Adhyaya 46

Verse 1

श्री भीष्म उवाच । नरसिंहस्य माहात्म्यं विस्तरेण त्वयेरितं । तथा भवस्य माहात्म्यं भैरवस्याभिधीयताम्

သီရိ ဘီရှ္မက ဆိုသည်— “နရစിംဟ၏ မဟာတ్మကို သင်က အသေးစိတ် ဟောပြောပြီးပြီ။ ထိုနည်းတူ ဘဝ၊ အမည်အားဖြင့် ဘൈရဝ၏ မဟာတ్మကိုလည်း ဟောကြားပါစေ။”

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । तस्यापि देवदेवस्य शृणु त्वं कर्म चोत्तमं । आसीद्दैत्योंधको नाम भिन्नांजनचयोपमः

ပုလස්တျက ဆိုသည်— “ဒေဝဒေဝ သခင်၏ အထူးမြတ်သော ကర్మကိုလည်း နားထောင်ပါ။ အန္ဓက ဟူသော ဒೈတျတစ်ဦးရှိ၍ ကြိတ်ချေထားသော အဉ္ဇန (ကာဇယ်) အစုကဲ့သို့ အလွန်မည်းနက်၏။”

Verse 3

तपसा महता युक्तो ह्यवध्यस्त्रिदिवौकसाम् । स कदाचिन्महादेवं पार्वत्या सहितं विभुं

တပဿာကြီးမားစွာဖြင့် ပြည့်စုံသဖြင့် သူသည် သုံးကောင်းကင်နေ ဒေဝတားတို့အတွက်တောင် မအနိုင်ယူနိုင်သူ ဖြစ်၏။ တစ်ခါတစ်ရံ ပာရဝတီနှင့်အတူရှိသော အင်အားကြီး မဟာဒေဝထံသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။

Verse 4

क्रीडमानं तदा दृष्ट्वा हर्तुं देवीं प्रचक्रमे । एतां देवीं हराम्यद्य वियोगे मृत्युमेष्यति

သူမကို ကစားပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်သော် ထိုသူသည် ဒေဝီကို ခိုးယူရန် စတင်ကြံစည်၍—“ယနေ့ ဤဒေဝီကို ငါခေါ်ဆောင်မည်; ခွဲခွာရလျှင် သူသည် သေမင်းကို တွေ့လိမ့်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 5

ततः स्थिरा भवित्री मे भार्यैषा लोकसुंदरी । बिबौष्ठं चारुवदनं चारुकांततरं मुखं

ထို့နောက် သူသည် စိတ်ထဲတွင်—“ဤလောကအလှတရားသည် ငါ၏ တည်ကြည်သော ဇနီးဖြစ်ရမည်” ဟု တွေး၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် လှပသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရာ၊ ထိုမျက်နှာသည် ပိုမိုမက်မောဖွယ် လှပလေ၏။

Verse 6

यद्येषा न भवेद्भार्या जीविते किं प्रयोजनम् । एतां मतिमथास्थाय मंत्रिभिः सह मंत्र्य च

“သူမ ငါ၏ ဇနီး မဖြစ်လျှင် အသက်ရှင်ခြင်းမှာ အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း” ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ၊ ထိုသူသည် ဝန်ကြီးများနှင့်အတူ တိုင်ပင်ဆွေးနွေး၏။

Verse 7

चक्रे योगं ससैन्यस्य सेनापतिमभाषत । आनयस्व रथं मह्यं जैत्रं देवनिपातनम्

စစ်တပ်၏ စစ်ရေးဖွဲ့စည်းမှုကို စီမံပြီးနောက် သူသည် စစ်သူကြီးအား—“ငါ့အတွက် ရထားကို ယူလာ; ဒေဝတားတို့ကိုပင် လဲကျစေသော အောင်မြင်ရထားကို” ဟု မိန့်၏။

Verse 8

जयिष्ये त्रिदशान्सर्वान्विष्णुरुद्रपुरोगमान् । हरिष्ये पर्वतसुतां तया मेऽपहृतं मनः

“ဗိဿဏုနှင့် ရုဒ္ရတို့ ဦးဆောင်သည့် တ్రိဒశ ဒေဝတားအားလုံးကို ငါအနိုင်ယူမည်။ တောင်သမီးကိုလည်း ငါခေါ်ဆောင်မည်၊ အကြောင်းမူ သူမက ငါ့စိတ်ကို ခိုးယူသွားပြီ” ဟု ဆို၏။

Verse 9

मंत्रिणा तस्य चाख्यातः कनकस्य वधस्सुरैः । परभार्यानुरक्तस्य कृतो देवैः सवासवैः

ထို့နောက် သူ၏အမတ်က “ကနကသည် အင်ဒြာနှင့်အတူ နတ်တို့က သတ်ပစ်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် အခြားသူ၏ ဇနီးကို စွဲလမ်းခဲ့သောကြောင့်” ဟု လျှောက်တင်하였다။

Verse 10

ततः कोपपरीतात्मा हन्मि देवान्सशंकरान् । तं हत्वा दानवं शक्रो भयादंधासुरस्य च

ထို့နောက် ဒေါသကြီးစွာဖြင့် စိတ်လုံးဝလွှမ်းမိုးကာ “ရှင်ကရာ (Śaṅkara) နှင့်အတူ နတ်တို့ကို ငါသတ်မည်” ဟု ကြေညာ하였다။ သို့ရာတွင် ထိုဒဏ္ဍာရီအဆူရကို သတ်ပြီးနောက်တွင်ပင် သက္ကရာ (အင်ဒြာ) သည် အန္ဓာဆူရကြောင့် ကြောက်ရွံ့လာ하였다။

Verse 11

जगाम शरणान्वेषी कैलासं शंकरालयं । दृष्ट्वा प्रणम्य देवेशं चंद्रार्द्धकृतशेखरं

အကာအကွယ်ကို ရှာဖွေလျက် သူသည် ရှင်ကရာ၏ နေရာတော် ကိုင်လာသသို့ သွား하였다။ နတ်တို့၏ အရှင်တော်ကို—ဆံထုံးပေါ်၌ လဆန်းတစ်စိတ် တင်ဆင်ထားတော်မူသော—မြင်လျှင် ဂုဏ်ပြု၍ ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 12

भीतो विज्ञापयामास धृतसाहस्रलोचनः । अभयं देहि मे देव दानवादंधकादहं

ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသူ (အင်ဒြာ) သည် သတ္တိကို စုစည်းကာ လျှောက်တင်သည်—“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အား အဘယ (မကြောက်မရွံ့ခြင်း) ကို ပေးသနားပါ; ကျွန်ုပ်သည် အန္ဓက ဒဏ္ဍာရီအဆူရကို ကြောက်ပါသည်။”

Verse 13

बिभेमि तस्य पुत्रोद्य मया युधि निपातितः । तद्यावन्न स जानाति हतं पुत्रं महासुरः

ကျွန်ုပ်ကြောက်ရွံ့ပါသည်၊ အကြောင်းမှာ ယနေ့ စစ်မြေပြင်၌ သူ၏သားကို ကျွန်ုပ်က လဲကျစေခဲ့သည်—ထိုမဟာအဆူရသည် သူ၏သား သေဆုံးသွားသည်ကို မသိသေးသရွေ့။

Verse 14

तावत्तत्रस्थ एवाशु हन्यतां मद्भयावहः । स्त्रीलौल्याद्दानवः क्रूरः परभार्यापहारकः

ထိုသူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေစဉ်တွင်ပင်၊ မိန်းမတို့ကို တပ်မက်သောစိတ်ဖြင့် သူတစ်ပါး၏ မယားတို့ကို ခိုးယူတတ်သော ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဒါနဝနတ်ဆိုးကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ပါလော့။

Verse 15

सर्वथा घातनीयस्ते भवता सुरसत्तम । शक्रस्यैवं वचः श्रुत्वा शरण्यः शंकरस्तदा

အို နတ်တို့တွင် အမြတ်ဆုံးသော အရှင်၊ ထိုသူကို အရှင်သည် မုချ သတ်ဖြတ်ရမည်။ သိကြားမင်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အားလုံး၏ ကိုးကွယ်ရာဖြစ်သော သျှင်္ကရနတ်မင်းသည် တုံ့ပြန်တော်မူ၏။

Verse 16

ददावभयमेवासौ मा भैरिति शतक्रतोः । दत्ताभयोथ कैलासादाजगाम कुशस्थलीम्

ကိုယ်တော်သည် 'မကြောက်နှင့်' ဟု မိန့်တော်မူလျက် သိကြားမင်းအား ဘေးမဲ့ပေးတော်မူ၏။ ဤသို့ အာမခံချက်ပေးပြီးနောက် ကိုယ်တော်သည် ကေလာသတောင်မှ ကုသသ္ထလီမြို့သို့ ကြွမြန်းလာတော်မူ၏။

Verse 17

वृतो भूतगणैरीशो वधार्थमंधकस्य तु । कृत्वा रूपं महाकायं विश्वरूपं सुभैरवं

ဘီလူးတစ္ဆေအပေါင်းတို့ ခြံရံလျက်၊ အရှင်မြတ်သည် အန္ဓကကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်၍ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စကြဝဠာသဏ္ဌာန်ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 18

सर्पैर्ज्वलद्भिर्धावद्भिर्भीमं भीमभुजंगवत् । जटासटाभिराकाशं फणिरत्नशिखार्चिषा

ပြေးလွှားနေသော မီးတောက်နေသည့် မြွေတို့ဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြွေကြီးများကဲ့သို့ ကိုယ်တော်၏ ဆံကျစ်တို့သည် ကောင်းကင်ပြင်ကို ပြည့်စေလျက် ရတနာစီခြယ်ထားသော ပါးပျဉ်းတို့မှ မီးတောက်များဖြင့် လင်းလက်နေ၏။

Verse 19

दहन्नतीवतेजोभिः कालाग्निरिव संक्षये । मुखैर्दंष्ट्रांकुरांकैश्च द्वितीयेन्दुकलोज्ज्वलैः

အလွန်အကျွံ တေဇောဖြင့် လောင်ကျွမ်းတောက်ပ၍—ကလ္ပအဆုံး၌ ကာလမီးကဲ့သို့—ထင်ရှားပေါ်လာသည်။ မျက်နှာများတွင် ပေါက်ထွက်လာသော သွားစွယ်အမှတ်များရှိ၍ ဒုတိယ လဆန်းကွေးကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။

Verse 20

पातालोदररूपाभैर्भैरवारावनादिभिः । भुजैरनेकसाहस्रैर्बहुशस्त्रकृतग्रहः

ပာတාලအောက်အနက်ကဲ့သို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်—ကြောက်မက်ဖွယ်၊ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်တကွ—ဖြင့် သူ၌ လက်တံထောင်ပေါင်းများစွာရှိ၏။ လက်နက်မျိုးစုံကြောင့် သူ၏ဖမ်းဆုပ်မှုသည် အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်လာ၏။

Verse 21

बह्वाभरणभूषाढ्यै रणे घोरनिनादिभिः । सिंहचर्मपरीधानं व्याघ्रत्वगुत्तरीयकं

သူတို့သည် အလှဆင်ပစ္စည်းများစွာဖြင့် ခမ်းနားစွာ တန်ဆာဆင်ထားကြ၏။ စစ်မြေပြင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံများ ထုတ်လွှင့်ကာ—ခြင်္သေ့အရေကို အဝတ်အဖြစ် ဝတ်ဆင်၍ ကျားအရေကို အပေါ်အဝတ်အဖြစ် ခြုံထားကြ၏။

Verse 22

गजाजिनकृताटोपं पतद्भृंगरवाकुलं । ईदृग्रूपं विधायेशो दनुदैत्यभयावहं

ဆင်အရေကဲ့သို့သော အဝတ်အထည်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်း၍ ပျံသန်းနေသော ပျားများ၏ ဂုန်ဂုန်သံဖြင့် ဆူညံလျက်—ဤသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်ကာ အရှင်သည် ဒနုမှ ပေါက်ဖွားသော ဒိုင်တျများကို ကြောက်လန့်စေမည့် အကောင်အထည်ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 23

अवातरन्महीं भीमो दनूनां क्षयकारकः । अंधासुरोपि दनुजः पुत्रं श्रुत्वा हतं युधि

ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားကြီးသူသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာ၍ ဒာနဝများ၏ ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်စေသူ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဒနုဇ အန္ဓာသူရလည်း စစ်ပွဲတွင် မိမိသား သေဆုံးသွားကြောင်း ကြားသိသော် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် မောဟိုက်သွား၏။

Verse 24

क्रोधेन तमसाविष्टो रणतूर्याण्यचोदयत् । संहत्यावहितः प्राप्तो यत्र ते त्रिदशाः स्थिताः

ဒေါသကြောင့် အမှောင်တမသ်က ဖုံးလွှမ်းသဖြင့် စစ်တူရိယာနှင့် စစ်ဒုံးတီးရန် အမိန့်ပေး하였다။ ထို့နောက် တပ်အင်အားကို စုစည်းကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်တင်းမာထားလျက် တိဒသဒေဝတော်တို့ တည်နေရာသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 25

महत्या सेनया सार्द्धं रथवारणयुक्तया । ते देवा दानवान्वीक्ष्य महाहवकृतादरान्

ရထားစစ်နှင့် စစ်ဆင်များပါဝင်သော တပ်အင်အားကြီးနှင့်အတူ၊ ဒေဝတော်တို့သည် ဒာနဝတို့ကို မြင်သော် မဟာစစ်ပွဲအတွက် စိတ်အားထက်သန်လာကြ하였다။

Verse 26

व्यपयाततनुत्राणाः शंभुं शरणमन्वयुः । मा भैरिति च तान्देवो देवानुक्त्वा त्रिलोचनः

ကိုယ်ခန္ဓာကာကွယ်ရေး (ကာကွယ်ကာဝတ်) ပျက်စီးသွားသဖြင့် သူတို့သည် သမ္ဘူ (ရှီဝ) ထံသို့ ခိုလှုံ하였다။ ထိုအခါ သုံးမျက်စိရှင် ဘုရားသည် ဒေဝတော်တို့အား “မကြောက်ကြနှင့်” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 27

गृहीत्वा शूलमातिष्ठद्दंष्ट्रारवधरो रुषा । अंधकेनाथ रुष्टेन शतकोटिशरैर्गणाः

သူသည် တြိရှူးလ်ကို ကိုင်ဆောင်၍၊ သွားစွယ်၏ ဟိန်းသံကို ထမ်းပိုးသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဒေါသဖြင့် ရှေ့တန်းတွင် ရပ်တည်하였다။ ထို့နောက် အန္ဓကလည်း ဒေါသထွက်လာသဖြင့် ဂဏာတို့အပေါ် ရာကုဋိမြားများ မိုးကဲ့သို့ ကျရောက်하였다။

Verse 28

निहताश्चापि देवानां बहूनामेकताकृतां । सस्फुलिंगार्चिषो वह्नेर्मुंचमानः पिनाकधृक्

ထို့ပြင် ဒေဝတော်များအနက် အများအပြားကို သတ်ဖြတ်၍၊ တစ်စုတစ်ပေါင်းတည်း ဖြစ်သကဲ့သို့ ပြုလုပ်ကာ၊ ပိနာကကိုင်ရှင် ရှီဝသည် မီးစက်များနှင့် လောင်ကျွမ်းသော မီးလျှံများကို ပစ်လွှတ်လျက် ရှေ့သို့ တိုးဝင်하였다။

Verse 29

शरैः समावृतं चक्रे अंधकं रथगं ततः । दनुनाथो रथस्थोथ शिथिलः शिथिलायुधः

ထို့နောက် ရထားပေါ်ရှိ အန္ဓကကို မြားမိုးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဒာနဝတို့၏ အရှင်သည် ရထားပေါ်၌ ရပ်နေသော်လည်း အားလျော့သွား၍—အင်အားကျဆင်းကာ လက်ထဲရှိ လက်နက်များလည်း လျော့ယိုင်သွားသည်။

