Adhyaya 49

Verse 1

नारद उवाच । केनाचारेण विप्रस्य ब्रह्मतेजो विवर्धते । केनाचारेण तस्यैव ब्राह्मं तेजो विनश्यति

နာရဒက ဆိုသည်– ဘယ်လိုအကျင့်အကြံဖြင့် ဗြာဟ္မဏ၏ ဘြဟ္မတေဇ (ဝိညာဉ်ရောင်ခြည်) တိုးပွားသနည်း။ ထိုတူညီသော ဗြာဟ္မတေဇသည် ဘယ်လိုအကျင့်အကြံကြောင့် ပျက်စီးသနည်း။

Verse 2

ब्रह्मोवाच । शयनीयात्समुत्थाय रात्र्यंशे द्विजसत्तमः । देवांश्चैव स्मरेन्नित्यं तथा पुण्यवतो ध्रुवम्

ဗြဟ္မာက မိန့်သည်– ည၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတွင် အိပ်ရာမှထ၍ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူသည် နိစ္စတမ်း ဒေဝတားတို့ကို သတိရစေကာ၊ ထို့အတူ ကုသိုလ်ကြောင့် ထင်ရှား၍ မတုန်မလှုပ်သော ဓြုဝကိုလည်း သတိရစေရာ၏။

Verse 3

गोविंदं माधवं कृष्णं हरिं दामोदरं तथा । नारायणं जगन्नाथं वासुदेवमजं विभुम्

ဂိုဝိန္ဒ၊ မာဓဝ၊ ကృష్ణ၊ ဟရီ နှင့် ဒာမိုဒရ; နာရာယဏ၊ ဇဂန္နာထ၊ ဝါစုဒေဝ—မမွေးဖွားသော (အဇ)၊ အလုံးစုံ၌ ပြန့်နှံ့တော်မူသော प्रभု။

Verse 4

सरस्वतीं महालक्ष्मीं सावित्रीं वेदमातरम् । ब्रह्माणं भास्करं चन्द्रं दिक्पालांश्च ग्रहांस्तथा

(ပူဇော်/သတိရစေ) စရஸဝတီ၊ မဟာလက္ခမီ နှင့် စာဝိတြီ—ဝေဒမိခင်—ကိုလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ဗြဟ္မာ၊ ဘာස්ကရ (နေမင်း)၊ စန္ဒြ (လမင်း)၊ ဒိက္ပာလများနှင့် ဂြိုဟ်များကိုလည်းကောင်း။

Verse 5

शङ्करं च शिवं शंभुमीश्वरं च महेश्वरम् । गणेशं च तथा स्कन्दं गौरीं भागीरथीं शिवाम्

ကျွန်ုပ်သည် သင်္ကရ—ရှီဝ၊ သမ္ဘူ၊ အီရှဝရ နှင့် မဟေရှဝရ ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏; ထို့ပြင် ဂဏေရှ နှင့် စကန္ဒ ကိုလည်း; ဂေါရီ ကို; နှင့် ဘာဂီရသီ ဂင်္ဂါ၊ မင်္ဂလာရှင် (ရှီဝါ) ကိုလည်း ပူဇော်ပါ၏။

Verse 6

पुण्यश्लोको नलो राजा पुण्यश्लोको जनार्दनः । पुण्यश्लोका च वैदेही पुण्यश्लोको युधिष्ठिरः

ပုဏ္ဏကီရ్తိဖြင့် ကျော်ကြားသော နလ မင်းသည်ရှိ၏; ပုဏ္ဏကီရ్తိဖြင့် ကျော်ကြားသော ဇနာရ္ဒန (ဗိဿနု) လည်းရှိ၏။ ပုဏ္ဏကီရ్తိဖြင့် ကျော်ကြားသော ဝိုင်ဒေဟီ (စီတာ) လည်းရှိ၏; ထို့အတူ ယုဓိဋ္ဌိရ လည်း ပုဏ္ဏကီရ్తိဖြင့် ကျော်ကြား၏။

Verse 7

अश्वत्थामा बलिर्व्यासो हनूमांश्च विभीषणः । कृपः परशुरामश्च सप्तैते चीरजीविनः

အရှွတ္ထာမာ၊ ဘလိ၊ ဗျာသ၊ ဟနုမာန်၊ ဝိဘီရှဏ၊ ကೃပ၊ နှင့် ပရရှုရာမ—ဤခုနစ်ဦးသည် ချီရဉ္ဇီဝင်၊ အသက်ရှည် (အမတသဘော) ရှိသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 8

एतान्यस्तु स्मरेन्नित्यं प्रातरुत्थाय मानवः । ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः

သို့သော် မနက်စောစော ထ၍ နေ့စဉ် ဤနာမများကို အမြဲသတိရသူသည် ဘြာဟ္မဏသတ်ခြင်း စသည့် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်၏—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 9

सकृदुच्चरिते तात सर्वयज्ञफलं लभेत् । गवां शतसहस्राणां दानस्य फलमश्नुते

ချစ်လှစွာသောသူရေ၊ တစ်ကြိမ်သာ ရွတ်ဆိုလျှင်ပင် လူသည် ယဇ్ఞအားလုံး၏ အကျိုးပုဏ္ဏကို ရရှိ၏; ထို့ပြင် နွားတစ်သိန်း လှူဒါန်းခြင်း၏ အကျိုးကို ခံစားရ၏။

Verse 10

ततश्चापि शुचौ देशे मलमूत्रं परित्यजेत् । दक्षिणाभिमुखो रात्रौ दिवा कुर्यादुदङ्मुखः

ထို့နောက် သန့်ရှင်းသောနေရာ၌ အညစ်အကြေးနှင့် ဆီးကို စွန့်ပစ်ရမည်။ ညအခါ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍၊ နေ့အခါ မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ပြုရမည်။

Verse 11

परतो दंतकाष्ठं च तृणैरुदुंबरादिभिः । अतः परं च संध्यायां संयतश्च द्विजो भवेत्

ထို့နောက် မြက်ပင်များ သို့မဟုတ် ဥဒုမ္ဗရာ စသည့် သစ်ပင်များမှ သွားသန့်စင်တံ (ဒန္တကာဋ္ဌ) ဖြင့် သွားကို သန့်စင်ရမည်။ ထို့နောက် စန္ဓျာပူဇာအချိန်၌ ဒွိဇသည် ကိုယ်စိတ်ထိန်းချုပ်၍ နေရမည်။

Verse 12

पूर्वाह्णे रक्तवर्णां तु मध्याह्ने शुक्लवर्णिकाम् । सायं सरस्वतीं कृष्णां द्विजो ध्यायेद्यथाविधि

မနက်ပိုင်းတွင် ဒွိဇသည် သရಸ್ವတီဒေဝီကို အနီရောင်အဖြစ် ဓ్యာနပြုရမည်။ နေ့လယ်တွင် အဖြူရောင်အဖြစ်၊ ညနေတွင် အမဲရောင်အဖြစ်—သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 13

ततः समाचरेत्स्नानं यथाज्ञानेन यत्नतः । अंगं प्रक्षालयित्वा तु मृद्भिः संलेपयेत्ततः

ထို့နောက် မိမိသိမြင်သလောက်အတိုင်း ကြိုးစား၍ ရေချိုးသန့်စင်ရမည်။ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ဆေးကြောပြီးနောက် သန့်စင်စေသော မြေညှိ (ကလေး) ဖြင့် လိမ်းပတ်ရမည်။

Verse 14

शिरोदेशे ललाटे च नासिकायां हृदि भ्रुवोः । बाह्वोः पार्श्वे तथा नाभौ जान्वोरङ्घ्रिद्वये तथा

ခေါင်းပိုင်း၊ နဖူး၊ နှာခေါင်း၊ နှလုံးနေရာနှင့် မျက်ခုံးကြား၌; လက်မောင်းနှစ်ဖက်၊ ကိုယ်ဘေးနှစ်ဖက်၊ ထို့အတူ ဗိုက်ခလုတ်၊ ဒူးနှစ်ဖက်နှင့် ခြေနှစ်ဖက်၌လည်း ဖြစ်၏။

Verse 15

एका लिंगे गुदे तिस्रस्तथा वामकरे दश । उभयोः सप्त दातव्या मृदः शुद्धिमभीप्सता

သန့်ရှင်းမှုကိုလိုလားသူသည် သန့်မြေကို လိင်အင်္ဂါပေါ် တစ်ကြိမ်၊ အနောက်ပေါက်ပေါ် သုံးကြိမ်၊ ဘယ်လက်ပေါ် ဆယ်ကြိမ်၊ လက်နှစ်ဖက်ပေါ် အတူတကွ ခုနစ်ကြိမ် လိမ်းပေးရမည်။

Verse 16

अश्वक्रांते रथक्रांते विष्णुक्रांते वसुंधरे । मृत्तिके हर मे पापं यन्मया पूर्वसंचितम्

အို မြေမိခင်—မြင်းတို့နင်းကျော်သွားသော၊ ရထားတို့နင်းကျော်သွားသော၊ ဗိဿဏု၏ ခြေလှမ်းကြောင့် သန့်ရှင်းသွားသော—အို သန့်မြေ၊ ငါအတိတ်က စုဆောင်းထားသော အပြစ်တို့ကို ဖယ်ရှားပေးပါ။

Verse 17

अनेनैव तु मंत्रेण मृत्तिकां यस्तनौ क्षिपेत् । सर्वपापक्षयस्तस्य शुचिर्भवति मानवः

သို့သော် ဤမန္တရားတော်တည်းဟူသော မန္တရားဖြင့် သန့်မြေကို ကိုယ်ခန္ဓာပေါ် လိမ်းသူ၏ အပြစ်အားလုံး ပျက်ကွယ်ပြီး ထိုသူသည် သန့်ရှင်းသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 18

