Adhyaya 25

Verse 1

भीष्म उवाच । उपवासेष्वशक्तस्य तदेव फलमिच्छतः । अनभ्यासेन रोगाद्वा किमिष्टं व्रतमुच्यताम्

ဘီရှ္မက ဆိုသည်။ အစာရှောင် (ဥပဝါသ) မလုပ်နိုင်သော်လည်း တူညီသော အကျိုးကို လိုလားသူ—အလေ့အကျင့်မရှိခြင်းကြောင့် သို့မဟုတ် ရောဂါကြောင့်—ထိုသူအတွက် မည်သည့် နှစ်သက်ဖွယ် ဝရတကို သတ်မှတ်ပေးရမည်နည်း။

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । उपवासेष्वशक्तानां नक्तं भोजनमिष्यते । यस्मिन्व्रते तदप्यत्र श्रूयतां वै व्रतं महत्

ပုလஸ္တျက ဆိုသည်။ ဥပဝါသ မလုပ်နိုင်သူတို့အတွက် ညအချိန်တွင် အစာစားခြင်းကို ခွင့်ပြုထားသည်။ ဤသို့ သတ်မှတ်ထားသော ဝရတရှိရာ၌ ထိုမဟာဝရတကို ဤနေရာတွင်လည်း နားထောင်လော့။

Verse 3

आदित्यशयनं नाम यथावच्छंकरार्चनम् । येषु नक्षत्रयोगेषु पुराणज्ञाः प्रचक्षते

‘အာဒိတျ-ရှယန’ ဟုခေါ်သော ကర్మနှင့် ရှင်ကရ (သင်္ကရ) ကို ယထာဝတ် ပူဇာပြုခြင်းတို့ကို—ပုရာဏသိသူတို့က မည်သည့် နက္ခတ္တရ-ယောဂများတွင် ဆောင်ရွက်ရမည်ကို ကြေညာထားသည်။

Verse 4

यदा हस्तेन सप्तम्यामादित्यस्य दिनं भवेत् । सूर्यस्य चापि संक्रांतिस्तिथिस्सा सार्वकामिकी

ဟတ္သာ နက္ခတ်နှင့်အတူ သပ္တမီ တိထီတွင် အာဒိတျဝါရ (တနင်္ဂနွေ) ကျရောက်ပြီး နေ၏ သင်္ကရန္တိလည်း ဖြစ်ပေါ်လာသော် ထိုတိထီကို “သာဝ္ဝကာမိကီ” ဟု ခေါ်၍ ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 5

उमामहेश्वरस्यार्चामर्चयेत्सूर्यनामभिः । सूर्यार्चां शिवलिगं च उभयं पूजयेद्यतः

ဦမာနှင့် မဟေရှဝရ၏ ရုပ်တုကို နေ၏ နာမတော်များဖြင့် အာရ္ချနာပြုရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် နေရုပ်တုနှင့် ရှိဝလင်္ဂကို တပြိုင်နက်တည်း ပူဇော်ရာ ရောက်သည်။

Verse 6

उमापते रवेश्चापि न भेदः क्वचिदिष्यते । यस्मात्तस्मान्नृपश्रेष्ठ गृहे भानुं समर्चयेत्

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ဦမာပတိ (ရှီဝ) နှင့် ရဝိ (နေ) တို့အကြား ခွဲခြားမှုကို မည်သည့်အခါမျှ မခံယူကြ။ ထို့ကြောင့် မိမိအိမ်၌ပင် ဘာနု (နေ) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 7

हस्तेन सूर्याय नमोस्तुपादावर्काय चित्रासु च गुल्फदेशं । स्वातीषु जंघे पुरुषोत्तमाय धात्रे विशाखासु च जानुदेशम्

လက်ဖြင့် နေဘုရား (စူရျ) ကို နမස්ကာရ; ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် အာရ္ကကို နမස්ကာရ။ စိတ္ရာတွင် ခြေခလယ်ပိုင်းကို ပူဇော်; စွာတီတွင် ခြေထောက်အောက်ပိုင်းကို ပူဇော်; ထိုနေရာ၌ ပုရုရှောတ္တမကို ဦးညွှတ်; နှင့် ဝိသာခာတွင် ဒ္ဟာတೃကို ဒူးပိုင်း၌ ပူဇော်။

