Adhyaya 43

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । प्रादुरासीत्प्रतीहारः शुभ्रचीनांशुकांबरः । स जानुभ्यां महीं गत्वा पिहितास्यश्च पाणिना

ပုလஸ္တျက ပြောသည်—တံခါးစောင့် (ပရတီဟာရ) တစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာ၍ တောက်ပသော တရုတ်ပိုးဝတ်စုံဖြင့် အလှဆင်ထား၏။ သူသည် ဒူးထောက်ကာ မြေပြင်သို့ ဆင်းပြီး လက်ဖြင့် မိမိပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်လေ၏။

Verse 2

उवाचानाविलं वाक्यमल्पाक्षरपरिष्कृतम् । दैत्येंद्रमर्कवृंदाभं बिभ्रतं भास्वरं वपुः

သူသည် မရှုပ်ထွေးဘဲ ကြည်လင်သော စကားကို ပြောလေ၏—အက္ခရာနည်းသော်လည်း သေသပ်စွာ ပြုပြင်ထား၏။ သူ၏ ကိုယ်ရောင်သည် တောက်ပ၍ နေများအစုကဲ့သို့ ထွန်းလင်းကာ ဒိုင်တျများ၏ အင်ဒြာအတွက် သင့်တော်လေ၏။

Verse 3

कालनेमिः सुरान्बद्ध्वा प्रादाय द्वारि तिष्ठति । स विज्ञापयति स्थेयं क्व वंदिनि च यैः प्रभो

ကာလနေမိသည် နတ်များကို ချည်နှောင်၍ လွှဲအပ်ပြီးနောက် တံခါးဝ၌ ရပ်နေ၏။ သူက လျှောက်တင်သည်—“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် ဘယ်နေရာတွင် နေရမည်နည်း—အဘိဝန္ဒနီယ၊ မည်သူတို့နှင့် (မည်သည့်အမှုထမ်းတို့နှင့်) နေရမည်နည်း?”

Verse 4

तन्निशम्याब्रवीद्दैत्यः प्रतीहारस्य भाषितम् । यथेष्ठं स्थीयतामेभिर्गृहं मे भुवनत्रयं

တံခါးစောင့်၏ စကားကို ကြားသော် ဒိုင်တျက ပြန်ဆိုသည်—“ဤသူတို့သည် စိတ်ကြိုက် ဤနေရာ၌ နေကြပါစေ။ ငါ၏ အိမ်သည် တိလောကသုံးပါးတိုင်အောင် ကျယ်ဝန်း၏။”

Verse 5

केवलं वासवं त्वेकं मुंडयित्वा विमुच्यताम् । सितवस्त्रपरिच्छन्नं शुनःपादेन चिह्नितम्

ဝါသဝ တစ်ဦးတည်းကိုသာ ခေါင်းရိတ်ပြီးနောက် လွှတ်ပေးရမည်—အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့်ဖုံးအုပ်ထား၍ ခွေးခြေရာတံဆိပ်ဖြင့် အမှတ်အသားထားလျက်။

Verse 6

एवं कृते ततो देवा दूयमानेन चेतसा । जग्मुर्जगद्गुरुं द्रष्टुं शरणं कमलोद्भवम्

ဤသို့ဖြစ်ပြီးနောက် စိတ်နှလုံးပူပန်နာကျင်သော ဒေဝတားတို့သည် လောက၏ဂုရုကို တွေ့မြင်ရန်၊ ကြာပန်းမှ မွေးဖွားသော (ဗြဟ္မာ) ထံ၌ ခိုလှုံရန် သွားကြ၏။

Verse 7

विनिर्विण्णास्तमासाद्य शिरोभिर्द्धरणीं गताः । तुष्टुवुः सुष्ठु वर्णाढ्यैर्वचोभिः कमलासनम्

အလွန်စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ခေါင်းကို မြေပြင်သို့ ချထားကြ၏။ ထို့နောက် စကားလုံးအလှအပနှင့် အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝသော ဝေါဟာရများဖြင့် ကြာပန်းအာသနပေါ်ထိုင်သော (ဗြဟ္မာ) ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 8

देवा ऊचुः । नमस्त्वोंकारांकुरादिप्रसूत्यै विश्वस्थानानंतभेदस्य पूर्वम् । संभूतस्यानंतरं सत्वमूले संहारेच्छोस्ते नमः सत्वमूर्त्ते

ဒေဝတားတို့က ဆိုကြသည်—အို နမസ്കာရပါ၏၊ အိုṃကာရ၏ အညွန့်နှင့် အခြားအရာအားလုံး ပေါ်ထွန်းရာ အရင်းအမြစ်တော်ထံသို့; အနန္တသော နေရာဌာနများနှင့် ခွဲခြားမှုများရှိသော စကြဝဠာမတိုင်မီကတည်းက တည်ရှိတော်မူသူ။ ဖန်ဆင်းပြီးနောက် ပေါ်ထွန်းသော်လည်း သတ္တဝ (sattva) အမြစ်၌ တည်မြဲတော်မူ၏; ထို့ပြင် သံဟာရ (ပျက်သိမ်းခြင်း) ကို အလိုရှိတော်မူသော သတ္တဝမూర్తီတော်ထံ နမস্কာရပါ၏။

Verse 9

व्यक्तीनां त्वामादिभूतं महिम्ना चास्मादस्मानभिधानाद्विचिंत्य । द्यावापृथ्व्योरूर्द्ध्वलोकांस्तथाधश्चांडादस्मात्त्वं विभागं चकर्थ

ပေါ်ထွန်းလာသော သတ္တဝါအားလုံး၏ အာဒိအရင်းအမြစ်မှာ သင်တော်မူ၏။ သင်၏ မဟိမတော်ကြောင့်၊ ထို့ပြင် ဤအမည်ခေါ်ဆိုမှု (အရင်းအမြစ်ဟူသော သတ်မှတ်ချက်) ကို စဉ်းစားတော်မူခြင်းကြောင့်၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား အထက်လောကများနှင့် အောက်လောကများကို ခွဲဝေတော်မူ၏; ထို့အပြင် ဤဘြဟ္မာဏ္ဍ (စကြဝဠာဥ) မှလည်း ခွဲခြားမှုကို တည်ထောင်တော်မူ၏။

Verse 10

व्यक्तं मेरुर्यज्जरायुस्तवाभूदेवं विद्मस्त्वत्प्रणीतोवकाशः । व्यक्तं देवा जज्ञिरे यस्य देहाद्देहस्यांतश्चारिणो देहभाजः

မေရုတောင်သည် သင်၏ အဖွားအိမ် (placenta) ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှား၏; ထို့ကြောင့် အာကာသ၏ လွတ်လပ်သော လှိုင်းလှိုင်းလပ်လပ်သော အဝကာသတိုင်ပင် သင်ကပင် ပေါ်ထွန်းစေသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ သိ၏။ ထင်ရှားစွာပင် နတ်တို့သည် သင်၏ ကိုယ်ကာယမှ မွေးဖွားလာကြပြီး—ကမ္ဘာလောက၏ ကိုယ်တော်အတွင်း လှုပ်ရှားသွားလာသော ကိုယ်ရှိသတ္တဝါများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 11

द्यौस्ते मूर्द्धा लोचने चंद्रसूर्यौ व्यालाः केशाः श्रोत्ररंध्रे दिशस्ते । गात्रं यज्ञः सिंधवः संधयो वै पादौ भूमिस्तूदरं ते समुद्राः

ကောင်းကင် (ဒျော) သည် သင်၏ ဦးခေါင်းဖြစ်၏; လနှင့် နေသည် သင်၏ မျက်စိနှစ်လုံးဖြစ်၏။ မြွေတို့သည် သင်၏ ဆံပင်ဖြစ်၍၊ အရပ်ဒిశာတို့သည် သင်၏ နားပေါက်များဖြစ်၏။ ယဇ္ဉသည် သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်၍၊ မြစ်များသည် သင်၏ အဆစ်အမြစ်များဖြစ်၏။ မြေကြီးသည် သင်၏ ခြေတော်ဖြစ်ပြီး၊ သမုဒ္ဒရာတို့သည် သင်၏ ဝမ်းဗိုက်ဖြစ်၏။

Verse 12

मायाकारः कारणं त्वं प्रसिद्धो वेदैः शांतो ज्योतिरर्कस्त्वमुक्तः । वेदार्थेन त्वां विवृण्वंति बुद्ध्या हृत्पद्मांतः संनिविष्टं पुराणम्

ဝေဒများတွင် သင်သည် မာယာကို ဖန်ဆင်းသူနှင့် အကြောင်းရင်းအပေါင်း၏ အကြောင်းရင်းဟု ထင်ရှား၏။ သင်ကို ငြိမ်းချမ်းသူ၊ တောက်ပသော အလင်းရောင်၊ နေမင်းဟု ကြေညာထား၏။ ဝေဒအဓိပ္ပါယ်အားဖြင့် ပညာရှိတို့သည် विवेक ဖြင့် သင်ကို ဖော်ထုတ်ကြ၏—နှလုံးပဒ္မအတွင်း နေထိုင်သော ပုရာဏ (ရှေးဦး) သတ္တဝါတော်ကို။

Verse 13

त्वां चात्मानं लब्धयोगा गृणंति सांख्यैर्याः स्ताः सप्तसूक्ष्माः प्रणीताः । तासां हेतुर्याष्टमी चापि गीता तास्वंतस्थो जीवभूतस्त्वमेव

ယောဂကို ရရှိသူတို့သည် သင်ကို အာတ္မန်အဖြစ် ချီးမွမ်းကြ၏။ စာင်ခ္ယတို့လည်း သင်ကြားထားသော သေးငယ်နူးညံ့သည့် တတ္တဝါ ခုနစ်ပါးကို ဆိုကြပြီး၊ ထိုတို့၏ အကြောင်းရင်းဟု ကြေညာသော အဋ္ဌမတစ်ပါးလည်း ရှိ၏—ထိုအားလုံးအတွင်း အန္တဿ္ထ ဖြစ်၍ ဇီဝ (အသက်ဝိညာဉ်) အဖြစ် တည်ရှိသူမှာ သင်တော်တည်း။

Verse 14

दृष्ट्वा मूर्त्तिं स्थूलसूक्ष्मांचकार ये वै भावाः कारणे केचिदुक्ताः । संभूतास्ते त्वत्त एवादिसर्गे भूयस्तास्त्वां वासनां तेभ्युपेयाः

ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို—ထူထဲသောနှင့် နူးညံ့သေးငယ်သော—နှစ်မျိုးလုံး မြင်ပြီးနောက်၊ အချို့က အကြောင်းရင်းအရင်းမြစ်၌ တည်နေသည်ဟု ဆိုသော ဘာဝများသည် အစဦးဖန်ဆင်းခြင်းတွင် သင်ထံမှသာ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ ထို့နောက် ထိုဘာဝများသည် ဝါသနာ (လျှို့ဝှက်အကျန်အာရုံ) အဖြစ်ဖြင့် ပြန်လည် သင်ထံသို့ ဝင်ရောက်လျက် လိမ့်ဝင်သွားကြ၏။

Verse 15

त्वत्संकेतस्त्वंतरायो निगूढः कालोऽमेयो ध्वस्तसंख्याविकल्पः । भावाभावाव्यक्तिसंहारहेतुः सोऽनंतस्त्वं तस्य कर्ता निधानम्

သင်၏ အမိန့်တော်ကြောင့် အရာအားလုံးကို တားဆီးသည့် လျှို့ဝှက်အတားအဆီး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သင်သည် တိုင်းတာမရသော ကာလ (အချိန်) ဖြစ်၍ အရေအတွက်နှင့် ကိန်းဂဏန်းခွဲခြားမှုတို့သည် သင်၌ ပျောက်ကွယ်လျက် လျောလျောလျားလျား လိမ္မာသွားကြ၏။ သင်သည် ရှိခြင်း/မရှိခြင်းနှင့် အဗျက္တ (မထင်ရှားသေးသော) တို့ ပရလယသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းသွားစေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်၏။ သင်သည် အနန္တ; သင်သည် ထိုအရာ၏ ဖန်ဆင်းရှင်လည်းဖြစ်၊ နောက်ဆုံးအနားယူရာလည်းဖြစ်၏။

Verse 16

स्थूलस्सर्वोऽनर्थभूतस्ततोन्यस्सोऽर्थस्सूक्ष्मो यो हि तेभ्योपिगीतः । स्थूला भावाश्चावृता यैश्च तेषां तेभ्यः स्थूलस्त्वं पुराणे प्रणीतः

ကြမ်းထူသော (sthūla) အရာအားလုံးသည် မိမိအတွင်း၌ပင် အဓိပ္ပါယ်မဲ့မှု၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုအရာမှ ကွဲပြားသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော (sūkṣma) အဓိပ္ပါယ်ရှိပြီး၊ ထိုအဓိပ္ပါယ်ကို ထိုအရာများထက် မြင့်မြတ်သည်ဟု သီဆိုချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့ပြင် ကြမ်းထူသော အခြေအနေများသည် ၎င်းတို့ကို ဖုံးကွယ်သည့် အာဝရဏတရားများကြောင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့်၊ ထိုသူတို့အကျိုးအတွက် ပုရာဏ၌ သင်ကို ကြမ်းထူသော (ထင်ရှားသော) ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဖော်ပြထား၏။

Verse 17

भूतंभूतं भूतिमद्भूतभावं भावेभावे भावितं त्वं युनक्षि । युक्तंयुक्तं व्यक्तिभावान्निरस्य स्थानेस्थाने व्यक्तिवृत्तिं करोषि

သင်သည် သတ္တဝါတစ်ပါးချင်းစီကို ၎င်းနှင့်ကိုက်ညီသော အခြေအနေဖြင့် ချိတ်ဆက်ပေး၍—၎င်း၏ သဘာဝမှန်နှင့် ကံကောင်းချမ်းသာကို ပေးသနား၏။ အခြေအနေတိုင်းတွင် ထင်ရှားရမည့်အရာကို သင်ကပင် ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ မသင့်လျော်သော ထင်ရှားမှုကို ပယ်ဖျက်ပြီး၊ နေရာတိုင်းတွင် ထိုနေရာနှင့်တော်သော တာဝန်နှင့် ဖော်ထုတ်ပုံစံကို တည်ထောင်၏။

Verse 18

इत्थं देवो व्यक्तिभाजां शरण्यस्त्राता गोप्ता भावितोऽनंतमूर्तिः । विरेमुरमरास्तु त्वा ब्रह्माणमिति कारणम्

ဤသို့ဖြင့် ရုပ်ကာယရှိသတ္တဝါတို့၏ ခိုလှုံရာ၊ ကယ်တင်ရှင်နှင့် ကာကွယ်ရှင်ဖြစ်သော—အနန္တရုပ်သဏ္ဌာန်များကို ပိုင်ဆိုင်သည့် တစ်ပါးတည်းသော ဘုရားကို—စိတ်တွင် သမาธိဖြင့် ဆင်ခြင်ကြ၏။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် နတ်တို့၏ သံသယနှင့် လှုပ်ရှားမှုတို့ ရပ်တန့်သွားသည်—“သင်သည်ပင် ဗြဟ္မာ ဖြစ်၏” ဟူသောကြောင့်။

Verse 19

तस्थुर्मनोभिरिष्टार्थसंप्राप्ति प्रार्थनास्ततः । एवं स्तुतो विरिंचिस्तु प्रसादं परमं गतः

ထို့နောက် သူတို့သည် မိမိတို့လိုလားသည့် အကျိုးရလဒ်များ ရရှိစေရန် စိတ်အတွင်းမှ ဆုတောင်းပတ္ထနာများဖြင့် ရပ်တည်နေကြ၏။ ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသဖြင့် ဝိရိဉ္စိ (ဗြဟ္မာ) သည် အမြင့်ဆုံးသော ကရုဏာ-အနုဂ्रहကို ရောက်ရှိ၍ အလွန်ကရုဏာပြည့်ဝလာ၏။

Verse 20

अमरान्वरदोप्याह वामहस्तेन निर्दिशन् । ब्रह्मोवाच । नारी वा भर्तृका कस्माद्धस्तसंत्यक्तभूषणा

ထို့နောက် ဝရဒသည် ဘယ်လက်ဖြင့် ညွှန်ပြကာ မိန့်ဆို၏။ ဘြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—“ဤမိန်းမသည် ခင်ပွန်းရှိလျက်နှင့် လက်အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ချွတ်ထားကာ အဘယ်ကြောင့် ရပ်နေသနည်း?”