ततस्तु वेदपूर्वेण स्नानं कुर्याद्विचक्षणः । नदे नद्यां तथा कूपे पुष्करिण्यां तटाकके

ထို့နောက် ဉာဏ်ရှိသူသည် ဝေဒသတ်မှတ်သည့် နည်းအတိုင်း ရေချိုးစနာန် ပြုရမည်—ချောင်းတွင်ဖြစ်စေ၊ မြစ်တွင်ဖြစ်စေ၊ ရေတွင်းတွင်ဖြစ်စေ၊ ကြာကန်တွင်ဖြစ်စေ၊ ကန်ကြီးတွင်ဖြစ်စေ။

Verse 19

जलराशौ च वप्रे च घटस्नानं तथोत्तरम् । कारयेद्विधिवन्मर्त्यः सर्वपापक्षयाय च

ရေစုကြီးအတွင်းနှင့် ကမ်း/တံတားတန်းပေါ်တွင်လည်း လူသည် နည်းတကျ ဂဋ-စနာန် (အိုးရေချိုး) ကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ထို့နောက် ဆက်လက်သော အခမ်းအနားကိုပါ ဆောင်ရွက်ရမည်—အပြစ်အားလုံး အကုန်အစင် ပျက်ကွယ်စေရန်။

Verse 20

प्रातःस्नानं महापुण्यं सर्वपापप्रणाशनम् । यः कुर्यात्सततं विप्रो विष्णुलोके महीयते

နံနက်အရုဏ်တက်ချိန် ရေချိုးခြင်းသည် မဟာကုသိုလ်ဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်။ ထိုကို နေ့စဉ်ပြုသော ဗြာဟ္မဏသည် ဗိဿဏုလောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရသည်။

Verse 21

प्रातः संध्यासमीपे च यावद्दंडचतुष्टयम् । तावत्पानीयममृतं पितॄणामुपतिष्ठते

နံနက်ဆန္ဓျာအနီးတွင် ဒဏ္ဍ လေးခုကြာသမျှ အချိန်အတွင်း ပူဇော်သောရေသည် ပိတೃတို့အတွက် အမృతကဲ့သို့ တည်ရှိနေသည်။

Verse 22

परतो घटिकायुग्मं यावद्यामैकमाह्निकम् । मधुतुल्यं जलं तस्मिन्पितॄणां प्रीतिवर्धनम्

ထို့နောက် ဂဋိကာ နှစ်ခုကြာမှ စ၍ ယာမ တစ်ခုအပြည့်နှင့် နေ့စဉ် အာဟ္နိက ကర్మအထိ ပူဇော်ရေသည် ပျားရည်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး ပိတೃတို့၏ ပီတိကို တိုးစေသည်။

Verse 23

ततस्तु सार्द्धयामैकं जलं क्षीरमयं स्मृतम् । क्षीरमिश्रं जलं तावद्यावद्दण्डचतुष्टयम्

ထို့နောက် စာရ္ဓ-ယာမ တစ်ခုကြာသမျှ ရေသည် နို့ကဲ့သို့ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် ဒဏ္ဍ လေးခုကြာသမျှ ရေသည် နို့နှင့် ရောနှောနေသည်။

Verse 24

अतः परं च पानीयं यावद्धि प्रहरत्रयम् । तत्परं लोहितं प्रोक्तं यावदस्तंगतो रविः

ထို့နောက် ပရဟာရ သုံးခုကြာသမျှ ရေကို သောက်သုံးနိုင်သောရေဟု ယူဆရသည်။ ထို့နောက် နေဝင်ချိန်အထိ ရေသည် အနီရောင်သွေးနီသွေးညိုဟု ဆိုထားသည်။

Verse 25

चतुर्थप्रहरे स्नाने रात्रौ वा तर्पयेत्पितॄन् । तत्तोयं रक्षसामेव ग्रहणेन विना स्मृतम्

စတုတ္ထပဟာရ အချိန်ရေချိုးစဉ် သို့မဟုတ် ညအချိန်တွင် ပိတೃတို့အား တර්ပဏ (ရှရဒ္ဓရေစက်) ပူဇော်လျှင်၊ ဂြဟဏကာလ မဟုတ်သရွေ့ ထိုရေသည် ရာක්ෂသတို့အတွက်သာ သင့်တော်သည်ဟု သမ္မတထားကြသည်။

Verse 26

पानीयं सर्वसिर्द्ध्य्थं पुरैव निर्मितं मया । रक्षार्थं तस्य तोयस्य यक्षाश्चैव धुरंधराः

“ရှေးကာလ၌ ငါသည် အောင်မြင်မှုနှင့် စိဒ္ဓိ အမျိုးမျိုး ရရှိစေရန် ဤရေကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ထိုရေကို ကာကွယ်ရန်အတွက်လည်း အင်အားကြီး ယက္ခများကို အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ခန့်ထားခဲ့သည်။”

Verse 27

न प्राप्नुवंति पितरो ये च लोकांतरं गताः । दुष्प्राप्यं सलिलं तेषामृते स्वान्मर्त्यवासिनः

အခြားလောကသို့ ကူးသွားသော ပိတೃတို့သည် (ဤ)ရေကို ကိုယ်တိုင်မရနိုင်ကြ; မရဏလောက၌ နေထိုင်သော ကိုယ်ပိုင်ဆွေမျိုးများမှတစ်ဆင့် မဟုတ်လျှင် ထိုရေသည် သူတို့အတွက် ရခက်ခဲလှသည်။

Verse 28

तस्माच्छिष्यैश्च पुत्रैश्च पौत्रदौहित्रकादिभिः । बंधुवर्गैस्तथा चान्यैस्तर्पणीयं पितृव्रतैः

ထို့ကြောင့် ပိတೃဝရတကို သစ္စာရှိသူတို့သည် ပိတೃတို့အား တර්ပဏ ပူဇော်ရမည်—တပည့်များ၊ သားများ၊ မြေးများ၊ သမီးဘက်မြေးများ စသဖြင့်; ဆွေမျိုးအစုအဝေးများနှင့် အခြားသူများကလည်း ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 29

नारद उवाच । जलस्य दैवतं ब्रूहि तर्पणस्य विधिं मयि । यथा जानामि देवेश तत्वतो वक्तुमर्हसि

နာရဒက ဆိုသည်– “ရေ၏ အဓိဋ္ဌာတ ဒေဝတাকে ပြောပြပါ၊ ထို့ပြင် တර්ပဏ၏ မှန်ကန်သော နည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်အား သင်ကြားပေးပါ။ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ အကြောင်းအရာ၏ တတ္တဝအတိုင်း မှန်ကန်စွာ သိနိုင်ရန် အမှန်အတိုင်း ရှင်းလင်းတော်မူပါ။”

Verse 30

ब्रह्मोवाच । जलस्य देवता विष्णुःस र्वलोकेषु गीयते । जलपूतो भवेद्यस्तु विष्णुस्तच्छंकरो भवेत्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– ရေ၏ အဓိဋ္ဌာတ ဒေဝတာမှာ ဗိဿနု ဖြစ်၍ လောကအားလုံးတွင် ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်။ ရေဖြင့် သန့်စင်သူရှိရာ၌ ဗိဿနု၏ စန္နိဋ္ဌာန် ပေါ်ထွန်းပြီး ထိုစန္နိဋ္ဌာန်တည်းဟူသောအရာသည် ရှင်ကရာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 31

जलं गंडूषमात्रं तु पीत्वा पूतो भवेन्नरः । विशेषात्कुशसंसर्गात्पीयूषादधिकं जलम्

ရေကို ပါးစပ်တစ်ခါလောက် (ဂဏ္ဍုဿမात्र) သောက်ရုံဖြင့် လူသည် သန့်စင်လာသည်။ အထူးသဖြင့် ကုရှမြက်နှင့် ထိတွေ့ထားသောရေသည် ပိုမိုသန့်စင်စေပြီး အမృతထက်ပင် မြတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 32

सर्वदेवालयो दर्भो मयायं निर्मितः पुरा । कुशमूले भवेद्ब्रह्मा कुशमध्ये तु केशवः

ဤသန့်ရှင်းသော ဒರ್ಭမြက်သည် ဒေဝတားအားလုံး၏ အာလယ ဖြစ်သည်။ ငါသည် ယခင်ကာလကတည်းက ထိုမြက်ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ကုရှ၏ အမြစ်၌ ဗြဟ္မာရှိ၍ ကုရှ၏ အလယ်၌ ကေရှဝ (ဗိဿနု) ရှိသည်။

Verse 33

कुशाग्रे शंकरं विद्धि कुश एते प्रतिष्ठिताः । कुशहस्तः सदा मेध्यः स्तोत्रं मंत्रं पठेद्यदि

ကုရှ၏ ထိပ်ဖျား၌ ရှင်ကရာ တည်ရှိသည်ဟု သိမှတ်ပါ။ ဤကုရှရွက်များသည် သန့်ရှင်းမှု၏ အထောက်အကူအဖြစ် တည်ထောင်ထားသည်။ လက်၌ ကုရှကို ကိုင်ထားသူသည် အမြဲ မေဓျ (ကရမအတွက် သန့်) ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် စတုတ္တရနှင့် မန္တရကို ရွတ်ဖတ်သည့်အခါ ပို၍ သန့်စင်သည်။

Verse 34

सर्वं शतगुणं प्रोक्तं तीर्थे साहस्रमुच्यते । कुशाः काशास्तथा दूर्वा यवपत्राणि व्रीहयः

ပုဏ္ဏကောင်းမှု အားလုံးသည် ရာဆတိုးမြှင့်သည်ဟု ဆိုကြပြီး တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ရေကူးဆိပ်) တွင်တော့ ထောင်ဆတိုးမြှင့်သည်ဟု ကြေညာသည်။ ထို့ပြင် ကုရှမြက်၊ ကာရှမြက်၊ ဒူရ္ဝာမြက်၊ ယဝ (barley) ရွက်နှင့် ဆန်/စပါးတို့ကိုလည်း (အလှူအဖြစ်) ဖော်ပြထားသည်။

