော ကမ္မကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ” ဟုဆို၏။ မုနိက ပြောလေ၏—“သင်သည် အခြားသူကြောင့် အညစ်အကြေးတင်ခံရပြီ; သင်သည် မသန့်ရှင်းသူ၊ အပြစ်လမ်းကို လိုက်သူဖြစ်သည်။”

Verse 34

अस्थिचर्मसमाविष्टा निर्मांसा नखवर्जिता । चिरं स्थास्यसि चैकापि त्वां पश्यंतु जनाः स्त्रियः

အရိုးနှင့် အရေပြားသာ ဖုံးလွှမ်း၍ အသားမရှိ၊ လက်သည်းမရှိ—သင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နေရမည်၊ လူတို့အတွင်းရှိ မိန်းမများက သင့်ကို မြင်ကြစေရန်။

Verse 35

दुःखिता तमुवाचेदं शापस्यांतो विधीयताम् । इत्युक्ते करुणाविष्टो मन्युनापि परिप्लुतः

ဒုက္ခဝေဒနာဖြင့်နစ်မြုပ်နေသောသူမက သူ့အား “ဤကျိန်စာ၏အဆုံးကို စီမံသတ်မှတ်ပေးပါ” ဟုဆို၏။ ထိုသို့ဆိုသော် သူသည် ကရုဏာဖြင့်လှုပ်ရှားသော်လည်း ဒေါသလှိုင်းများက မသက်သာသေး။

Verse 36

जगाद गौतमो वाक्यं रामो दाशरथिर्यदा । वनमभ्यागतो विष्णुः सीतालक्ष्मणसंयुतः

ဂေါတမသည် ဤစကားကို ပြောခဲ့သည်မှာ ဒဿရထ၏သား ရာမ—လူ့ရုပ်ဖြင့်တော်မူသော ဗိဿဏု—သည် စီတာနှင့် လက္ခမဏတို့နှင့်အတူ တောသို့ ရောက်လာသောအခါ ဖြစ်သည်။

Verse 37

दृष्ट्वा त्वां दुःखितां शुष्कां निर्देहां पथिसंस्थितां । गदिष्यति च वै रामो वसिष्ठस्याग्रतो हसन्

သင့်ကို ဒုက္ခရောက်၍ ခြောက်သွေ့နွမ်းနယ်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာမရှိသကဲ့သို့ လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လျှင် ရာမသည် ဝသိဋ္ဌ၏ရှေ့တွင် ရယ်မောလျက် စကားဆိုမည်မှာ မလွဲ။

Verse 38

किमियं शुष्करूपा च प्रतिमास्थिमयी शवा । न दृष्टं मे पुरा ब्रह्मन्रूपं लोकविपर्ययम्

ဤအရာသည် အဘယ်နည်း—ခြောက်သွေ့နွမ်းနယ်သောရုပ်သဏ္ဌာန်၊ အရိုးများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသည့် အလောင်းကောင်၊ အရိုးရုပ်တုကဲ့သို့ပင်? အို ဘြာဟ္မဏ၊ ယခင်က ဤသို့သောပုံစံကို မမြင်ဖူး—လောက၏ သဘာဝစည်းကမ်း ပြောင်းပြန်ဖြစ်သကဲ့သို့။

Verse 39

ततो रामं महाभागं विष्णुं मानुषविग्रहम् । यद्वृत्तमासीत्पूर्वं तद्वसिष्ठः कथयिष्यति

ထို့နောက် သူတို့သည် မဟာကံကောင်းသော ရာမ—လူ့ရုပ်ဖြင့်တော်မူသော ဗိဿဏု—ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကြသည်။ ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဝသိဋ္ဌက ရှင်းလင်းပြောကြားမည်။

Verse 40

वसिष्ठवचनं श्रुत्वा रामो वक्ष्यति धर्मवित् । अस्या दोषो न चैवास्ति दोषोयं पाकशासने

ဝသိဋ္ဌ၏ ဝစနကို ကြားသော် ဓမ္မကို သိမြင်သော ရာမသည် ပြောမည်—“သူမ၌ အပြစ်မရှိ၊ ဤအပြစ်သည် ပာကရှာသန (အိန္ဒြာ) ထံ၌သာ ရှိ၏။”

Verse 41

एवमुक्ते तु रामेण त्यक्त्वा रूपं जुगुप्सितं । दिव्यं रूपं समास्थाय मद्गृहं चागमिष्यसि

ရာမက ဤသို့ မိန့်တော်မူသော် သင်သည် မုန်းတီးဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စွန့်လွှတ်၍၊ ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ခံယူကာ ငါ၏ ဓာမသို့လည်း လာရောက်မည်။

Verse 42

शप्त्वा तु गौतमस्तां हि तपस्तप्तुं गतो वनम् । ततोत्यंतं शुष्करूपा तथैव पथि संस्थिता