Verse 30

निमंत्र्य दानवान्सर्वान्स योद्धुमुपचक्रमे । बहुधा तद्बलं भग्नं विविधायुधयोधिभिः

ဒာနဝအားလုံးကို ခေါ်ယူစုဝေးစေပြီး သူသည် စစ်ပွဲကို စတင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်သော စစ်သူရဲများကြောင့် ထိုတပ်မတော်သည် အကြိမ်ကြိမ် ချိုးဖျက်ခံရသည်။

Verse 31

युधि वीरैर्हतं देवैः स्थाणुना सख्यमाश्रितैः । दानवश्चांधकः सैन्यं भिन्नं दृष्ट्वा कृतं सुरैः

စစ်မြေပြင်တွင် သတ္တိရှိသော ဒေဝတို့သည် စ္ဌာဏု (ရှီဝ) နှင့် မိတ်သဟာယဖြစ်၍ ပေါင်းစည်းကာ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ကြသည်။ ဒာနဝ အန္ဓကသည်လည်း ဒေဝတို့က မိမိတပ်ကို ချိုးဖျက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

Verse 32

आत्मानं च महेशेन निरुद्धं बाणकोटिभिः । विह्वलीभूतदेहोसौ धैर्यमालंब्य केवलम्

သူသည် မဟာဒေဝက မြားသန်းပေါင်းများစွာဖြင့် တားဆီးချုပ်နှောင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဝေဒနာနှင့် အလွန်တုန်လှုပ်သော်လည်း သတ္တိတည်ကြည်မှုကိုသာ အားကိုးကပ်လှမ်းနေ하였다။

Verse 33

पिनाकं चैव रुद्रस्य गृह्य रुद्रमताडयत् । पिनाकस्याभिघातेन रुद्रो भूमिमथागमत्

သူသည် ရုဒြ၏ လေးပင်ာကကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရုဒြကို ထိုးနှက်하였다။ ပင်ာက၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် ရုဒြသည် မြေပြင်သို့ လဲကျသွားသည်။

Verse 34

भूमौ निपातिते देवे चलितं भुवनत्रयं । तत्यजुः सागरा वेलां पर्वताः शिखराणि च

နတ်ဘုရားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသော် သုံးလောကလုံး တုန်လှုပ်သွား၏။ သမုဒ္ဒရာတို့သည် ကမ်းရိုးတန်းကို စွန့်၍ တောင်တန်းတို့လည်း မိမိတို့၏ ထိပ်တန်းများကို စွန့်လွှတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 35

नक्षत्राणि वियोगीनि जग्मुर्मुक्तान्यनेकशः । पतिते भुवि देवेशे अंधको गदया पुनः

ကြယ်တန်းကဲ့သို့သော လက်နက်များ အစုအဝေးလိုက် လွှတ်ချလိုက်သဖြင့် ခွဲကွာကာ ပျံ့နှံ့သွား၏။ နတ်တို့၏ အရှင် မြေပြင်သို့ လဲကျသော် အန္ဓကသည် ထပ်မံ၍ ဂဒါဖြင့် ထိုးနှက်လေ၏။

Verse 36

जघान रुषितो नागं हत्वा तं पातयद्भुवि । शिवं त्यक्त्वा नागराजः प्रपलाय्यान्यतो गतः

ဒေါသထွက်လျက် သူသည် နဂါးကို ထိုးနှက်၍ သတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။ ရှိဝကို စွန့်ကာ နဂါးဘုရင်သည် ထွက်ပြေး၍ အခြားနေရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 37

मुहूर्त्ताच्चेतनां लब्ध्वा उत्थितः परमेश्वरः । गृहीत्वा परशुं दिव्यं दानवं नैव पश्यति

ခဏအကြာတွင် သတိပြန်ရ၍ ပရမေရှဝရသည် ထ၍ ရပ်လေ၏။ ဒိဗ္ဗ ပရရှုကို ကိုင်ဆောင်သော်လည်း ဒါနဝကို မမြင်တော့ပေ။

Verse 38

कृत्वा तु तामसीं मायां मायाशतविशारदः । तया विमोहिते देवे क्व नु वै दानवो गतः

သို့သော် မာယာအနုပညာ ရာချီ၌ ကျွမ်းကျင်သူသည် မှောင်မိုက်၍ မောဟစေသော တာမသီ မာယာကို ဖန်တီးလေ၏။ ထိုမာယာကြောင့် နတ်ဘုရား မောဟသွားသော် ဒါနဝသည် အမှန်တကယ် ဘယ်သို့ သွားခဲ့သနည်း။

Verse 39

शंभोर्भयमथो प्राप्य किं नु पापः करिष्यति । तमसा छादिता यावद्देवा व्याकुलतां गताः

ရှမ္ဘု (ရှီဝ) ၏ ကြောက်ရွံ့မှုအောက်သို့ ရောက်လာသောအခါ မကောင်းသူသည် ဘာကို မလုပ်နိုင်မည်နည်း။ အမှောင်က ဖုံးလွှမ်းနေသမျှ ကောင်းကင်တော်များသည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ပူပန်ဝေဒနာသို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 40

संभ्रांतमानसानीकास्तदोचुः कार्यगौरवात् । एतस्मिन्नंतरे सूर्यस्तेजोरूपो व्यवस्थितः

ထို့နောက် တာဝန်၏ အလေးချိန်ကြောင့် စိတ်မငြိမ်သက်သော အဖွဲ့အစုတို့သည် ပြောကြ၏။ ထိုအချိန်အတွင်း၌ပင် နေမင်းသည် တေဇောရုပ်အဖြစ် တည်ငြိမ်စွာ ထင်ရှား၍ ရပ်တည်လာ၏။

Verse 41

उत्तस्थौ नररूपेण कुर्वन्वितिमिरा दिशः । नष्टे तमसि हृष्टाङ्गे खद्योते प्रकटे स्थिते

သူသည် လူ့ရုပ်ဖြင့် ထ၍ ရပ်တည်ကာ အရပ်အနှံ့ကို အမှောင်ကင်းစေ၏။ အမှောင်ပျောက်ကွယ်၍ မီးပိုး၏ အလင်း ထင်ရှားလာသောအခါ ကိုယ်အင်္ဂါတို့သည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် တုန်လှုပ်ကြ၏။

Verse 42

देवा मुदमवापुस्ते स्पष्टाननविलोचनाः । उद्दीप्तास्तु सुराः सर्वे गणाः स्कंदपुरोगमाः

ထိုကောင်းကင်တော်များသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းမှုကို ရရှိ၍ မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးတို့ ကြည်လင်တောက်ပလာကြ၏။ စကန္ဒ ဦးဆောင်သော သုရဂဏာ အားလုံးသည် တေဇောဖြင့် တောက်လောင်ကြ၏။

Verse 43

स्तुवंति विविधैस्तोत्रैः नररूपं दिवाकरम् । अनौपम्यं जगद्व्यापि ब्रह्मविष्णुशिवात्परम्

သူတို့သည် လူ့ရုပ်ကို ခံယူသော ဒိဝါကရ (နေမင်း) ကို မျိုးစုံသော စတိုးတရများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏—နှိုင်းမရသောသူ၊ လောကတစ်ဝှမ်းလုံးသို့ ပြန့်နှံ့သောသူ၊ ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ရှီဝတို့ထက်ပင် အမြင့်မြတ်သောသူ။

Verse 44

स्निग्धविद्रुमसच्छायं सिंदूरारुणसप्रभम् । प्रभासंतं तदा दृष्ट्वा पंचांगालिंगितावनिः

ထို့နောက် ပရဘားသကို မြင်မြောက်ရာ၌—ပုလဲခဲ(ကော်ရယ်)ကဲ့သို့ နူးညံ့တောက်ပ၍ စင်ဒူးရနီရောင် ဂုဏ်ရောင်ခြည်ဖြင့် ထွန်းလင်းနေသဖြင့်—မြေကြီးသည် အင်္ဂါငါးပါးဖြင့် အလားတူ အလှည့်အပြောင်းကာ ပွေ့ဖက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 45

पुनः प्रणामप्रवणं प्रणिधानपुरःसरम् । आलोक्य स्निग्धया दृष्ट्या देवदेवं त्रिलोचनः

ထို့နောက် ဒေဝဒေဝကို မြင်မြောက်ရာ၌—ထပ်မံ ပရဏာမပြုရန် ငုံ့ညွတ်ကာ ဘက္တိဖြင့် အာရုံစိုက်မှုကို ရှေ့တန်းတင်ထားသူကို—သုံးမျက်စိရှင် တြိလိုစနသည် နူးညံ့ချစ်ခင်သော မျက်မြင်ဖြင့် ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 46

उवाच स्निग्धगंभीर वाचा देवं शनैर्हरः । पूरयन्निव तेजोभिर्भगवान्भुवनत्रयम्

ထိုအခါ ဟရ (ရှီဝ) သည် နူးညံ့သော်လည်း နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ထိုဒေဝကို မိန့်ကြားလေ၏။ ထိုသို့ မိန့်ရာ၌ ဘဂဝန်သည် မိမိ၏ တေဇောဖြင့် သုံးလောကကို ပြည့်စုံစေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 47

दैत्यमायाभिपन्नानां दर्शनाकुलचेतसाम् । प्राणिनामिदमेवैकमविसंवादि दैवतम्

ဒೈတျတို့၏ မာယာအောက်သို့ ကျရောက်ပြီး မြင်တွေ့သမျှကြောင့် စိတ်နှလုံး ရှုပ်ထွေးဝေဝါးနေသော သတ္တဝါတို့အတွက်—ဤအရာတည်းသာ မလွဲမသွေ မှန်ကန်သော တစ်ပါးတည်းသော ဒေဝတား-အာရုံခံရာ (အကိုးအကား) ဖြစ်၏။

Verse 48

अयमेव च संसारसागरात्सकलादपि । सत्त्वानुत्तारयन्देवः कर्णधाराय ते प्रभुः

ဤပရဘု—သင်၏ သခင်—သည် သံသရာပင်လယ်မှ သတ္တဝါအားလုံးကို ဘက်ပေါင်းစုံမှ ကူးမြောက်စေသော ဒိဗ္ဗ ကဏ္ဏဓာရ (လှေမောင်း/လှေခေါင်းဆောင်) ဖြစ်၏။

Verse 49

यजंतो जंतवो भक्त्या यं देवं विविधाः सदा । निःश्रेयसाय कल्पंते तं नतो भास्करं विभुम्

သတ္တဝါတို့သည် အမြဲတမ်း ဘက္တိဖြင့် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးသို့ ဦးဆောင်ပေးသော ထိုဒေဝကို ပူဇော်ကြ၏။ အာဏာအပြည့်ရှိသော ဘ္ဟာස්ကရ (နေမင်း) ကို ငါ နမസ്കာရပြု၏။

Verse 50

यस्तूदयाद्रिशिखरे मकुटायमानलीलागभस्तिभिरलं कुसुमप्रकाशैः । व्याप्य स्वदीधितिगणैः प्रदिशो दिशश्च देदीप्यते स सविता विभवाय लोके

အရှေ့တောင်တန်း၏ ထိပ်ဖျား၌ နေထွက်ချိန်တွင် မကူဋ်ဆောင်သကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်း၍—ပန်းရောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ကစားလှုပ်ရှားသော ရောင်ခြည်များဖြင့် ပြည့်ဝကာ—မိမိ၏ ရောင်ခြည်အစုအဝေးကို ဖြန့်ကျက်၍ အလယ်အရပ်များနှင့် အရပ်အနှံ့ကို တောက်ပစေသော ထိုစဝိတೃ (နေမင်း) သည် လောက၏ စည်းစိမ်တိုးပွားရေးအတွက် ထွန်းလင်းတော်မူ၏။

Verse 51

ब्रह्मेंद्ररुद्रमरुदच्युतवह्निपाथो नाथ प्रयोगनिपुणैश्च ऋषींद्रसंघैः । श्रेयोर्थिभिः प्रतिदिनं दिवसांगरागैर्दिव्यांगरागपरिलिप्त समस्तदैहैः

အို နာထ! ဘြဟ္မာ၊ အိန္ဒြ၊ ရုဒြ၊ မရုတ်တို့၊ အချျုတ (ဗိဿနု)၊ အဂ္နိနှင့် ရေတို့၏ အရှင်—ထို့ပြင် ယဇ్ఞပူဇာအကျင့်၌ ကျွမ်းကျင်သော မဟာရိရှိအစုအဝေးတို့ကို—အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးကို ရှာဖွေသူများက နေ့စဉ်ပူဇော်ကြပြီး၊ သူတို့၏ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံးကို ဒိဗ္ဗအင်္ဂရာဂနှင့် နေ့စဉ် မွှေးကြိုင်သော စန္ဒန်လိမ်းကပ်ဖြင့် လိမ်းလျက်ရှိကြ၏။

Verse 52

पूज्यं वपुस्तव सदा प्रलये हि वेदैर्गीर्भिर्विचित्रपदमंडलमंडिताभिः । ये त्वां स्तुवंति परसद्मनि सद्महीना नित्यं प्रसारितकरा भुवि ते भवंति

သင်၏ ရုပ်ကာယသည် အမြဲပူဇော်ထိုက်၏။ ပရလယကာလ၌ပင် ဝေဒတို့သည် စကားလုံးနှင့် ချန်ဒ်ပုံစံ အလှတရားအမျိုးမျိုးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော သီချင်းတော်များဖြင့် သင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ အမြင့်ဆုံးသော ဓာမ၌ သင်ကို စတုတိပြုသူတို့သည်—တည်ငြိမ်သော နေရာမရှိသော်လည်း—လောက၌ နမော်နမသဘောဖြင့် လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ အမြဲတမ်း ပေါ်ထွန်းကြ၏။

Verse 53

ये दद्रुकुष्ठपिटिकादिभिरर्दितांगाः शीर्णत्वचः कुनखिनश्च्युतकेशनाशाः । देवेश तेपि तवपादनता भवंति सद्यो द्विरष्टशरदाकृतयो मनुष्याः

ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဒါဒ်၊ ကုဋ္ဌ (အရေပြားရောဂါ)၊ ဖုနာစသည်တို့ကြောင့် နာကျင်ပြီး—အရေပြားပျက်စီး၊ လက်သည်းရောဂါရှိ၊ ဆံပင်ကျွတ်နေသူတို့ကို—အို ဒေဝေရှ (ဒေဝတို့၏ အရှင်)! သူတို့ပင် သင်၏ ခြေတော်၌ ဦးညွှတ်နမော်ပြုသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်ကဲ့သို့ ယုဝတိရုပ်ရည်ရှိသော လူသားများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 54

सामेति सामगगणा हि मखार्थकं त्वामध्वर्यवस्त्वृगिति बह्वृचमुख्यपूगाः । त्वामेवमार्यमिति कार्यविदोधिगंतुं नागाश्च वेति पितरोप्यथ सर्वगंधम्

သာမဂီတသီဆိုသူတို့သည် ယဇ္ဉ၏အဓိပ္ပါယ်တကယ်တမ်းမှာ သင်ပင်ဖြစ်သောကြောင့် သင့်ကို “သာမန်” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ယဇုရဝေဒ၏ အဓွရျု ပုရောဟိတ်များနှင့် ဘဟွရ္စတို့ဦးဆောင်သော ရိဂ္ဝေဒ ရွတ်ဖတ်သူများလည်း မိမိတို့နည်းလမ်းအလိုက် သင့်ကိုပင် ချီးမွမ်းကြသည်။ ကမ္မ၏အဆုံးသတ်ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်သော ပညာရှိတို့သည် သင့်ကိုသာ “အာရျ” ဟု သိမှတ်ကြပြီး၊ နာဂများနှင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များတိုင်အောင်လည်း၊ အရာအားလုံး၏အနှစ်သာရဖြစ်သော အလုံးစုံပျံ့နှံ့သင်းပျံ့တော်မူသော အနံ့တော်၊ သင့်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကြသည်။

Verse 55

मायेति चोपनिषदर्कषडेव देवा मर्त्यास्तथा वयमिवेह उपासतेऽमी । गंधर्वकिन्नरगणाः सहचारणैस्तु रूपं तथा च भगवन्प्रतिपद्यसे त्वम्