Verse 8

तथानुराधासु नमोभि पूज्यमुरुद्द्वयं चैव सहस्रभानोः । ज्येष्ठास्वनंगाय नमोस्तु गुह्यमिन्द्रा यभीमाय कटिं च मूले

ထို့အတူ အနုရာဓာများတွင် ပူဇော်ထိုက်သူအား နမස්ကာရ; ထို့ပြင် ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ရှိသော နေဘုရား၏ ရုဒြနှစ်ပါးကိုလည်း နမස්ကာရ။ ဇျေဋ္ဌာများတွင် အနင်္ဂအား နမස්ကာရ; လျှို့ဝှက်ဒေဝတာ ဂုဟျအား နမස්ကာရ; အိန္ဒြအား၊ ဘီမအား၊ နှင့် ခါးပိုင်းနှင့် မူလ (အခြေ) တွင် အုပ်စိုးသော အာဏာအားလည်း နမස්ကာရ။

Verse 9

पूर्वोत्तराषाढयुगे च नाभिं त्वष्ट्रे नमः सप्ततुरंगमाय । तीक्ष्णांशवे श्रवणे चाथ कुक्षिं पृष्ठं धनिष्ठासु विकर्तनाय

ပူရ္ဝာဿာဍ္ဟာနှင့် ဥတ္တရာဿာဍ္ဟာ ဆုံရာကာလတွင် နာဗိ (ဗိုက်ခေါင်း) ကို ပူဇော်ပါ—မြင်းခုနစ်စီးရှိသော တ္ဝဿ္ဋೃ ကို နမസ്കာရ။ Śravaṇa တွင် နားကို၊ ထို့နောက် ဝမ်းဗိုက်ကို; Dhaniṣṭhā တွင် ကျောကို ပူဇော်၍—တောက်ပြောင်သော ရောင်ခြည်ရှိ Vikartana (နေမင်း) ကို နမို။

Verse 10

वक्षस्थलं ध्वांतविनाशनाय जलाधिपर्क्षे प्रतिपूजनीयम् । पूर्वोत्तरा भाद्रपदद्वये च बाहूत्तमश्चंडकराय पूज्यौ

အမှောင်ဖျက်ဆီးရန် ရင်ဘတ်ကို ပူဇော်ရမည်၊ အထူးသဖြင့် ရေ၏အရှင်နှင့် ဆက်နွယ်သော တိထိနေ့တွင်။ ထို့အတူ Bhādrapada ၏ နှစ်ဖက် (အလင်း/အမှောင်) တွင် ခြေမောင်းလက်နှင့် မြတ်သော လက်မောင်းတို့ကို တောက်ပြောင်ကြမ်းတမ်းသော ရောင်ခြည်ရှိ Cāṇḍakara (နေမင်း) အတွက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 11

साम्नामधीशाय करद्वयं च संपूजनीयं नृप रेवतीषु । नखानि पूज्यानि तथाश्विनीषु नमोस्तु सप्ताश्वधुरंधराय

အို မင်းကြီး၊ Revatī နက္ခတ်တွင် Sāman သီချင်းတို့၏ အရှင်၏ လက်နှစ်ဖက်ကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ပါ။ ထို့အတူ Aśvinī တွင် လက်သည်းများကို ပူဇော်ရမည်။ မြင်းခုနစ်စီး၏ ဝန်ကို ထမ်းဆောင်တော်မူသော အရှင်အား နမို။

Verse 12

कठोरधाम्ने भरणीषु कंठं दिवाकरायेत्यभिपूजनीयम् । ग्रीवाग्निपर्क्षे धरसंपुटे तु संपूजयेद्भारत रोहिणीषु

Bharaṇī နက္ခတ်တွင် တင်းမာသော တေဇရှိ Divākara (နေမင်း) အဖြစ် Kaṇṭha ကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် Grīvāgni-parkṣa နှင့် Dhara-saṃpuṭa ဒေသတို့တွင်၊ အို Bhārata၊ Rohiṇī နက္ခတ်၌ အပြည့်အဝ ပူဇော်ပါ။

Verse 13

मृगेर्चनीया रसना पुरारे रौद्रे तु दंता हरये नमस्ते । नमः सवित्रे इति शंकरस्य नासाभि पूज्या च पुनर्वसौ च