Verse 35

बल्वजाः पुंडरीकाश्च कुशास्सप्त प्रकीर्तिताः । आनुपूर्व्येण मेध्याः स्युः कुशा लोके प्रतिष्ठिताः

ဗလ္ဝဇာနှင့် ပုဏ္ဍရိကာတို့အပြင် ကုရှမြက် အမျိုးအစား ခုနစ်မျိုးကို ကြေညာထားသည်။ အစဉ်လိုက်အားဖြင့် ထိုအရာတို့သည် သန့်စင်ပေးသော မေဓျဟု သတ်မှတ်ကြပြီး၊ ထို့ကြောင့် ကုရှမြက်သည် လောက၌ သန့်စင်ကိရိယာအဖြစ် တည်မြဲလာသည်။

Verse 36

विना मंत्रेण यत्स्नानं सर्वं तन्निष्फलं भवेत् । अमृतात्स्वादुतामेति संस्पर्शाच्च तिलस्य च

မန္တရ မပါဘဲ ပြုသော ရေချိုးခြင်းအားလုံးသည် အကျိုးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် နှမ်း(tilā) ကို ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် မျှော်လင့်သည့် ချိုမြိန်မှုကို ရရှိကာ အမృతကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 37

तस्माच्च तर्पयेन्नित्यं पितॄंस्तिलजलैर्बुधः । दशभिश्च तिलैस्तावत्पितॄणां प्रीतिरुत्तमा

ထို့ကြောင့် ပညာရှိသူသည် နေ့စဉ် နှမ်းရေဖြင့် ပိတೃများကို တർပဏ ပြု၍ ကျေနပ်စေသင့်သည်။ နှမ်းစေ့ ဆယ်စေ့သာဖြင့်ပင် ပိတೃတို့၏ ပီတိသည် အလွန်မြင့်မားလာသည်။

Verse 38

अग्निस्तंभभयाद्देवा न चेच्छन्त्यतिविस्तरम् । स्नात्वा यस्तर्पयेन्नित्यं तिलमिश्रोदकैः पितॄन्

မီးတိုင်၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဒေဝတို့သည် အလွန်ဝေးဝေး မတိုးချင်ကြ။ သို့သော် ရေချိုးပြီးနောက် နေ့စဉ် နှမ်းရေဖြင့် ပိတೃများကို တർပဏ ဆက်ကပ်သူမည်သူမဆို—

Verse 39

नीलपंडविमोक्षेण त्वमावास्या तिलोदकैः । वर्षासु दीपदानेन पितॄणामनृणो भवेत्

‘နီလပဏ္ဍ-ဝိမောက္ခ’ အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ခြင်း၊ အမావာသျာနေ့တွင် နှမ်းရေ(tilodaka) ဆက်ကပ်ခြင်း၊ မိုးရာသီတွင် မီးအလှူ (ဒီပဒါန) ပြုခြင်းတို့ကြောင့် လူသည် ပိတೃတို့အပေါ်ရှိ အကြွေးမှ လွတ်ကင်းလာသည်။

Verse 40

वत्सरैकममायां तु तर्पयेद्यस्तिलैः पितृन् । विनायकत्वमाप्नोति सर्वदेवैः प्रपूज्यते

သို့ရာတွင် အမావာသျာနေ့၌ တစ်နှစ်ပြည့်အောင် နှမ်းစေ့ဖြင့် ပိတೃတို့အား တർပဏ ပူဇော်သူသည် ဝိနာယက အဆင့်ကို ရရှိ၍ ဒေဝတားအားလုံးက ပူဇော်ကန်တော့ခံရသည်။

Verse 41

युगाद्यासु च सर्वासु यस्तिलैस्तर्पयेत्पितॄन् । उक्तं यद्वाप्यमायां तु तस्माच्छतगुणाधिकम्

ယုဂအစပြုချိန်များနှင့် အခြားသော သန့်ရှင်းသောအခါအခွင့်အရေးအားလုံးတွင် နှမ်းစေ့ဖြင့် ပိတೃတို့အား တർပဏ ပူဇော်သူ—ဖော်ပြထားသော ကုသိုလ်ဖလသည် မာဃလတွင် ထိုထက် ရာဆတိုးပွားသည်။

Verse 42

अयने विषुवे चैव राकामायां तथैव च । तर्पयित्वा पितृव्यूहं स्वर्गलोके महीयते

ထို့အတူ အယန (နေပြောင်းကာလ)၊ ဝိသုဝ (ညီမျှကာလ) နှင့် ပုဏ္ဏမီညတွင်လည်း ပိတೃအစုအဝေးအား တർပဏ ပူဇော်ပြီးနောက် စွဝဂ္ဂလောက၌ ဂုဏ်မြင့်တင်ခံရသည်။

Verse 43

तथा मन्वंतराख्यायामन्यस्यां पुण्यसंस्थितौ । ग्रहणे चंद्रसूर्यस्य पुण्यतीर्थे गयादिषु

ထို့အတူ မနွန္တရဟု ခေါ်သော သန့်ရှင်းကာလတစ်ရပ်တွင်လည်းကောင်း၊ လနှင့် နေ၏ ဂြိုဟ်ကွယ်ချိန်တွင်လည်းကောင်း—ကုသိုလ်၌ တည်မြဲ၍ အထူးသဖြင့် ဂယာ စသည့် ပုဏ္ဏတီရ္ထများ၌ (အကျိုးဖလ အထူးကြီးမားသည်)။

Verse 44

तर्पयित्वा पितॄन्याति माधवस्य निकेतनम् । तस्मात्पुण्याहकं प्राप्य तर्पयेत्पितृसंचयम्

ပိတೃတို့အား တർပဏ ပူဇော်ခြင်းဖြင့် မာဓဝ (ဝိෂ္ဏု) ၏ နိကေတနသို့ ရောက်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာနေ့ရရှိသော် ပိတೃအစုအဝေးအား တർပဏ ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 45

तर्पणं देवतानां च पूर्वं कृत्वा समाहितः । अधिकारी भवेत्पश्चात्पितॄणां तर्पणे बुधः

နတ်ဒေဝတော်တို့အား စိတ်တည်ငြိမ်စွာ တာပဏ (tarpaṇa) ကို အရင်ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ပညာရှိသူသည် ထို့နောက် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တို့အား တာပဏ ပြုရန် အခွင့်အရေးပြည့်စုံသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 46

श्राद्धे भोजनकाले च पाणिनैकेन दापयेत् । उभाभ्यां तर्पणे दद्याद्विधिरेष सनातनः

ရှ్రာဒ္ဓ (śrāddha) နှင့် အစာပေးကာလတွင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့်သာ ပေးအပ်ရမည်; သို့သော် တာပဏ (tarpaṇa) ပြုရာတွင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အပ်နှံရမည်—ဤသည်မှာ အနန္တကာလတည်သော စည်းကမ်းဖြစ်သည်။

Verse 47

दक्षिणाभिमुखो भूत्वा शुचिस्तु तर्पयेत्पितॄन् । तृप्यतामिति वाक्येन नामगोत्रेण वै पुनः

တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ သန့်ရှင်းသော အနေအထားဖြင့် ပိတೃတို့အား တာပဏ ပြုရမည်။ ထို့နောက် အမည်နှင့် ဂိုတြ (gotra) ကို ထပ်မံခေါ်ဆိုကာ “တൃပျတాం—ကျေနပ်ပါစေ” ဟု ဆိုရမည်။

Verse 48

अकृष्णैर्यत्तिलैर्मोहात्तर्पयेत्पितृसंचयम् । भूम्यां ददाति यदपो दाता चैव जले स्थितः

မောဟကြောင့် အနက်မဟုတ်သော နှမ်းစေ့များဖြင့် ပိတೃအစုအား တာပဏ ပြုလျှင်၊ သို့မဟုတ် အလှူရှင်သည် ရေထဲတွင် ရပ်နေပြီး ရေအပ်နှံမှုကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လောင်းချလျှင်—(ထိုကర్మသည် မသင့်တော်သည့် နည်းလမ်းဟု သတ်မှတ်သည်)။

Verse 49

वृथा तद्दीयते दानं नोपतिष्ठति कस्यचित् । स्थले स्थित्वा जले यस्तु प्रयच्छेदुदकं नरः

ထိုအလှူသည် အလဟသ ဖြစ်၍ မည်သူ့ထံမှ မရောက်နိုင်—လူသည် မြေခြောက်ပေါ်တွင် ရပ်ပြီး ရေထဲသို့ပင် ဥဒက (udaka) ကို အပ်နှံသောအခါ ဖြစ်သည်။

Verse 50

नोपतिष्ठेत्पितॄणां तु सलिलं तन्निरर्थकम् । आर्द्रवासा जले यस्तु कुर्यादुदकतर्पणम्

ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များအား အပ်နှံသော ရေသည် သူတို့ထံ မရောက်နိုင်; ရေထဲတွင် ရပ်လျက် စိုစွတ်သော အဝတ်ဝတ်ပြီး ဥဒက-တර්ပဏ ပြုလျှင် ထိုပူဇာသည် အကျိုးမရှိ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 51

पितरस्तस्य तृप्यंति सहदेवैस्सदानघ । रजकैः क्षालितं वस्त्रमशुद्धं कवयो विदुः

အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သူ၏ ပိတೃများသည် ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ စိတ်ကျေနပ်ကြသည်; သို့သော် ပညာရှိတို့က လျှော်ဖွပ်သမားများ လျှော်ထားသော အဝတ်သည် မသန့်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 52

हस्तप्रक्षालने चैव पुनर्वस्त्रं तु शुध्यति । शुष्कवासाः शुचौ देशे स्थाने यत्तर्पयेत्पितॄन्