ဥပနိသဒ်တို့တွင် ချီးမွမ်းခံရသော တောက်ပသည့် ဒေဝတားခြောက်ပါးတိုင်အောင် ဤနေရာ၌ သင့်ကို “မာယာ” ဟု ခေါ်ကာ ဥပာသနာပြုကြသည်။ မရ္တျလူသားတို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုနည်းတူပင် ဘုရားပူဇော်ကြသည်။ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ကိန္နရ အဖွဲ့များသည် ချာရဏတို့နှင့်အတူ သင့်ကိုလည်း ရိုသေကန်တော့ကြသဖြင့်၊ ဟေ့ ဘဂဝန်၊ သင်သည် ထိုဘုရားပူဇော်မှုနှင့် ကိုက်ညီသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူသည်။

Verse 56

येनार्चयंति सततं भवतोर्च्यमर्चिस्तेर्चिष्प्रतापितदिगंबरवित्तहीनाः । क्षुत्क्षामकंठजठराघटखर्परेण भिक्षामटंति परवेश्मसुतेर्थहीनाः

ထို (ရိုးရိုး) မီးလျှံတစ်စင်းဖြင့်သာ အမြဲတမ်း ဘုရားကို ပူဇော်နေသူတို့သည်၊ ၎င်း၏အပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အဝတ်မဲ့၍ ဆင်းရဲနွမ်းပါးလာကြသည်။ ဆာလောင်မှုကြောင့် လည်ချောင်းနှင့် ဝမ်းဗိုက် ခြောက်သွေ့ပျက်စီးပြီး၊ အိုးတစ်လုံးနှင့် ဆွမ်းခံခွက်တစ်လုံးသာ ကိုင်ကာ အခြားသူတို့အိမ်များတွင် ဆွမ်းတောင်းလှည့်လည်ကြရ၍၊ စစ်မှန်သော တီရ္ထ-အာश्रय (သန့်ရှင်းရာအမီ) မှ ကင်းဝေးနေကြသည်။

Verse 57

उत्फुल्लकोकनदकोशविशालनेत्रमीषद्विलासलुलिताञ्चितपिंगतारम् । कामं प्रशस्ततरसुंदरहाररम्यमुत्तुंगपीवरपयोधरभारखिन्नं

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပွင့်လန်းနေသော အနီရောင် ကြာပန်းမုန့်ကလေးများကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ပင်္ဂလဆံပင်သည် နူးညံ့သည့် ကစားကွက်သဘောလေးဖြင့် အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းသက်ဝင်နေသည်။ အလွန်ချီးမွမ်းဖွယ် လှပသော လည်ဆွဲဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ မြင့်မား၍ ပြည့်ဝသော ရင်သား၏ အလေးကြောင့် အနည်းငယ် ပင်ပန်းသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 58

रंभोपमोरु पृथुपीननितंबबिंबानद्धक्वणन्मणिरणद्रशनाकलापं । बृंदं ललाटतटकोटिपटांतलंबि हेमांचलांचितमुखं कुलपालिकानाम्

ကူလ (မျိုးရိုး) ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော မိန်းမများ၏ အစုအဖွဲ့ ပေါ်ထွန်းလာသည်—ရမ္ဘါကဲ့သို့သော တင်ပါးအထက်ပိုင်း (ပေါင်)၊ ကျယ်ဝန်း၍ ပြည့်ဝသော ဝိုင်းဝိုင်းနောက်တင်; မဏိရတနာကြိုးများ ချည်ထားသော ရဆနာ (ခါးပတ်) သည် ချိုမြိန်စွာ မြည်ဟည်း; နဖူးအစွန်းမှ အဝတ်အဆုံးပိုင်းများ လျှောကျလျက်; မျက်နှာများကိုလည်း ရွှေရောင်အဝတ်ကာ (ဝေယာ) ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

Verse 59

कांतं गृहेषु कलगद्गदभाषितानां झंकारनूपुररवेणविरावितानाम् । तेषां कृशानुकरमिन्दुसमानकांतं यैरर्चितोसि भगवन्भवमोचनस्त्वं

အို ဘဂဝန်၊ သံသရာမှ လွတ်မြောက်စေသော အရှင်တော်။ ချိုမြိန်သော်လည်း တုန်ယင်သံပါသော စကားသံနှင့် ခြေကောက်ကွင်း (နုပုရ) တီးတိန်သံတို့က အိမ်တွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသူတို့သည် အရှင်တော်ကို ပူဇော်ကြ၏။ အရှင်တော်သည် သူတို့အပေါ် လကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မီးကဲ့သို့ တေဇောလင်းလက်စွာ ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 60

ब्रह्मा त्वमेव हरिरस्यनिलोऽनलोसि रुद्रोंऽतकोसि वरुणोऽस्यमराधिपोसि । सोमोसि वायुरसि भूरसि चेश्वरोसि यज्ञोसि वित्तपतिरस्यपराजितोसि

အရှင်တော်တစ်ပါးတည်းသည် ဘြဟ္မာဖြစ်တော်မူ၏၊ ဟရီ (ဗိဿနု) ဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်တော်သည် လေဖြစ်တော်မူ၍ မီးဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်တော်သည် ရုဒ္ဒရဖြစ်တော်မူ၍ အန္တက (သေမင်း) ဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်တော်သည် ဝရုဏဖြစ်တော်မူ၍ ဒေဝတို့၏ အධိပတိဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်တော်သည် ဆိုမဖြစ်တော်မူ၍ ဝါယုဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်တော်သည် မြေဖြစ်တော်မူ၍ အမြင့်ဆုံး အီශ්ဝရလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်တော်သည် ယဇ్ఞဖြစ်တော်မူ၍ ကုဗေရ—ဓနပတိလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်တော်သည် အပရာဇိတ—မအနိုင်ယူနိုင်သော အရှင်တော်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 61

ते सप्तसप्तिसुरवाहरणेन मुक्ता भूमावथेति तरसोरुतरंतरीताः । व्योमैतदंतरहितं परितो हि गत्वा गच्छंति न श्रमदं हिमनागपीमे

ဒေဝတို့၏ ယာဉ်များကို ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်အုပ်စုလိုက် အားကိုး၍ လွတ်မြောက်လာသူတို့သည် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ကာ ဒေသတစ်ခုမှ ဒေသတစ်ခုသို့ ကူးလွန်ကြ၏။ ထို့နောက် အတားအဆီးမရှိသော ကောင်းကင်ကို ပတ်လည်လှည့်လည်ပြီး၊ မပင်ပန်းဘဲ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိမဝန္တာတောင်တန်းများထဲသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 62

ध्यानैकयोगनिरताश्च समाधिभावात्ध्यात्वा पदं तव तुरीयमनंतमूर्ते । मुक्तामयास्तनुभृतो न भियाभियुक्तास्तद्ब्रह्मशाश्वतमचिंत्यमनाद्यनंतं

တရားထိုင်သည့် ဓျာနယောဂ၌ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း စူးစိုက်၍၊ သမာဓိအခြေအနေမှတစ်ဆင့်၊ အို အနန္တမူရတိ အရှင်တော်—သူတို့သည် အရှင်တော်၏ တူရိယ (လောကလွန်) ပဒကို ဓျာနပြုကြ၏။ ဒုက္ခကင်းလွတ်သွားသော ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မထိန်းချုပ်ခံရတော့ဘဲ၊ အမြဲတမ်းတည်မြဲ၍ စိတ်မမှီနိုင်သော၊ အနာဒီ အနန္တသော ဘြဟ္မကို ရောက်ရှိကြ၏။

Verse 63

जन्मादिरोगरहितं परमं पुराणमीशं जरामरणशोकभयातिरिक्तम् । स्थूलानुभावनगणागणितं विशुद्धं वेदांतवादिभिरलं परिमन्यते यत्

ထို အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရာဏသည် အရှင်တော်ကိုယ်တိုင်ဟု ယူဆကာ ဂုဏ်ပြုကြသည်—မွေးဖွားခြင်းစသည့် ရောဂါကင်း၍၊ အိုမင်းခြင်း၊ သေခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ကို ကျော်လွန်သည်။ ထိုသည် သန့်ရှင်း၍ တိုင်းတာမရ; ထင်ရှားသော သင်ခန်းစာများ၏ အစုအဝေးပင် ရေတွက်မနိုင်။ ထို့ကြောင့် ဝေဒാന്തဝါဒီတို့က အလွန်မြင့်မားစွာ ချီးမြှောက်ကြ၏။

Verse 64

त्वामग्निपुंजवपुषं तपसां निवासं याता दिवं सुचिरकालमुपास्यभक्ताः । भानो सुरासुरसमूहशिरोनिघृष्ट पादारविंदयुगलामलचारुमूर्त्ते

အို ဘာနု (နေမင်း) ရေ—မီးတောက်အစုကဲ့သို့သော ကိုယ်တော်၊ တပဿ၏ နေရာတော်။ ဘက္တိဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပူဇော်သူ ဘက္တများသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြ၏။ အို သန့်ရှင်းလှပသော မూర్తတော်—ဒေဝနှင့် အသူရ အစုအဝေးတို့၏ ခေါင်းများက သင်၏ ကြာပန်းခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ဂုဏ်ပြုနမස්ကာရပြုကြ၏။

Verse 65

भूतेशभूतवरदा सकृदव्ययात्मन्व्योमाट्टहाससवितर्भुवनैकदीप । ऋक्साममंत्रयजुषामधिवास नाम सृष्टिस्थितिप्रलयकारणलोकपाल

အို ဘူတေရှ (သတ္တဝါတို့၏ အရှင်) ရေ—ဘူတတို့ကိုတောင် ကောင်းချီးပေးသူ၊ မပျက်မယွင်း အတ္တမန်။ ကောင်းကင်၏ စဝိတೃ၊ အထက်က လှိုင်းထသံရယ်သံက ဂုဏ်တော်ကို ထင်ရှားစေ၍ လောကတစ်လောကလုံး၏ တစ်ခုတည်းသော မီးအိမ်ဖြစ်၏။ ရိဂ်၊ စာမ၊ မန္တရ နှင့် ယဇုစ်တို့၏ နေရာတော်—လောကကို ကာကွယ်သူ၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်ကွယ်ခြင်း (ပရလယ) ၏ အကြောင်းရင်းတော်။

Verse 66

दीनस्य देव कृपणस्य भवेभवे मे मग्नस्य चारुदविचार मनोरथानि । शश्वद्यतीश्वर शशी करकंकघोरोत्पातो जरामरणशोकरुगांतरस्य

အို ဒေဝရေ—ကျွန်ုပ်သည် ဘဝတစ်ဘဝပြီးတစ်ဘဝ ဒုက္ခရောက်၍ အကူအညီမဲ့ကာ သံသရာဘဝထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပါသည်။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်အတွင်း၌ လှပသိမ်မွေ့သော အတွေးအခေါ်နှင့် ဆန္ဒများ ပေါ်ထွန်းလာတတ်ပါသည်။ အို အစဉ်တည်သော ယတီဣရှွရရေ—လမင်းကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ဤအခြေအနေ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အမင်္ဂလာလက္ခဏာများဖြစ်သော အိုမင်းခြင်း၊ သေခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် အတွင်းရောဂါမျိုးစုံကို ကောင်းမြတ်စွာ ဖယ်ရှားပေးပါ။

Verse 67

यः प्रातः सायमिदं मध्याह्ने वा पठेच्च दीप्तांशोः । सालोक्यं याति रवेः प्राप्नोति धर्मार्थकामांश्च

မည်သူမဆို ဤစတုတိကို မနက်၊ ညနေ သို့မဟုတ် မွန်းတည့်အချိန်တွင် တောက်ပသော ရဝိ (နေမင်း) အား ရွတ်ဖတ်ပါက၊ ရဝိ၏ လောက၌ စာလိုက്യ (တူလောကနေထိုင်ခြင်း) ကို ရရှိပြီး၊ ဓမ္မ၊ အර්ထ၊ ကာမ တို့ကိုလည်း ပြည့်စုံစွာ ရရှိသည်။

Verse 68

नित्यं तस्माच्च सूर्याच्च मनसोभिहितं च यत् । नमस्ते देवदेवेश भक्तानामभयंकर

ထို့ကြောင့် စိတ်က အစဉ်အမြဲ ရွတ်ဆိုသည့်အရာနှင့် ထိုနေမင်းကပင် ချီးမွမ်းသည့်အရာတော်—အို ဒေဝတို့၏ ဒေဝဣရှ (Devadeveśa) ရေ၊ သင်အား နမස්ကာရပြုပါ၏။ ဘက္တတို့အား အဘယ (ကြောက်မက်မှုကင်းခြင်း) ပေးတော်မူသော အရှင်။

Verse 69

सुब्रह्मण्य नमस्ते तु सर्वदेवनमस्कृत । तिग्मांशो वै नमस्तुभ्यं जगतश्चक्षुषे नमः

ဒေဝအားလုံးက ဂုဏ်ပြုဝတ်ပြုသော သုဗြဟ္မဏ္ယာဘုရားသို့ နမസ്കာရပါ၏။ တိဂ္မာံရှု နေရောင်တော်၊ ကမ္ဘာ၏ မျက်စိတော်သို့လည်း နမസ്കာရပါ၏။

Verse 70

प्रभाकर नमस्तेस्तु भानो जय जगत्पते । अनेन दनुमुख्येन पीडितोहं जगत्पते

ပရဘာကရ နေဘုရားတော်၊ နမസ്കာရပါ၏။ ဘာနုတော်၊ အောင်မြင်ပါစေ—ကမ္ဘာ၏ အရှင်တော်။ ဒနု၏ မျိုးနွယ်ထဲမှ အဓိကသူဤတစ်ဦးကြောင့် ကျွန်ုပ် ပင်ပန်းနှိပ်စက်ခံရပါ၏၊ ကမ္ဘာ၏ အရှင်တော်။

Verse 71

किं करोमि कथं चैनं घातयामि दिवाकर । सूर्य उवाच । जय शूलेन पापिष्ठं मायाशतविशारदम्

“ကျွန်ုပ် ဘာလုပ်ရမည်နည်း၊ သူ့ကို ဘယ်လို သတ်နိုင်မည်နည်း၊ ဒိဝါကရ နေရောင်တော်?” ဟုမေးရာ၊ စူရျဘုရားက “မဟာလှည့်ကွက်ရာပေါင်းများစွာတွင် ကျွမ်းကျင်သော အလွန်ပုပ်သိုးသူကို သုံးခွတံ (တ্ৰိရှူလ) ဖြင့် အနိုင်ယူလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 72

जयं प्राप्नुहि देवेश हत्वा शूलेन चांधकम् । गृह्य शूलं ततो दूरमाक्षिप्य हर तेजसा

ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်၊ သုံးခွတံဖြင့် အန္ဓကကို သတ်၍ အောင်ပွဲရယူတော်မူပါ။ ထို့နောက် သုံးခွတံကို ကိုင်ယူ၍၊ ဟရ ဘုရား၊ မိမိ၏ တေဇောဓာတ်ဖြင့် အဝေးသို့ ပစ်လွှတ်တော်မူပါ။

Verse 73

ततोन्धकस्त्रिशूलेनाताडयत्पापकर्मकृत् । तस्मिन्युद्धे तथा रुद्रो ह्यन्धकेनाभिपीडितः

ထို့နောက် ပုပ်သိုးသော ကံကို ပြုသူ အန္ဓကသည် သုံးခွတံ၏ ထိုးနှက်မှုကို ခံရ၏။ ထိုစစ်ပွဲတွင် ရုဒြဘုရားတော်ပင် အန္ဓကကြောင့် အလွန်ဖိစီးနှိပ်စက်ခံရ၏။

Verse 74

मुमोच बाणमुत्युग्रं नाम्ना पाशुपतं हि यत् । पिनाकमानम्य दोर्भ्यां पिनाकी शंकरः स्वयम्

ထိုအခါ ပိဏာကကိုင်ရှင် သင်္ကရကိုယ်တော်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိဏာကဓနုကို ငုံ့ကာ «ပါရှုပတ» ဟုခေါ်သော အလွန်ကြမ်းတမ်းသည့် မြားကို လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 75