Verse 21

न राजसे कुतश्शक्रा म्लानवक्त्रसरोरुहः । हुताशनवियुक्तोपि धूमेन न विराजसे

အို ရှက္ရ (အိန္ဒြ)၊ ကြာပန်းကဲ့သို့သော မျက်နှာတော်သည် ယခု မလန်းဆန်းတော့ဘဲ မျိုးနွမ်းနေရာ၊ မည်သို့ တောက်ပနိုင်မည်နည်း။ မီးတောင်ပင် မီးလျှံကင်းလျှင် မတောက်ပဘဲ မီးခိုးသာ ကျန်ရစ်သည်။

Verse 22

तृणौघेन प्रतिच्छन्नो दग्धदावश्चिरोषितः । यमामयशरीरेण क्लिष्टो नाद्य विराजसे

မြက်ပင်အစုအဝေးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရ၍ တောမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ ကြာရှည်စွာ လျစ်လျူရှုခံရသကဲ့သို့၊ ရောဂါနှင့် သေမင်း၏ဒုက္ခကြောင့် ကလိပ်ကလိပ်နာကျင်သော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့်—ယနေ့ သင်မတောက်ပတော့။

Verse 23

दंडेनालंबनेनेव कृष्टो येन पदेपदे । रजनीचरनाथ त्वं किं भीत इव भाषसे

အို ညခရီးသွားတို့၏ အရှင်၊ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တုတ်နှင့် ကြိုးတန်းကဲ့သို့ ဆွဲငင်ခံနေရသော်လည်း၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ ပြောဆိုနေသနည်း။

Verse 24

राक्षसेंन्द्रकृतादाने त्वमरातिक्षतो यथा । तनुस्ते वरुणोच्छुष्कापरीतस्येव वह्निना

ရాక్షသတို့၏ အရှင်က ထိုဒါနကို ပြုစဉ် သင်သည် ရန်သူ၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် လဲကျခဲ့၏။ သင်၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဝရုဏက ခြောက်သွေ့စေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ မီးဖြင့် ဝိုင်းရံ၍ လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ပူလောင်သွား၏။

Verse 25

विमुक्तरुधिरं चाथ पदं त्वं प्रविलोकय । वायो भवान्विचेतस्कः खड्गाग्रैरिव निष्कृतः

ထို့နောက် မိမိ၏ခြေရာကို ကြည့်လော့၊ ထိုနေရာမှ သွေးသည် ထွက်ယိုလွတ်သွားပြီ။ အို ဝါယု၊ သင်သည် သတိလွတ်သွားကာ ဓားချွန်များဖြင့် ခွဲဖောက်ခံရသူကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 26

किं त्वं नतोसि धनद संत्यज्येव कुबेरतां । रुद्रास्त्रिशूलिनः संतोऽविदध्वं बहुशूरतां

အို ဓနဒ (ကူဗေရ)၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဦးညွှတ်နေတာလဲ၊ ကူဗေရဖြစ်ခြင်းကိုပင် စွန့်လွှတ်သကဲ့သို့? သင်တို့သည် ရုဒြာများ၊ တြိရှူလကိုင်ဆောင်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် မဟာသတ္တိကို မစွန့်လွှတ်ကြနှင့်။

Verse 27

भवतां केन चाक्षिप्ता तीव्रता नस्तदुच्यतां । एवमुक्ताः सुरास्तेन ब्रह्मणा ब्रह्मवर्तिना

“သင်တို့အပေါ် ဤပြင်းထန်သောဒုက္ခ/အနာတရကို မည်သူက ချထားသနည်း၊ ငါတို့အား ပြောကြလော့။” ဟုဆိုသဖြင့်၊ ပရမဗြဟ္မ၌ တည်မြဲနေသော ဘြဟ္မာသည် ထိုဒေဝတားတို့ကို မေးမြန်းတော်မူ၏။

Verse 28

वाचां प्रधानभूतत्वात्ते मारुतमचोदयन् । अथ शक्रमुखैर्देवैः पवनः प्रतिचोदितः

သူတို့အနက် စကားပြောခြင်းသည် အဓိကဖြစ်သဖြင့် မာရုတ (လေ) ကို အားပေးတိုက်တွန်းကြ၏။ ထို့နောက် ရှကရ (အိန္ဒြ) ဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ပဝန (လေ) သည် လှုပ်ရှားလုပ်ဆောင်လာ၏။

Verse 29

प्राह देवं चतुर्वक्त्रं भवान्वेत्ति चराचरं । पुरहूतमुखाः सबला निमिषा विजिताः प्रसभं किल दैत्यशतैः

သူသည် မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဒေဝကို ပြော၏—“ဘဝန်၊ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးကို သင်သိတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ပုရဟူတ (အိန္ဒြ) နှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် တပ်အင်အားရှိသော်လည်း ဒೈတျများ ရာချီ၏ အင်အားဖြင့် အတင်းအကျပ် အနိုင်ယူခံခဲ့ရပါသည်။”

Verse 30

क्रतवो विहिता भवता स्थितये जगतां च महाद्भुतचित्रगुणाः । अपि यज्ञकृतः श्रुतकामफला विहिता ॠषयस्तत एव पुरः

လောကတို့ တည်တံ့စေရန် ယဇ္ဉကရတုများကို သင်က အမိန့်တော်ဖြင့် ချမှတ်တော်မူခဲ့သည်—အံ့ဩဖွယ် မျိုးစုံသော ဂုဏ်သတ္တိများဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ ထို့ပြင် ယဇ္ဉကို ဆောင်ရွက်သော ရှိ (Ṛṣi) များကိုလည်း ရှေ့တန်း၌ ခန့်အပ်တော်မူ၍၊ သြရုတိ၌ ကြားသိသည့်အတိုင်းနှင့် ဆန္ဒအတိုင်း အကျိုးဖလကို ပေးစွမ်းစေတော်မူ၏။

Verse 31

अपि नाकमभूत्किल यज्ञभुजां भवतो विनियोगवशात्सततम् । अपहृत्यविमानगणं सकृतो दनुजेन महाकरभूमिसमः

သင်၏ အမြဲတမ်း ခန့်အပ်ညွှန်ကြားမှုကြောင့် ယဇ္ဉဘောဂကို ခံယူသူတို့၏ အာဏာအောက်သို့ ကောင်းကင်လောကပင် ရောက်လာသည်ဟု ဆိုကြ၏။ သို့သော် တစ်ခါက ဒာနဝ (Dānava) တစ်ဦးက ဝိမာနအုပ်စုကို လုယူသွားသဖြင့်၊ သူကို “မဟာအကျဉ်းမြေ” နှင့်တူအောင်—အောက်သို့ချ၍ ချုပ်နှောင်စေခဲ့သည်။

Verse 32

कृतवानसि सर्वगुणातिशयं यमशेषमहीधरराजतया । मखभूषितमंशुमतामवधिं सुरधामगिरिं गगनेपि सदा

သင်သည် ဤတောင်ကို ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးတွင် အထူးလွန်ကဲစေ၍ တောင်ဘုရင်တို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးအဖြစ် ပြုတော်မူ၏။ ယဇ္ဉများဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဤသုရဓာမတောင်သည် တောက်ပသူတို့၏ အဆုံးသတ်ကန့်သတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ကောင်းကင်၌ပင် အစဉ်တည်မြဲနေ၏။

Verse 33

अधिवासविहारविधानुचितो दनुजेन परिष्कृतशृंगतटः । प्रविलम्बितरत्नगुहानिवहो बहुदैत्यसमाश्रयतां गमितः

ဒာနုဇ (အဆုရ) က ဤတောင်ကို နေထိုင်ရာနှင့် အပန်းဖြေရာအဖြစ် သင့်တော်အောင် စီမံကာ တောင်ထိပ်နှင့် တောင်စောင်းများကို သေချာစွာ ပြုပြင်တန်ဆာဆင်하였다။ ရတနာဂူများ အစုအဝေးများစွာသည် ဒೈတျများ အများအပြား၏ ခိုလှုံရာ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 34

असुरस्य च तस्य भयेन गतं सविषाद शरीरनिमित्ततया । उपभोग्यतयाधिकृतं सुचिरं विमलद्युतिपूरितदिग्वदनं

ထိုအဆုရ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူသည် ကိုယ်နှင့်စိတ် နှစ်ဖက်လုံးတွင် ဝမ်းနည်းညှိုးငယ်လာ၏။ သို့ရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ သူသည် မိမိကံအကျိုးကို ခံစားရန် ခန့်ထားခံရဆဲဖြစ်ပြီး၊ မျက်နှာသည် အရပ်အားလုံးသို့ မျက်နှာမူကာ အညစ်အကြေးမရှိသော တောက်ပရောင်ခြည်ဖြင့် အရပ်များကို ပြည့်စေ၏။

Verse 35

भवतैव विनिर्मितमादियुगे सुरहेतिसमूहवरं कुलिशं । दितिजस्य शरीरमवाप्यगतं शतधा मतिभेदमिवाल्पविदः

အစဉ်အလာအရ အာဒိယုဂ၌ သင်တော်မူသဖြင့် နတ်တို့၏ လက်နက်များအနက် အမြတ်ဆုံး “ဝဇ္ဇရ” ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ထိုဝဇ္ဇရသည် ဒာနဝ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အစိတ်အပိုင်း တစ်ရာအဖြစ် ခွဲကွဲသွားစေသည်၊ ဉာဏ်နည်းသူတို့၏ အမြင်ကွဲပြားမှုကဲ့သို့ပင်။

Verse 36

बाणैश्च युधि विद्धांगा द्वारि द्वास्थैर्निदर्शिताः । लब्धप्रवेशाः कृच्छ्रेण वयं तस्यामरद्विषः

စစ်ပွဲတွင် မြားများက ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ထိုးဖောက်ခဲ့ပြီး တံခါးဝ၌ တံခါးစောင့်များက ကျွန်ုပ်တို့ကို တားဆီး၍ ပြန်လှန်ထုတ်ခဲ့သည်။ အလွန်ခက်ခဲစွာသာ ကျွန်ုပ်တို့—နတ်တို့၏ ရန်သူများ—ဝင်ရောက်ခွင့် ရခဲ့သည်။

Verse 37

सभायाममरादेव प्रकृष्योपनिवेशिताः । वेत्रहस्तैरजल्पंतस्तथोपहसिताः परैः

အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ အစည်းအဝေးခန်းမ၌ သူတို့ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်၍ ထိုင်စေခဲ့သည်။ လက်တွင် တုတ်ကိုင်ထားသော စောင့်ရှောက်သူများက စကားမပြောနိုင်အောင် တားမြစ်ခဲ့ပြီး အခြားသူများကလည်း လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။

Verse 38

महार्थाः सिद्धसर्वार्था भवंतः स्वल्पभाषिणः । शास्त्रयुक्तमथ ब्रूत मामरा बहुभाषिणः

သင်တို့သည် အဓိပ္ပါယ်နက်ရှိုင်းမှုကို ဆောင်ထားသူများဖြစ်၍ အနည်းငယ်သာ ပြောကြသဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်အားလုံးလည်း ပြည့်စုံပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယခု သာස්တရနှင့် ကိုက်ညီသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ; ကျွန်ုပ်တို့ နတ်များသည် စကားရှည်တတ်ကြသည်။

Verse 39

सभेयं दैत्यसिंहस्य न शक्रस्य विशृंखला । वदद्भिरिति दैत्यस्य प्रेष्यैर्विहसिता बहु

“ဤအစည်းအဝေးသည် ဒೈတျတို့အနက် ခြင်္သေ့၏ အစည်းအဝေးဖြစ်သည်၊ ချကရ (အိန္ဒြာ) ၏—ချည်နှောင်မှုကင်းသူ၏—မဟုတ်!” ဟုဆိုကာ ထိုဒೈတျ၏ အမှုထမ်းများက အလွန်အမင်း လှောင်ပြောင်ကြသည်။

Verse 40

ॠतवो मूर्तिमंतश्चाप्यहर्निशमुपासते । कृतापराधं सत्रासं न त्यजंति कथंचन

ရာသီတို့သည်လည်း—ဒေဝရုပ်အဖြစ် ထင်ရှားကာ—နေ့ညမပြတ် ထိုသခင်ကို ပူဇော်ကြ၏; အပြစ်ကျူးလွန်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေသူကိုလည်း မည်သို့မျှ မစွန့်ပစ်ကြ။

Verse 41

तंत्रीलयनयोपेतं सिद्धगंधर्वकिन्नरैः । सरागमुपधाविष्टं गीयते तस्य वेश्मसु

ဝီဏာကြိုးသံ၊ လယနှင့် ရာဂတို့ဖြင့် စုံလင်ကာ၊ စိဒ္ဓ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ကိန္နရတို့သည် ထိုသခင်၏ နန်းတော်များတွင် ရင်ခုန်သဒ္ဓါဖြင့် သီဆိုကြ၏။