လက်ကို ဆေးကြောလျှင် အဝတ်သည် ပြန်လည် သန့်ရှင်းလာသည်။ ခြောက်သွေ့သော အဝတ်ဝတ်၍ သန့်ရှင်းသော နေရာနှင့် သင့်တော်သော အရပ်၌ ပိတೃများအား တර්ပဏ ပူဇာ အပ်နှံသင့်သည်။

Verse 53

ततो दशगुणेनैव तुष्यंति पितरो ध्रुवम् । स्नानं संध्यां च पाषाणे खड्गे वा ताम्रभाजने

ထို့နောက် ပိတೃများသည် အမှန်တကယ် ဆယ်ဆ တိုး၍ စိတ်ကျေနပ်ကြသည်။ ရေချိုးခြင်းနှင့် သန္ဓျာ (ညနေ/မနက် ဆုတောင်းပူဇာ) ကို ကျောက်ပေါ်တွင်ဖြစ်စေ၊ ဓားပေါ်တွင်ဖြစ်စေ၊ သံပုရာမဟုတ် တံမောင်း(ကြေး) ပန်းကန်တွင်ဖြစ်စေ ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 54

तर्पणं कुरुते यस्तु प्रत्येकं च शताधिकम् । रौप्यांगुलीयं तर्जन्यां धृत्वा यत्तर्पयेत्पितॄन्

သို့သော် တစ်ဦးချင်း ပိတೃတိုင်းအတွက် ရေတော်ပူဇာကို တစ်ရာကျော် အပ်နှံ၍၊ လက်ညှိုးတွင် ငွေကွင်းဝတ်ဆင်ကာ ပိတೃများအား တර්ပဏ ပြုသူသည် ထူးခြားသော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 55

सर्वं च शतसाहस्रगुणं भवति नान्यथा । तथैवानामिकायां तु धृत्वा स्वर्णांगुलीं बुधः

ဤသို့ပြုလျှင် ကုသိုလ်အကျိုးသည် အဆတစ်သိန်းတိုးပွားလာသည်—အခြားနည်းမဟုတ်။ ထို့အတူ ပညာရှိသည် လက်မောင်းမဟုတ်သော လက်စွပ်လက်ချောင်းတွင် ရွှေလက်စွပ်ကို ဆင်မြန်း၍…

Verse 56

तर्पयेत्पितृसंदोहं लक्षकोटिगुणं भवेत् । अंगुष्ठदेशिनी मध्ये सव्यहस्तस्य खड्गकम्

ပိတೃတို့၏အစုအဝေးအား တർပဏ (ရေဖြင့်ပူဇော်) ပြုရမည်; ကုသိုလ်အကျိုးသည် အဆတစ်သိန်း–ကုဋိတစ်သိန်းတိုးပွားသည်။ ဘယ်လက်၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားတွင် ‘ခဍ္ဂ’ ဟူသော ဓားသဏ္ဌာန် မုဒြာ ပေါ်လာသည်။

Verse 57

धृत्वानामिकया रत्नमंजलेरक्षयंफलं । स्नानार्थमभिगच्छंतं देवाः पितृगणैः सह

လက်စွပ်လက်ချောင်းတွင် ရတနာအစု၏ မကုန်ခန်းသော အကျိုးကို ဆင်မြန်းပြီး၊ သူသည် ရေချိုးသန့်စင်ရန် သွားရာတွင် ဒေဝတားတို့သည် ပိတೃအဖွဲ့နှင့်အတူ သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

Verse 58

वायुभूतानुगच्छंति तृषार्ताः सलिलार्थिनः । निराशास्ते निवर्तंते वस्त्रनिष्पीडनेन च

ရေငတ်ဒဏ်ခံရသော ရေရှာသူတို့သည် လေတစ်စုံတစ်ရာကိုသာ လိုက်လံကြသည်; သို့သော် မျှော်လင့်ချက်ပျက်ကာ အဝတ်ကိုညှစ်ထုတ်သော်လည်း (အလဟသ) ပြန်လှည့်ကြသည်။

Verse 59

तस्मान्न पीडयेद्वस्त्रमकृत्वा पितृतर्पणम् । तिस्रःकोट्योऽर्धकोटी च यानि लोमानि मानुषे

ထို့ကြောင့် ပိတೃတို့အား တർပဏ မပြုမီ အဝတ်ကို မညှစ်မနှိပ်သင့်။ အကြောင်းမှာ လူ့ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ဆံ/မွှေး သုံးကုဋိနှင့် တစ်ဝက်ကုဋိ ရှိသည်။

Verse 60

स्रवंति सर्वतीर्थानि तस्मान्न परिपीडयेत् । देवाः पिबंति शिरसि श्मश्रुतः पितरस्तथा

ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ အားလုံး စီးဆင်းစုဝေးကြသဖြင့် ထိုအရာကို မနှိပ်စက် မထိခိုက်စေသင့်။ ဒေဝတားတို့သည် ခေါင်းပိုင်း၌ သောက်ကြပြီး ပိတೃတို့သည် မုတ်ဆိတ်မှ သောက်ကြသည်။

Verse 61

चक्षुषोरपि गंधर्वा अधस्तात्सर्वजंतवः । देवाः पितृगणाः सर्वे गंधर्वा जंतवस्तथा

မျက်စိနှစ်ဖက်မှလည်း ဂန္ဓဗ္ဗများ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ အောက်ဘက်တွင် သက်ရှိအပေါင်းတို့ ရှိကြသည်။ ထိုနေရာ၌ ဒေဝတားများနှင့် ပိတೃအဖွဲ့အားလုံး ရှိသကဲ့သို့ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် အခြားသတ္တဝါများလည်း ရှိကြသည်။

Verse 62

स्नानमात्रेण तुष्यंति स्नानात्पापं न विद्यते । नित्यस्नानं च यः कुर्यात्स नरः पुरुषोत्तमः

ရေချိုးခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် (ဒေဝတားတို့) ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြသည်; ရေချိုးခြင်းကြောင့် အပြစ်မကျန်တော့။ နေ့စဉ်ရေချိုးကို ပြုလုပ်သူသည် ပုရုရှိုတ္တမ—လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။

Verse 63

सर्वपापैर्विनिर्मुक्तो नाकलोकेमहीयते । स्नानं तर्पणपर्यंतं देवा महर्षयो विदुः

အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သူသည် နတ်ပြည်လောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။ ရေချိုးခြင်းမှ စ၍ တර්ပဏ (ရေဖြင့် ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်း) အထိ ဆက်လက်သော အခမ်းအနားကို ဒေဝတားနှင့် မဟာရိရှီတို့ သိရှိ (နှင့် သတ်မှတ်) ကြသည်။

Verse 64

अतः परं च देवानां पूजनं कारयेद्बुधः । गणेशं पूजयेद्यस्तु विघ्नस्तस्य न जायते

ထို့နောက် ပညာရှိသူသည် ဒေဝတားတို့၏ ပူဇော်ပွဲကို စီစဉ်ပြုလုပ်သင့်သည်။ ဂဏေရှကို ပူဇော်သူအတွက် အတားအဆီး မပေါ်ပေါက်လာ။

Verse 65

आरोग्यार्थं च सूर्यं च धर्ममोक्षाय माधवम् । शिवं च कृत्यकामार्थं सर्वकामाय चंडिकाम्

ကျန်းမာရေးအတွက် စူရျ (နေမင်း) ကို ပူဇော်ရမည်၊ ဓမ္မနှင့် မောက္ခအတွက် မာဓဝ (ဗိဿနု) ကို ပူဇော်ရမည်၊ ကర్మကဏ္ဍနှင့် လိုလားသည့် အလုပ်များ အောင်မြင်စေရန် ရှိဝ ကို ပူဇော်ရမည်၊ အလိုဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံစေရန် ချဏ္ဍိကာ ဒေဝီကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 66

देवांस्तु पूजयित्वा तु वैश्वदेवबलिं चरेत् । वह्निकार्यं ततः कृत्वा यज्ञं ब्राह्मणतर्पणम्

ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ပြီးနောက် ဝိုင်ရှဝဒေဝ ဘလီ ဟုခေါ်သော ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော မီးနှင့်ဆိုင်သော ကိစ္စများကို ပြီးစီးစေပြီး ယဇ္ဉာကို ဆောင်ရွက်ကာ ဘြာဟ္မဏတို့အား တර්ပဏ (ပူဇော်အပ်နှံခြင်းနှင့် ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်း) ပြုရမည်။

Verse 67

देवानां सर्वसत्वानां पुनस्त्रिविष्टपं व्रजेत् । गतागतं स्थिरं कृत्वा कामान्मोक्षं सुखं दिवम्

ဒေဝတားတို့နှင့် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် လူသည် ထရီဝိဿ္ဋပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ထပ်မံ သွားရောက်သည်။ လာသွားလည်ပတ်မှုကို ရပ်တန့်စေ၍ တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်လျှင် လိုလားသည့် အကျိုး—မောက္ခ၊ ချမ်းသာခြင်းနှင့် ဒိဗ္ဗလောက—ကို ရရှိသည်။

Verse 68

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन नित्यं कर्माणि कारयेत् । नारद उवाच । किमर्थं च जलं तात देवाः पितृगणैः सह

ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် နေ့စဉ် သတ်မှတ်ထားသော ကర్మများကို မပျက်မကွက် ဆောင်ရွက်ရမည်။ နာရဒက ပြောသည်– “အဖေကြီး၊ ဒေဝတားတို့သည် ပိတೃအဖွဲ့နှင့်အတူ ရေကို ဘာအတွက် (လိုအပ်/တောင်း) သနည်း?”