रुद्रबाणविनिर्भेदाद्रुधिरादन्धकस्य तु । अंधकाश्च समुत्पन्नाश्शतशोथ सहस्रशः

ရုဒြ၏ မြားများက ထိုးဖောက်သဖြင့် အန္ဓက၏ သွေးယိုစီးရာမှ အန္ဓကတို့ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာကြ၍ ရာရာနှင့် ထောင်ထောင်အထိ ဖြစ်လာ၏။

Verse 76

तेषां विदार्यमाणानां रुधिरादपरे पुनः । बभूवुरंधका घोरा यैर्व्याप्तमखिलं जगत्

သူတို့ကို ခွဲဖျက်နေစဉ်တောင် သူတို့၏ သွေးမှ ထပ်မံကြောက်မက်ဖွယ် အန္ဓကများ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံးကို ပြန့်နှံ့ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

Verse 77

तं तु मायाविनं दृष्ट्वा देवदेवस्तदांधकम् । पानार्थमंधकस्यास्रं ससृजे मातृकास्तदा

မాయာတတ်သော အန္ဓကကို မြင်တော်မူသော် ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်သည် ထိုအခါ—အန္ဓက၏ သွေးကို သောက်စေရန်—မాతೃကာ မိခင်နတ်မများကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 78

माहेश्वरीं तथा ब्राह्मीं शौरीं वा बाडवीं तथा । सौपर्णीमथ वायव्यां शंखिनीं तैत्तिरीं तथा

ထို့ပြင် မာဟေရှဝရီ၊ ဘြာဟ္မီ၊ ရှော်ရီ၊ ဘာဍဝီတို့နှင့်တကွ၊ ဆော်ပဏီ၊ ဝါယဗျာ၊ ရှင်ခိနီ၊ တೈတ္တိရီတို့လည်း ရှိကြ၏။

Verse 79

सौरीं सौम्यां शिवदूतीं चामुंडामथ वारुणीं । वाराहीं नारसिंहीं च वैष्णवीं च विभावरीं

(သူတို့သည် ပူဇော်၍ ခေါ်ယူကြသည်) ဆော်ရီ၊ ဆော်မျာ၊ ရှိဝဒူတီ နှင့် ချာမုဏ္ဍာ; ထို့နောက် ဝါရုဏီ; ဝါရာဟီ နှင့် နာရသിംဟီ; ထို့ပြင် ဝိုင်ෂ္ဏဝီ နှင့် ဝိဘာဝရီ။

Verse 80

शतानंदां भगानंदां पिच्छिलां भगमालिनीं । बालामतिबलां रक्तां सुरभीं मुखमंडिताम्

“(သူတို့သည် ချီးမွမ်းသံတော်ဆင့် ရွတ်ဆိုကြသည်) ရှတအာနန္ဒာ၊ ဘဂအာနန္ဒာ၊ ပိစ္ဆိလာ နှင့် ဘဂမာလိနီ; ထို့ပြင် ဘာလာ၊ အတိဘာလာ၊ ရက္တာ၊ စုရဘီ နှင့် မုခမဏ္ဍိတာ။”

Verse 81

मातृनंदां सुनंदां च बिडानीं शकुनीं तथा । रेवतीं च महापुण्यां तथैव शिखिपट्टिकां

မာတೃနန္ဒာ၊ စုနန္ဒာ၊ ထို့ပြင် ဘိဍာနီ နှင့် ရှကုနီ; ရေဝတီလည်း—ပုဏ္ဏမြတ်ကြီးမားသူ—နှင့် ထိုနည်းတူ ရှိခိပတ္တိကာ။

Verse 82

शूलेन च ततो दैत्यं बिभेद त्रिपुरांतकः । निर्गतं रुधिरं तस्मात्पपुस्ता मातरस्तदा

ထို့နောက် တြိပုရာန္တက သည် သုံးခွသံလှံဖြင့် ဒေဝတကို ထိုးဖောက်ခွဲထုတ်လေ၏။ ထိုမှ သွေးသည် စီးထွက်လာပြီး ထိုခဏ၌ မာတೃဒေဝီတို့က သွေးကို သောက်လေ၏။

Verse 83

नीरक्तो हि तदा दैत्यश्शुष्कतां प्राप भूपते । शूले प्रोतस्तदा दैत्यो दिव्यवर्षसहस्रकम्

အို မင်းကြီး၊ ထိုအခါ ဒေဝတသည် သွေးကုန်ခမ်း၍ အလွန်ခြောက်သွေ့သွားလေ၏။ သုံးခွသံလှံပေါ်တွင် ထိုးကပ်လျက် ထိုဒေဝတသည် ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ထိုသို့ပင် တည်နေခဲ့သည်။

Verse 84

महाबलेन रुद्रेण विधृतोपि मृतो नहि । स्तुतस्तेन तदा शंभुर्भक्त्या दैत्येन सुव्रत

အလွန်အင်အားကြီးသော ရုဒြာက ဖမ်းဆီးထားသော်လည်း သူသည် မသေခဲ့။ ထိုအခါ ဒေဝ် (အဆုရ) သည် ဘက္တိဖြင့် သမ္ဘူကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏၊ အကျင့်ကောင်းသူရေ။

Verse 85

नमोस्तु शंभो भवनाशहेतो नमोस्तु ते देव वरप्रसीद । त्वं भू जलाग्नीरनभोर्कसोमयज्वाष्टमूर्तिर्भवभावनोलम्

လောကဘဝ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူသော သမ္ဘူဘုရားအား နမಸ್ಕာရ။ အို ဒေဝ၊ နမಸ್ಕာရ—ကရုဏာပြု၍ ဝရ (ကောင်းချီး) ပေးတော်မူပါ။ သင်သည် မြေ၊ ရေ၊ မီး၊ လေ၊ နေ၊ လ၊ နှင့် ယဇ္ဉပြုသူ (ယဇမာန) ဖြစ်တော်မူ၍ အရှ်ဋမూర్తိ အရှင်၊ သတ္တဝါတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ထိန်းသိမ်းတော်မူ၏။

Verse 86

त्वां वै बाणो बहुवाद्येन तोष्य प्राप्तश्चैश्यं स्वे पुरे तत्स्वरक्ष्यम् । रक्षोधीशो बाहुभिस्तोल्यशैलं युष्मत्क्रांतक्लिष्टरूपो ह्यनौषीत्

ဗာဏသည် တူရိယာအမျိုးမျိုးဖြင့် သင့်ကို ပျော်ရွှင်စေပြီး၊ မိမိမြို့၌ အာဏာပိုင်မှုနှင့် မိမိနယ်မြေကာကွယ်မှုကို ရရှိ하였다။ သို့သော် ရက္ခသတို့၏ အရှင်သည် လက်မောင်းနှစ်ဖက်ဖြင့် တောင်ကို မြှောက်ကာ၊ သင်၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကလိပ်ကလျားဖြစ်သော်လည်း ခံနိုင်ရည်ရှိနေ하였다။

Verse 87

प्राप्तोप्यैश्यं सर्वरक्षोगणानां पुत्रं चापि प्रोर्जितं शक्रबंधम् । भवभयहर हर परम उदार मम सुखकरण निखिल सुरसार

ရက္ခသအဖွဲ့အစည်းအားလုံးအပေါ် အာဏာရရှိပြီးနောက်တောင်၊ အင်ဒြာ၏ ဆွေမျိုးဟု ကျော်ကြားသော သားကို မွေးဖွားပြီးနောက်တောင်—အို ဟရ၊ ဘဝကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားတော်မူသော အလွန်ရက်ရောသူ၊ ကျွန်ုပ်အတွက် သုခ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူပါ၊ ဒေဝတို့၏ အနှစ်သာရတော်မူသောအရှင်။

Verse 88

जितमरुदभिमतवितरणपार तव पदकमलमिहारणसार । तवेश पादपंकजं करोति यो नरो हृदि सदेशतस्य वांछितं ददासि भक्तिभावितः

အို အရှင်၊ သင်၏ ကြာပန်းတော်ခြေသည် ဒေဝတို့တောင် ဆန္ဒပြုသော အလှူအတန်းများကို ကျော်လွန်၍ ကူးမြောက်စေသော အနှစ်သာရဖြစ်၏။ သင်၏ ပဒပင်ကဇ (ကြာပန်းတော်ခြေ) ကို နှလုံးသား၌ ထားရှိသူအား ဘက္တိဖြင့် လှုံ့ဆော်သော သင်သည် လိုအင်ဆန္ဒရှိသော ဝရကို ချက်ချင်း ပေးတော်မူ၏။

Verse 89

मुनीश्वराः पुरा हरं भवंतमेवमादरात्प्रपूज्य लिंगरूपिणं समापिता मनोरथान् । भवोद्भवैकरूपिणं प्रपंचपंचकाकृतिं विचिंत्यवृक्षकोटरस्थ एष जीवजीवनं

ရှေးကာလ၌ မဟာမုနိတို့သည် အလွန်လေးစားသဒ္ဓါဖြင့် ဟရ (ရှီဝ) ကို လင်္ဂရုပ်အဖြစ် ပူဇော်ကြသဖြင့် မိမိတို့၏ ဆန္ဒကောင်းများ ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ထိုအရှင်ကို ‘ဖြစ်ပေါ်ခြင်း၏ မူလနှင့် အရင်းအမြစ်’ တစ်ရုပ်တည်း၊ လောက၏ ပဉ္စဝိဓ ပရပဉ္စ၏ မূર્તိဟု သမాధိပြု၍ စဉ်းစားကာ “သံသရာသစ်ပင်၏ အခေါင်းအတွင်း နေထိုင်သူသည် သတ္တဝါတို့၏ အသက်ပင်ဖြစ်သည်” ဟု သိမြင်ကြ၏။

Verse 90

भवेद्भवाङ्घ्रिचिंतनाप्तसर्वकामईश्वर त्वदीय किंकरान्विते पदे पदे समागतः । मूढोहं नाभिजानामि त्वां स्तोतुं भक्तवत्सल

အို အီရှ္ဝရဘုရား၊ သင်၏ ခြေတော်ကို သမాధိပြုစဉ်းစားလျှင် ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံနိုင်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ကိုယ်ပိုင်အမှုထမ်းများနှင့်အတူ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သင့်ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်မိုက်မဲပါ၏—ဘက္တတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူဘုရား၊ သင့်ကို မည်သို့ စတုတ္ထုမည်ကို မသိပါ။

Verse 91

सदीश्वरेण मनसाप्यनुकंप्यो रणं गतः । इति स्तुतो महेशस्तु भक्त्या दैत्येन सादरं

သူသည် ဘုရား၏ စိတ်အတွင်းတောင် ကရုဏာကို လှုံ့ဆော်နိုင်သူဖြစ်သော်လည်း စစ်မြေသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။ ထိုသို့ ဘက္တိဖြင့် စတုတ္ထုခံရသော မဟေရှ (ရှီဝ) ကို ဒೈတျက လေးစားစွာ ချီးမွမ်း하였다။

Verse 92

गणेशतां ददौ तस्मै नाम भृंगीरिटीति च । एष ते महिमा भूप हरस्य भवहारिणः

သူ့အား ဂဏေရှအဖြစ် အဆင့်အတန်းကို ပေးအပ်ပြီး ‘ဘೃင်္ဂီရိဋိ’ ဟူသော နာမတော်ကိုလည်း ချီးမြှင့်하였다။ အို မင်းကြီး၊ ဤသည်မှာ လောကဘဝ၏ ချည်နှောင်မှုကို ဖယ်ရှားပေးသော ဟရ (ရှီဝ) ၏ မဟိမာပင် ဖြစ်သည်။

Verse 93

कथितो विघ्नविघ्नाख्यस्तत्पराणां सुखावहः । भीष्म उवाच । मनुष्यस्यापि देवत्वं सुखं राज्यं धनं यशः

ဤသို့ ‘အတားအဆီးတို့၏ အတားအဆီး’ ဟု ခေါ်ဝေါ်သောသူကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို အလုံးစုံအပ်နှံသူတို့အတွက် သုခကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသူဖြစ်သည်။ ဘီရှ္မက ဆိုသည်—လူသားတစ်ဦးအတွက်ပင် နတ်သဘော၊ သုခ၊ အာဏာရ၊ ဥစ္စာနှင့် ယశ (ဂုဏ်သတင်း) ကို ရနိုင်သည်။

Verse 94

जयं भोग्यं तथारोग्यमायुर्विद्यां श्रियं सुतं । बंधुवर्ग शिवं सर्वं ब्रूहि मे विप्रसत्तम

အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်သူ၊ အောင်မြင်ခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခံစားမှုနှင့် ရောဂါကင်းကျန်းမာခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်း၊ ဗိဒ္ယာ၊ သီရိစည်းစိမ်နှင့် သားကိုလည်းကောင်း၊ ဆွေမျိုးအပေါင်းနှင့် မင်္ဂလာကောင်းမှုအားလုံးကိုလည်းကောင်း—ကျွန်ုပ်အား ရှင်းပြပါ။

Verse 95

पुलस्त्य उवाच । एभिर्गुणैर्युतः श्रीमान्सदैवब्राह्मणो भुवि । त्रैलोक्ये तु सदा मेध्यो विप्रदेवो युगेयुगे

ပုလஸ္တျက ဆိုသည်—ဤဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံသူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ဂုဏ်ရည်ထွန်းလင်းသော ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်၏။ သုံးလောကတစ်လျှောက်လုံး၌လည်း အစဉ်သန့်ရှင်း၍ ထိုက်တန်သူ—ယုဂတိုင်း ယုဂတိုင်း ရှိ ရှင်ပညာရှင်တို့အကြား ဒေဝတော်တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 96

पूजयित्वा द्विजान्देवाः स्वर्गं भुंजंति चाक्षयं । धरामवंति राजानो लोकावित्तं सुखं शिवं

ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုလျှင် ဒေဝတော်များသည် မပျက်မယွင်းသော ဆွರ್ಗသုခကို ခံစားကြ၏။ ရာဇာများသည် မြေကြီးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကာ လောကီစည်းစိမ်၊ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် သီဝမင်္ဂလာကို ရရှိကြ၏။

Verse 97

लोके विप्र समो नास्ति देवानामपि दैवतं । स च धर्ममयः साक्षाद्भुवि मुक्तिप्रदो भृशं

အို ဗြာဟ္မဏ၊ လောက၌ သူနှင့်တူသူ မရှိ။ သူသည် ဒေဝတော်များအတွက်ပင် ဒေဝတော်တစ်ပါးဖြစ်၏။ သူသည် သက်သေတည်သော ဓမ္မ၏ရုပ်သဘောတရားဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အလွန်အင်အားဖြင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 98

लोकानां स गुरुः पूज्यस्तीर्थभूतोऽनघो जनः । सर्वदेवालयः सत्वो निर्मितो ब्रह्मणा पुरा

လောကအပေါင်းတို့အတွက် သူသည် ဂုရုဖြစ်၍ ပူဇော်ထိုက်သူ—အပြစ်ကင်းသော လူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် အသက်ရှင်သော တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) ဖြစ်လာသူ။ ထိုသန့်ရှင်းသော သတ္တဝါသည် ဒေဝတော်အားလုံး၏ အာလယ (နတ်ကွန်း) ဖြစ်ပြီး ရှေးကာလ၌ ဘြဟ္မာက ဖန်ဆင်းတော်မူခဲ့သည်။

Verse 99

इममर्थं पुरा पृष्टो नारदेन पितामहः । कस्मिंस्तु पूजिते ब्रह्मन्प्रसादी माधवो भवेत्

ရှေးကာလ၌ နာရဒသည် ပိတာမဟ ဘြဟ္မာအား ဤအကြောင်းကို မေးလျှောက်ခဲ့သည်—“အို ဘြာဟ္မဏ! မည်သူကို သို့မဟုတ် မည်အရာကို ပူဇော်လျှင် မာဓဝ (ဗိဿနု) ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါသနည်း?”