အို Purāri (Tripura ဖျက်ဆီးရှင်)၊ Mṛga ကာလတွင် လျှာကို အရ္စနာပြု၍ ပူဇော်ရမည်; Raudra တွင် သွားများကို—Hari အား နမस्कာရ။ “namaḥ savitre” မန္တရဖြင့် Śaṅkara ၏ နှာခေါင်းကိုလည်း ပူဇော်ရမည်; Punarvasu နက္ခတ်တွင်လည်း ထိုနည်းတူ။

Verse 14

ललाटमंभोरुहवल्लभाय पुष्येलकान्वेदशरीरधारिणे । सार्पे च मौलिविबुधप्रियाय मघासु कर्णाविति पूजनीयौ

ပုရှျ နက္ခတ်တွင် ကြာပန်း၏ချစ်သူ (လက္ခမီ/ဗိဿနု၏ချစ်တော်) ဖြစ်သော နဖူးကိုလည်းကောင်း၊ ဝေဒကို ကိုယ်ခန္ဓာကဲ့သို့ ထမ်းဆောင်ထားသော ခါးပိုင်းကိုလည်းကောင်း ပူဇော်ရမည်။ စာရ္ပ နက္ခတ်တွင် နတ်တို့ချစ်မြတ်နိုးသော ခေါင်းကို၊ မဃာတွင် နားကို—ဤသို့ အားလုံးကို ရိုသေကန်တော့ပူဇော်ထိုက်သည်။

Verse 15

पूर्वासु गोब्राह्मणनंदनाय नेत्राणि संपूज्यतमानि शंभोः । अथोत्तराफाल्गुनि भे भ्रुवौ च विश्वेश्वरायेति च पूजनीये

ပူရ္ဝာအာရှာဍ္ဍာ နက္ခတ်တွင် ‘နွားနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့၏ ပျော်ရွှင်မှု’ ဟု ခေါ်ဆိုကာ ရှမ္ဘု၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် မျက်စိနှစ်ဖက်ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဥတ္တရာဖာလ္ဂုနီတွင် ‘ဗိශ්ဝေශ්ဝရ’ ဟု ကန်တော့ကာ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို ပူဇော်ထိုက်သည်။

Verse 16

नमोस्तु पाशांकुशपद्मशूल कपालसर्पेन्दुधनुर्धराय । गयासुरानङ्गपुरांधकादि विनाशमूलाय नमः शिवाय

ပာရှ၊ အင်္ကူရှ၊ ကြာပန်း၊ သုံးမြှား (သူလ)၊ ခေါင်းခွံ၊ မြွေ၊ လ၊ နှင့် လေးကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော သီဝအား နမော။ ဂယာသူရ၊ အန္ဓက၊ အနင်္ဂပုရ စသည့် အသူရတို့ ပျက်စီးရာ၏ အမြစ်မူလဖြစ်တော်မူသော သီဝအား နမော—သီဝအား နမော။

Verse 17

इत्यादिकांगानि च पूजयित्वा विश्वेश्वरायेति शिरोभिपूज्यम् । अत्रापि भोक्तव्यमतैलमन्नममांसमक्षारमभुक्तशेषम्

ဤသို့ ရိုးရာ၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ပူဇော်ပြီးနောက် ‘ဗိශ්ဝေශ්ဝရ’ ဟု ဆိုကာ ခေါင်းငုံ့ကန်တော့ရမည်။ ဤနေရာ၌လည်း ဆီမပါ၊ အသားမပါ၊ အယ်လ်ကလိုင်း/အလွန်ငန်သော အရသာမပါသော ထမင်းဟင်းကိုသာ စားရမည်၊ ထို့ပြင် အရင်ဦးစွာ နైవေဒျအဖြစ် ဆက်ကပ်ပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော ပရသာဒကိုသာ သုံးဆောင်ရမည်။

Verse 18

इत्येवं नृप नक्तानि कृत्वा दद्यात्पुनर्वसौ । शालेयतंडुलप्रस्थमौदुंबरमथो घृतम्

ဤသို့ ဟေ မင်းကြီး၊ ညအစာရှောင်ဝတ်ကို ဤနည်းအတိုင်း ကျင့်ပြီးနောက် ပုနရ္ဝသု နက္ခတ်နေ့တွင် သာလီ ဆန်ကောင်း တစ်ပရသ္ထာကို ဒါနပြုရမည်။ ထို့အပြင် ဥဒုမ္ဗရ (သဖန်း) အလှူနှင့် ဂျီ (ဃృత) ကိုလည်း ပေးလှူရမည်။