Verse 69

न प्राप्नुवंति सर्वज्ञ लभंते मानवा यथा । ब्रह्मोवाच । पुरा सृष्टं मया तोयं सर्वदेवमयामृतम्

အို စုံလင်သိမြင်သူ၊ သူတို့သည် လူသားများကဲ့သို့ အကျိုးလက်ခံရရှိသည့်ပုံစံဖြင့် မရရှိနိုင်ကြ။ ဘြဟ္မာက မိန့်သည်– “ရှေးကာလ၌ ငါသည် ထိုရေကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်—အမృతကဲ့သို့ သန့်မြတ်၍ ဒေဝတားအားလုံး၏ သဘောတရားဖြင့် ပြည့်ဝသောရေဖြစ်သည်။”

Verse 70

तस्यैव रक्षणार्थं च रक्षा यक्षा धनुर्धराः । घ्नंति ते पितरं देवमस्मद्वाक्यान्न मानुषम्

သူ့ကိုသာ ကာကွယ်ရန်အတွက် မြားကိုင်သံချပ်ကာများဖြစ်သော ရာක්ෂသနှင့် ယက္ခတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမိန့်တော်ကို လိုက်နာ၍ မိမိတို့၏ ဖခင်တော်—သန့်ရှင်းသော ဒေဝတော်—ကို သတ်ကြပြီး သာမန်လူကို မဟုတ်။

Verse 71

पशवः पक्षिणः कीटा मर्त्यलोके व्यवस्थिताः । मर्त्यजाताश्च देवा ये तथैव मानुषा ध्रुवम्

တိရစ္ဆာန်၊ ငှက်နှင့် ပိုးမွှားတို့သည် မရဏလောက၌ တည်ရှိကြ၏။ မရဏဘဝ၌ မွေးဖွားလာသော ဒေဝတော်တို့ပင်လည်း အမှန်တကယ် လူသားတည်းဟူ၍ သေချာ၏။

Verse 72

तर्पयित्वा गुरुं नित्यं सुरलोके प्रतिष्ठिताः । अस्नायी च मलं भुंक्ते अजपी पूयशोणितम्

ဂုရုတော်ကို နေ့စဉ် တర్పဏ ပြု၍ ကြည်ညိုပူဇော်လျှင် သူတို့သည် သုရလောက၌ တည်မြဲကြ၏။ သို့သော် ရေချိုးမလုပ်သူသည် အညစ်အကြေးကို စားသကဲ့သို့၊ ဇပ မရွတ်သူသည် ပြည်နှင့် သွေးကို သောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 73

अकृत्वा तर्पणं नित्यं पितृहा चोपजायते । ब्रह्महत्यासमं पापं देवानामप्यपूजने

နေ့စဉ် တర్పဏ မပြုလျှင် လူသည် ပိတೃဟာ—ဘိုးဘွားကို သတ်သူ—ကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ ဒေဝတော်တို့ကို မပူဇော်မ敬ခြင်းသည်လည်း ဘြဟ္မဟတ္ယာနှင့် တူညီသော အပြစ်ကြီး ဖြစ်၏။

Verse 74

सन्ध्याकृत्यमकृत्वा च सूर्यं हंति च पापकृत् । नारद उवाच । ब्राह्मणस्य सदाचारक्रमं ब्रूहि च कर्मणाम्

သန္ဓျာကိစ္စ မပြုသူ အပြစ်ရှိသူသည် နေမင်းကို ‘သတ်’ သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ နာရဒက ဆိုသည်—“ဗြာဟ္မဏ၏ စဒာစာရနှင့် ကర్మတာဝန်တို့ကို အစဉ်လိုက် ငါ့အား ပြောကြားပါ။”

Verse 75

इतरेषां च वर्णानां प्रवृत्तमखिलं वद । ब्रह्मोवाच । आचाराल्लभते चायुराचाराल्लभते सुखम्

“အခြားဝဏ္ဏများ၏ သင့်လျော်သော အကျင့်အကြံကိုလည်း အပြည့်အစုံ ပြောကြားလော့။” ဗြဟ္မာမဟာဘုရား မိန့်တော်မူသည်– “သဒ္ဓါအကျင့် (အာစာရ) ကြောင့် အသက်ရှည်ရ၏; သဒ္ဓါအကျင့်ကြောင့် သုခကို ရ၏။”

Verse 76

आचारात्स्वर्गं मोक्षं च आचारो हंत्यलक्षणम् । अनाचारो हि पुरुषो लोके भवति निंदितः

အာစာရကောင်းကြောင့် သုဂတိ (စွာဂ) နှင့် မောက္ခကိုတောင် ရနိုင်၏; အာစာရကောင်းသည် မကောင်းသင်္ကေတနှင့် အရှက်အပျက်ကို ဖျက်ဆီး၏။ သို့ရာတွင် အနာစာရရှိသူသည် လောက၌ ကဲ့ရဲ့ခံရ၏။

Verse 77

दुःखभागी च सततं व्याधितोल्पायुरेव च । नरके नियतं वासो ह्यनाचारान्नरस्य च

အနာစာရရှိသူသည် အမြဲတမ်း ဒုက္ခကို ခံစားရသူဖြစ်၍ ရောဂါများဖြင့် မကြာခဏ ပင်ပန်းရပြီး အသက်တို၏; ထိုသို့သော အကျင့်မကောင်းသူအတွက် နရက၌ နေထိုင်ရခြင်းသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်၏။

Verse 78

आचाराच्च परं लोकमाचारं शृणु तत्त्वतः । गोमयेन गृहे नित्यं प्रकुर्यादुपलेपनम्

အာစာရကြောင့်ပင် မြင့်မြတ်သော လောကသို့ ရောက်နိုင်၏; ယခု အာစာရ၏ အနှစ်သာရကို နားထောင်လော့– အိမ်ကို နေ့စဉ် နွားချေး (ဂိုမယ) ဖြင့် လိမ်းပတ်သင့်၏။

Verse 79

प्रक्षालयेत्ततः पीठं काष्ठं पात्रं शिलातलम् । भस्मना कांस्यपात्रं तु ताम्रमम्लेनशुद्ध्यति

ထို့နောက် ထိုင်ခုံ၊ သစ်သားပစ္စည်းများ၊ ပန်းကန်အိုးများနှင့် ကျောက်မျက်နှာပြင်တို့ကို ဆေးကြောသန့်စင်ရမည်။ ကြေးဝါပန်းကန်များကို ပြာဖြင့် သန့်စင်၍ ကြေးနီကိုတော့ ချဉ်သောအရာ (အက်စစ်) ဖြင့် သန့်ရှင်းစေသည်။

Verse 80

शिलापात्रं तु तैलेन फालंगो वालकेन तु । स्वर्णरौप्यादिपात्रं तु जलमात्रेण शुध्यति

ကျောက်ဖြင့်လုပ်သော အိုးခွက်သည် ဆီဖြင့် သန့်စင်ရ၏; ဖာလင်္ဂ အိုးခွက်သည် သဲဖြင့် သန့်စင်ရ၏။ သို့ရာတွင် ရွှေ၊ ငွေ စသည့် အိုးခွက်တို့သည် ရေတစ်မျိုးတည်းဖြင့်ပင် သန့်ရှင်းသွား၏။

Verse 81

अग्निना लोहपात्रं तु पाकप्रक्षालनेन तु । खननाद्दाहनाच्चैव उपलेपन धावनात्

သံအိုးခွက်သည် မီးဖြင့် သန့်စင်ရ၏; ထို့အတူ ချက်ပြီးနောက် ဆေးကြောခြင်းဖြင့်လည်း သန့်စင်ရ၏။ ထို့ပြင် မြေထဲမှ တူးထုတ်ခြင်း၊ မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေခြင်း၊ သန့်စင်လိမ်းအုပ်ပြီးနောက် ပြန်လည်ဆေးကြောခြင်းဖြင့်လည်း သန့်ရှင်းရ၏။

Verse 82

पर्जन्यवर्षणाच्चैव भूरमेध्या विशुध्यति । तैजस्सानां मणीनां च सर्वस्याश्ममयस्य च

မိုးတိမ်မှ မိုးရွာသွန်းခြင်းကြောင့် မသန့်ရှင်းသွားသော မြေပြင်တောင် သန့်စင်သွား၏။ ထို့အတူ တောက်ပသော သတ္တုများ၊ မဏိရတနာများနှင့် ကျောက်ဖြင့်ပြုလုပ်သမျှ အရာအားလုံးလည်း သန့်စင်ရ၏။

Verse 83

भस्मभिर्मृत्तिकाभिश्च शुद्धिरुक्ता मया पुरा । शय्या भार्या शिशुर्वस्त्रमुपवीतं कमंडलुः

ယခင်က ငါသည် ဘသ္မ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) နှင့် မြေညှိဖြင့် သန့်စင်ခြင်းကို ရှင်းပြခဲ့ပြီးဖြစ်၏။ ထို့အတူ အိပ်ရာ၊ ဇနီး၊ ကလေးငယ်၊ အဝတ်အစား၊ ဥပဝီတ (သန့်ရှင်းသော ကြိုး) နှင့် ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) တို့နှင့်ပတ်သက်၍လည်း သန့်ရှင်းမှု စည်းကမ်းများရှိ၏။

Verse 84

आत्मनः कथिताश्शुद्धा न परेषां कदाचन । न भुंजीतैकवस्त्रेण न स्नायादेकवाससा

လူသည် မိမိ၏ မှန်ကန်သော အကျင့်အကြံဖြင့်သာ မိမိကိုယ်ကို သန့်ရှင်းသည်ဟု သတ်မှတ်ရမည်—အခြားသူတို့ကို မည်သည့်အခါမျှ မူတည်မထားရ။ အဝတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့် မစားရ၊ အဝတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့်လည်း မရေချိုးရ။

Verse 85

न धारयेत्परस्यैवं स्नानवस्त्रं कदाचन । संस्कारं केशदंतानां प्रातरेव समाचरेत्

ဤသို့ အခြားသူ၏ ရေချိုးအဝတ်ကို မည်သည့်အခါမျှ မဝတ်ရ။ ဆံပင်နှင့် သွားတို့ကို သန့်ရှင်းသည့် စံနစ်တကျ မနက်စောစော ပြုလုပ်ရ။