Verse 100

ब्रह्मोवाच । यस्य विप्राः प्रसीदंति तस्य विष्णुः प्रसीदति । तस्माद्ब्राह्मण शुश्रूषुः परं ब्रह्माधिगच्छति

ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—ဗြာဟ္မဏ (ဝိပရ) များ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သောသူကို ဗိဿနုလည်း ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏများကို အလေးအနက်ဖြင့် စေဝာပြုသူသည် အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 101

विष्णुर्ब्राह्मणदेहेषु सदा वसति नान्यथा । तस्माद्ब्राह्मणपूजायां विष्णुस्तुष्यति तत्क्षणात्

ဗိဿနုသည် ဗြာဟ္မဏတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများအတွင်း၌ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေသည်၊ အခြားနည်းမရှိ။ ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏများကို ပူဇော်သော် ထိုခဏချင်း ဗိဿနု တုଷ္ဍိဖြစ်တော်မူသည်။

Verse 102

विप्रान्यः पूजयेन्नित्यं दानमानार्चनादिभिः । कृतं क्रतुशतं तेन विध्युक्तं प्रियदक्षिणम्

ဝိပရ (ဗြာဟ္မဏ) များကို နေ့စဉ် ဒါန၊ ဂုဏ်ပြုလေးစားမှု၊ အာရ္ချနာ (ပူဇော်မှု) စသည်တို့ဖြင့် ချီးမြှောက်ရမည်။ ထိုသို့ပြုသူသည် ဗိဓိအတိုင်း နှစ်သက်ဖွယ် ဒက္ခိဏာနှင့်တကွ ယဇ်တစ်ရာ ပြုလုပ်သကဲ့သို့ အကျိုးရသည်ဟု ဆို၏။

Verse 103

ब्राह्मणस्य मुखं क्षेत्रमनूषरमकण्टकम् । वापयेत्सर्वबीजानि सा कृषिस्सार्वकालिकी

ဗြာဟ္မဏ၏ ပါးစပ်သည် လယ်ကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့—မခြောက်သွေ့ မမြှားခက်။ ထိုနေရာ၌ မျိုးစေ့အားလုံးကို ပျိုးကြဲလော့; ဤသည်မှာ အချိန်မရွေး အကျိုးပွားသော စိုက်ပျိုးရေးဖြစ်သည်။

Verse 104

अभिगम्य तु यद्दत्तं यच्च दानं मनोरमं । विद्यते सागरस्यांतो दानस्यांतो न विद्यते

ထိုက်တန်သူထံ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်၍ ပေးသော ဒါနနှင့် စိတ်ပျော်ရွှင်စေသော ကုသိုလ်ဒါနတို့—သမုဒ္ဒရာမှာ အဆုံးရှိသော်လည်း ဒါန၏ ပုဏ္ဏာမူ အဆုံးမရှိ။

Verse 105

मनसापि न हिंसंति भूदेवमाततायिनं । मनोनुकूलतां यांति देवैरपि च दुर्लभां

သူတို့သည် ဗြာဟ္မဏကို ရန်ပြုသော အကြမ်းဖက်သူကိုတောင် စိတ်ထဲတွင်ပင် မထိခိုက်စေကြ; နတ်တို့အကြားတွင်ပင် ရှားပါးသော အတွင်းစိတ်ညီညွတ်မှုကို ရရှိကြသည်။

Verse 106

गृहे यस्यागतो विद्वान्नैराश्यं नोपगच्छति । सर्वपापक्षयस्तस्य चाक्षयं स्वर्गमश्नुते

အိမ်သို့ ပညာရှိတစ်ဦး ရောက်လာသော်လည်း စိတ်ပျက်အားလျော့မှု မကျရောက်သူ၏ အပြစ်အားလုံး ပျက်စီးပြီး မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရရှိသည်။

Verse 107

काले देशे च पात्रे च विप्रे यच्चार्पयेद्वसु । तद्धनं चाक्षयं विद्धि जन्मजन्मनि तिष्ठति

အချိန်မှန်၊ နေရာမှန်၊ ထိုက်တန်သော ပုဂ္ဂိုလ်ထံ ဗြာဟ္မဏအား အပ်နှံသော ဥစ္စာမည်သည့်အရာမဆို—ထိုဥစ္စာကို မပျက်မယွင်းဟု သိမှတ်ပါ; မွေးဖွားမှုတိုင်းတွင် ဆက်လက်တည်ရှိသည်။

Verse 108

न च दारिद्यतामेति नातुरो न च कातरः । मनोनुकूलां प्रमदामर्चयित्वा द्विजान्लभेत्

သူသည် ဆင်းရဲမှုသို့ မကျရောက်၊ နာမကျန်း၊ စိတ်မတုန်လှုပ်; စိတ်နှင့်ကိုက်ညီသော ချစ်သူမိန်းမကို ဂုဏ်ပြုကာ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့၏ ကူညီထောက်ပံ့မှုကို ရရှိသည်။

Verse 109

कृत्वा साहसकर्माणि दद्याद्विप्राय पर्वसु । तद्दानं सुगुणं प्रोक्तमभयं लाभ एव च

ရဲရင့်ခက်ခဲသော ကုသိုလ်ကမ္မများကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ သန့်ရှင်းသော ပွဲတော်နေ့များတွင် ဗြာဟ္မဏအား ဒါနပြုသင့်သည်။ ထိုဒါနသည် ကုသိုလ်အလွန်မြင့်၍ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစေကာ အကျိုးလည်း ပေးတတ်သည်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 110

विप्रपादतलोद्घृष्टि क्षती भवति यः करः । स करः श्रीकरो नाम अन्यः कर्मकरः करः

ဗြာဟ္မဏ၏ ခြေဖဝါးနှင့် ပွတ်တိုက်၍ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသော လက်ကို “သြရီကရ” ဟု ခေါ်ကြပြီး မင်္ဂလာလက်ဟု ဆိုသည်။ အခြားလက်များသည် အလုပ်လုပ်သည့် လက်သာ ဖြစ်သည်။

Verse 111

विप्रपादरजः पूताः पूतास्तज्जलबिन्दुभिः । विपद्भिश्च सदा पापैर्मुक्ता यांति त्रिविष्टपम्

ဗြာဟ္မဏ၏ ခြေမှုန်ဖြင့် သန့်စင်ကာ၊ ထိုသူနှင့် ဆက်နွယ်သော ရေစက်များဖြင့်လည်း ပိုမိုသန့်စင်သဖြင့်၊ သူတို့သည် အပြစ်နှင့် အန္တရာယ်တို့မှ အစဉ်လွတ်မြောက်ကာ တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 112

विप्रपादरजः पूताः शुचयो गृह चत्वराः । पुण्यक्षेत्रसमास्ते स्युः प्रशस्ता यज्ञकर्मसु

ဗြာဟ္မဏ၏ ခြေမှုန်ဖြင့် သန့်စင်ထားသော အိမ်ဝင်းအလယ်ပြင်တို့သည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လာသည်။ ထိုနေရာများကို ပုဏ္ဏယကေတ္တရ (ပုဏ္ဏယမြေ) နှင့်တူဟု သတ်မှတ်ကာ ယဇ္ဉကမ္မများအတွက် ချီးမွမ်းထိုက်သော နေရာဟု ဆိုသည်။

Verse 113

आदौ ब्रह्ममुखाद्विप्रः समुद्भूतः पुरानघः । वेदास्तत्रैव संजाताः सृष्टिसंस्थिति हेतवः

အစဦးကာလ၌၊ အဟောင်းအမြတ်နှင့် အပြစ်ကင်းသော ဗြာဟ္မဏာရေ၊ (အာဒိသတ္တဝါ) သည် ဗြဟ္မာ၏ ပါးစပ်မှ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ဝေဒများ မွေးဖွားလာကာ စကြဝဠာ၏ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် တည်တံ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 114

तस्माद्विप्रमुखे वेदाश्चार्पिताः पुरुषेण हि । पूजार्थं सर्वलोकानां सर्वयज्ञार्थतो ध्रुवम्

ထို့ကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှသည် ဗြဟ္မဏတို့အနက် အထူးအမြတ်ဆုံးသူထံသို့ ဝေဒများကို အပ်နှံတော်မူ၏။ ၎င်းသည် လောကအားလုံး၏ ပူဇော်မှုအတွက် သေချာသောနည်းလမ်းဖြစ်၍ ယဇ္ဈပူဇာအပေါင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 115

पितृयज्ञे विवाहे च वह्निकार्येषु शांतिषु । प्रशस्ता ब्राह्मणा नित्यं सर्व स्वस्त्ययनेषु च

ပိတೃယဇ္ဈ၊ မင်္ဂလာအခမ်းအနား၊ မီးပူဇော်ရေးကိစ္စများနှင့် ငြိမ်းချမ်းစေသော ရှာန်တိကမ္မများတွင်လည်းကောင်း၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာအတွက် ဆောင်ရွက်သမျှ ကိစ္စအားလုံးတွင်လည်းကောင်း ဗြဟ္မဏတို့သည် အမြဲတမ်း အထူးမင်္ဂလာရှိသူများဟု ချီးမွမ်းခံရသည်။

Verse 116

देवा भुंजंति हव्यानि बलिप्रेतादयोऽसुराः । पितरश्चैव कव्यानि विप्रस्यैव मुखाद्र्धुवम्

ဒေဝတို့သည် ဟဗျ (havya) ကို သုံးဆောင်ကြ၏။ ဘလိ၊ ပြေတ စသည့် အဆုရတို့သည် မိမိတို့အတွက် ခွဲဝေထားသော ပူဇော်ပစ္စည်းကို ရယူကြ၏။ ပိတೃတို့သည် ကဗျ (kavya) ကို သုံးဆောင်ကြ၏—ဤအရာအားလုံးသည် သံသယမရှိဘဲ ဗြဟ္မဏ၏ ပါးစပ်မှတဆင့် ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 117

देवेभ्यश्च पितृभ्यश्च यो दद्याद्यज्ञकर्मसु । दानं होमं बलिं चैव विना विप्रेण निष्फलम्

ယဇ္ဈကမ္မများတွင် ဒေဝနှင့် ပိတೃတို့ထံသို့ ပေးအပ်သော ဒါန၊ ဟိုးမ (homa) နှင့် ဘလိတို့သည် ဗြဟ္မဏမပါဘဲ ဆောင်ရွက်လျှင် အကျိုးမရှိဘဲ ပျက်သွားသည်။

Verse 118

भुंजंति चासुरास्तत्र प्रेता दैत्याश्च राक्षसाः । तस्माद्ब्राह्मणमाहूय तेषु कर्माणि कारयेत्

ထိုနေရာတွင် အဆုရ၊ ပြေတ၊ ဒೈတျနှင့် ရာက္ခသတို့လည်း သုံးဆောင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဗြဟ္မဏကို ဖိတ်ခေါ်၍ ထိုကိစ္စနှင့်ဆိုင်သော သတ်မှတ်ထားသည့် ကမ္မများကို ဆောင်ရွက်စေသင့်သည်။

Verse 119

काले देशे च पात्रे च लक्षकोटिगुणं भवेत् । श्रद्धया च द्विजं दृष्ट्वा प्रकुर्यादभिवादनम्

သင့်တော်သောအချိန်၊ သင့်တော်သောနေရာနှင့် သင့်တော်သောလက်ခံသူထံ၌ ဒါန သို့မဟုတ် ကုသိုလ်ကို ပြုလုပ်လျှင် အကျိုးဖလသည် သိန်းသောင်းကောဋိအထိ များစွာတိုးပွား၏။ ထို့ပြင် သဒ္ဓါဖြင့် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ကိုတွေ့လျှင် ရိုသေနမസ്കာရ ပြုရမည်။

Verse 120

दीर्घायुस्तस्य वाक्येन चिरंजीवी भवेन्नरः । अनभिवादनाद्विप्र द्वेषादश्रद्धयापि च

သူ၏အာသီရဝါဒစကားကြောင့် လူသည် အသက်ရှည်လာ၍ အလွန်ရှည်လျားသောအသက်ကိုပင် ရရှိနိုင်၏။ သို့သော် အို ဗြာဟ္မဏ၊ ရိုသေမင်္ဂလာပြု၍ အဘိဝါဒ မပြုခြင်း၊ မုန်းတီးခြင်းနှင့် သဒ္ဓါမရှိခြင်းတို့ကြောင့်လည်း ထိုအကျိုးသည် ပျက်စီးသွားနိုင်၏။

Verse 121

आयुः क्षीणं भवेत्पुंसां भूतिनाशश्च दुर्गतिः । आयुर्वृद्धिर्यशोवृद्धिर्वृद्धिर्विद्या धनस्य च

လူတို့၏အသက်တာသည် လျော့နည်းလာ၍ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပျက်စီးကာ ဒုဂ္ဂတိ မကောင်းမှုများ လိုက်လာ၏။ ထို့ပြင် (ရိုသေသဒ္ဓါဖြင့်) အသက်တိုးပွား၍ ဂုဏ်သတင်းတိုးပွားကာ ပညာနှင့် ဥစ္စာဓနလည်း တိုးပွား၏။

Verse 122

पूजयित्वा द्विजान्श्रेष्ठो भवेन्नास्त्यत्र संशयः । न विप्रपादोदककर्दमानि न वेदशास्त्रप्रतिघोषितानि

ဒွိဇတို့ကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုလျှင် လူသည် အမှန်တကယ် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်လာ၏—ဤတွင် သံသယမရှိ။ သို့သော် ဗြာဟ္မဏ၏ ခြေသုတ်ရေမှ ရွံ့ကပ်ကိုသာ အားထားခြင်းဖြင့်မဟုတ်၊ ဝေဒနှင့် သာස්တရတို့ကို အသံကြီးဖြင့်သာ ကြွေးကြော်ဖတ်ရွတ်ခြင်းဖြင့်လည်း စစ်မှန်သောအထူးမြတ်မှု မရနိုင်။

Verse 123

स्वाहा स्वधा स्वस्तिविवर्जितानि श्मशानतुल्यानि गृहाणि तानि । नारद उवाच । कश्च पूज्यतमो विप्रो ह्यपूज्यो वाथ को भवेत्

“စွဝါဟာ”, “စွဝဓာ”, “စွဝစတိ” ဟူသော မင်္ဂလာဝါကျများ မရှိသော အိမ်များသည် သ္မသာန် (မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာ) နှင့်တူ၏။ နာရဒက မေးလေသည်– “အဘယ်ဗြာဟ္မဏသည် အလွန်ပူဇော်ထိုက်သူနည်း၊ ထို့ပြင် အဘယ်သူသည် မပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်သနည်း?”

Verse 124

विप्रस्य लक्षणं ब्रूहि याथातथ्यं गुरोरपि । ब्रह्मोवाच । पूज्यः श्रोत्रियको नित्यं सदाचारसमन्वितः

“ဗိပၸ (ဗြာဟ္မဏ) ၏ လက္ခဏာများကို အမှန်အတိုင်း ပြောကြားပါ၊ ဂုရု၏ လက္ခဏာလည်း ထည့်၍ ပြောပါ။” ဘြဟ္မာမဟာဘုရားက မိန့်တော်မူသည်– “ဝေဒကို သိမြင်သော ရှရောတရိယ၊ အမြဲတမ်း ပူဇော်ထိုက်သူ၊ စဒာစာရ (ကောင်းမွန်သော အကျင့်) ဖြင့် ပြည့်စုံသူ …”

Verse 125

सद्वृत्तः कलुषैर्मुक्तस्तीर्थभूतो जनोऽनघः । नारद उवाच । जातः कः श्रोत्रियस्तात सत्कुले वाप्यसत्कुले

ကောင်းမွန်သော အကျင့်ရှိ၍ အညစ်အကြေးကင်းစင်သူသည် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) ကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး အပြစ်ကင်းသူ ဖြစ်၏။ နာရဒမဟာရိသီက မေးလေသည်– “ချစ်သား၊ ရှရောတရိယဟူသည် မည်သူနည်း—ကောင်းသော မျိုးရိုး၌ မွေးသူလား၊ မကောင်းသော မျိုးရိုး၌ မွေးသူလည်း ဖြစ်နိုင်သလား?”