Verse 42

कृताकृतोपकरणैर्मित्रादि गुरुलाघवः । शरणागतसंत्यागी त्यक्तसत्यप्रतिश्रयः

သူသည် မိတ်ဆွေတို့နှင့် အခြားသူတို့ကို ကူညီကောင်းမှု ရှိ/မရှိအလိုက် အရေးကြီး/အရေးမကြီးဟု ချိန်တတ်၏; ခိုလှုံလာသူကို စွန့်ပစ်ပြီး သစ္စာကတိ၏ အားကိုးရာကိုလည်း ပယ်ချထား၏။

Verse 43

इति निश्शेषमथवा निश्शेषं केन शक्यते । तस्याविनयमाख्यातुं स्रष्टा तत्र परायणम्

ဤသို့ဖြစ်လျှင် အကျန်မရှိအောင်—ပြည့်စုံစွာ—မည်သူက ပြောနိုင်မည်နည်း? သူ၏ မနိမ့်ချမှုကို ဖော်ပြရန်မှာ စကြဝဠာဖန်ဆင်းရှင်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကိစ္စ၌ အာရုံစိုက်နေ၏။

Verse 44

इत्युक्त्वा व्यरमद्वायुः शनैर्देवविचेष्टितं । सुरानुवाच भगवांस्ततः स्मितमुखांबुजः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဝါယုသည် ရပ်တန့်ကာ ဒေဝတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို တဖြည်းဖြည်း ထိန်းညှိ၏; ထို့နောက် ကြာပန်းမျက်နှာနှင့် နူးညံ့သော အပြုံးတင်ထားသည့် ဘဂဝန်သည် ဒေဝတို့ကို မိန့်ကြား၏။

Verse 45

ब्रह्मोवाच । अवध्यस्तारको दैत्यः सर्वैरपि सुरासुरैः । यस्य वध्यस्स नाद्यापि जातस्त्रिभुवने पुमान्

ဗြဟ္မာမဟာဘုရားက မိန့်တော်မူသည်– “တာရက ဒေဝ်တ (ဒိုင်တျ) သည် ဒေဝတများနှင့် အဆုရများ အားလုံးကပင် သတ်မရသူ ဖြစ်၏။ သူ့ကို သတ်ရန် ကံသတ်မှတ်ထားသော လူသားသည် သုံးလောကအတွင်း မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ယခုထိ မမွေးဖွားသေး”။

Verse 46

मया स वरदानेन छंदयित्वा निवारितः । तपसः सांप्रतं राजा त्रैलोक्यदहनात्मकः

ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို ဝရဒာန်ဖြင့် စိတ်ချမ်းသာစေကာ တားဆီးထားခဲ့၏။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုမင်းသည် တပသျာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သုံးလောကကို မီးလောင်စေနိုင်သည့် သဘောသဘာဝကို ရရှိလာပြီ။

Verse 47

स तु वव्रे वधं दैत्यश्शिशुतः सप्तवासरात् । स तु सप्तदिनो बालः शंकराद्यो भविष्यति

သို့ရာတွင် ထိုကလေးသည် ဒိုင်တျကို သတ်ခြင်းကို ခုနစ်ရက်အပြီး ဖြစ်စေလိုကြောင်း တောင်းဆို하였다။ ထိုကလေးသည် ခုနစ်ရက်သားဖြစ်သည့်အခါ ရှင်ကရ၏ ဂဏာများအနက် အရှေ့ဆုံးအထွဋ်အမြတ် ဖြစ်လာမည်။

Verse 48

तारकस्य निहंता स भास्कराभो भविष्यति । सांप्रतं चाप्यपत्नीकः शंकरो भगवान्प्रभुः

သူသည် တာရကကို သတ်မည့်သူ ဖြစ်လာမည်၊ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်မည်။ အကြောင်းမူ ယခုအခါ ဘဂဝန် ရှင်ကရ မဟာပရဘုသည် ဇနီးမရှိသေးသော အပတ္နီက ဖြစ်နေသည်။

Verse 49

हिमाचलस्य दुहिता या च देवी भविष्यति । तस्याः सकाशाद्यः सूनुररण्याः पावको यथा

ထို့ပြင် ဟိမာလယတောင်၏ သမီးအဖြစ် ဖြစ်လာမည့် ဒေဝီထံမှ သားတော်တစ်ပါး မွေးဖွားမည်၊ အရဏီမီးထုတ်တံများမှ မီးပေါ်ထွန်းသကဲ့သို့ပင်။

Verse 50

जनयिष्यति तं प्राप्य तारको न भविष्यति । मयाऽभ्युपायः कथितो यथैष हि भविष्यति

သူမကို ရရှိသည့်အခါ ထိုသူကို မွေးဖွားစေမည်၊ ထို့နောက် တာရက မရှိတော့မည်။ ငါသည် ဤအရာ မည်သို့ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်မည်ကို ဥပায়ကို ရှင်းပြပြီးပြီ။

Verse 51

शेषं चाप्यस्य विभवं विभजध्वमनंतरं । स्तोककालं प्रतीक्षध्वं निर्विशंकेन चेतसा

ထို့နောက် မနှောင့်နှေးဘဲ သူ၏ ကျန်ရှိသော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဥစ္စာကိုလည်း ခွဲဝေကြလော့။ သံသယကင်းသော စိတ်ဖြင့် ခဏတာ စောင့်ဆိုင်းကြလော့။

Verse 52

इत्युक्तास्त्रिदशास्तेन साक्षात्कमलयोनिना । जग्मुस्ते प्रणिपत्येशं यथायोगं दिवौकसः

ဤသို့ ကမလယောနိ ဘြဟ္မာတော်က ကိုယ်တိုင် မိန့်ကြားသဖြင့် တြိဒသ ဒေဝတားတို့သည် သခင်အရှင်ကို သင့်လျော်သလို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 53

ततो यातेषु देवेषु ब्रह्मा लोकपितामहः । निशां सस्मार भगवांस्तां देवीं पूर्वसंभवां

ဒေဝတားတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လောကပိတামဟ ဘြဟ္မာဘုရားသည် အစဦးက ပေါ်ထွန်းခဲ့သော နိသာ ဒေဝီကို သတိရလေ၏။

Verse 54

ततो भगवती रात्रिरुपतस्थे पितामहं । तां विविक्ते समालोक्य ब्रह्मोवाच विभावरीम्

ထို့နောက် ဂုဏ်မြတ်သော ရာတြီဒေဝီသည် ပိတామဟထံ ချဉ်းကပ်လာ၏။ တိတ်ဆိတ်ရာ၌ သူမကို မြင်သော် ဘြဟ္မာတော်သည် ဗိဘာဝရီ—ညတော်မူကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 55

ब्रह्मोवाच । विभावरि महत्कार्यं देवानां समुपस्थितं । तत्कर्तव्यं त्वया देवि शृणु कार्यस्य निश्चयं

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– အို ဝိဘာဝရီ၊ ဒေဝတော်တို့နှင့် ဆိုင်သော မဟာကိစ္စတစ်ရပ်သည် ငါတို့ရှေ့၌ ပေါ်ထွန်းလာပြီ။ အို ဒေဝီ၊ ဤတာဝန်ကို သင်က ဆောင်ရွက်ရမည်—ဤကိစ္စအပေါ် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နားထောင်လော့။

Verse 56

तारकोनाम दैत्येंद्रः सुरशत्रुरनिर्जितः । तस्या भवाय भगवान्जनयिष्यति चेश्वरः

ဒာနဝတို့၏ အရှင်တစ်ပါးမှာ တာရကဟု အမည်ရပြီး ဒေဝတော်တို့၏ မအနိုင်ယူနိုင်သော ရန်သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ဘဂဝန် အမြင့်ဆုံးအရှင်သည် (ကယ်တင်ရှင်တစ်ပါးကို) မွေးဖွားစေမည်။

Verse 57

सुतं स भविता तस्य तारकस्यांतकः किल । शंकरस्याभवत्पत्नी सती दक्षसुता तु या

ဆိုကြသည်မှာ (ကယ်တင်ရှင်) သည် ရှိဝ၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး တာရကကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်မည့်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဒက္ခ၏ သမီး စတီသည် ရှင်ကရ၏ ဇနီးဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 58

सा पितुः कुपिता देवी कस्मिंश्चित्कारणांतरे । भवित्री हिमशैलस्य दुहिता लोकभाविनी

အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဖခင်အပေါ် ဒေါသထွက်သော ထိုဒေဝီသည် လောကများကို ဖြစ်ပေါ်စေ၍ ထိန်းသိမ်းပေးသူဖြစ်သဖြင့် ဟိမာလယတောင်၏ သမီးအဖြစ် ဖြစ်လာမည်။

Verse 59

विरहेण हरस्तस्या मत्वा शून्यं जगत्त्रयं । स तस्य हिमशैलस्य कंदरे सिद्धसेविते

သူမနှင့် ကွာခွာရခြင်းကြောင့် ဟရ (ရှင်ဝ) သည် လောကသုံးပါးကို လွတ်လပ်ဗလာဟု ထင်မြင်ကာ စိဒ္ဓတို့ ဆည်းကပ်နေသော ဟိမာလယတောင်၏ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

Verse 60

प्रतीक्षमाणस्तज्जन्म किंचित्कालं निवत्स्यति । तयोः सुतप्ततपसोर्भविता यो महान्सुतः

ထိုကလေး၏ မွေးဖွားခြင်းကို စောင့်မျှော်လျက် သူသည် အချိန်အနည်းငယ် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်မည်။ တပဿာကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဆောင်ရွက်သော ထိုနှစ်ဦးထံမှ မဟာသားတော်တစ်ပါး မွေးဖွားလာမည်။

Verse 61

भविष्यति स दैत्यस्य तारकस्य विनाशकः । जातमात्रा च सा देवी स्वल्पसंज्ञेव भामिनी

သူသည် ဒေဝ်တားရကကို ဖျက်ဆီးမည့်သူ ဖြစ်လာမည်။ ထိုဒေဝီသည် မွေးဖွားချင်းမကြာသေးဘဲ လှပသောမိန်းမတစ်ဦးကဲ့သို့၊ သတိအနည်းငယ်သာရှိသကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 62

विरहोत्कंठिता गाढं हरसंगमलालसा । तयोः सुतप्ततपसोः संयोगः स्याच्छुभावहः

ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းတောင့်တလျက် ဟရနှင့် ပေါင်းဆုံလိုစိတ်က နက်ရှိုင်းလာ၏။ တပဿာကို ကောင်းမွန်စွာ ဆောင်ရွက်သော ထိုနှစ်ဦး၏ ပေါင်းစည်းမှုသည် မင်္ဂလာဖလကို အမှန်တကယ် ဆောင်ကြဉ်းမည်။

Verse 63

ततस्ताभ्यां तु जनितः स्वल्पो वाक्कलहो भवेत् । ततस्तु संशयो भूयस्तारकस्य च दृश्यते

ထို့နောက် ထိုနှစ်ဦးအကြား စကားဖြင့် အငြင်းပွားမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်မည်။ ထို့နောက်တွင် တားရက၏ စိတ်၌ ပိုမိုကြီးမားသော သံသယလည်း ပေါ်ထွန်းလာမည်။

Verse 64

तयोः संयुक्तयोस्तस्मात्सुरतासक्तिकारणे । विघ्नं त्वया विधातव्यं यथा ताभ्यां तथा शृणु

ထို့ကြောင့် ထိုနှစ်ဦးသည် ပေါင်းစည်းနေပြီး ကာမသုခ၌ စွဲလမ်းနေသဖြင့် သင်သည် အတားအဆီးတစ်ရပ်ကို စီမံဖန်တီးရမည်။ နားထောင်လော့—သူတို့အပေါ် မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကို။

Verse 65

गर्भस्थमेवतन्मातुः स्वेन रूपेण संज्ञया । ततो विहस्य शर्वस्तां विषण्णो नर्मपूर्वकं

မိခင်၏ဝမ်းအတွင်းရှိစဉ်ကပင် သူသည် မိမိ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် နာမတော်ကြောင့် အသိအမှတ်ပြုခံရ၏။ ထို့နောက် ရှရဝ (ရှီဝ) သည် ရယ်မောပြီး၊ အတွင်းစိတ်၌ ဝမ်းနည်းနေသော်လည်း နူးညံ့သည့် ဟာသသံဖြင့် သူမကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 66

भर्त्सयिष्यति तां देवीं ततः सा कुपिता सती । प्रयास्यति तपश्चर्तुं ततः सा तपसा युता

သူသည် ထိုဒေဝီကို ပြစ်တင်မည်။ ထို့နောက် သီလရှိသော စတီသည် ဒေါသထွက်၍ တပဿာကျင့်ရန် ထွက်ခွာမည်။ ထို့နောက် တပဿာနှင့် ပြည့်စုံကာ မိမိ၏ တပောဗလဖြင့် ဆက်လက်တည်ကြည်မည်။

Verse 67

जनयिष्यति तं शर्वादमितद्युतिमंडलं । संभविष्यति हंतासौ सुरारीणामसंशयम्

ရှရဝ (ရှီဝ) ထံမှ အလင်းရောင်မဏ္ဍလ မအတိုင်းအတာရှိသူ မွေးဖွားလာမည်။ သံသယမရှိဘဲ သူသည် ဒေဝတို့၏ ရန်သူများကို သုတ်သင်သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 68

त्वयापि दानवा देवि हंतव्या लोकदुर्जयाः । यावत्सुरेश्वरी देहसंक्रांतगुणसंचया

အို ဒေဝီ၊ လောကအတွက် မအနိုင်ယူနိုင်သော ဒာနဝများကိုပင် သင်က သုတ်သင်ရမည်။ အို စုရေရှဝရီ၊ ဒေဝတို့၏ မဟာမိဖုရား၊ သင့်ခန္ဓာတွင် ဝင်ရောက်စုဆောင်းနေသော ဂုဏ်-အင်အားများ ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး။

Verse 69

तत्संगमेन तावत्त्वं दैत्यान्हंतुं न शक्यसे । एवं कृते तपस्तप्त्वा त्वया सर्वं करिष्यति

ထိုဆက်နွယ်မှုအတွင်း ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး သင်သည် ဒೈတျများကို သုတ်သင်နိုင်မည် မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ဤသို့ပြု၍—တပဿာကို အပူပြင်းစွာ ကျင့်လျှင်—သင့်အားဖြင့် အရာအားလုံး ပြီးမြောက်လိမ့်မည်။