Verse 86

गुरूणां च नमस्कारं नित्यमेव समाचरेत् । हस्तपादे मुखे चैव पंचार्द्रो भोजनं चरेत्

ဂုရုတို့အား နေ့စဉ် နမස්ကာရ ပြုလုပ်ရ။ လက်၊ ခြေ နှင့် ပါးစပ်ကို ဆေးကြောပြီးမှသာ အစာစားသုံးရ။

Verse 87

पंचार्द्रकस्तु भुंजानः शतं वर्षाणि जीवति । देवतानां गुरोराज्ञां स्नातकाचार्ययोरपि

အာဒြ (လတ်ဆတ်သော ဂျင်း စသည်) ငါးမျိုးကို စားသုံးသူသည် နှစ်တစ်ရာ အသက်ရှည်မည်—ထိုသူက ဒေဝတား၊ ဂုရု၊ မင်းနှင့် စနာတကာ၊ အာချာရျ၏ အမိန့်တို့ကို လိုက်နာပါက။

Verse 88

नाक्रामेत्कामतश्छायां विप्रस्य दीक्षितस्य च । गोगणं देवतं विप्रं घृतं मधु चतुष्पथम्

စိတ်လိုသလို ဘြာဟ္မဏ သို့မဟုတ် ဒိက္ခာခံပြီးသူ၏ အရိပ်ကို မနင်းရ။ နွားအုပ်၊ ဒေဝတား၊ ဘြာဟ္မဏ၊ ဂျီ(ထောပတ်ကြည်)၊ ပျားရည် နှင့် လမ်းဆုံကိုလည်း မနင်းမချေဖျက်ရ။

Verse 89

प्रदक्षिणं प्रकुर्वीत प्रख्यातांश्च वनस्पतीन् । गोविप्रावग्निविप्रौ च विप्रौ द्वौ दंपती तथा

ထင်ရှားသော သန့်ရှင်းသည့် သစ်ပင်တို့ကို ပရဒက္ခိဏာ (ညာဘက်လှည့်ပတ်) ပြုလုပ်ရ။ ထို့အတူ နွား၊ ဘြာဟ္မဏတို့၊ သန့်ရှင်းသော အဂ္နိနှင့် ဘြာဟ္မဏ ဇနီးမောင်နှံကိုလည်း လှည့်ပတ်ပူဇော်ရ။

Verse 90

तयोर्मध्ये न गच्छेत स्वर्गस्थोपि पतेद्ध्रुवम् । उच्छिष्टो न स्पृशेदग्निं ब्राह्मणं दैवतं गुरुम्

ထိုနှစ်ခု၏အလယ်မှ မဖြတ်သန်းရ; ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိသူပင် ထိုသို့ပြုလျှင် မလွဲမသွေ ကျဆုံးမည်။ ထို့ပြင် အုစ္ဆိဋ္ဌ (စားပြီးနောက် မသန့်ရှင်း) အခြေအနေတွင် သန့်ရှင်းသောမီး၊ ဗြာဟ္မဏ၊ ဒေဝတာ သို့မဟုတ် မိမိ၏ဂုရုကို မထိမခိုက်ရ။

Verse 91

स्वशीर्षं पुष्पवृक्षं च यज्ञवृक्षमधार्मिकम् । त्रीणि तेजांसि नोच्छिष्ट उदीक्षेत कदाचन

အုစ္ဆိဋ္ဌ အခြေအနေတွင် တောက်ပသောအရာ သုံးပါးကို မည်သည့်အခါမျှ မကြည့်ရ— မိမိ၏ခေါင်း၊ ပန်းပွင့်သောသစ်ပင်၊ နှင့် ဓမ္မမရှိသော ‘ယဇ္ဉသစ်ပင်’။

Verse 92

सूर्याचंद्रमसावेवं नक्षत्राणि च सर्वशः । नेक्षेद्विप्रं गुरुं देवं राजानं यतिनां वरम्

ထို့အတူ နေ၊ လ နှင့် ကြယ်များကိုလည်း မကြည့်ရ; ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏ၊ ဂုရု၊ ဒေဝတာ၊ မင်းကြီး သို့မဟုတ် ယတိ(သီလရှင်/တပသီ) များအနက် အမြတ်ဆုံးကိုလည်း မျက်စိစိုက်မကြည့်ရ။

Verse 93

योगिनं देवकर्माणं धर्माणां कथकं द्विजम् । नदीनां च प्रतीरे च पत्युश्च सरितां तथा

ဒေဝကမ္မများတွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်သော ယောဂီ၊ ဓမ္မကို ဟောကြားရွတ်ဆိုသော ဒွိဇ၊ မြစ်ကမ်းပါးများ၊ ထို့အတူ စီးဆင်းရေကြောင်းတို့၏ အရှင်/အုပ်စိုးသူ—ဤအရာတို့သည် အလေးအမြတ်ပြုရမည့် သန့်ရှင်းရာများ ဖြစ်သည်။

Verse 94

यज्ञवृक्षस्य मूले च उद्याने पुष्पवाटके । शरीरस्य मलत्यागं न कुर्याज्जीवने तथा

ယဇ္ဉသစ်ပင်၏ အမြစ်အနီး၊ ဥယျာဉ် သို့မဟုတ် ပန်းခြံတွင် ကိုယ်ခန္ဓာအညစ်အကြေးကို မစွန့်ပစ်ရ; ထို့အတူ သတ္တဝါများ နေထိုင်ရာနေရာများတွင်လည်း မည်သည့်အခါမျှ မပြုရ။

Verse 95

विप्रस्यायतने गोष्ठे रम्ये राजपथेषु च । न क्षौरं कारयेद्धीरः कुजस्याह्नि कदाचन

အင်္ဂါနေ့တွင် ပညာရှိသူသည် ဆံပင်ရိတ်ခြင်း/မုဏ္ဍနကို မည်သည့်အခါမျှ မပြုစေရာ—ဗြာဟ္မဏ၏အိမ်၌ဖြစ်စေ၊ နွားခြံ၌ဖြစ်စေ၊ သာယာလှပသောနေရာ၌ဖြစ်စေ၊ မင်းလမ်းမပေါ်၌ဖြစ်စေ။

Verse 96

मलं न धारयेद्दंते नखं न वदने क्षिपेत् । तैलाभ्यंगं न कुर्वीत वासरे रविभौमयोः

သွားပေါ်တွင် အညစ်အကြေးမထားရ၊ လက်သည်းဖြတ်အပိုင်းအစကို ပါးစပ်ထဲမထည့်ရ။ နေ့တနင်္ဂနွေ (နေ) နှင့် အင်္ဂါနေ့ (မားစ်) တွင် ဆီလိမ်းနှိပ် (အဘျန်ဂ) မပြုရ။

Verse 97

स्वगात्रासनयोर्वाद्यं गुरोरेकासनादनम् । न हरेच्छ्रोत्रियस्वं च देवस्यापि गुरोरपि

ကိုယ်ခန္ဓာ သို့မဟုတ် ထိုင်ခုံကို တီးခတ်၍ တေးသံမဖန်တီးရ၊ ဂုရုနှင့် တစ်ထိုင်ခုံတည်း မထိုင်ရ။ ဝေဒပညာရှင် သြရောတရိယ၏ ပစ္စည်းကို မယူရ—ဒေဝ၏ပစ္စည်းလည်း မဟုတ်၊ ဂုရု၏ပစ္စည်းလည်း မဟုတ်။

Verse 98

राज्ञस्तपस्विनां चैव पंगोरंधस्य योषितः । पंथा देयो ब्राह्मणाय गोभ्यो राजभ्य एव च

မင်း၊ တပသဝီ (တပဿ) များ၊ ခြေမကောင်းသူ၊ မျက်မမြင်သူနှင့် မိန်းမတို့အား လမ်းပေးရမည်။ ထို့အတူ ဗြာဟ္မဏ၊ နွားများနှင့် မင်းဘက်အရာရှိ/မင်းမျိုးတို့အားလည်း လမ်းအခွင့်ပေးရမည်။

Verse 99

रोगिणे भारतप्ताय गुर्विण्यै दुर्बलाय च । विवादं न च कुर्वीत नृप विप्र चिकित्सकैः

အို မင်းကြီး၊ နာမကျန်းသူ၊ ဖျားနာ၍ အပူတက်သူ၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမ သို့မဟုတ် အားနည်းသူကို ကုသနေသော ဆရာဝန်နှင့် အငြင်းပွားခြင်း မပြုရ။

Verse 100

ब्राह्मणं गुरुपत्नीं च दूरतः परिवर्जयेत् । पतितं कुष्ठसंयुक्तं चांडालं च गवाशिनम्

အဝေးမှပင် ဗြာဟ္မဏနှင့် ဆရာ၏ဇနီး (ဂုရုပတ္နီ) တို့၏ပေါင်းသင်းမှုကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ထို့အတူ သာသနာမှကျသွားသူ၊ ကုဋ္ဌရောဂါရှိသူ၊ ချဏ္ဍာလနှင့် နွားအသားစားသူကိုလည်း ရှောင်ရမည်။

Verse 101

निर्धूतं ज्ञानहीनं च दूरतः परिवर्जयेत् । स्त्रियं दुष्टां च दुर्वृत्तामपवाद प्रदायिनीम्

နှင်ထုတ်ခံရပြီး စစ်မှန်သော ဉာဏ်ပညာမရှိသူကို အဝေးမှပင် ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ထို့အတူ မကောင်းသော၊ အကျင့်ပျက်သော၊ အပြစ်တင်စကားဖြန့်ဝေသော မိန်းမကိုလည်း ရှောင်ရမည်။

Verse 102

कुकर्मकारिणीं दुष्टां सदैव कलहप्रियाम् । प्रमत्तामधिकांगीञ्च निर्लज्जां बाह्यचारिणीम्