Verse 126

सदसत्कर्मकर्ता वा कः पूज्यो भुवि बाडवः । ब्रह्मोवाच । सत्श्रोत्रियकुले जातो ह्यक्रियो नैव पूजितः

“ဟေ ဘာဍဝ၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သူကို ပူဇော်ထိုက်သနည်း—ကောင်းကင်မကောင်းကင် အလုပ်များကို လုပ်သူလား?” ဘြဟ္မာမဟာဘုရား မိန့်တော်မူသည်– “ရှရောတရိယ မျိုးရိုးကောင်း၌ မွေးလာသော်လည်း တာဝန်ကမ္မ မဆောင်ရွက်သူ (အကရိယ) သည် ပူဇော်မထိုက်။”

Verse 127

असत्क्षेत्रकुले पूज्यो व्यास वैभांडकौ यथा । क्षत्रियाणां कुले जातो विश्वामित्रोस्ति मत्समः

မသင့်လျော်သော နေရာ သို့မဟုတ် မျိုးရိုး၌ပင် ပူဇော်ထိုက်သူ ပေါ်ထွန်းနိုင်သည်—ဗျာသနှင့် ဝိုင်ဘဏ္ဍက ကဲ့သို့။ ထို့ပြင် က္ଷတ္တရိယ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသော်လည်း ဝိශ්ဝာမိတ္တရသည် ငါနှင့် တန်းတူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 128

वेश्यापुत्रो वसिष्ठश्च अन्ये सिद्धा द्विजादयः । तस्मात्सच्छोत्रियादीनां शृणु पुत्रक लक्षणम्

ဝသိဋ္ဌသည် ဂဏိကာ (အပျော်အပါးမိန်းမ) ၏ သားဖြစ်၏၊ ထိုနည်းတူ စိဒ္ဓ (အောင်မြင်သူ) များ—ဒွိဇတို့အစ—လည်း ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချစ်သား၊ စစ်မှန်သော သစ္စာရှရောတရိယတို့နှင့် အခြားသူတို့၏ လက္ခဏာကို နားထောင်လော့။

Verse 129

धरायां तीर्थभूतानां सर्वपापहराय च । जन्मना ब्राह्मणो ज्ञेयः संस्कारैर्द्विज उच्यते

ဤမြေပေါ်တွင် သူတို့သည် တီရ္ထသန့်ရှင်းရာကဲ့သို့ ဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လူကို မွေးဖွားခြင်းအားဖြင့် ဘြာဟ္မဏဟု သိရပြီး၊ သံစ్కာရ (သန့်စင်ပွဲတော်) များကြောင့် ‘ဒွိဇ’ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 130

विद्यया याति विप्रत्वं त्रिभिः श्रोत्रियलक्षणम् । विद्यापूतो मंत्रपूतो वेदपूतस्तथैव च

ဝိဒ္ယာ (သန့်ရှင်းသောပညာ) ကြောင့် ဝိပရဖြစ်ခြင်းကို ရရှိသည်။ ရှရောတရိယ၏ လက္ခဏာ သုံးပါးမှာ—ပညာဖြင့် သန့်စင်ခြင်း၊ မန္တရဖြင့် သန့်စင်ခြင်း၊ နှင့် ဝေဒဖြင့်လည်း သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 131

तीर्थस्नानादिभिर्मेध्यो विप्रः पूज्यतमः स्मृतः । नारायणे सदा भक्तः शुद्धांतःकरणस्तथा

တီရ္ထရေချိုးခြင်းနှင့် ထိုကဲ့သို့သော အကျင့်များကြောင့် ဝိပရသည် သန့်စင်လာပြီး အလွန်အမင်း ပူဇော်ထိုက်သူဟု မှတ်ယူကြသည်။ အထူးသဖြင့် နာရာယဏအား အမြဲဘက္တိရှိ၍ အတွင်းစိတ်သန့်ရှင်းသူ ဖြစ်လျှင် ထိုသို့ပင်။

Verse 132

जितेंद्रियो जितक्रोधस्समः सर्वजनेषु च । गुरुदेवातिथेर्भक्तः पित्रोः शुश्रूषणे रतः

အင်ဒြိယများကို အနိုင်ယူပြီး ဒေါသကို အနိုင်ယူကာ လူအားလုံးအပေါ် တန်းတူစိတ်ထားသူ၊ ဂုရု၊ ဒေဝနှင့် ဧည့်သည်တို့အား ဘက္တိရှိသူ၊ မိဘတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရာတွင် အမြဲတမ်း ရတနာသူ ဖြစ်သည်။

Verse 133

परदारे मनो यस्य कदाचिन्नैव मोदते । पुराणकथको नित्यं धर्माख्यानस्य संततिः

အခြားသူ၏ ဇနီးအပေါ် မည်သည့်အခါမျှ စိတ်မပျော်မရွှင်မဖြစ်သူ—ထိုသူသည် ပုရာဏများကို အမှန်တကယ် ဟောပြောသူဖြစ်၍ ဓမ္မကထာကို မပြတ်မလပ် ထိန်းသိမ်းကာ ဆက်လက်လွှဲပြောင်းပေးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 134

अस्यैव दर्शनान्नित्यमश्वमेधादिजं फलम् । संलापे गतिमेत्यस्य भागीरथ्या प्लवस्य च

ဤသန့်ရှင်းသောနေရာ/အရာကို မျက်မြင်တော်မူရုံဖြင့်ပင် အရှွမေဓ စသည့် မဟာယဇ္ဉများမှ ဖြစ်ပေါ်သော ကုသိုလ်ဖလကို နిత్యရရှိ၏။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ စကားပြောဆိုခြင်းဖြင့်လည်း ဘာဂီရသီ (ဂင်္ဂါ) နှင့် ပ္လဝနှင့် ဆက်နွယ်သော မင်္ဂလာဂတိကို ရောက်ရှိ၏။

Verse 135

व्रतैश्च विविधैः पूतो नित्यस्नानद्विजार्चनैः । मित्रामित्रे दयालुः स्यात्समः सर्वजनेषु च

အမျိုးမျိုးသော ဝရတ (သီလကတိ) များ၊ နေ့စဉ်ရေချိုးခြင်းနှင့် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းတို့ဖြင့် သန့်စင်ပြီးနောက် မိတ်ဆွေ၊ ရန်သူ နှစ်ဖက်စလုံးအပေါ် ကရုဏာရှိကာ လူအပေါင်းတို့အပေါ် စိတ်ညီမျှတည်စေသင့်၏။

Verse 136

परस्वं न हरेद्यस्तु तृणमप्यटवीगतम् । कामक्रोधादिनिर्मुक्त इंद्रियैरजितः पुमान्

အခြားသူ၏ပစ္စည်းကို မယူသူ—တောထဲတွင်တွေ့သော မြက်တစ်စည်းတောင် မယူသူ—ကာမ၊ က్రోဓ စသည့်အရာများမှ လွတ်ကင်းပြီး အာရုံဝတ္ထုများက အင်္ဒြိယများကို မအနိုင်ယူနိုင်သော ပုရుషသည် အမှန်တကယ် ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 137

परदारान्न गृह्णाति मनसापि गृहागतान् । नारद उवाच । गायत्र्या लक्षणं किं वा प्रत्येकाक्षरजं गुणम्

သူသည် အခြားသူ၏ ဇနီးကို—မိမိအိမ်သို့ ရောက်လာသော်လည်း—စိတ်ထဲ၌ပင် မပိုင်ဆိုင်လို မယူဆောင်။ နာရဒက မေးလေသည်– “ထိုသို့ဆိုလျှင် ဂါယတ္ရီ၏ လက္ခဏာသည် အဘယ်နည်း၊ သို့မဟုတ် အက္ခရာတစ်လုံးချင်းစီမှ ပေါ်ထွန်းသော ဂုဏ်သတ္တိသည် အဘယ်နည်း?”

Verse 138

कुक्षिचरणगोत्राणां तस्या ब्रूहि सुनिश्चयम् । ब्रह्मोवाच । छंदो गायत्री गायत्र्याः सविता देवता ध्रुवम्

သူမ၏ ကုက္ခိ (ဝမ်း), ခြေ (ပဒ) နှင့် ဂိုတြ (မျိုးရိုး) အမျိုးအစားကို သေချာတိတိ ပြောပြပါ။ ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– “သူမ၏ ချန္ဒ (မီတာ) သည် ဂါယတ္ရီ ဖြစ်၏; ဂါယတ္ရီ၏ ဒေဝတာမှာ မသံသယဖြင့် စဝိတೃ ဖြစ်၏။”

Verse 139

शुक्लवर्णात्वग्निमुखा विश्वामित्र ऋषिस्तथा । ब्रह्मणश्शिरआरूढा शिखा विष्णु हृदि स्थिता

အဖြူရောင်သဏ္ဌာန်ရှိ၍ မီးမျက်နှာတော်ကဲ့သို့ ထင်ရှားသည်၊ ဤမంత్ర၏ ရှိတော်သည် ဝိශ්ဝာမိတ္တရ ဥဿီ ဖြစ်၏။ ဤ ရှိခါမီးတောက်သည် ဘြဟ္မာ၏ ဦးခေါင်းပေါ်၌ တင်မြှောက်ကာ ဝိෂ္ဏု၏ နှလုံးတော်၌ တည်ရှိ၏။

Verse 140

उपनयने नियोगः स्यात्सांख्यायन सगोत्रजा । त्रैलोक्यचरणा ज्ञेया पृथिवीकुक्षि संस्थिता

ဥပနယန အခါ၌ စည်းကမ်းအတိုင်း တာဝန်ချမှတ်ရမည်၊ ဟေ စာಂಖ್ಯာယန၊ တူညီသော ဂိုတရရှိသူနှင့် ဖြစ်ရမည်။ သူမကို “လောကသုံးပါး၏ ခြေထောက်အထောက်” ဟု သိရပြီး မြေကြီး၏ ဗိုက်အတွင်း၌ တည်ရှိသည်။

Verse 141

चतुर्विंशतिस्थाने च पादादौ मस्तकांतके । चतुर्विंशत्यक्षरं न्यस्य ब्रह्मलोकं स विंदति

ခြေမှ စ၍ ဦးခေါင်းအဆုံးတိုင်အောင် နေရာ ၂၄ ခု၌ အက္ခရာ ၂၄ လုံးကို န്യാസထားလျှင်၊ ထိုသူသည် ဘြဟ္မလောကကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 142

प्रत्यर्णदेवतां ज्ञात्वा विष्णुसायुज्यमाप्नुयात् । अपरं च प्रवक्ष्यामि गायत्र्या लक्षणं ध्रुवं

အက္ခရာတစ်လုံးချင်းစီကို အုပ်စိုးသော ဒေဝတာကို သိမြင်လျှင် ဝိෂ္ဏု-သာယုဇျ (ဝိෂ္ဏုနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရနိုင်သည်။ ယခု ဂါယတ္ရီ၏ သေချာသော လက္ခဏာများကို ထပ်မံ ဟောကြားမည်။

Verse 143

सप्तपंच तथा ब्रह्म यजुरष्टादशाक्षरम् । ज्वलनादिहकारांतं जले स्थित्वा शतं जपेत्

ရေထဲ၌ ရပ်နေကာ “jvalana” ဖြင့်အစပြု၍ “ha-kāra” ဖြင့်အဆုံးသတ်သော အက္ခရာ ၁၈ လုံးပါ ယဇုရ-မန္တရကို အကြိမ် ၁၀၀ ဂျပ်ရမည်။ ထို့ပြင် “saptapañca” နှင့် ဘြဟ္မာ-မန္တရကိုလည်း ဂျပ်ရမည်။

Verse 144

उपपातककोट्या तु तथातिपातकैरपि । ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुक्ता यांति ममालयं

အသေးစားအပြစ်များ မရေတွက်နိုင်သကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များနှင့်ပင်—ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း (ဗြဟ္မဟတ္တျာ) စသည့် ပာပများမှ လွတ်မြောက်သူတို့သည် ငါ၏ သာမသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 145

ओंअग्नेर्वाक्पुंसि यजुर्वेदेन जुष्टात्सोमं पिब स्वाहा । विष्णुमंत्रं महामंत्रं तथा माहेश्वरस्य च

“အိုṁ။ အဂ္နိဘုရား—ဝါဏီနှင့် အသက်ဓာတ်အင်အားအတွက်—ယဇုရဝေဒဖြင့် သန့်စင်ထား၍ ဆိုမရည်ကို သောက်ပါ; စွာဟာ။ ထို့အတူ ဗိෂ္ဏုမန်တရ၊ မဟာမန်တရ နှင့် မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) မန်တရကိုလည်း အသုံးပြုရမည်။”

Verse 146

देवीसूर्यगणेशानां तथा क्रतुभुजां सुत । यस्य कस्य कुले जातो गुणवानेव तैर्गुणैः

ယဇ္ဉာ၏ ဖလကို ခံစားသူတို့၏ သားရေ၊ မည်သည့် မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသူမဆို၊ ဒေဝီ၊ နေဘုရား (စူရျ) နှင့် ဂဏေရှ၏ ထိုဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် အမှန်တကယ် ဂုဏ်ရှိသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 147

साक्षाद्ब्रह्ममयो विप्रः पूजनीयः प्रयत्नतः । दानं दद्याच्च विधिवत्सदा पर्वणि पर्वणि

ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ) သည် တိုက်ရိုက် ဘြဟ္မန်၏ သဘောတရားဖြစ်၏; ထို့ကြောင့် ကြိုးစား၍ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်။ ထို့ပြင် ပရဝန် အခမ်းအနားနေ့တိုင်း၌ နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ အမြဲ ဒါန ပေးရမည်။

Verse 148

अक्षयं लभते दाता जन्मकोटिशतान्प्रति । स्वाध्यायनिरतो विप्रो यः पठेत्पाठयेत्परान्

ဒါနပေးသူသည် မွေးဖွားခြင်း ရာကုဋိများတိုင်အောင် မလျော့မနည်းသော (အက္ခယ) အကျိုးကို ရရှိ၏။ စွာဓျာယ၌ မနားမနေ အာရုံစိုက်သော ဗြာဟ္မဏသည်—ကိုယ်တိုင် ရွတ်ဖတ်သော်လည်းကောင်း၊ အခြားသူတို့ကို ရွတ်ဖတ်စေသော်လည်းကောင်း—ထိုပုဏ္ဏကိုလည်း ရရှိ၏။

Verse 149

धर्मं च श्रावयेल्लोके सदाचारं श्रुतिं स्मृतिं । पुराणसंहितां नूनं तथैव धर्मसंहितां

လောက၌ ဓမ္မကို ကြားသိစေရာ—သဒ္ဒာစာရ (ကောင်းမွန်သောကျင့်ဝတ်)၊ ရှရုတိ (ဝေဒ) နှင့် စမရိတိကိုလည်းကောင်း၊ ထို့အပြင် ပုရာဏသံဟိတာများနှင့် ဓမ္မသံဟိတာ (ဓမ္မရှာස්တရ) များကိုလည်းကောင်း အမှန်တကယ် ဖတ်ကြားစေသင့်သည်။

Verse 150

श्रावयित्वा तु लोकेषु श्रावयित्वा द्विजातिषु । उर्व्यां विष्णुसमः सोपि पूजनीयो नरैः सुरैः

သို့ရာတွင် လူအများအကြား၌လည်း ဖတ်ကြားစေပြီး၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များအကြား၌လည်း ဖတ်ကြားစေသော်၊ ထိုသူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဗိဿဏုနှင့်တူညီလာကာ လူနှင့် နတ်တို့က ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 151

यद्बलं चाक्षयं तस्य तीर्थभूतानघस्य च । समानमर्चनं कृत्वा नरो यात्यच्युतालयं

တူညီသောနည်းဖြင့် အာရ္ချနာ (ပူဇော်ခြင်း) ပြုလျှင် လူသည် အချျုတ (ဗိဿဏု) ၏ အာလယကို ရောက်ရှိသည်။ ထိုပူဇော်မှု၏ ပုဏ္ဏယအင်အားသည် မပျက်မယွင်း အကျိုးတည်မြဲပြီး၊ အသက်ရှင်သော တီရ္ထဖြစ်လာသည့် အပြစ်ကင်းသူ၏ အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။

Verse 152

कदाचित्क्रियते पापं विप्रः पापैर्न लिप्यते । चांडालस्य गृहे निष्ठौ भास्करज्वलनौ यथा