Verse 70

समाप्तनियमा देवि यदा चोमा भविष्यति । तदा स्वमेव सा रूपं शैलजा प्रतिपत्स्यते

အို ဒေဝီ၊ အုမာသည် သတ်မှတ်ထားသော ဝတ်နိယမများကို ပြီးစီးသည့်အခါ၊ သူမသည် ကိုယ်တိုင်အလိုအလျောက် တောင်ဖွားမယ်တော် “ရှိုင်လဇာ” အဖြစ် မူလရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 71

तदा त्वयापि सहिता भवानी सा भविष्यति । रूपांशेन तु संयुक्ता उमायास्त्वं भविष्यसि

ထိုအခါ ဘဝါနီသည် သင်နှင့် အမှန်တကယ် ပေါင်းစည်းလာလိမ့်မည်။ သင်သည်လည်း သူမ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်အပိုင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းနှင့် ယှဉ်တွဲကာ အုမာအဖြစ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

Verse 72

एकानंशेति लोकस्त्वां वरदे पूजयिष्यति । भेदैर्बहुविधाकारैः सर्वगां कामसाधिनीम्

အို ကောင်းချီးပေးသူ၊ လောကသည် သင့်ကို “ဧကာနံရှာ” ဟု ကိုးကွယ်မည်။ သင်သည် ကွဲပြားသည့် အမျိုးမျိုးသော ရုပ်ပုံသဏ္ဌာန်များဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်နှံ့၍ ဆန္ဒများကို ပြည့်စုံစေသူ ဖြစ်သည်။

Verse 73

ओंकारवक्त्रा गायत्री त्वमिति ब्रह्मवादिभिः । आक्रांतैरूर्जिताकारा राजभिश्च महाभुजैः

ဗြဟ္မတရားကို ဟောပြောသူများက “သင်သည် ‘အိုမ်’ ကို မျက်နှာတော်အဖြစ်ထားသော ဂါယတြီ ဖြစ်သည်” ဟု ကြေညာကြသည်။ ထို့ပြင် မြေပြင်ကို အောင်နိုင်သော အင်အားကြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာတောင့်တင်း၊ လက်မောင်းကြီးသော မင်းများလည်း သင့်ကို အာဝဟနာပြုကြသည်။

Verse 74

त्वं भूरिति विशां माता शूद्रैश्शैवेति पूजिता । क्षांतिर्मुनीनामक्षोभ्या दया नियमिनामपि

ဝိုင်ရှျယများက သင့်ကို “ဘူ” ဟူ၍ မြေမိခင်အဖြစ် ကြည်ညိုကြပြီး၊ ရှူဒြများက “ရှိုင်ဝီ” ဟူ၍ ကိုးကွယ်ကြသည်။ သင်သည် မုနိတို့၏ မလှုပ်မယှက် ခံနိုင်ရည်ဖြစ်ပြီး၊ နိယမကို ထိန်းသိမ်းသူတို့၏ ကရုဏာလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 75

त्वं महोपायसंदेहो नीतिर्नयविसर्पिणाम् । परिचित्तिस्त्वमर्थानां त्वमीहा प्राणिहृच्छया

သင်သည် မဟာနည်းလမ်းတို့၏ အနှစ်ချုပ်ဖြစ်၏။ သင်သည် သတိပညာဖြင့် လှုပ်ရှားသူတို့အတွက် လမ်းညွှန်မူဝါဒဖြစ်၏။ သင်သည် အရာအမှုတို့၏ ခွဲခြားသိမြင်မှုဖြစ်ပြီး၊ သတ္တဝါတို့၏ နှလုံးသားဆန္ဒမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုလည်း သင်ပင်ဖြစ်၏။

Verse 76

त्वं मुक्तिस्सर्वभूतानां त्वं गतिः सर्वदेहिनाम् । रतिस्त्वं रतचित्तानां प्रीतिस्त्वं हृदि देहिनाम्

သင်သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ဖြစ်၏။ သင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသမျှတို့၏ အားကိုးရာနှင့် အမြင့်ဆုံးသွားရာဖြစ်၏။ ချစ်မြတ်နိုးစိတ်လွန်ကဲသူတို့အတွက် သင်သည် ရတိ (လိုလားတပ်မက်မှု) ဖြစ်ပြီး၊ သတ္တဝါတို့၏ နှလုံးသား၌ တည်နေသော မေတ္တာပရီတိလည်း သင်ပင်ဖြစ်၏။

Verse 77

त्वं कीर्तिः सत्यभूतानां त्वं शांतिर्दुष्टकर्मणाम् । त्वं भ्रांतिः सर्वभूतानां त्वं गतिः क्रतुयाजिनाम्

သင်သည် သစ္စာရှိသူတို့၏ ကီර්တိ (ဂုဏ်သတင်း) ဖြစ်၏။ သင်သည် မကောင်းသောကမ္မပြုသူတို့အတွက်တောင် ငြိမ်းချမ်းမှုဖြစ်၏။ သင်သည် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကျရောက်သော မောဟ/ဗြာန္တိ ဖြစ်ပြီး၊ ဝေဒကရတု-ယဇ္ဉ ပြုသော ယဇ္ဉပူဇော်သူတို့၏ အမြင့်ဆုံးသွားရာလည်း သင်ပင်ဖြစ်၏။

Verse 78

जलधीनां महावेला त्वं च लीलाविलासिनी । प्रियकंठग्रहानंददायिनी त्वं विभावरी

သင်သည် သမုဒ္ဒရာတို့၏ မဟာကမ်းခြေ (မဟာဝေလာ) ဖြစ်၏။ သင်သည် လီလာ-ဝိလာသ၌ ပျော်မြူးရမည့် အလှပိုင်ရှင်ဖြစ်၏။ သင်သည် ဗိဘာဝရီ—ညဖြစ်၍ ချစ်သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် အာနန္ဒကို ပေးသနားသူဖြစ်၏။

Verse 79

इत्यनेकविधैर्देवी रूपैर्लोके त्वमर्चिता । ये त्वां स्तोष्यंति वरदे पूजयिष्यंति चापि ये

ဤသို့ဖြင့်၊ ဒေဝီတော်၊ သင်သည် လောက၌ အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်များဖြင့် အရ္စနာခံရ၏။ အို ဝရပေးရှင်၊ သင့်ကို စတုတိပြုမည့်သူတို့နှင့် သင့်ကို ပူဇော်မည့်သူတို့လည်း—

Verse 80

ते सर्वकामानाप्स्यंति नियता नात्र संशयः । इत्युक्ता तु निशा देवी तथेत्युक्त्वा कृताञ्जलि

“သူတို့သည် မိမိတို့လိုလားသမျှ အလိုတော်များကို မလွဲမသွေ ရရှိကြလိမ့်မည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။” ဟုဆိုသဖြင့် နိရှာဒေဝီက “တထာස්တု” ဟုတုံ့ပြန်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ သဘောတူညီ하였다။

Verse 81

जगाम त्वरिता तूर्णं गृहं हिमगिरेर्महत् । तत्रासीनां महाहर्म्ये रत्नभित्तिसमाश्रयाम्

သူမသည် ချက်ချင်းအလျင်အမြန် ဟိမဝန္တာတောင်၏ မဟာအိမ်တော်သို့ သွားလေ၏။ ထိုနေရာ၌ အလွန်ခမ်းနားသော မဟာမဏ္ဍပအတွင်း ရတနာတံတိုင်းကို မှီ၍ ထိုင်နေသူကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 82

ददर्श मेनामापाण्डुच्छविवक्त्रसरोरुहाम् । किंचित्क्षामां मुखोदग्रस्तनभारावनामिताम्

သူသည် မေနာကို မြင်၏—ကြာပန်းကဲ့သို့သော မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး အနည်းငယ် ပိန်ပါးလာကာ မြင့်၍လေးသော ရင်သားအလေးချိန်ကြောင့် အရှေ့သို့ နည်းနည်း ငုံ့နေ하였다။

Verse 83

महौषधिगणाबद्ध मंत्रराजनिषेविताम् । उदूढकनकोन्नद्ध जीवरक्षा मनोरमाम्

၎င်းသည် လှပ၍ အသက်ကာကွယ်ပေးသော အရာဖြစ်ပြီး မဟာဆေးပင်အစုအဝေးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားကာ မန္တရရာဇာ၏ အကာအကွယ်နှင့် စောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူ၍ ရွှေဖြင့် မြှောက်တင်အလှဆင်ထားသည်။

Verse 84

मणिदीपगणज्योतिर्महालोकप्रकाशिते । प्रकीर्णबहुसिद्धार्थमनोज्ञपरिचारके

ရတနာမီးအိမ်အစုအဝေး၏ အလင်းရောင်ကြောင့် မဟာလောကတစ်ဝန်း ထွန်းလင်းနေပြီး စိဒ္ဓိနှင့် ရည်ရွယ်ချက်များ အမျိုးမျိုး ပြန့်ကျဲကာ စိတ်ချမ်းသာဖွယ် အစေခံများက ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်နေ하였다။

Verse 85

शुद्धचीनांशुकच्छत्र भूशय्यास्तरणोज्ज्वले । धूपामोदमनोरम्ये सज्ज सर्वोपयोगिके

သန့်ရှင်းသော ပိုးထည်မိုးကာများ တင်ဆင်ထား၍ မြေပေါ်အိပ်ရာနှင့် ဖုံးအုပ်ပစ္စည်းများ တောက်ပလင်းလက်နေသည်။ နံ့သာမီးခိုး၏ မွှေးရနံ့ကြောင့် နေရာသည် သာယာလှပကာ အသုံးဝင်သမျှ အရာအားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။

Verse 86

ततः क्रमेण दिवसे गते दूरं विभावरी । विजृंभितसुखोदर्के ततो मेना महागृहे

ထို့နောက် အစဉ်အလာအတိုင်း နေ့ရက်က တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွား၍ ညသည် ဝေးကွာသွားသည်။ ပျော်ရွှင်မှု ပြည့်ဝစွာ ပွင့်လန်းလာသောအခါ (သူတို့) မေနာ၏ မဟာအိမ်တော်သို့ ရောက်လာကြသည်။

Verse 87

प्रसुप्तप्रायपुरुषे निद्राभूतोपचारके । स्फुटालोके शशभृति भ्रान्तरात्रिविहंगमे

လူတို့သည် အိပ်ပျော်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ အကျင့်အကြံ၏ သတိပင် အိပ်ငိုက်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း၊ လသည် ထင်ရှားစွာ တောက်ပနေပြီး ညငှက်များသည် မရှင်းမလင်းဖြင့် လှည့်လည်နေကြသည်။

Verse 88

रजनीचर संचारभूतैरावृत चत्वरे । गाढकंठग्रहालग्ने शुभगोष्टजने ततः

ထို့နောက် အဝင်းတန်းသည် ညလှည့်သွားလာသူများနှင့် ဘူတပရိတ်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ လည်ချောင်းကို ပြင်းထန်သော ဖမ်းဆီးမှုက ကပ်လျက်လာသောအခါ မင်္ဂလာစုဝေးသူတို့သည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကြသည်။

Verse 89

किंचिदाकुलतां प्राप्ते मेना नेत्रांबुजद्वये । आविवेश मुखे रात्रिः सुखमद्भुतसंगमा

မေနာ၏ ကြာပန်းကဲ့သို့သော မျက်လုံးနှစ်ဖက်တွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်လာသော်၊ ညသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဝင်ရောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍—အံ့ဩဖွယ် ဆုံစည်းမှုမှ ပေါက်ဖွားသော သက်သာချမ်းမြေ့မှုကို ယူဆောင်လာသည်။

Verse 90

उन्मादाय जगन्मातुः क्रमेण जठरांतरे । आविवेशातुलं जन्म मन्यमाना कदा तु वै

ထို့နောက် အဆင့်ဆင့်ဖြင့် လောကမိခင်၏ ဝမ်းအတွင်းသို့ နှိုင်းယှဉ်မရသော မွေးဖွားခြင်းကြီး ဝင်ရောက်လာ၏။ သို့ရာတွင် တစ်ခါတစ်ရံ၌ သူမက ထိုအရာကို မောဟာကြောင့် ဖြစ်သော မူးယစ်ဝေဝါးမှု၏ အကြောင်းတရားသာဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

Verse 91

अरंजयद्गृहं देव्या गुहारण्ये विभावरी । ततो जगत्या निर्वाणहेतुर्हिमगिरिप्रिया

ည (ဝိဘာဝရီ) သည် ဂူ-တောအတွင်းရှိ ဒေဝီ၏ နေရာတော်ကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။ ထို့နောက် ထိုဒေဝီထံမှ လောက၌ နိဗ္ဗာန်/မောက္ခ၏ အကြောင်းတရား ပေါ်ထွန်းလာ၏—ဟိမဂိရိ (ဟိမလယ) ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်သူ။

Verse 92

ब्राह्मे मुहूर्ते सुभगे प्रासूयत गुहारणिं । तस्यां तु जायमानायां जंतवः स्थाणुजंगमाः

မင်္ဂလာရှိသော ဘြဟ္မမုဟူရ္တ၌ သူမသည် ဂုဟာရဏီကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူမ မွေးဖွားလာစဉ်တွင် မလှုပ်ရှားသောနှင့် လှုပ်ရှားသော သတ္တဝါအားလုံး ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။

Verse 93

अभवन्सुखिनः सर्वे सर्वलोकनिवासिनः । नारकाणामपि तदा सुखं स्वर्गसमं महत्

လောကအားလုံး၌ နေထိုင်သော သတ္တဝါအားလုံး ပျော်ရွှင်ချမ်းသာလာကြသည်။ ထိုအချိန်၌ နရက၌ နေသူများပင်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် တူညီသည့် မဟာပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရ하였다။

Verse 94

अभवत्क्रूरसत्वानां चेतः शांतं च देहिनाम् । ज्योतिषामपि तेजस्तु सुतरां चाभवत्तदा

ထိုအခါ ကြမ်းတမ်းသဘောရှိသော သတ္တဝါတို့၏ စိတ်ပင်လျှင် တည်ငြိမ်သွားပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော သတ္တဝါတို့လည်း အေးချမ်းလာကြသည်။ ထို့ပြင် ကြယ်နှင့် နေ-လ တို့၏ အလင်းရောင်ပင် အလွန်တောက်ပလာ하였다။