ကူကမ္မပြုသူ၊ သဘောသဘာဝအရ မကောင်း၍ အမြဲတမ်း အငြင်းပွားမှုကိုနှစ်သက်သူ မိန်းမ—ပေါ့ပျက်လွယ်၊ ကာမအာရုံအလွန်လိုလား၊ အရှက်မရှိ၊ အပြင်ပန်းကောင်းကင်သလို ဟန်ဆောင်ပြုသူ။

Verse 103

व्ययशीलामनाचारां दूरतः परिवर्जयेत् । मलिनां नाभिवंदेत गुरुपत्नीं कदाचन

အသုံးစရိတ်ဖျော်ဖြေဖျက်ဆီးပြီး အကျင့်မကောင်းသော မိန်းမကို အဝေးမှပင် ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ မလင်းမသန့်သော ဆရာ၏ဇနီးကို မည်သည့်အခါမျှ မနမ့်မပြုရ။

Verse 104

न स्पृशेत्तां च मेधावी स्पृष्ट्वा स्नानेन शुद्ध्यति । स तया सह केलिं च वर्जयेच्च सदैव हि

ပညာရှိသည် သူမကို မထိမတွေ့ရ။ ထိမိခဲ့လျှင် ရေချိုးခြင်းဖြင့် သန့်စင်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် သူမနှင့် ကာမကစားပွဲကို အမြဲတမ်း ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 105

शृणुयाच्च वचो नूनं न पश्येच्च गुरोः स्त्रियम् । वधूं पुत्रस्य भ्रातुश्च स्वपुत्रीं युवतीं ध्रुवम्

ဆရာ၏စကားကို အမှန်တကယ် နားထောင်ရမည်၊ သို့သော် ဆရာ၏ဇနီးကို မျက်စိစိုက်မကြည့်ရ။ ထို့အတူ သား၏မယား၊ ညီအစ်ကို၏ဇနီးနှင့် မိမိ၏ငယ်ရွယ်သမီးကိုလည်း မကြည့်ရ—မလွဲမသွေ။

Verse 106

अन्यां च गुरुपत्नीं च नेक्षेत्स्पर्शं न कारयेत् । ताभिः सह कथालापं तथा भ्रूभंगदर्शनम्

အခြားသူ၏ဇနီးနှင့် ဆရာ၏ဇနီးကို မကြည့်ရ၊ ကိုယ်ခန္ဓာထိတွေ့မှုကိုလည်း မဖြစ်စေရ။ ထို့ပြင် သူတို့နှင့် စကားပြောခြင်း၊ မျက်စိအရိပ်အယောင် သို့မဟုတ် မျက်ခုံးအချက်ပြ အလိမ္မာမဲ့သည့်အပြန်အလှန်ကိုပါ ရှောင်ကြဉ်ရ။

Verse 107

कलहं निस्त्रपां वाणीं सदैव परिवर्जयेत् । न दद्याच्च सदा पादं तुषांगारास्थिभस्मसु

ရန်ဖြစ်ခြင်းနှင့် အရှက်မဲ့သောစကားကို အမြဲရှောင်ကြဉ်ရ။ ထို့ပြင် ဖျာမြက်အမှုန်၊ မီးအင်္ဂါရ၊ အရိုး သို့မဟုတ် ပြာပေါ်တွင် ခြေမတင်ရ။

Verse 108

कार्पासास्थिषु निर्माल्ये चितिकाष्ठे चितौ गुरौ । शुष्कं मीनं न भक्षेत पूतिगंधिममेध्यकम्

ဝါစေ့/အခွံများ၊ စွန့်ပစ်ပန်းကုံးများ၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်တိုင်၏သစ်သား၊ သင်္ချိုင်းမြေ သို့မဟုတ် ဆရာ၏ရှေ့မှောက်၌—နံ့ဆိုး၍ မသန့်ရှင်းသော ငါးခြောက်ကို မစားရ။

Verse 109

विघसं चान्यदुच्छिष्टं पाकार्थं च परस्य च । न स्थातव्यं न गंतव्यं क्षणमप्यसता सह

ဝိဃသ (ကျန်ရစ်သောအစားအစာ) သို့မဟုတ် အခြားကျန်ကြွင်းများအတွက်ဖြစ်စေ၊ ချက်ပြုတ်ရေးအတွက်ဖြစ်စေ၊ အခြားသူ၏ကိစ္စအတွက်ဖြစ်စေ—မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မဆို—မကောင်းသူနှင့် တစ်ခဏမျှ မနေ၊ မသွားရ။

Verse 110

न तिष्ठेच्च क्षणं धीरो दीपच्छाये कलिद्रुमे । अस्पृश्यैस्सह चालापं पतितैः कुपितैः सह

ပညာရှိသူသည် ကလိယုဂ္ဂကိုယ်စားပြုသော ကလိပင်၏ အရိပ်အောက်၌ တစ်ခဏမျှ မနေသင့်၊ မထိမခံသူများ၊ ပျက်စီးကျဆုံးသူများ သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်သူများနှင့် စကားမပြောသင့်။

Verse 111

न कुर्यात्क्षणमात्रं तु कृत्वा गच्छेच्च रौरवम् । कनिष्ठं नाभिवंदेत पितृव्यं मातुलं तथा

အဓမ္မကို တစ်ခဏမျှ မပြုလုပ်သင့်၊ ပြုမိလျှင် ရောရဝ နရကသို့ ကျရောက်မည်။ အသက်ငယ်သော ဆွေမျိုးကို မနမ့်မရ၊ အဖဘက်ဦးလေးနှင့် အမဘက်ဦးလေးတို့ကိုလည်း ရိုသေစွာ ပူဇော်နမ့်ရ။

Verse 112

उत्थाय चासनं दद्यात्कृतांजल्यग्रतः स्थितः । तैलाभ्यक्तं तथोच्छिष्टमार्द्रवस्त्रं च रोगिणम्

ထ၍ ထိုင်ခုံပေးကာ လက်အုပ်ချီ၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေသင့်သည်။ ထို့ပြင် နာမကျန်းသူကိုလည်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည်—ဆီလိမ်းထားသူ၊ အစာကျန်ကြောင့် မသန့်သူ၊ စိုစွတ်အဝတ်ဝတ်ထားသူဖြစ်စေ။

Verse 113

पारावारगतोद्विग्नं वहंतं नाभिवादयेत् । यज्ञस्यांतर्गतं नष्टं क्रीडंतं स्त्रीजनैः सह

ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ကူးစဉ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသူကို မနမ့်မရ၊ ဝန်ထုပ်ကို သယ်ဆောင်နေသူကိုလည်း မနမ့်မရ။ ယဇ္ဉာပွဲအတွင်း ပျောက်ဆုံးနေသူနှင့် မိန်းမများနှင့်အတူ ကစားပျော်နေသူကိုလည်း မအဘိဝါဒ မပြုရ။

Verse 114

बालक्रीडागतं चापि पुष्पयुक्तं कुशैर्युतम् । शिरः प्रावृत्य कर्णौ वा अप्सु मुक्तशिखोपि वा

ကလေးများကစား၍ ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း၊ ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ကုရှမြက်နှင့် တွဲထားသော်လည်း—ခေါင်းနှင့် နားကို ဖုံးထားစေကာမူ၊ သို့မဟုတ် ဆံပင်ကို ဖြန့်ချထားပြီး ရေထဲဝင်စေကာမူ—စည်းကမ်းသည် ထိုနည်းတူပင် သက်ရောက်နေသည်။

Verse 115

अकृत्वा पादयोः पूजां नाचामेद्दक्षिणामुखः । उपवीतविहीनश्च नग्नको मुक्तकच्छकः

အရင်ဦးစွာ (အကြီးအကဲ/ဒေဝတားတို့၏) ခြေတော်ကို ပူဇော်မထားဘဲ တောင်ဘက်မျက်နှာမူ၍ အာစမန မပြုရ။ အုပဝီတ မပါဘဲ၊ အဝတ်မဝတ်ဘဲ၊ သို့မဟုတ် အောက်ဝတ်ကို လျော့လျောင်း/မမှန်ကန်စွာ ချည်ထားလျှင်လည်း မပြုရ။

Verse 116

एकवस्त्रपिधानश्च आचांतो नैव शुध्यति । मध्यमाभिर्मुखं पूर्वं तिसृभिः समुपस्पृशेत्

အဝတ်တစ်ထည်တည်းဝတ်ပြီး အာစမန ပြုသူသည် သန့်ရှင်းမှု မရ။ အရင်ဆုံး အလယ်လက်ချောင်းဖြင့် ပါးစပ်ကို ထိ၍ (ရေကို စုပ်သောက်ကာ) ထို့နောက် လက်ချောင်းသုံးချောင်းဖြင့် ပူဇော်နည်းကို ပြည့်စုံစေ။

Verse 117

अंगुष्ठदेशिनीभ्यां च नासां च तदनंतरम् । अंगुष्ठानामिकाभ्यां च चक्षुषी समुपस्पृशेत्

ထို့နောက် လက်မနှင့် လက်ညှိုးဖြင့် နှာခေါင်းပေါက်နှစ်ဖက်ကို ထိပါ။ ထို့နောက်ချက်ချင်း လက်မနှင့် လက်မောင်းလက်ချောင်း (ring finger) ဖြင့် မျက်စိနှစ်ဖက်ကို နူးညံ့စွာ ထိပါ။

Verse 118

कनिष्ठांगुष्ठतश्श्रोत्रे नाभिमंगुष्ठकेन तु । तलेन हृदयं न्यस्य सर्वाभिर्मस्तकोपरि