ဗြာဟ္မဏသည် တခါတရံ အပြစ်ပြုမိသော်လည်း အပြစ်တို့က မလိပ်မကပ်နိုင်။ ချန်ဒာလ၏ အိမ်၌ ရှိနေသော်လည်း နေမင်းနှင့် မီးသည် မညစ်ညမ်းသကဲ့သို့ပင်။

Verse 153

याजनाध्यापनाद्यौनात्तथैवासत्प्रतिग्रहात् । विप्राणां न भवेद्दोषो ज्वलनार्कसमा द्विजाः

ယဇ္ဉပွဲများကို ဦးဆောင်ကျင်းပခြင်း၊ ဝေဒသင်ကြားခြင်း၊ လိင်ဆက်ဆံခြင်း၊ ထို့အပြင် မသင့်လျော်သော လက်ခံလှူဒါန်းမှုကို လက်ခံခြင်းတို့ကြောင့်ပင် ဗြာဟ္မဏတို့၌ အပြစ်မဖြစ်။ ဟေ ဒွိဇတို့၊ သူတို့သည် မီးနှင့် နေမင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 154

तान्प्रतिग्रहजान्दोषान्प्राणायाम व्यवस्थिताः । नाशयंतीह पापानि वायुर्मेघमिवांबरे

ပရာဏာယာမ စည်းကမ်း၌ တည်ကြည်နေသူတို့သည် လက်ခံလှူဒါန်းမှုမှ ပေါ်လာသော အပြစ်အနာအဆာတို့ကို ယခုပင် ဖျက်ဆီးကြ၏; ကောင်းကင်၌ လေက မိုးတိမ်ကို မောင်းထုတ်သကဲ့သို့ အပြစ်များကို ပယ်ရှားကြ၏။

Verse 155

गायत्रीं यो जपेन्नित्यं प्राणायामसमन्वितां । प्रत्यक्षरामरैर्युक्तां स्वाङ्गे विन्यस्य तामपि

နေ့စဉ် ပရာဏာယာမနှင့်အတူ ဂါယတ္ရီကို ရွတ်ဆိုသူသည် နျာသဖြင့် မိမိ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်၌ ထားအပ်ကာ၊ ထင်ရှားသော “ရာမ” အက္ခရာများနှင့်လည်း ပေါင်းစည်းထား၏။

Verse 156

सर्वपापाद्विनिर्मुक्तो जन्मकोटिकृतादपि । ब्रह्मणः पदवीं प्राप्य स गच्छेत्प्रकृतेः परम्

အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ပြီး—ကုဋိကုဋိ မွေးဖွားမှုများအတွင်း စုဆောင်းခဲ့သည့်အပြစ်များပင်—သူသည် ဘြဟ္မာ၏ အဆင့်ကို ရရှိကာ ထို့နောက် ပရကృతి (ရုပ်ဝတ္ထုသဘာဝ) ကို ကျော်လွန်သွား၏။

Verse 157

प्राणायामयुतां तस्माद्गायत्रीं जप नारद । नारद उवाच । प्राणायामाः कथं ब्रह्मन्प्रत्येकाक्षरदेवताः

ထို့ကြောင့် အို နာရဒ၊ ပရာဏာယာမနှင့် ယှဉ်တွဲသော ဂါယတ္ရီကို ဂျပ်ပါ။ နာရဒက ဆိုသည်—“အို ဘြဟ္မန်၊ ပရာဏာယာမကို မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်နည်း၊ အက္ခရာတစ်လုံးချင်းစီ၏ အဓိဋ္ဌာတရီ ဒေဝတာများမှာ မည်သူနည်း?”

Verse 158

तेषां न्यासं तथांगेषु वद तात यथाक्रमम् । ब्रह्मोवाच । गुददेशेत्वपानस्याद्धृदि प्राणोस्ति देहिनः

“ချစ်သား၊ ထို (အသက်ရှူလေဓာတ်များ) ကို ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်၌ အစဉ်လိုက် နျာသပြုနည်းကို ပြောပြပါ။” ဘြဟ္မာက မိန့်သည်—“ဂုဒဒေသ၌ အပာန ရှိ၏; ကိုယ်ရှိသူ၏ နှလုံး၌ ပရာဏ တည်ရှိ၏။”

Verse 159

तस्माद्गुदं समाकुंच्य प्राणेन सह योजयेत् । पूरकेण तदा पुत्र कृत्वा कुंभकमुत्तमं

ထို့ကြောင့် အနောက်ပေါက်ကို ချုံ့ကာ ပရာဏ (အသက်ရှုစွမ်း) နှင့် ပေါင်းစည်းစေ။ ထို့နောက် သားရေ၊ ပူရက (အသက်ရှုဝင်) ပြု၍ အထူးမြတ်သော ကုမ္ဘက (အသက်ရှုတား) ကို ဆောင်ရွက်လေ။

Verse 160

प्राणायामत्रयं कृत्वा गायत्रीं संजपेदिद्वजः । अनेनैव जपेद्यस्तु महापातकसंचयः

ပရာဏာယာမ သုံးမျိုးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဂါယတရီ မန္တရကို စည်းကမ်းတကျ ဂျပ်ရွတ်လေ။ ဤနည်းအတိုင်း ဂျပ်ရွတ်ပါက မဟာအပြစ်များ စုပုံနေသူတောင် သန့်စင်လာသည်။

Verse 161

सकृदुच्चारितेनैव क्षयं यात्युपपातकं । प्रतिवर्णस्वरं ज्ञात्वा विन्यस्येद्यः कलेवरे

တစ်ကြိမ်သာ အသံထွက်ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့်ပင် အပြစ်အသေးများ ပျက်ကွယ်သွားသည်။ အက္ခရာတစ်လုံးချင်းစီ၏ အသံနှင့် သရသံကို သိပြီး ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း နျာသ (nyāsa) ကို စနစ်တကျ တင်ထားသူသည် ထိုသန့်စင်အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 162

स जनो ब्रह्मतामेति फलं वक्तुं न शक्नुमः । प्रत्यक्षरस्य यद्दैवं शृणु पुत्र वदाम्यहं

ထိုသူသည် ဘြဟ္မန်၏ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသည်။ ထိုအကျိုးကို ကျွန်ုပ်တို့ အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်။ သို့သော် သားရေ၊ နားထောင်လော့—ထင်ရှားသော အက္ခရာ၏ ဒေဝီယ အာနုဘော်ကို ငါပြောမည်။

Verse 163

यज्जप्त्वा च पुनर्मातुस्तनं न पिबति द्विजः । आग्नेयं प्रथमं ज्ञेयं वायव्यं तु द्वितीयकम्

ဤကို ဂျပ်ရွတ်ပြီးနောက် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် မိခင်၏ နို့ကို ထပ်မံ မသောက်တော့။ ပထမပုံစံကို ‘အာဂ္နေယ’ (မီးဓာတ်) ဟု သိရမည်၊ ဒုတိယကို ‘ဝါယဝျ’ (လေဓာတ်) ဟု သိရမည်။

Verse 164

तृतीयं सूर्यदैवत्यं चतुर्थं वैयतं तथा । पंचमं यमदैवत्यं वारुणं षष्ठमुच्यते

တတိယအပိုင်းကို နေဒေဝ (Sūrya) က အုပ်စိုးသည်။ စတုတ္ထအပိုင်းသည်လည်း ကောင်းကင်/လေဒေဝ၏ အပိုင်းဟု ဆိုကြသည်။ ပဉ္စမအပိုင်းကို ယမဒေဝ အုပ်စိုးပြီး ဆဋ္ဌမအပိုင်းကို ဝရုဏဒေဝ၏ အပိုင်းဟု ခေါ်ဆိုသည်။

Verse 165

सप्तमं बार्हस्पत्यं तु पार्जन्यं चाष्टमं विदुः । ऐन्द्रं च नवमं ज्ञेयं गांधर्वं दशमं तथा

သတ္တမအပိုင်းကို ဘာर्हஸပတျ (Bārhaspatya) ဟု သိကြပြီး ဘృဟஸပတိဒေဝ၏ အပိုင်းဖြစ်သည်။ အဋ္ဌမအပိုင်းကို ပါර්ဇနျ (Pārjanya) ဟု ဆိုကာ ပර්ဇနျဒေဝ၏ အပိုင်းဟု သိကြသည်။ နဝမအပိုင်းကို အိုင်န္ဒြ (Aindra) ဟု အင်ဒြဒေဝ၏ အပိုင်းဟု နားလည်ရမည်။ ဒသမအပိုင်းကိုလည်း ဂန္ဓರ್ವ (Gāndharva) ဟု ဂန္ဓರ್ವတို့၏ အပိုင်းဟု ဆိုသည်။

Verse 166

पौष्णमेकादशं विद्धि मैत्रं द्वादशकं स्मृतं । त्वाष्ट्रं त्रयोदशं ज्ञेयं वासवं तु चतुर्दशं

တစ်ဆယ့်တစ်မြောက်ကို ပေါုෂ္ဏ (Pauṣṇa) ဟု သိမှတ်ပါ။ တစ်ဆယ့်နှစ်မြောက်ကို မૈတြ (Maitra) ဟု မှတ်မိကြသည်။ တစ်ဆယ့်သုံးမြောက်ကို တွာෂ္ဋြ (Tvāṣṭra) ဟု သိရမည်။ တစ်ဆယ့်လေးမြောက်ကိုလည်း အမှန်တကယ် ဝာသဝ (Vāsava) ဟု ဆိုသည်။

Verse 167

मारुतं पंचदशकं सौम्यं षोडशकं स्मृतं । आंगिरसं सप्तदशं वैश्वदेवमतः परं

တစ်ဆယ့်ငါးမြောက်အုပ်စုကို မာရုတ (Māruta) ဟု မှတ်မိကြသည်။ တစ်ဆယ့်ခြောက်မြောက်ကို စောမျ (Saumya) ဟု သိကြသည်။ တစ်ဆယ့်ခုနစ်မြောက်မှာ အာင်္ဂိရသ (Āṅgirasa) ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင် ဝိုင်ශ්ဝဒေဝ (Vaiśvadeva) လာသည်။

Verse 168

आश्विनं चैकोनविंशं प्राजापत्यं तु विंशकं । सर्वदेवमयं ज्ञेयमेकविंशकमक्षरं

အာශ්ဝိန (Āśvina) ဟု ခေါ်သော မန္တရ/အတိုင်းအတာသည် အက္ခရာ ၁၉ လုံးဖြစ်သည်။ ပရာဇာပတျ (Prajāpatya) သည် ၂၀ လုံးဖြစ်သည်။ သို့သော် ၂၁ အက္ခရာပါသော ပုံစံကို စರ್ವဒေဝမယ (sarvadevamaya) — ဒေဝတားအားလုံး ပါဝင်တည်ရှိသည့်အဖြစ် နားလည်ရမည်။

Verse 169

रौद्रं द्वाविंशकं ज्ञेयं ब्राह्मं ज्ञेयमतः परं । वैष्णवं तु चतुर्विंशमेता अक्षरदेवताः

နှစ်ဆယ့်နှစ်မြောက် အစုကို ရုဒ္ရ၏ဟု သိမှတ်ရမည်; ထို့နောက်တစ်စုသည် ဗြဟ္မာ၏ဟု သိရမည်; နှစ်ဆယ့်လေးမြောက်သည် ဝိုင်ෂ္ဏဝ ဖြစ်သည်။ ဤတို့သည် အက္ခရာ(စာလုံး)တို့၏ အဓိပတိ ဒေဝတာများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 170

जपकाले तु संचिंत्य तासु सायुज्यतां व्रजेत् । ज्ञात्वा तु देवतास्तस्य वाङ्मयं विदितं भवेत्

ဇပကာလ၌ ထိုဒေဝတာတို့ကို စိတ်၌ဆင်ခြင်သတိပြု၍ ဓ్యာနပြုလျှင် သူတို့နှင့် စာယုဇ္ယ—ပေါင်းစည်းခြင်းကို ရောက်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် ထိုမန္တရ၏ အဓိပတိဒေဝတာကို သိလျှင် ၎င်း၏ သဒ္ဒာ(ဝါဏီ)မယ သန့်ရှင်းသော ရုပ်သဘောကို အမှန်တကယ် နားလည်လာမည်။

Verse 171

सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मणः पदवीं व्रजेत् । गायत्रीं विन्यसेत्पूर्वं शरीरे चात्मनो बुधः

အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းပြီးနောက် သူသည် ဗြဟ္မာ၏ အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်သည်။ ပထမဦးစွာ ပညာရှိသည် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အတ္တမန်အတွင်း ဂါယတြီကို ဗိညာသ—တည်စေခြင်း ပြုရမည်။

Verse 172

चतुर्विंशति स्थानेषु आपादमस्तकेषु च । तत्कारं विन्यसेद्योगी पदांगुष्ठे विचक्षणः

ခြေမှ စ၍ ခေါင်းထိပ်အထိရှိသော နေရာ ၂၄ ခုတွင် ယောဂီသည် ထိုအက္ခရာကို ဗိညာသဖြင့် တင်ထားရမည်။ ဉာဏ်ရှိသော ယောဂီသည် အထူးသဖြင့် ခြေမကြီး (ပဒাঙ্গုဋ္ဌ) တွင် ထိုကို တည်စေရာ၏။

Verse 173

सकारं गुल्फदेशे तु विकारं जंघयोर्न्यसेत् । तुकारं जानुमध्ये च वकारं चोरुदेशतः

‘စ’ အက္ခရာကို ခြေခလယ် (ဂုလ္ဖ) နေရာ၌ တင်ထား၍ ‘ဝိ’ အက္ခရာကို ခြေထောက်အောက်ပိုင်း (ဇင်္ဃာ) နှစ်ဖက်၌ ဗိညာသပြုရမည်။ ‘တု’ အက္ခရာကို ဒူးအလယ်၌၊ ‘ဝ’ အက္ခရာကို ပေါင်ဒေသ၌ တည်စေရာ၏။

Verse 174

रेकारं गुह्यदेशे तु णिकारं वृषणे न्यसेत् । यंकारं कटिदेशे तु भकारं नाभिमण्डले

လျှို့ဝှက်သော အင်္ဂါဒေသ၌ ‘ra’ သဒ္ဒါကို နေရာချ၍၊ အဏ္ဍများပေါ်၌ ‘ṇa’ ကို န്യാസတင်ပါ။ ခါးဒေသ၌ ‘ya’ ကို ထားပြီး၊ နာဘိဝိုင်း၌ ‘bha’ ကို တည်စေပါ။

Verse 175

गोकारं जठरे न्यस्य देकारं स्तनयोर्न्यसेत् । वकारं हृदये न्यस्य स्यकारं करदेशतः

ဝမ်းဗိုက်၌ ‘go’ သဒ္ဒါကို နေရာချပြီး၊ ရင်သားနှစ်ဖက်ပေါ်၌ ‘de’ ကို နေရာချပါ။ နှလုံး၌ ‘va’ ကို တင်၍၊ လက်ဒေသ၌ ‘sya’ ကို န્યાસတင်ပါ။

Verse 176

धीकारं वदने न्यस्य मकारं तालुके न्यसेत् । हिकारं नासिकाग्रे च धिकारं चक्षुषोर्न्यसेत्

ပါးစပ်၌ ‘dhī’ သဒ္ဒါကို န્યાસတင်၍၊ ပါးစပ်အမိုးပေါ်၌ ‘ma’ ကို တင်ပါ။ နှာခေါင်းအဖျား၌ ‘hi’ ကို ထားပြီး၊ မျက်စိနှစ်ဖက်ပေါ်၌ ‘dhi’ ကို နေရာချပါ။

Verse 177

योकारं तु भ्रुवोर्मध्ये योकारं च ललाटके । नःकारं तु मुखे पूर्वे प्रकारं दक्षिणे मुखे

မျက်ခုံးနှစ်ဖက်အလယ်၌ ‘yo’ ကို နေရာချ၍၊ နဖူးပေါ်၌လည်း ‘yo’ ကို တင်ပါ။ မျက်နှာ၏ အရှေ့ဘက်၌ ‘naḥ’ ကို၊ တောင်ဘက်၌ ‘pra’ ကို န്യാസတင်ပါ။