Verse 95

वनाश्रिताश्चोषधयः स्वादवंति फलानि च । गंधवंति च माल्यानि विमलं च नभोऽभवत्

တောအတွင်းနေသော ဆေးပင်တို့သည် အာနိသင်ပြင်းထန်လာ၍၊ သစ်သီးတို့သည် ချိုမြိန်လာကာ၊ ပန်းကုံးတို့သည် မွှေးကြိုင်လာပြီး၊ ကောင်းကင်သည် သန့်ရှင်း၍ အပြစ်ကင်းစင်လာ၏။

Verse 96

मारुतश्च सुखस्पर्शो दिशश्च सुमनोहराः । ॠतूद्भूतफलायोग परिपाकगुणोज्ज्वला

လေညင်း၏ထိတွေ့မှုသည် သက်သာချမ်းမြေ့၍၊ အရပ်အနှံ့သည်လည်း အလွန်လှပစွာဖြစ်လာကာ—ရာသီတော်တော်တန်တန်၌ ပေါက်ဖွားသော သစ်သီးများ ပေါများစွာ စုပေါင်းလာသဖြင့် အရွယ်ရင့်ပျော်ဝင်မှု၏ ဂုဏ်ရည်များဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိ၏။

Verse 97

अभवत्पृथिवी देवी शालिमालाकुलापि च । तपांसि दीर्घचीर्णानि मुनीनां भावितात्मनाम्

မြေကြီးသည် ဒေဝီသဘောသို့ ပြောင်းလဲကာ ရှာလီမာလာပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိ၏; ထို့ပြင် စိတ်ကိုထိန်းသိမ်း၍ အတ္တကိုပျိုးထောင်ထားသော မုနိတို့၏ ရှည်လျားစွာ ကျင့်သုံးခဲ့သည့် တပဿာတို့လည်း အကျိုးသီးပွင့်လာ၏။

Verse 98

तस्मिन्गतानि साफल्यं काले निर्मलचेतसाम् । विस्मृतानि च शास्त्राणि प्रादुर्भावं प्रपेदिरे

ထိုကာလ၌ စိတ်သန့်ရှင်းသူတို့သည် အချိန်တော်တော်တန်တန်၌ ပြည့်စုံအောင်မြင်မှုကို ရရှိကြ၏; မေ့လျော့သွားခဲ့သော သာස්တရများလည်း ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 99

प्रभावस्तीर्थमुख्यानां तदा पुण्यतमस्त्वभूत् । अंतरिक्षेऽमराश्चासन्विमानेषु सहस्रशः

ထိုအခါ တီရ္ထအထွဋ်အမြတ်တို့အနက် ပရဘ္ဟာဝ သည် အလွန်ပုဏ္ဏယမြတ်ဆုံး ဖြစ်လာ၏; ထို့ပြင် အာကာသအတွင်း၌ ဒေဝတားတို့သည် ထောင်ပေါင်းများစွာ မိမိတို့၏ ဝိမာန်တော်များပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ရှိကြ၏။

Verse 100

समहेंद्रजलाधीश वायु वह्नि पुरोगमाः । पुष्पवृष्टिं प्रमुमुचुस्तस्मिंस्तुहिन भूधरे

အိန္ဒြာနှင့်အတူ ရေ၏အရှင် ဝရုဏာတို့အပါအဝင်—ဝါယုနှင့် အဂ္နိတို့ ဦးဆောင်လျက်—နှင်းဖုံးတောင်တန်းပေါ်သို့ ပန်းမိုးကို သွန်းလောင်းကြ၏။

Verse 101

जगुर्गंधर्वमुख्याश्च ननृतुश्चाप्सरोगणाः । मेरुप्रभृतयश्चापि मूर्तिमंतो महाचलाः

ဂန္ဓဗ္ဗအကြီးအကဲတို့ သီချင်းသံမြည်ကြပြီး အပ္စရာအစုအဖွဲ့တို့ ကပြကြ၏။ မေရုမှစ၍ မဟာတောင်တန်းတို့ပင် မျက်မြင်ရုပ်ကာယရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်ထွန်းလာ၏။

Verse 102

तस्मिन्महोत्सवे प्राप्ते दिव्याः प्रसृतपाणयः । सागरास्सरितश्चैव समाजग्मुश्च सर्वशः

မဟာပွဲတော် ရောက်လာသောအခါ၊ ဒိဗ္ဗသတ္တဝါတို့သည် ပူဇော်သကာအနေနှင့် လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ အရပ်ရပ်မှ စုဝေးကြ၏။ သမုဒ္ဒရာများနှင့် မြစ်ချောင်းများလည်း ထိုနေရာသို့ စုရုံးလာကြ၏။

Verse 103

हिमशैलोऽभवल्लोके तदा सर्वैश्चराचरैः । संसेव्यश्चाधिगम्यश्च साश्रयश्चाचलोत्तमः

ထိုအခါ လောက၌ ဟိမဝန္တတောင်တန်းကို လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါ အားလုံးက အမြင့်မြတ်ဆုံးတောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြ၏—သွားရောက်ဆည်းကပ်ပူဇော်ထိုက်၊ လွယ်ကူစွာ ရောက်နိုင်ထိုက်၊ အားကိုးခိုလှုံရာ ဖြစ်၏။

Verse 104

अनुभूयोत्सवं देवा जग्मुः स्वान्निलयास्तदा । देवनागेंद्रगंधर्वशैललीलावती गणैः

ပွဲတော်ကို ခံစားပြီးနောက် ဒေဝတားတို့သည် မိမိတို့၏ နိလယသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာကြ၏—ဒိဗ္ဗနာဂများ၊ နာဂေန္ဒြများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ တောင်တန်းဒေဝတားများနှင့် ကစားလှုပ်ရှားသည့် လီလာဝတီအဖွဲ့များနှင့်အတူ။

Verse 105

हिमशैलसुता देवी त्वहंपूर्विकया ततः । क्रमेण बुद्धिमानीता विद्याञ्चानलसैर्बुधैः

အို ဒေဝီ၊ ဟိမရှဲလ (ဟိမလယ) တောင်၏ သမီးတော်ရေ—ထိုအချိန်မှစ၍ သင်ကို ငါ့ရှေ့၌ တင်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အစဉ်လိုက် သင်၏ ဉာဏ်ပညာကို လမ်းညွှန်ပေးကာ ကြိုးစားသည့် ရှိများက ဝိဒ္ယာကိုလည်း ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 106

क्रमेण रूपसौभाग्यप्रबोधैर्भुवनत्रये । संपूर्णलक्षणा जाता हिमालयसुता तथा

ထို့ကြောင့် အစဉ်လိုက် သုံးလောကတစ်လျှောက် အလှအပနှင့် မင်္ဂလာသုခ (saubhāgya) တို့ ပွင့်လင်းနိုးကြားလာခြင်းကြောင့် ဟိမလယ၏ သမီးတော်သည် လက္ခဏာအပြည့်အစုံနှင့် ပြည့်စုံလာ하였다။

Verse 107

एतस्मिन्नंतरे शक्रो नारदं देवसंमतम् । देवर्षिमथ सस्मार कार्यसाधनतत्परः

ထိုအချိန်တွင် မိမိရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်စေရန် တက်ကြွနေသော သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် ဒေဝတို့အကြား ချီးမြှောက်ခံရသော ဒေဝရိရှီ နာရဒကို သတိရ၍ ခေါ်ယူလိုက်သည်။

Verse 108

स तु शक्रस्य विज्ञाय कांक्षितं भगवांस्तदा । आजगाम मुदा युक्तो महेंद्रस्य निवेशनम्

ထို့နောက် ဘဂဝန် နာရဒသည် သက္ကရ၏ ဆန္ဒကို သိမြင်၍ ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်စွာဖြင့် မဟိန္ဒြာ၏ နန်းတော်သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာ하였다။

Verse 109

तं तु दृष्ट्वा सहस्राक्षः समुत्थाय महासनात् । यथार्हेण तु पाद्येन पूजयामास वासवः

သူ့ကို မြင်သည်နှင့် သဟသ္ရာက္ခ (အိန္ဒြာ) သည် မဟာပလ္လင်မှ ထ၍ ရပ်တည်ကာ၊ ဝါသဝသည် ထိုက်တန်သလို ပာဒျ (ခြေသုတ်ရေ) ကို ဆက်ကပ်၍ ပူဇော်ဂါရဝ ပြု하였다။

Verse 110

शक्रप्रणिहितां पूजां प्रतिगृह्य यथाविधि । नारदः कुशलं देवमपृच्छत्पाकशासनम्

သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ပို့လာသော ပူဇော်ပွဲကို ထုံးတမ်းအတိုင်း လက်ခံပြီးနောက် နာရဒသည် ပာကရှာသန (အိန္ဒြာ) ကို ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်း하였다။

Verse 111

पृष्टे च कुशले शक्रः प्रोवाच वचनं प्रभुः । इंद्र उवाच । कुशलस्यांकुरस्तावत्संवृत्तो भुवनत्रये

ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်းသော် သက္ကရ အရှင်က ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏— “အိန္ဒြာ မိန့်တော်မူသည်— ယခုအခါ သုံးလောကလုံး၌ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ၏ အညွန့်က ပေါက်ဖွားလာပြီ”။

Verse 112

तत्फलोद्भवसंपत्तौ त्वं मया विदितो मुने । वेत्स्येव तत्समस्तं त्वं तथापि परिचोदितः

အို မုနိ၊ သင်၏ တပဿာ၏ အကျိုးဖြစ်သော စည်းစိမ်တိုးတက်မှုကြောင့် သင့်ကို ငါ သိမြင်လာပြီ။ သင်သည် အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ သိနေသည်မှာ သေချာသော်လည်း ထို့ပြင်လည်း ပြောဆိုရန် လှုံ့ဆော်ခံနေရသည်။

Verse 113

निर्वृतिं परमां याति निवेद्यार्थं सुहृज्जने । तद्यथाशैलजा देवी योगं यायात्पिनाकिना

ယုံကြည်ရသော မိတ်ဆွေထံ မိမိရည်ရွယ်ချက်ကို တင်ပြလျှင် အမြင့်ဆုံး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရောက်သည်။ ထိုကဲ့သို့ပင် တောင်ဖွားဒေဝီ (ပါဝတီ) သည် ပိနာကကိုင်ရှင် (ရှီဝ) နှင့် ယောဂ—ပေါင်းစည်းခြင်း—သို့ ဝင်ရောက်သည်။

Verse 114

शीघ्रं तथोद्यमः सर्वैरस्मत्पक्षैर्विधीयताम् । अवगम्यार्थमखिलं तत आमंत्र्य नारदः

“ကျွန်ုပ်တို့ဘက်မှ အားလုံးသည် လိုအပ်သော ကြိုးပမ်းမှုကို ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်ကြပါစေ” ဟုဆို၏။ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ နားလည်ပြီးနောက် နာရဒသည် ထိုသူတို့ထံမှ ခွင့်တောင်းကာ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 115

शीघ्रं जगाम भगवान्हिमशैलनिकेतनम् । तत्र द्वारे स विप्रेंद्रश्चित्रवेत्रलताकुले

ဘုရားသခင် (ဘဂဝန်) သည် အလျင်အမြန် ဟိမာလယတောင်၏ နေရာတော်သို့ ကြွသွားတော်မူ၏။ ထိုနေရာ၏ တံခါးဝ၌ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ အံ့ဖွယ် ကြိမ်နွယ်ပင်များ အစုအဝေးဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 116

वंदितो हिमशैलेन निर्गतेन पुरो मुनिः । सह प्रविश्य भवनं भुवो भूषणतां गतम्

ကြိုဆိုရန် ထွက်လာသော ဟိမာလယတောင်သည် မုနိအား ဗန္ဒနာပြု၍ ဂုဏ်ပြုလေ၏။ ထို့နောက် မုနိသည် သူနှင့်အတူ မြေပြင်၏ အလှတန်ဆာဖြစ်လာသော နန်းတော်အိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 117

निवेदिते स्वयं हैमे हिमशैलेन विस्तृते । महासने मुनिवरो निषसादातुलद्युतिः

ဟိမာလယတောင်က ကိုယ်တိုင် ဖြန့်ခင်း၍ ရွှေရောင် မဟာအာသနကို တင်ပြသော်၊ အလွန်တောက်ပ၍ နှိုင်းယှဉ်မရသော မုနိအမြတ်သည် ထိုအာသနပေါ်၌ ထိုင်လေ၏။

Verse 118

यथार्हमर्घ्यं पाद्यं च शैलस्तस्मै न्यवेदयेत् । मुनिः स प्रतिजग्राह तमर्घ्यं विधिवत्तदा

ထို့နောက် ရှိုင်လ (တောင်) သည် သင့်လျော်သကဲ့သို့ အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုရေ) နှင့် ပါဒျ (ခြေဆေးရေ) ကို တင်ပြလေ၏။ ထိုအခါ မုနိသည် သတ်မှတ်ထားသော ရိတုအတိုင်း အရ္ဃျကို လက်ခံလေ၏။

Verse 119

गृहीतार्घम्मुनिश्रेष्ठमपृच्छत्श्लक्ष्णया गिरा । कुशलं तपसः शैलः शनैः फुल्लाननांबुजः

အရ္ဃျကို လက်ခံပြီးနောက် မုနိအမြတ်သည် နူးညံ့သော စကားသံဖြင့် မေးမြန်းလေ၏။ မျက်နှာကြာပန်းကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လန်းလာသော ရှိုင်လသည် တောင်ကဲ့သို့ တည်ကြည်သော တပသီ၏ ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးလေ၏။

Verse 120

मुनिरप्यद्रिराजानमपृच्छत्कुशलं तदा । नारद उवाच । अहो धर्मोचितस्तेऽस्ति संनिवेशो महागिरे

ထိုအခါ ရှင်မုနိသည် တောင်တို့၏ဘုရင်အား ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်း၏။ နာရဒက ဆိုသည်—“အဟော မဟာတောင်ရေ၊ သင်၏ နေရာတည်ရာသည် ဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီလှ၏”။

Verse 121

पृथुत्वं मनसा तुल्यं कंदराणां तवानघ । गुरुत्वं ते गुणौघानां स्थावरादतिरिच्यते

အနဂ္ဂရေ၊ သင်၏ ဂူများ၏ ကျယ်ဝန်းမှုသည် စိတ်နှင့်တူလှ၏။ ထို့ပြင် သင်စုဆောင်းထားသော ဂုဏ်သတ္တိတို့၏ အလေးချိန်သည် မလှုပ်မရှားသော တောင်များထက်ပင် ကျော်လွန်၏။

Verse 122

प्रसन्नता च तोयस्य मुनिभ्यश्चाधिका तव । न लक्षयामः शैलेन्द्र कुत्राविनयिता स्थिता