လက်ချောင်းသေး (ကနိဋ္ဌ) နှင့် လက်မဖြင့် နားနှစ်ဖက်ကို ထိပါ၊ လက်မဖြင့် ဗိုက်ခေါင်း (နာဗိ) ကို ထိပါ။ လက်ဖဝါးကို နှလုံးပေါ်တင်ပြီး နောက်ဆုံး လက်အားလုံးကို ခေါင်းထိပ်ပေါ်တင်ပါ—ဤသည်မှာ သတ်မှတ်ထားသော အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။

Verse 119

बाहूचाग्रेण संस्पृश्य ततः शुद्धो भवेन्नरः । अनेनाचमनं कृत्वा मानवः प्रयतो भवेत्

လက်မောင်း/လက်၏ အဆုံးပိုင်းဖြင့် (ရေကို) ထိလျှင် လူသည် သန့်ရှင်းလာသည်။ ဤနည်းဖြင့် အာစမန ပြုပြီးနောက် လူသည် စည်းကမ်းတကျ၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်၍ သတိရှိသော အကျင့်ကို ရရှိသည်။

Verse 120

सर्वपापैर्विनिर्मुक्तः स्वर्गं चाक्षयमश्नुते । प्राणस्त्रिपुटशृंग्या च व्यानोपानश्च मुद्रया

အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်သူသည် မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်ရှိသည်။ “တရိပုဋ-ရှೃင်ဂီ” မုဒြာဖြင့် ပရာဏကို ထိန်းညှိကာ၊ ထိုမုဒြာဖြင့်ပင် ဗျာနနှင့် အပာနကိုလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

Verse 121

समानस्तु समस्ताभिरुदानस्तर्जनीं विना । नागः कूर्मश्च कृकरो देवदत्तो धनंजयः

စမာနသည် လက်ချောင်းအားလုံးတွင် ရှိနေသည်။ ဥဒါနသည် လက်ညှိုးကို ချန်လှပ်၍ အခြားလက်ချောင်းများတွင် ရှိသည်။ (အောက်ပရာဏများမှာ) နာဂ၊ ကူර්မ၊ ကೃကရ၊ ဒေဝဒတ္တ၊ နှင့် ဓနဉ္ဇယ ဖြစ်သည်။

Verse 122

उपप्रीणंतु ते प्रीता येभ्यो भूमौ प्रदीयते । शयनं चार्द्रपादेन शुष्कपादेन भोजनम्

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပူဇော်အပ်နှံသော အရာကို လက်ခံသူ အရှိန်အဝါများသည် စိတ်ကျေနပ်၍ ပျော်ရွှင်ကြပါစေ။ ခြေထောက်စိုနေစဉ် အိပ်ရာဝင်၍၊ ခြေထောက်ခြောက်သွားမှ အစာစားရမည်ဟု ဆို၏။

Verse 123

नांधकारे च शयनं भोजनं नैव कारयेत् । पश्चिमे दक्षिणे चैव न कुर्याद्दंतधावनम्

အမှောင်ထဲတွင် အိပ်ရာမဝင်ရ၊ အစာလည်း မစားရ။ ထို့အပြင် အနောက်ဘက် သို့မဟုတ် တောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ သွားသန့်ရှင်းခြင်း မပြုရ။

Verse 124

उत्तरे पश्चिमे चैव न स्वपेद्धि कदाचन । स्वप्नादायुः क्षयं याति ब्रह्महा पुरुषो भवेत्

ဦးခေါင်းကို မြောက်ဘက် သို့မဟုတ် အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူအောင်ထား၍ မည်သည့်အခါမျှ မအိပ်ရ။ ထိုသို့အိပ်လျှင် အသက်တမ်း လျော့ပါးသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ လူသည် ဗြာဟ္မဏသတ်သူ၏ အပြစ်ကိုတောင် ခံယူရနိုင်သည်။

Verse 125

न कुर्वीत ततः स्वप्नं शस्तं च पूर्वदक्षिणम् । आयुष्यं प्राङ्मुखो भुंक्तेऽयशस्यं दक्षिणामुखः

ထို့ကြောင့် ခေါင်းကို အရှေ့ သို့မဟုတ် တောင်ဘက်သို့ မလှည့်၍ မအိပ်သင့်။ အရှေ့မျက်နှာမူ၍ စားသောက်လျှင် အသက်ရှည်စေသည်၊ တောင်မျက်နှာမူ၍ စားသောက်လျှင် အမည်ဆိုးနှင့် အရှက်ကွဲမှု ဖြစ်စေသည်။

Verse 126

श्रियं प्रत्यङ्मुखो भुंक्ते यशो भुङ्क्त उदङ्मुखः । प्राच्यां नरो लभेदायुर्याम्यां प्रेतत्वमश्नुते

အနောက်မျက်နှာမူ၍ စားသောက်လျှင် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ခံစားရသည်၊ မြောက်မျက်နှာမူ၍ စားသောက်လျှင် ဂုဏ်သတင်းရသည်။ အရှေ့မျက်နှာမူလျှင် လူသည် အသက်ရှည်ရသော်လည်း တောင်မျက်နှာမူလျှင် ပရိတ် (လှည့်လည်မငြိမ်ဝိညာဉ်) အဖြစ်သို့ ရောက်တတ်သည်။

Verse 127

वारुणे च भवेद्रोगी आयुर्वित्तं तथोत्तरे । देवानामेकभुक्तं तु द्विभुक्तं स्यान्नरस्य च

ဝါရုဏာဦးတည်ရာ (အနောက်ဘက်) တွင် ရောဂါဖြစ်တတ်သည်၊ မြောက်ဘက်တွင် အသက်နှင့် ဥစ္စာ ရရှိတတ်သည်။ ဒေဝတို့အတွက် တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ခြင်းသည် သင့်တော်သော်လည်း လူတို့အတွက် နှစ်ကြိမ် စားသောက်သင့်သည်။

Verse 128

त्रिभुक्तं प्रेतदैत्यस्य चतुर्थं कौणपस्य तु । निरामिषं हविर्देवा मत्स्यमांसादि मानुषाः

ပရိတ်-ဒေတ္တယသည် သုံးကြိမ် စားသောက်တတ်ပြီး၊ စတုတ္ထအစားအစာမှာ အလောင်းစား (ကောဏပ) ၏ အစာဖြစ်သည်။ ဒေဝတို့သည် အသားမပါသော ဟဝိ (ပူဇာအနုဂ္ဂဟ) ကိုသာ လက်ခံသော်လည်း လူတို့သည် ငါး၊ အသား စသည်တို့ကို စားသောက်ကြသည်။

Verse 129

पूतिपर्युषितं दुष्टमन्ये भुंजंत्यनावृताः । स्वर्गस्थितानामिह जीवलोके चत्वारि तेषां हृदये च संति

လူအချို့သည် အရှက်မရှိ၊ ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ အနံ့ဆိုးသော၊ အဟောင်းအပုပ်နှင့် မသန့်ရှင်းသော အစာကို စားသောက်ကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်နေသော်လည်း ဤဇီဝလောက၌ ထိုကဲ့သို့သော အညစ်အကြေး လေးပါးသည် သူတို့၏ နှလုံးသားတွင် ကပ်လျက်ရှိနေသည်။

Verse 130

दानं प्रशस्तं मधुरा च वाणी देवार्चनं ब्राह्मणतर्पणं च । कार्पण्यवृत्तिस्वजनेषु निंदा कुचेलता नीचजनेषु भक्तिः

ဒါနသည် ချီးမွမ်းထိုက်၏၊ ချိုမြိန်သောစကားလည်း ထိုနည်းတူ; ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို တရ္ပဏဖြင့် စိတ်ချမ်းသာစေခြင်းလည်း ပါ၏။ သို့ရာတွင် ကပ်စီးနည်း၊ ကိုယ့်ဆွေမျိုးကို အပြစ်တင်နိန္ဒာခြင်း၊ အညစ်အကြေးအဝတ်စုတ်ဝတ်ခြင်း၊ နိမ့်ကျသူတို့ကိုသာ ဘက္တိထားခြင်း—ဤတို့ကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 131

अतीव रोषः कटुका च वाणी नरस्य चिह्नं नरकागतस्य । नवनीतोपमा वाणी करुणा कोमलं मनः

အလွန်အကျွံ ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် ကြမ်းတမ်းသောစကားသည် နရကသို့ သွားမည့်သူ၏ လက္ခဏာဖြစ်၏။ သို့သော် လတ်ဆတ်သော ထောပတ်ကဲ့သို့ နူးညံ့သောစကား၊ ကရုဏာ၊ နှင့် နူးညံ့သောနှလုံးသား—ဤတို့သည် သီလရှိသူ၏ လက္ခဏာဖြစ်၏။

Verse 132

धर्मबीजप्रसूतानामेतत्प्रत्यक्ष लक्षणम् । दयादरिद्रहृदयं वचः क्रकच कर्कशम्

ဓမ္မ၏ မျိုးစေ့မှ မွေးဖွားသူတို့၏ မြင်သာသော လက္ခဏာမှာ—ကရုဏာဖြင့် ပြည့်ဝသောနှလုံးသားရှိသော်လည်း စကားသည် လွှကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 133

पापबीजप्रसूतानामेतत्प्रत्यक्ष लक्षणम् । श्रावयेच्छृणुयाद्वापि सदाचारादिकं नरः

ပာပ၏ မျိုးစေ့မှ မွေးဖွားသူတို့၏ မြင်သာသော လက္ခဏာမှာ—လူသည် သဒ္ဓာစာရိတ စသည့် သင်ခန်းစာများကို မရွတ်ဖတ်သကဲ့သို့ မကြားနာလိုခြင်းပင် ဖြစ်၏။

Verse 134

आचारादेः फलं लब्ध्वा पापात्पूतोऽच्युतो दिवि

အကျင့်ကောင်း စသည့် ကုသိုလ်၏ အကျိုးကို ရရှိပြီး၊ ပာပမှ သန့်စင်လွတ်မြောက်သဖြင့်၊ သူသည် အချျုတဖြစ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ မပျက်မယွင်း တည်မြဲသွား၏။