ဂေါတမသည် သူမကို ကျိန်စာချပြီး တပသ်ကျင့်ရန် တောသို့ သွားလေ၏။ ထို့နောက် သူမသည် အလွန် ခြောက်သွေ့ညှိုးနွမ်းသော ရုပ်ဖြစ်ကာ လမ်းပေါ်၌ ထိုသို့ပင် ရပ်တည်နေ하였다။

Verse 43

रामस्य वचनादेव गौतमं पुनरागता । गौतमोपि तया सार्द्धमद्यैवं दिवि तिष्ठति

ရာမ၏ ဝစနတော်ကြောင့်သာ သူမသည် ဂေါတမထံသို့ ပြန်လည်ရောက်လာ၏။ ဂေါတမလည်း သူမနှင့်အတူ ယခုကာလ၌ ထိုသို့ပင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်လျက်ရှိ၏။

Verse 44

इंद्रोपि त्रपयायुक्तः स्थितश्चांतर्जले चिरम् । स्थित्वा चांतर्जले देवीमस्तौदिंद्राक्षिसंज्ञिताम्

အိန္ဒြာလည်း အရှက်တရားကြောင့် ဖိစီးခံရကာ ရေထဲ၌ ကြာမြင့်စွာ တည်နေ하였다။ ထိုရေထဲ၌ပင် နေစဉ် “အိန္ဒြာက္ခီ” ဟု ခေါ်သော ဒေဝီကို စတုတ္ထိပြု ချီးမွမ်း하였다။

Verse 45

सुप्रसन्ना ततो देवी स्तोत्रेण परितोषिता । गत्वोवाच ततः सा च वरोस्मत्तो विगृह्यताम्

ထို့နောက် စတုတ္ထရသီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်းခြင်းကြောင့် အလွန်ပီတိဖြစ်၍ စိတ်တော်ကျေနပ်သော ဒေဝီသည် သွားရောက်၍ “ငါထံမှ ဆုတောင်းပေးမည့် အလှူတော်တစ်ပါးကို ရွေးယူလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 46

ततो देवीमुवाचेदं शक्रः परपुरंजयः । त्वत्प्रसादाच्च मे देवि वैरूप्यं मुनिशापजम्

ထို့နောက် ရန်သူမြို့များကို အနိုင်ယူသူ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် ဒေဝီထံ တင်ပြ၍ “အို ဒေဝီ၊ သင်၏ ပရသာဒ (ကရုဏာ) ကြောင့် မုနိ၏ ကျိန်စာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ငါ၏ ရုပ်ပျက်မှုကို ဖယ်ရှားပေးပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 48

किंतु बुद्धिं सृजाम्यद्य येन लोकैर्न लक्ष्यते

သို့သော် ယနေ့ ငါသည် လူအများ မသိမမြင်နိုင်အောင် အကြံဉာဏ်တစ်ရပ်ကို စီမံဖန်တီးမည်။

Verse 49

योनिमध्यगतं दृष्टि सहस्रं ते भविष्यति । सहस्राक्ष इति ख्यातस्सुरराज्यं करिष्यसि

သင်၏ မြင်နိုင်စွမ်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာအနှံ့ တည်ရှိသော မျက်စိတစ်ထောင် ဖြစ်လာမည်။ ‘သဟသ္ရာက္ခ’ ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားကာ ဒေဝတို့၏ အာဏာတော်ကို အုပ်စိုးမည်။

Verse 50

मेषांडं तव शिश्नं च भविष्यति च मद्वरात् । इत्युक्त्वा सा जगन्माता तत्रैवांतरधीयत

“ငါ၏ ဆုတောင်းအလှူတော်ကြောင့် သင်၏ လိင်အင်္ဂါသည် သိုးထီး၏ အဏ္ဍကောသကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက် ကမ္ဘာမိခင်သည် ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်သွား၏။

Verse 51

शक्रो देववरैः पूज्यो ह्यद्यापि दिवि वर्तते । इंद्रस्यैतादृशी कामादवस्था द्विजसत्तम

သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် နတ်တို့အထွတ်အမြတ်များက ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသော်လည်း ယနေ့တိုင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ အို ဒွိဇအမြတ်၊ ကာမ (လိုလားတဏှာ) ကြောင့် အိန္ဒြာ၌ ထိုသို့သော အခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

Verse 54

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे अहल्याहरणंनाम चतुष्पंचाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းမြတ်သော ပဒ္မပုရာဏ၏ ပထမစာအုပ် (စೃಷ್ಟိခဏ္ဍ) အတွင်းရှိ “အဟလျာ-ဟရဏ” ဟု အမည်ရသော အခန်း ၅၄ သည် အဆုံးသတ်လေ၏။