သင်၏ ရေတို့၏ ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် မုနိများအပေါ် သင်၏ ကရုဏာသည် ထူးကဲလှ၏။ တောင်အရှင်ရေ၊ သင်၌ မရိုသေမှု သို့မဟုတ် မနှိမ့်ချမှု မရှိရာကို ကျွန်ုပ်တို့ မမြင်ရ။

Verse 123

नाना तपोभिर्मुनिभिर्ज्वलनार्कसमप्रभैः । पावनैः पावितो नित्यं त्वं कंदरसमाश्रयैः

မီးနှင့် နေကဲ့သို့ တောက်ပသော သန့်ရှင်းမြတ်သော မုနိများ—ဂူအတွင်း နေထိုင်၍ တပဿာမျိုးစုံ ကျင့်ဆောင်သူများ—က သင့်ကို အမြဲတမ်း ပဝါနစေကြ၏။

Verse 124

अवमत्य विमानानि स्वर्गवासविरागिणः । पितुर्गृहैवासीना देवगंधर्वकिन्नराः

သူတို့သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်ယာဉ်များကို မလေးမနက်ထား၍၊ ကောင်းကင်ဘုံနေထိုင်ခြင်းကိုလည်း မစွဲလမ်းဘဲ၊ ဒေဝ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ကိန္နရတို့သည် ဖခင်၏ အိမ်တွင် နေသကဲ့သို့ တည်နေကြ၏။

Verse 125

अहो धन्योसि शैलेन्द्र यस्य ते कंदरं हरः । अध्यास्ते लोकनाथो हि रामध्यानपरायणः

အို တောင်တန်းတို့၏ မင်းကြီး၊ သင်သည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်နိုးလှ၏။ သင်၏ ဂူအတွင်း၌ ဟရ (ရှီဝ) လောကနာထ၊ ရာမကို ဓ്യာနပြုခြင်း၌ အပြည့်အဝ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်တော်မူ၏။

Verse 126

इत्युक्तवति देवर्षौ नारदे सादरं गिरा । हिमशैलस्य महिषी मेना मुनिदिदृक्षया

ဒေဝရိရှီ နာရဒသည် လေးစားသည့်စကားဖြင့် ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဟိမာလယ၏ မဟိသီ မေနာသည် မုနိကို တွေ့မြင်လိုသည့် ဆန္ဒဖြင့် ချဉ်းကပ်လာ၏။

Verse 127

अनुयाता दुहित्रा तु स्वल्पालिपरिचारिका । लज्जाप्रणयनम्राङ्गी प्रविवेश निकेतनम्

ထို့နောက် သမီးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော စကားနည်းသော လူငယ်အမှုထမ်းမိန်းကလေးသည် အရှက်နှင့် ချစ်ခင်လေးစားသည့် နိမ့်ချမှုကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ နူးညံ့စွာ ငုံ့ကာ အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 128

यत्र स्थितो मुनिवरः शैलेन सहितो वशी । तं दृष्ट्वा तेजसो राशिं मुनिं शैलप्रिया तदा

ထိုနေရာ၌ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သော မုနိဝရသည် တောင်နှင့်အတူ ရပ်တည်နေ၏။ ထိုမုနိကို တောက်ပမှု၏ အစုအဝေးကဲ့သို့ မြင်သော် ရှೈလပရိယာသည် ကြည်ညိုအံ့ဩစွာ ချဉ်းကပ်လာ၏။

Verse 129

ववंदे गूढवदना पाणिपद्मकृताञ्जलि । तां विलोक्य महाभागां देवर्षिरमितद्युतिः

မျက်နှာကို နိမ့်ချစွာ ငုံ့ကာ ကြာပန်းကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလီဖြင့် ပေါင်း၍ ဝတ်ပြုနမස්ကာရပြု၏။ ထိုကံကောင်းမြတ်နိုးသော မိဖုရားကို မြင်သော် အဆုံးမရှိသော တောက်ပမှုရှိသည့် ဒေဝရိရှီသည် ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 130

आशीर्भिरमृतोद्गाररूपाभिस्तां व्यवर्द्धयत् । ततो विस्मितचित्ता तु हिमवद्गिरिपुत्रिका

ချိုမြိန်သောဝေါဟာရမှ အမృతကဲ့သို့ စီးဆင်းလာသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများဖြင့် သူမကို ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးစေ하였다။ ထို့နောက် ဟိမဝန္တတောင်၏ သမီးသည် အံ့ဩမှုဖြင့် စိတ်ပြည့်နှက်ကာ တုန်လှုပ်တိတ်ဆိတ်နေ하였다။

Verse 131

एक्षिष्ट नारदं देवी मुनिमद्भुतरूपिणम् । एहि वत्सेति साप्युक्ता ॠषिणा स्निग्धया गिरा

ဒေဝီသည် အံ့ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော မုနိ နာရဒကို မြင်တော်မူ하였다။ ထို့နောက် ရှိသည် မေတ္တာနှင့် နူးညံ့သောအသံဖြင့် “လာပါ၊ ဝတ္စေ—ချစ်သောကလေး” ဟု ခေါ်တော်မူ하였다။

Verse 132

कंठे गृहीत्वा पितरमङ्के सा तु समाविशत् । उवाच माता तां देवीमभिवंदय पुत्रिके

သူမသည် ဖခင်၏လည်ပင်းကို ဖက်ကိုင်ကာ ဖခင်၏ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ဝင်하였다။ ထို့နောက် မိခင်က ထိုဒေဝီမယ်တော်အား “သမီးရေ၊ ဂါရဝပြု၍ ဦးညွှတ်ဝတ်ပြုပါ” ဟု ဆို하였다။

Verse 133

भगवंतं तपोधन्यं पतिमाप्स्यसि संमतम् । इत्युक्ता तु ततो मात्रा वस्त्रेण पिहितानना

“သင်သည် ဘဂဝန်သဘောရှိ၍ တပဿာပုဏ္ဏကံကြွယ်ဝကာ သင့်တော်သည်ဟု အားလုံးက သဘောတူသော ထိုသူကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရရှိလိမ့်မည်” ဟု မိခင်က ဆိုပြီးနောက် အဝတ်ဖြင့် သူမ၏မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်하였다။

Verse 134

किंचित्कंपितमूर्द्धा तु वाक्यं नोवाच किंचन । ततः पुनरुवाचेदं वाक्यं माता सुतां तदा

သူမ၏ခေါင်းသည် အနည်းငယ်တုန်ယင်သော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ မပြောခဲ့။ ထို့နောက် ခဏအကြာတွင် မိခင်က သမီးအား ထိုစကားကို ပြန်လည်ဆို하였다။

Verse 135

वत्से वंदय देवर्षिं ततो दास्यामि ते शुभम् । रत्नक्रीडनकं रम्यं स्थापितं यच्चिरं मया

သမီးလေးရေ၊ ဒေဝရိသီကို ဦးချကန်တော့ပါ; ထို့နောက် မင်္ဂလာရှိသော လက်ဆောင်တစ်ခုကို မိခင်ပေးမည်—ရတနာတန်ဆာဆင်ထားသော လှပသည့် ကစားစရာကို မိခင်က ကြာရှည်စွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

Verse 136

इत्युक्ता सा ततो वेगादुद्गत्य चरणौ तदा । ववंदे मूर्ध्नि संधाय पाणिपंकजकुड्मलम्

ထိုသို့ဆိုသည်ကိုကြားသော် သူမသည် လျင်မြန်စွာ ထ၍ ချက်ချင်းပင် ခြေတော်ရင်း၌ ဦးချကန်တော့လေ၏; ကြာပန်းကဲ့သို့သော လက်နှစ်ဖက်ကို မုန့်ဖူးကဲ့သို့ ပေါင်းစည်းကာ ခေါင်းပေါ်တင်ထား၏။

Verse 137

कृते तु वंदने तस्या माता सखिमुखेन तु । चोदयामास शनकैस्तस्याः सौभाग्यदर्शिताम्

သူမ၏ ကန်တော့ပူဇော်မှု ပြီးဆုံးသော် မိခင်သည် မိတ်ဆွေမိန်းကလေး၏ စကားဖြင့် နူးညံ့စွာ သူမကို ရှေ့သို့ လှုံ့ဆော်ကာ၊ သူမ၏ ကံကောင်းခြင်းကို ပြသ၍ တိုက်တွန်းလေ၏။

Verse 138

शरीरलक्षणानां च परिज्ञानाय कौतुकात् । स्त्रीस्वभावात्स्वदुहितुश्चिंतां हृदि समुद्वहन्

ကိုယ်ခန္ဓာလက္ခဏာများကို သိမြင်လိုသော စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ မိန်းမသဘာဝကြောင့်လည်းကောင်း၊ သူမသည် မိမိသမီးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို နှလုံးထဲ၌ ထမ်းဆောင်ထားလေ၏။

Verse 139

ज्ञात्वा तदिंगितं शैलो महिष्याहृदयेन तु । अनुदीर्णाकृतिर्मेने रम्यमेतदुपस्थितम्

သူမ၏ အလိုရည်ရွယ်ချက်ကို နှလုံးဖြင့် သိမြင်သော်လည်း၊ ရှိုင်လ (တောင်) သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် မလှုပ်မရှား တည်ငြိမ်နေကာ “ဤလှပသော အခွင့်အရေးသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ရောက်လာပြီ” ဟု တွေးလေ၏။

Verse 140

चोदितः शैलमहिषी सख्या मुनिवरस्ततः । स्मिताननो महाभागो वाक्यं प्रोवाच नारदः

ထို့နောက် မိတ်ဆွေ ရှိုင်လမဟိရှီ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့်၊ အပြုံးမျက်နှာနှင့် ဂုဏ်သရေကြီးမားသော မုနိမြတ် နာရဒသည် ဤစကားများကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 141

न जातोऽस्याः पतिर्भद्रे लक्षणैश्च विवर्जितः । उत्तानहस्ता सततं चरणैर्व्यभिचारिभिः

အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမမြတ်၊ သူမအတွက် သင့်လျော်သော လက္ခဏာများနှင့်ပြည့်စုံသည့် ခင်ပွန်းတစ်ဦး မမွေးဖွားသေးပါ; သူမ၏လက်များသည် အမြဲတမ်း ဆန့်ထုတ်ထားပြီး ခြေထောက်များကလည်း မတည်ငြိမ်ကာ မှန်ကန်သောလမ်းမှ လွဲချော်နေသည်။

Verse 142

सुच्छायास्या भविष्येयं किमन्यद्बहु भाष्यते । श्रुत्वैतत्संभ्रमाविष्टो ध्वस्तधैर्यो हिमाचलः

“သူမတွင် အလွန်လှပသော တောက်ပမှု ရှိလာမည်—အခြားဘာကို ရှည်လျားစွာ ပြောရန်လိုသနည်း?” ဟုကြားသော် ဟိမာချလသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ သတ္တိတည်ငြိမ်မှု ပျက်စီးသွား하였다။

Verse 143

नारदं प्रत्युवाचाथ साश्रुकंठो महागिरिः । हिमवानुवाच । संसारस्यातिदोषस्य दुर्विज्ञेया गतिर्यतः

ထို့နောက် မဟာတောင် ဟိမဝန်သည် မျက်ရည်ကြောင့် အသံတိတ်တိတ်ဖြစ်ကာ နာရဒအား ပြန်လည်ဆိုသည်—“အပြစ်အနာများစွာဖြင့် ပင်ပန်းနေသော သံသရာ၏ လမ်းကြောင်းသည် အမှန်တကယ် နားလည်ရန် ခက်ခဲ၏။”

Verse 144

सृष्ट्या चावश्यभाविन्या केनाप्यतिशयात्मना । कर्त्रा प्रणीता मर्यादा स्थिता संसारिणामियम्

ထို့ပြင် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ မလွဲမသွေ သဘာဝအတိုင်း၊ အလွန်မြတ်သော ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ဦးက ဤမર્યాదာ (ဓမ္မစည်းကမ်း/ကမ္ဘာ့စည်းရိုး) ကို သတ်မှတ်တည်ထောင်ထားသည်; ထို့ကြောင့် သံသရာ၌ လှည့်လည်နေသော သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ဤအမိန့်သည် တည်မြဲနေသည်။

Verse 145

यो जायते हि यद्बीजाज्जनितुः सोर्थसाधकः । जनिता चापि जातस्य न कश्चिदिति च स्फुटम्

အဖ၏ မျိုးစေ့မှ မွေးဖွားလာသူသည် အဖ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေသူ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် မွေးဖွားပြီးသားသူအတွက်တော့ “မွေးဖွားစေသူ” ဟု ခေါ်နိုင်သူ မရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။

Verse 146

स्वकर्मणैव जायंते विवधा भूतजातयः । अंडजोह्यंडजाज्जातः पुनर्जायेत मानवः

မိမိ၏ ကမ္မတရားကြောင့်သာ သတ္တဝါအမျိုးအစား မျိုးစုံ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ကမ္မအလိုက် လူသည်လည်း အဏ္ဍဇ (ဥမှမွေး) ဖြစ်သွားပြီးနောက် အဏ္ဍဇယောနီမှ ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်သည်။

Verse 147

मानुषोपि सरीसृप्यां मानुषत्वेन जायते । तत्रापि जातौ श्रेष्ठायां धर्मस्योत्कर्षणेन तु

လူသည် စရိသృပ (လှိမ့်လျားသတ္တဝါ) ကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း လူအဖြစ်ပင် မွေးဖွားသည်။ လူတို့အတွင်း၌လည်း ဓမ္မကို မြှင့်တင်ခြင်းကြောင့် အထက်မြတ်သော မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိသည်။

Verse 148

अपुत्रजन्मनः शेषाः प्राणिनः समवस्थिताः । मनुजास्तत्र सुतरां नयेन सहधर्मिणः

ကျန်ရှိသော သတ္တဝါအားလုံးသည် သားသမီးမရှိဘဲ မွေးဖွားကာ မိမိတို့၏ အနေအထား၌ တည်မြဲနေကြသည်။ သို့သော် ထိုနေရာ၌ လူတို့သည် ပိုမို၍ နီတိအတိုင်း နေထိုင်ကာ ဓမ္မပတ္နီ (တရားဝင်ဇနီး) နှင့်အတူ ဓမ္မကျင့်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 149

क्रमेणाश्रमसंप्राप्तिर्ब्रह्मचारिव्रतादनु । तस्य कर्तुर्नियोगेन संसारो येन वर्धितः