Verse 178

चोकारं पश्चिमे न्यस्य दकारं चोत्तरे न्यसेत् । यात्कारं मूर्ध्नि विन्यस्य सर्वव्यापी व्यवस्थितः

အနောက်ဘက်၌ ‘co’ ကို နေရာချ၍၊ မြောက်ဘက်၌ ‘da’ ကို တင်ပါ။ ထို့နောက် ဦးခေါင်းထိပ်၌ ‘yāt’ ကို တည်စေပြီး၊ နေရာအနှံ့ စိမ့်ဝင်တည်ရှိသော သဗ္ဗဝ്യാപီ ဘုရားကို အခိုင်အမာ သမาธိဖြင့် ဉာဏ်တော်မူပါ။

Verse 179

एतान्विन्यस्य धर्मात्मा ब्रह्मविष्णुशिवात्मकः । महायोगी महाज्ञानी परं निर्वाणकं व्रजेत्

ဤနျာသများကို မှန်ကန်စွာ တင်သွင်းပြီးနောက်၊ ဓမ္မစိတ်ရှိသူ—ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ရှိဝ တို့၏ သဘောသဘာဝကို ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သောသူ—သည် မဟာယောဂီ၊ မဟာဉာဏီ ဖြစ်လာကာ အမြင့်ဆုံး နိဗ္ဗာန်အခြေအနေသို့ ရောက်၏။

Verse 180

संध्याकाले पुनर्न्यासं शृणु त्वं तद्यथार्थतः । ओंभूरिति हृदये न्यस्य ओंभुवश्शिरसि न्यसेत्

သန္ဓျာအချိန်၌ ပုနရ-နျာသကို အမှန်တကယ်အတိုင်း နားထောင်လော့။ “Oṃ bhūḥ” ကို နှလုံး၌ တင်ပြီး “Oṃ bhuvaḥ” ကို ခေါင်းပေါ်၌ တင်ရမည်။

Verse 181

ओंस्वः शिखायै तत्सवितुर्वरेण्यमिति कलेवरे । ओंभर्गो देवस्य धीमहीति नेत्रयोः

“Oṃ svaḥ” ကို ရှိခါ (ဆံထုံးသန့်) ပေါ်၌ တင်၍၊ “tat savitur vareṇyam” ကို ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်၌ တင်ကာ၊ “Oṃ bhargo devasya dhīmahi” ကို မျက်စိနှစ်ဖက်ပေါ်၌ နျာသတင်ရမည်။

Verse 182

ओंधियो यो नः प्रचोदयादिति करयोर्न्यसेत् । ओंआपो ज्योती रसोमृतं ब्रह्म भूर्भुवःस्वरोम् । इत्युदकस्पर्शमात्रेण पापात्पूतो व्रजेद्धरिं

“dhiyo yo naḥ pracodayāt” ဟု ရွတ်ဆို၍ မန္တရကို လက်နှစ်ဖက်ပေါ်၌ နျာသတင်ရမည်။ ထို့နောက် “Oṃ āpo jyotī raso’mṛtaṃ brahma bhūr-bhuvaḥ-svar-om” ဟု ဆိုကာ ရေကို ထိရုံသာဖြင့် အပြစ်မှ သန့်စင်၍ ဟရီ (ဗိဿဏု) ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။

Verse 183

ओंभूः ओंभुवः ओंस्वः ओंमहः ओंजनः ओंतपः ओंसत्यम् । ओंतत्सवितुर्वरेण्यं भर्गो देवस्य धीमहि धियो यो नः प्रचोदयात् । ओंआपो ज्योती रसोमृतं ब्रह्म भूर्भुवःस्वरोम् । इति सव्याहृति सप्रणवां द्वादश ओंकारां संध्याकाले कुंभकेन वारत्रयं जप्त्वा । सूर्योपस्थाने सावित्रीं चतुर्विंशत्यक्षरां जप्त्वा । महाविद्याधिको भवति ब्रह्मत्वं लभते

“Oṃ: bhūḥ, bhuvaḥ, svaḥ; Oṃ: mahaḥ, janaḥ, tapaḥ, satyam. Oṃ: tat savitur vareṇyaṃ, bhargo devasya dhīmahi, dhiyo yo naḥ pracodayāt. Oṃ: āpo jyotī raso’mṛtaṃ brahma bhūr-bhuvaḥ-svar-om.” ထိုသို့ ပရဏဝ (Oṃ) နှင့် တွဲသော ဗျာဟෘတိများပါဝင်သည့် ‘Oṃ’ ဆယ့်နှစ်ပါးကို သန္ဓျာအချိန်၌ ကုမ္ဘက (အသက်ထိန်း) ဖြင့် သုံးကြိမ် ဂျပ်၍၊ ထို့နောက် နေဘုရားကို ပူဇော်ရာတွင် အက္ခရာ ၂၄ ပါသော စာဝိတ္ရီကို ဂျပ်လျှင်၊ မဟာဝိဒျာ၏ အခွင့်အရေးရသူ ဖြစ်လာကာ ဘြဟ္မတ്വ (ဘြဟ္မန်ကို တိုက်ရိုက်သိမြင်ခြင်း) ကို ရရှိသည်။

Verse 184

षट्कुक्षिलक्षणां पुत्र गायत्रीं शृणु यत्नतः । यां ज्ञात्वा तु परं ब्रह्मस्थानं गच्छति वै द्विजः

သားရေ၊ အပိုင်းခြောက်ပါးလက္ခဏာရှိသော ဂါယတြီကို သေချာစွာ နားထောင်လော့။ ၎င်းကို အမှန်တကယ် သိမြင်လျှင် ဒွိဇသည် ပရမဗြဟ္မ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 185

ओंतत्सवितुर्वरेणियं भर्गो देवस्य धीमहि धियो यो नः प्रचोदयात्

အိုးမ်—ကျွန်ုပ်တို့သည် ဒေဝ စဝိတೃ၏ ချီးမြှောက်ထိုက်သော သန့်ရှင်းတောက်ပမှု (ဘ္ဟရ္ဂ) ကို သာဓကပြု၍ ဓ్యာနပြုကြသည်။ ထိုသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဉာဏ်ကို လှုံ့ဆော်၍ တိုးတက်စေပါစေ။

Verse 186

अथ गायत्री पंचशीर्षलक्षणम् । ओंभूः ओंभुवः ओंस्वः ओंमहः ओंजनः ओंतपः ओंसत्यम् । ओंतत्सवितुर्वरेण्यं भर्गो देवस्य धीमहि धियो यो नः प्रचोदयात्

ယခု “ခေါင်းငါးပါး” လက္ခဏာရှိသော ဂါယတြီကို သင်ကြားသည်—အိုးမ်—ဘ္ဟူḥ၊ အိုးမ်—ဘ္ဟုဝḥ၊ အိုးမ်—စွဝḥ၊ အိုးမ်—မဟḥ၊ အိုးမ်—ဇနḥ၊ အိုးမ်—တပḥ၊ အိုးမ်—သတ္ယမ်။ အိုးမ်—ကျွန်ုပ်တို့သည် ဒေဝ စဝိတೃ၏ ချီးမြှောက်ထိုက်သော သန့်ရှင်းတောက်ပမှုကို ဓ్యာနပြုကြသည်; ကျွန်ုပ်တို့၏ နားလည်မှုကို လှုံ့ဆော်၍ အလင်းပေးပါစေ။

Verse 187

सव्याहृतिं तु गायत्रीं पुनर्न्यासं तु कारयेत् । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्

ဗျာဟෘတိများနှင့်အတူ ဂါယတြီ၏ ပုနရ်-ညာသကို ပြန်လည်တင်ပြုရမည်။ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းပြီးနောက် ဗိဿဏုနှင့် စာယုဇ္ယ (တစ်လုံးတစ်ဝတည်း) ကို ရောက်ရှိမည်။

Verse 188

ओंभूः पादाभ्याम् ओंभुवः जानुभ्याम् ओंस्वः कट्याम् ओंमहः नाभौ ओंजनः हृदये न्यसेत् ओंतपः करयोः ओंसत्यं ललाटे । ओंतत्सवितुर्वरेणियं भर्गो देवस्य धीमहि धियो यो नः प्रचोदयात् । इति शिखायाम्

န്യാസတင်ရန်—‘အိုးမ် ဘ္ဟူḥ’ ကို ခြေဖျားတွင်၊ ‘အိုးမ် ဘ္ဟုဝḥ’ ကို ဒူးတွင်၊ ‘အိုးမ် စွဝḥ’ ကို ခါးတွင်၊ ‘အိုးမ် မဟḥ’ ကို ဗိုက်ခေါင်းတွင်၊ ‘အိုးမ် ဇနḥ’ ကို နှလုံးတွင် တင်ပါ; ‘အိုးမ် တပḥ’ ကို လက်နှစ်ဖက်တွင်၊ ‘အိုးမ် သတ္ယမ်’ ကို နဖူးတွင် တင်ပါ။ ထို့နောက် ‘အိုးမ်—ကျွန်ုပ်တို့သည် ဒေဝ စဝိတೃ၏ ချီးမြှောက်ထိုက်သော သန့်ရှင်းတောက်ပမှုကို ဓ്യာနပြုကြသည်; ကျွန်ုပ်တို့၏ ဉာဏ်ကို လှုံ့ဆော်ပါစေ’ ဟု ရွတ်ဆို၍ ဤသို့ ရှိခါ (ခေါင်းထိပ်ဆံပင်) တွင် န്യാസတင်သည်။

Verse 189

एवं विप्रो न जानाति स एव ब्राह्मणाधमः । न तस्य क्षीयते पाप्मा भवेद्भूरिप्रतिग्रहः

ဤသဘောကို မသိသော ဝိပရသည် ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်၏။ သူ၏ အပြစ်မလျော့ဘဲ၊ အလွန်အကျွံ ဒါနကို လက်ခံသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 190

इमां यो वेत्ति गायत्रीं सर्वबीजसमन्विताम् । स वेत्ति चतुरो वेदान्योगज्ञानं जपत्रयम्

ဤဂါယတြီကို—ဘီဇမန်တရားအားလုံး၏ အနှစ်သာရပါဝင်သော—အမှန်တကယ် သိမြင်သူသည် ဝေဒလေးပါး၊ ယောဂဉာဏ်နှင့် ဂျပ (မန်တရားထပ်ဆို) သုံးမျိုးစည်းကမ်းကို သိမြင်၏။

Verse 191

य एनां नैव जानाति स शूद्रात्परतः स्मृतः । तस्यापूतस्य विप्रस्य न देयं पितृपार्वणम्

ဤအရာကို လုံးဝမသိသူသည် ရှူဒြထက်ပင် နိမ့်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ မသန့်ရှင်းသော ဝိပရအတွက် ပိတೃ-ပါဝဏ (ဘိုးဘွားပူဇော်) အလှူကို မပေးသင့်။

Verse 192

न स्नानफलदः कश्चित्सर्वं च निष्फलं भवेत् । विद्या वित्तं तथा जन्म द्विजत्वं कारणं यतः

ရေချိုးကာမ၏ အကျိုးကို ပေးနိုင်သူ မည်သူမျှ မဖြစ်နိုင်; ထို့ပြင် အရာအားလုံး အကျိုးမဲ့သွားသည်—ပညာ၊ ဥစ္စာ၊ မွေးဖွားခြင်းတိုင်တိုင်—အကြောင်းမှာ ‘ဒွိဇ’ ဟုသာ ဖြစ်ခြင်းက အမှန်တကယ် အကြောင်းရင်း မဟုတ်သောကြောင့်။

Verse 193

निष्फलं सकलं तस्य मेध्यं पुष्पं यथाऽशुचौ । चतुर्वेदाश्च गायत्री पुरा वै तुलिता मया

သူ့အတွက် အရာအားလုံး အကျိုးမဲ့သွားသည်၊ မသန့်ရှင်းရာ၌ ထားသော သန့်ရှင်းပန်းက အာနိသင်ပျောက်သကဲ့သို့။ ရှေးကာလ၌ ငါသည် ဝေဒလေးပါးနှင့် ဂါယတြီကို တိုင်းချိန်၍ နှိုင်းယှဉ်ခဲ့ပြီးပြီ။

Verse 194

चतुर्वेदात्परा गुर्वी गायत्री मोक्षदा स्मृता । दशभिर्जन्मजनितं शतेन च पुरा कृतम्

မောက္ခကို ပေးတတ်သော အလွန်မြတ်နိုးဖွယ် ဂါယတရီကို ဝေဒလေးပါးထက်တောင် မြင့်မြတ်သည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ မွေးဖွားမှု ဆယ်ဘဝမှ ဖြစ်သော အပြစ်များ ပျက်ကွယ်ပြီး၊ ရှေးကာလကြာ—တစ်ရာကျော်—က ပြုခဲ့သော အပြစ်များပါ ဖယ်ရှားသန့်စင်သည်။

Verse 195

त्रियुगं तु सहस्रेण गायत्री हंति किल्बिषम् । गायत्रीमक्षमालायां सायं प्रातश्च यो जपेत्

ဂါယတရီကို တစ်ထောင်ကြိမ် ပြန်လည်ဇပနာလုပ်လျှင် သုံးယုဂကာလတစ်လျှောက် စုဆောင်းလာသော အပြစ်များ ပျက်ကွယ်သည်။ မာလာပုတီးဖြင့် ညနေခင်းနှင့် မနက်ခင်းတွင် ဂါယတရီကို ဇပနာလုပ်သူသည် သန့်စင်လာသည်။

Verse 196

चतुर्णामपि वेदानां फलं प्राप्नोत्यसंशयम् । त्रिसंध्यं यो जपेन्नित्यं गायत्रीं हायनं द्विजः

သံသယမရှိဘဲ၊ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေ့စဉ် သုံးဆန္ဓျာအချိန်တိုင်းတွင် ဂါယတရီကို စဉ်ဆက်မပြတ် ဇပနာလုပ်သော ဒွိဇသည် ဝေဒလေးပါး၏ အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။

Verse 197

तस्य पापं क्षयं याति जन्मकोटिसमुद्भवम् । गायत्र्युच्चारमात्रेण पापकूटात्पुनाति च

ထိုသူ၏ ကုဋိကုဋိ မွေးဖွားမှုများမှ စုဆောင်းလာသော အပြစ်များ ပျက်ကွယ်သွားသည်။ ဂါယတရီကို အသံထွက်မိသက်သက်ဖြင့်ပင် အပြစ်တောင်ပုံကြီးမှတောင် သန့်စင်ပေးနိုင်သည်။

Verse 198

स्वर्गापवर्गमाप्नोति जप्त्वा नित्यं द्विजोत्तमः । वासुदेवस्य मंत्राणि जपेद्यस्तु दिनेदिने

အို ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဝါစုဒေဝ၏ မန္တရများကို အမြဲဇပနာလုပ်သူသည် သုဝဏ္ဏ (ကောင်းကင်) နှင့် အပဝဂ္ဂ (မောက္ခ) နှစ်ပါးလုံးကို ရရှိသည်။

Verse 199

प्रणमेच्च हरेः पादौ स गच्छेदपवर्गिताम् । वासुदेवस्य स्तोत्राणि मुखे चापि कथोत्तमा

ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်တို့ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်လျှင် မောက္ခကို ရရှိ၏။ ထို့ပြင် နှုတ်ပေါ်တွင် ဝါစုဒေဝ၏ စတုတ္တရနှင့် အမြတ်ဆုံးသော ဓမ္မကထာတို့ကို အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုစေ။

Verse 200

पंकस्य लवमात्रं तु तस्य देहे न तिष्ठति । वेदशास्त्रावगाहेन त्रिस्रोतः स्नानजं फलम्

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် အညစ်အကြေး၏ အမှုန်လေးတစ်စက်တောင် မကျန်တည်မနေ။ ဝေဒနှင့် သာස්တြာတို့၌ နစ်မြုပ်လေ့လာခြင်းဖြင့် တြိစရောတ၌ ရေချိုးသကဲ့သို့သော အကျိုးကို ရရှိ၏။