ထို့နောက် ဘြဟ္မစရိယ (ဗြဟ္မချာရိယ) ဝတ်ကို လိုက်နာပြီးနောက် အာရှရမ်အဆင့်များကို အစဉ်လိုက် ရောက်ရှိသည်။ ထိုဖန်ဆင်းရှင်၏ အမိန့်တော်ကြောင့်ပင် သံသာရစက်ဝိုင်း တည်ထောင်ကာ ထို့ကြောင့် ပိုမိုတိုးပွားလာသည်။

Verse 150

संसारस्य हि नोत्पत्तिः सर्वे स्युर्यदि निर्गृहाः । कर्त्रा तु शास्त्रेषु सदा सुतलाभः प्रशंसितः

လူအားလုံး အိမ်ထောင်မရှိဘဲ နေကြလျှင် လောက၏ ဆက်လက်တည်တံ့မှု မရှိနိုင်။ ထို့ကြောင့် သာස්တရများတွင် ဖန်ဆင်းရှင်က သားသမီးရရှိခြင်းကို အမြဲချီးမွမ်းထားသည်။

Verse 151

प्राणिनां मोहनार्थाय नरकत्राणकारणात् । स्त्रिया विरहिता सृष्टिर्जंतूनां नोपपद्यते

သတ္တဝါတို့ကို မောဟစေခြင်းအတွက်လည်း၊ နရကမှ ကယ်တင်ရာအကြောင်းအဖြစ်လည်း၊ မိန်းမမရှိလျှင် သတ္တဝါတို့၏ ဖန်ဆင်းတိုးပွားမှု မပြည့်စုံနိုင်။

Verse 152

स्त्रीजातिस्तु प्रकृत्यैव कृपणा दैन्यभागिनी । शास्त्रालोचनसामर्थ्याद्दूषितं तासु कर्तृणा

သို့သော် မိန်းမမျိုးကို သဘာဝအရ အားနည်း၍ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံယူရသူဟု ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် သာස්တရကို စိစစ်လေ့လာနိုင်စွမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဖန်ဆင်းရှင်က ဤအကြောင်း၌ ကန့်သတ်ချက်တစ်ရပ် ချမှတ်ထားသည်။

Verse 153

तस्यां नोपरिभावज्ञा भवेदेति च वेधसा । शास्त्रेषूक्तमसंदिग्धं बहुवारं महाफलं

ထို့ပြင် ဝေဓသ (ဗြဟ္မာ) က ထိုအကြောင်းအရာ၌ မိမိကို မြင့်မြတ်ထင်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသူကို နှိမ့်ချခြင်း၏ စိတ်ထား မဖြစ်စေရဟု ကြေညာထားသည်။ ဤစကားကို သာස්တရများတွင် သံသယမရှိဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ဖော်ပြထားပြီး မဟာဖလကို ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 154

दशपुत्रसमा कन्या यापि स्याच्छीलवर्जिता । वाक्यमेतत्फलभ्रष्टं पुंसां ग्लानिकरं फलं

သမီးတစ်ယောက်ကို သားဆယ်ယောက်နှင့် တူသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ အကျင့်သီလမရှိလျှင်—ဤစကားသည် အမှန်တကယ်သော ကုသိုလ်ဖလမှ ကင်းလွတ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ‘အကျိုး’ သည် ယောက်ျားတို့အတွက် စိတ်ညောင်းနာသာ ဖြစ်စေသည်။

Verse 155

कन्या हि कृपणा शोच्या पितुर्दुःखविवर्द्धिनी । यापि स्यात्पूर्णसर्वार्था पतिपुत्रसमन्विता

သမီးသည် အမှန်တကယ် သနားဖွယ်၊ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဖြစ်၏—အဖ၏ ဒုက္ခကို ပိုမိုတိုးစေသည်။ သို့ရာတွင် အရာရာပြည့်စုံ၍ အရည်အချင်းစုံလင်ကာ ခင်ပွန်းနှင့် သားများပါရှိသော်လည်း။

Verse 156

किं पुनर्दुर्भगा हीना पतिपुत्रधनादिभिः । त्वं चोक्तवान्सुता या मे शरीरे दोषसंग्रहम्

ထို့ကြောင့် ငါသည် ဘယ်လောက်ပို၍ အဘဂ္ဂါဖြစ်မည်နည်း—ခင်ပွန်း၊ သားများ၊ ငွေကြေးနှင့် အခြားအရာတို့မှ ကင်းလွတ်နေ၏! ထို့ပြင် သင်က ငါ့သမီးသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ပင် အပြစ်ဒोषများ စုဆောင်းရာဟု ဆိုခဲ့သည်။

Verse 157

अहो मुह्यामि शुष्यामि ग्लामि सीदामि नारद । अयुक्तमपि वक्तव्यमप्राप्यमपि सांप्रतम्

အိုဟို! ငါသည် မောဟဖြစ်၍ မျက်နှာမူမသိ၊ ခြောက်သွေ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ကျဆင်းနေ၏၊ အို နာရဒ။ ယခုအခါ မသင့်တော်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ပြောရမည်—ယခုလက်ရှိ မရနိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း။

Verse 158

अनुग्रहाय मे छिन्धि दुःखं कन्याश्रयं मुने । परिच्छिन्नेप्यसंदिग्धे मनः परिभवाश्रयात्

ငါ့အပေါ် ကရုဏာဖြင့်၊ အို မုနိ၊ ဤသမီးနှင့် ဆက်နွယ်သော ဒုက္ခကို ဖြတ်တောက်ပေးပါ။ အကြောင်းမှာ ကိစ္စသည် ဆုံးဖြတ်ပြီး မသံသယရှိသော်လည်း၊ ငါ့စိတ်သည် အရှက်ခွဲခံရမှုအပေါ် အားထား၍ နေတတ်သည်။

Verse 159

तृष्णा मुष्णाति निष्णातं फललोभाश्रयात्पुनः । स्त्रीणां हि परमं जन्म कुलानामुभयात्मनाम्

အကျိုးရလဒ်ကို လိုဘဖြင့် အားထားသောအခါ တဏှာသည် ပညာရှိကိုပင် ထပ်မံလုယူ၍ မောဟသို့ ဆွဲချတတ်သည်။ အမှန်တကယ် မိန်းမတို့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကံကြမ္မာမှာ မိခင်ဘက်နှင့် ဖခင်ဘက် နှစ်ဖက်လုံး၏ မျိုးရိုးကူလဓာရာကို ထိန်းသိမ်းတည်တံ့စေခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 160

इहामुत्र सुखायोक्तं सत्पतिप्राप्तिसंज्ञितम् । दुर्लभत्वात्सतः स्त्रीणां विगुणोपि पतिः किल

ဤသို့သောသင်ကြားချက်သည် ဤလောကနှင့် နောက်လောကတို့၌ ချမ်းသာစေခြင်းအတွက် ဖြစ်ပြီး “သုတပတိရရှိခြင်း” ဟု ခေါ်ကြသည်။ သီလရှိသော မိန်းမတို့အတွက် ထိုသို့သော ခင်ပွန်းက ရှားပါးသဖြင့်၊ ဂုဏ်ရည်မပြည့်စုံသော်လည်း ခင်ပွန်းဟူ၍ပင် လက်ခံကြသည်။

Verse 161

न प्राप्यते विना पुण्यैः पतिर्नार्याः कदाचन । यतो निस्साधनो धर्मः परिणामोत्थिता रतिः

ပုဏ္ဏ (puṇya) မရှိလျှင် မိန်းမတစ်ဦးသည် ခင်ပွန်းကို မည်သည့်အခါမျှ မရနိုင်။ အကြောင်းမှာ သင့်လျော်သော အထောက်အကူမရှိလျှင် ဓမ္မသည် မပြီးမြောက်နိုင်သကဲ့သို့၊ ချစ်ခြင်းနှင့် ရတိသည် အကြောင်းရင်းဟောင်းများ ပက်ကွက်ရင့်ကျက်လာခြင်း၏ အကျိုးဖြစ်သည်။

Verse 162

धनं जीवितपर्यंतं पत्यौ नार्याः प्रतिष्ठितम् । निर्द्धनो दुर्मुखो मूर्खः सर्वलक्षणवर्जितः

မိန်းမ၏ ငွေကြေးနှင့် တစ်သက်တာအကာအကွယ်/ဂုဏ်သိက္ခာသည် ခင်ပွန်းပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ငွေမရှိသော ယောက်ျားသည် အထင်သေးခံရ၍ မျက်နှာကြမ်းတမ်း၊ မိုက်မဲကာ မင်္ဂလာလက္ခဏာအားလုံးကင်းမဲ့သူဟု ဆိုကြသည်။

Verse 163

दैवतं परमं नार्याः पतिरुक्तः सदैव हि । त्वया देवर्षिणा प्रोक्तं न जातोऽस्याः पतिः किल

မိန်းမအတွက် ခင်ပွန်းကို အမြဲတမ်း အမြင့်ဆုံးသော ဒေဝတားဟု ကြေညာထားသည်။ သို့သော် ဟေ ဒေဝရ္ဓိ (divine sage)၊ သင်ကတော့ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် မမွေးဖွားသေးဟု ဆိုခဲ့သည်။

Verse 164

एतद्दौर्भाग्यमतुलमसंख्यं च दुरुद्वहम् । चराचरे भूतसर्गे चिंता सा व्यापिनी मुने

ဤဒုರ್ಭာဂျသည် နှိုင်းယှဉ်မရအောင် ကြီးမား၍ မရေတွက်နိုင်သကဲ့သို့ ခံနိုင်ရည်လည်း အလွန်ခက်ခဲသည်။ လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါဖန်ဆင်းမှုအတွင်း၌ ထိုစိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးနေသည်၊ ဟေ မုနိ။

Verse 165

स न जात इति श्रुत्वा ममेदं व्याकुलं मनः । मनुष्यदेवजातीनां शुभाशुभनिवेदकम्

“သူ မမွေးဖွားသေး” ဟူသောစကားကို ကြားသော် ငါ၏စိတ်သည် လှုပ်ရှားဝေဝါးသွား၏။ ဤအကြောင်းသည် လူနှင့် ဒေဝတို့၏အမျိုးအနွယ်အတွက် မင်္ဂလာနှင့် အမင်္ဂလာကို ဖော်ပြပေးသောအရာဖြစ်၏။

Verse 166

लक्षणं हस्तपादाभ्यां लक्षणं विहितं किल । सेयमुत्तानहस्तेति त्वयोक्ता मुनिपुंगव

လက်နှင့် ခြေတို့ဖြင့် လက္ခဏာကို သတ်မှတ်ထားသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ဤလက္ခဏာကို “ဥတ္တာနဟတ္ထ” ဟု ခေါ်သည်—လက်ဖဝါးဖွင့်ထားခြင်းဟူ၍ သင်က မုနိတို့အထက်မြတ်သူအဖြစ် ကြေညာခဲ့၏။

Verse 167

उत्तानहस्तता प्रोक्ता याचतामेव नित्यका । शुभोदयानां धन्यानां न कदाचित्प्रयच्छताम्

“ဥတ္တာနဟတ္ထတာ” ဟူသည် လက်ကို ဖြန့်၍ တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး တောင်းစားသူတို့၏ အမြဲတမ်းအခြေအနေဟု ဆိုကြ၏။ သို့ရာတွင် မင်္ဂလာကောင်းသော အထွန်းအကားရှိသည့် ကံကောင်းသူတို့အတွက် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကိုယ်တိုင်ရပ်တည်မှုကို မည်သည့်အခါမျှ စွန့်လွှတ်ပေးကမ်းခြင်း မရှိ။

Verse 168

सुच्छाययास्याश्चरणौ त्वयोक्तौ व्यभिचारिणौ । तत्रापि श्रेयसी ह्याशा मुने न प्रतिभाति नः

အို မုနိ၊ သင်က သူမ၏ ခြေတော်တို့သည် သစ္စာမတည်၊ လှပသော အရိပ်များနောက်သို့ လိုက်လံလှည့်လည်ကြသည်ဟု ဆို၏။ သို့သော် ထိုနေရာ၌ပင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပိုမိုကောင်းမြတ်သော မျှော်လင့်ချက် မပေါ်ထွန်းလာ။

Verse 169

शरीरलक्षणाश्चान्ये पृथक्फलनिवेदिनः । इत्युक्त्वा विरते शैले महादुःखविचारिणि

“ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အခြားလက္ခဏာများလည်း ရှိပြီး တစ်ခုချင်းစီက မတူညီသော အကျိုးဖလကို ပြသသည်” ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ တောင်ပေါ်၌ သူသည် တိတ်ဆိတ်သွားကာ မဟာဒုက္ခကို စဉ်းစားတွေးခေါ်လျက် နစ်မြုပ်နေ၏။

Verse 170

स्मितपूर्वमुवाचेदं नारदो देवपूजितः । नारद उवाच । हर्षस्थाने च महति त्वया दुःखं निरुच्यते

နတ်တို့က ပူဇော်လေးစားသော နာရဒသည် နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် ဤသို့ဆို၏— “အို မိတ်ဆွေ၊ အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ရာအခါ၌ပင် သင်သည် ဝမ်းနည်းခြင်းကို ထုတ်ဖော်နေ၏။”

Verse 171

अपरिच्छिन्नवाक्यार्थो मोहं यासि महागिरे । इमां शृणु गिरं मत्तो रहस्यपरिनिष्ठिताम्

အို မဟာတောင်ရေ၊ စကား၏ အဓိပ္ပါယ်ကို အပြည့်အဝ မသိမြင်သေးသဖြင့် သင်သည် မောဟထဲသို့ ကျရောက်၏။ ထို့ကြောင့် ငါ့ထံမှ ဤဝါစကို နားထောင်လော့—လျှို့ဝှက်သမ္မာတရား၌ တည်မြဲသော။

Verse 172

समाहितो महाशैल मयोक्तस्य विचारणाम् । न जातोस्याः पतिर्देव्या यन्मयोक्तं हिमाचल

အို မဟာကျောက်တောင်၊ ငါပြောခဲ့သမျှကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ စိစစ်ဆင်ခြင်လော့။ အို ဟိမာချလ၊ ဒေဝီအတွက် အိမ်ထောင်ရှင် မမွေးဖွားသေး—ငါဆိုခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

Verse 173

स न जातो महादेवो भूतभव्यभवोद्भवः । शरण्यः शाश्वतः शास्ता शंकरः परमेश्वरः

မဟာဒေဝသည် မမွေးဖွားသူဖြစ်၏; အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်တို့သည် သူ့ထံမှပင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သူသည် အားလုံး၏ ခိုလှုံရာ၊ အနန္တ၊ သာသနာ့အုပ်စိုးရှင်နှင့် လမ်းညွှန်—ရှင်ကရ၊ ပရမေရှွရ ဖြစ်၏။

Verse 174

ब्रह्मरुद्रेन्द्रमुनयो गर्भजन्मजरार्दिताः । तस्य ते परमेशस्य सर्वे क्रीडनका गिरे

ဗြဟ္မာ၊ ရုဒ္ဒရ၊ အိန္ဒြာနှင့် မုနိတို့သည်—ကိုယ်ဝန်၊ မွေးဖွားခြင်းနှင့် အိုမင်းခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်ရသူများ—အို တောင်ရေ၊ ထိုပရမေရှွရ၏ ကစားပစ္စည်းသာ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 175

ब्रह्मांडतस्तदिच्छातः संभूतो भुवनप्रभुः । आत्मनो न विनाशोस्ति स्थावरांतेपि भूधर

ဗြဟ္မာဏ္ဍ (ကမ္ဘာဥ) မှာ၊ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ဖြင့် လောကတို့၏ အရှင်သည် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ အို တောင်ရေ၊ အာတ်မန်သည် မပျက်စီး—မလှုပ်မရှားသော အရာတို့၏ အဆုံး၌ပင်။

Verse 176

संसारे जायमानस्य म्रियमाणस्य देहिनः । नश्यते देह एवात्र नात्मनो नाश उच्यते

ဤသံသရာဝဋ္ဋတွင် မွေးဖွား၍ သေဆုံးသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူအတွက် ဤနေရာ၌ ပျက်စီးသွားသည်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာသာ ဖြစ်၏။ အာတ်မန် ပျက်စီးသည်ဟု မဆိုကြ။

Verse 177

ब्रह्मादिस्थावरांतोऽयं संसारो यः प्रकीर्तितः । स जन्ममृत्युदुःखार्तो ह्यनिशं परिवर्तते

ဗြဟ္မာမှ စ၍ မလှုပ်မရှားသော သတ္တဝါများအထိ ကျယ်ပြန့်သည်ဟု ဆိုသော ဤသံသရာသည် မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း၏ ဒုက္ခကြောင့် အမြဲပင် ပင်ပန်းနာကျင်၍ မရပ်မနား လှည့်ပတ်နေ၏။

Verse 178

महादेवोऽचलःस्थाणुर्न जातो जनकोऽजरः । भविष्यति पतिः सोऽस्या जगन्नाथो निरामयः

မဟာဒေဝ—မလှုပ်မရှား တည်ကြည်၍ မမွေးဖွားသူ၊ အဖ-မူလ ဖြစ်ပြီး မအိုမင်းသူ—သူသည် သူမ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဂဂန္နာထ၊ ရောဂါဒုက္ခကင်းစင်သူ။

Verse 179

यदुक्तं च मया देवी लक्षणैर्वर्जिता तव । शृणु तस्यापि वाक्यस्य सम्यक्त्वेन विचारणम्

ထို့ပြင် အို ဒေဝီ၊ သင်သည် (အချို့) လက္ခဏာများ မပါရှိဟု ငါပြောခဲ့သော စကားကိုလည်း ယခု မှန်ကန်စွာ စိစစ်သုံးသပ်၍ နားထောင်လော့။

Verse 180

लक्षणं दैविको ह्यंकः शरीरावयवाश्रयः । स चायुर्धनसौभाग्यपरिणामप्रकाशकः

ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများတွင် တည်ရှိသော လက္ခဏာသည် အမှန်တကယ် ဒေဝတိယ နိမိတ်ဖြစ်၍ အသက်တာကာလ၊ ဥစ္စာဓနနှင့် ကံကောင်းခြင်း၏ အကျိုးကို ဖော်ပြပေးသည်။

Verse 181

अनंतस्याप्रमेयस्य सौभाग्यस्य तु भूधर । नैवांको लक्षणाकारः शरीरे संविधीयते

အို ဘူဓရ၊ အနန္တ၍ တိုင်းတာမရသော ကံကောင်းမြတ်နိုးမှု၏ ဂုဏ်ရောင်အတွက် ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် အမှတ်အသား၊ ခွဲခြားလက္ခဏာ သို့မဟုတ် သတ်မှတ်ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို မည်သို့မျှ မတည်စေနိုင်။

Verse 182

अतोऽस्या लक्षणं गात्रे शैल नास्ति महामते । यच्चाहमुक्तवानस्या उत्तानकरता सदा

ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ကြီးသော ရှိုင်လ၊ သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါပေါ်တွင် ခွဲခြားလက္ခဏာ မရှိချေ။ ထို့ပြင် မိမိက အရင်က ပြောခဲ့သကဲ့သို့—သူမသည် လက်ကို အမြဲတမ်း ဖြန့်၍ လက်ဖဝါးကို အပေါ်ဘက်ထားနေသူ ဖြစ်သည်။

Verse 183

उत्तानो वरदः पाणिरेष देव्याः सदैव तु । सुरासुरमुनिव्रातवरदात्री भविष्यति

ဒေဝီ၏ ဤလက်ဟန် (လက်ဖဝါးအပေါ်) သည် အမြဲတမ်း ပေးကမ်းကာ ပရဟိတပြုသော လက်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒေဝ၊ အသူရ နှင့် မုနိအစုအဝေးတို့အား ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 184

यच्च प्रोक्तं मया पादौ सुच्छायौ व्यभिचारिणौ । मत्तः शृणु त्वमस्यापि व्याख्योक्तिं शैलसत्तम

ထို့ပြင် မိမိက ပြောခဲ့သကဲ့သို့ ခြေတစ်စုံသည် ‘အရိပ်အလှကောင်း’ သော်လည်း ‘လမ်းလွဲသွားတတ်’ ဟူသောအကြောင်းကိုလည်း၊ တောင်တန်းတို့အထက်မြတ်သော ရှိုင်လ၊ ၎င်း၏ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို မိမိထံမှ နားထောင်လော့။

Verse 185

चरणौ पद्मसंकाशौ स्वच्छावस्या नखोज्वलौ । सुरासुराणां नमतां किरीटमणिकांतिभिः

ထိုအရှင်၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်သည် ကြာပန်းကဲ့သို့ ဖြစ်၍ သန့်ရှင်းကြည်လင်ကာ လက်သည်းတော်များ တောက်ပလင်းလက်သည်။ နတ်နှင့် အသူရတို့ ဦးညွှတ်ပူဇော်ရာတွင် မကူဋ်ပေါ် မဏိရောင်ခြည်က ခြေတော်ကို ပိုမိုတောက်ပစေ하였다။

Verse 186

विचित्रवर्णैः पश्यद्भिः सुच्छायौ प्रतिबिंबितौ । एषा भार्या जगद्भर्तुर्वृषांकस्य महीधर

အရောင်အသွေးမျိုးစုံရှိသော ကြည့်ရှုသူများ၏ မျက်စိတွင် ထင်ရှားစွာ ပြန်လှန်ထင်ဟပ်၍ လှပသော ရောင်ခြည်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ အို တောင်ကိုထမ်းသူ၊ ဤသူမသည် လောကအရှင် ဝೃṣāṅka ၏ မဟာမယ်တော်ဖြစ်သည်။

Verse 187

जननी सर्वलोकस्य संभूताभूतभाविनी । शिवेयं पावनायैव त्वत्क्षेत्रे पावनद्युतिः

သူမသည် လောကအားလုံး၏ မိခင်ဖြစ်၍ သတ္တဝါတို့ ပေါ်ပေါက်လာရာ အရင်းအမြစ်လည်းဖြစ်၊ ထိန်းသိမ်းပေးသူလည်းဖြစ်သည်။ ဤမင်္ဂလာရှိသော ရှီဝါသည် သင်၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေတွင် သန့်စင်ခြင်းအတွက်သာ ပဝါန ရောင်ခြည်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

Verse 188

तद्यथाशीघ्रमेवैषा योगं यायात्पिनाकिनः । तथा विधेयं विधिवत्त्वया शैलेंद्रसत्तम

သူမသည် ပင်ာကင် (ရှီဝ) နှင့် ယောဂ—ပေါင်းစည်းခြင်း—ကို မြန်မြန်ရရှိစေရန်၊ အို တောင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သင်သည် သတ်မှတ်ထားသော အခမ်းအနားကို ဗိဓိအတိုင်း မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 189

अस्त्यत्र हि महत्कार्यं देवानां हिमभूधर । एवं श्रुत्वा तु शैलेंद्रो नारदात्सर्वमेव हि

“ဤနေရာတွင် အို ဟိမဘူဓရ (ဟိမလယ)၊ နတ်တို့အတွက် အမှန်တကယ် ကြီးမားသော တာဝန်တစ်ရပ် ရှိသည်။” ထိုစကားကို ကြားသော် တောင်တို့၏ အရှင်သည် နာရဒထံမှ အရာအားလုံးကို သိရှိလေသည်။

Verse 190

स्वमात्मानं पुनर्जातं मेने मेनापतिस्तदा । उवाच चापि संहृष्टो नारदं तु हिमाचलः

ထိုအခါ မေနာ၏ခင်ပွန်း ဟိမာလယသည် သူ့ကို မိမိအတ္တမန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ထင်မြင်하였다။ အလွန်ဝမ်းမြောက်၍ တောင်တန်းမင်း ဟိမာချလသည် နာရဒမုနိအားလည်း မိန့်ကြား하였다။

Verse 191

दुस्तरान्नरकाद्घोरादुद्धृतोस्मि त्वया विभो । पातालादहमुद्धृत्य सप्तलोकाधिपः कृतः

အို အလုံးစုံသို့ ပြန့်နှံ့တော်မူသော အရှင်! ဖြတ်ကျော်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော ကြောက်မက်ဖွယ် နရကမှ ကျွန်ုပ်ကို သင်ကယ်တင်၍ ထုတ်ယူတော်မူ၏။ ပာတာလာမှ မြှောက်တင်ကာ လောကခုနစ်ပါး၏ အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် ကျွန်ုပ်ကို ခန့်ထားတော်မူ၏။

Verse 192

हिमाचलोस्मि विख्यातस्त्वया मुनिवराधुना । हिमाचलाच्छतगुणां प्रापितोस्मि समुन्नतिं

အို မုနိအထူးမြတ်! သင်၏ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် “ဟိမာချလ” ဟု ထင်ရှားလာ၏။ ဟိမာချလသာဖြစ်နေရာမှပင် သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို ရာဆတိုးမြင့်သော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အမြင့်မြတ်သို့ ရောက်စေတော်မူ၏။

Verse 193

आनंदादेव चाहारि हृदयं मे महामुने । नाध्यवस्यति कृत्यानां विभागप्रविचारणम्

အို မဟာမုနိ! ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်၏နှလုံးသားသည် ဆွဲယူခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ယခုတော့ လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်များ၏ ခွဲဝေသတ်မှတ်ခြင်းနှင့် စိစစ်စဉ်းစားခြင်းတွင် မတည်ငြိမ်နိုင်တော့။

Verse 194

भवद्विधानां नियतममोघं दर्शनं मुने । भवद्भिरेव हि प्रोक्तं निवासायात्मरूपिणाम्

အို မုနိ! သင်တို့ကဲ့သို့သော သဒ္ဓါရှင်တို့၏ ဒർശနသည် မလွဲမသွေ အကျိုးဖြစ်ထွန်း၍ မအောင်မမြင် မဖြစ်တတ်။ အတ္တမန်၌ တည်မြဲသူတို့အတွက် ဤသို့သော ဆုံတွေ့ခြင်းသည် နေထိုင်ရာအဖြစ် ဖြစ်လာသည်ဟု သင်တို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဟောကြားထား၏။

Verse 195

मुनीनां देवतानां च स्वयं कर्तास्मि कल्मषम् । तथापि वस्तुन्येकस्मिन्नाज्ञा मे संप्रदीयताम्

ရဟန္တမုနိများနှင့် ဒေဝတားများအပေါ်၌ပင် အပြစ်၏အကြောင်းရင်းကို ငါကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာခဲ့သည်; သို့သော် အထူးကိစ္စတစ်ရပ်၌ ငါ့အား သင်၏အမိန့်ကို ပေးသနားပါ။

Verse 196

इत्युक्तवति शैलेंद्रे स तदा हर्षनिर्भरः । उवाच नारदो वाक्यं कृतं सर्वमिति प्रभो

တောင်တန်းတို့၏အရှင်က ထိုသို့ဆိုသောအခါ နာရဒသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်လျှံသွား၏။ နာရဒက “အရှင်ဘုရား၊ အရာအားလုံး ပြီးမြောက်ပါပြီ” ဟုဆို၏။

Verse 197

सुरकार्ये स एवार्थस्तवापि सुमहत्तरः । इत्युक्त्वा नारदः शीघ्रं जगाम त्रिदिवं ततः

“ဒေဝတားတို့၏ကိစ္စ၌ ထိုရည်ရွယ်ချက်တည်းဟူသည် သင့်အတွက်လည်း အလွန်အရေးကြီးသည်” ဟုဆိုပြီး နာရဒသည် ချက်ချင်း တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 198

स गत्वा देवभवनं महेंद्रं संददर्श ह । ततोनुरूपे स मुनिरुपविष्टो महासने

ဒေဝဘဝနသို့ ရောက်သွားပြီး မဟိန္ဒြ (အိန္ဒြ) ကို တွေ့မြင်၏။ ထို့နောက် ထိုမုနိသည် အခါအလျော်ညီသော အာသနပေါ်၌ မဟာစင်္ဟာသနပေါ် ထိုင်လေ၏။

Verse 199

पृष्टः शक्रेण प्रोवाच गिरिजासंश्रयां कथाम् । नारद उवाच । यन्मह्यमुक्तं कर्तव्यं तन्मया कृतमेव हि

ရှကရ (အိန္ဒြ) က မေးမြန်းသဖြင့် သူသည် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ကို အခြေပြုသော အကြောင်းအရာကို ပြောပြ၏။ နာရဒက “ငါ့အား ပြုရန်ဆိုထားသော တာဝန်သည် ငါက အမှန်တကယ် ပြီးစီးအောင် လုပ်ပြီးသားပင်” ဟုဆို၏။

Verse 200

किंतु पंचशरस्येषु गोचरत्वमपेक्षितम् । इत्युक्तो देवराजस्तु मुनिना कार्यदर्शिना

သို့သော် ပဉ္စမြားရှင် ကာမဒေဝ၏ အာဏာနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရမည်ဟု လိုအပ်သည်။ ထိုသို့ ကိစ္စကိုမြင်သိသော ရှင်မုနိက ဒေဝရာဇ အိန္ဒြာကို မိန့်ကြား하였다။