Verse 19

संस्थाप्य पात्रे विप्राय सहिरण्यं निवेदयेत् । सप्तमे वस्त्रयुग्मं तु पारणे त्वधिकं भवेत्

အိုးပုံးတစ်ခုအတွင်း ထားပြီး ရွှေနှင့်အတူ သင့်တော်သော ဗြာဟ္မဏကို ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် အဝတ်အစားတစ်စုံ လှူရမည်၊ ပာရဏ (ဝတ်ပြုမှုအဆုံး) တွင်တော့ ဒါနကို ပိုမိုတိုး၍ ပြုရမည်။

Verse 20

चतुर्दशे तु संप्राप्ते पारणे भारतादिके । ब्राह्मणं भोजयेद्भक्त्या गुडक्षीरघृतादिभिः

ဆယ့်လေးရက်မြောက်နေ့ ရောက်လာသော်—ဘားရတ အစရှိသည့် အခမ်းအနားဖြင့် ပာရဏအချိန်တွင်—ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ဗြာဟ္မဏကို ကြံသကာ၊ နို့၊ ဂျီ (ထောပတ်ဆီ) စသည်တို့ဖြင့် ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 21

कृत्वा च कांचनं पद्ममष्टपत्रं सकर्णिकम् । शुद्धमष्टांगुलं तच्च पद्मरागदलान्वितम्

ထို့ပြင် ရွှေဖြင့် အရွက်ရှစ်ရွက်နှင့် အလယ်ကဏ္ဍ (ကර්ဏိကာ) ပါသော သန့်ရှင်းသည့် ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ၎င်းသည် အင်္ဂုလ ၈ တိုင်းတာရှိပြီး ပဒ္မရာဂ (ရူဘီ) အရွက်များဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားရမည်။

Verse 22

शय्यां सुलक्षणां कृत्वा विरुद्धग्रंथिवर्जिताम् । सोपधानवितानां च स्वास्तरावरणाश्रयाम्

အညီအမျှ မဟုတ်သော အဖုအထစ်၊ အကျစ်အကြောင်းများကင်းသော လက္ခဏာကောင်းသည့် အိပ်ရာကို ပြင်ဆင်ရမည်။ ခေါင်းအုံးနှင့် ကာနိုပီ (မိုးကာ) ပါစေပြီး မိမိ၏ အခင်းအကျင်းနှင့် အဖုံးအကာတို့ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားရမည်။

Verse 23

पादुकोपानहच्छत्र चामरासनदर्पणैः । भूपणैरपिसंयुक्तां फलवस्त्रानुलेपनैः

ပဒုကာနှင့် ဖိနပ်၊ ထီး၊ ချာမရ (ယက်ပန်)၊ ထိုင်ခုံနှင့် မှန်တို့နှင့်အတူ၊ ရာဇဝင်အလှဆင်ပစ္စည်းများလည်း ပါဝင်စေ၍၊ ထို့ပြင် သစ်သီး၊ အဝတ်အစားနှင့် အနုလေပန (မွှေးကြိုင်လိမ်းဆေး) တို့ပါ ထည့်သွင်းရမည်။

Verse 24

तस्यां विधाय तत्पद्ममलंकृत्य गुणान्विताम् । कपिलां वस्त्रसंयुक्तामतिशीलां पयस्विनीम्

ထိုနေရာ၌ ကြာပန်းကို ထား၍ အလှဆင်ပြီး၊ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်ဝသော ကပိလာ (အဝါညိုရောင်) နွားကို ပြင်ဆင်하였다—အဝတ်အစားဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး အလွန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ နို့ရည်ကြွယ်ဝသည်။

Verse 25

रौप्यखुरां हेमशृंगीं सवत्सां कांस्यदोहनाम् । दद्यान्मंत्रेण तां धेनुं पूर्वाह्णं नातिलंघयेत्

သင့်လျော်သော မန္တရဖြင့် ထိုနွား (ဓေနု) ကို လှူဒါန်းရမည်—ခြေခွာသည် ငွေဖြစ်၍ ချိုသည် ရွှေဖြစ်ကာ နွားကလေးနှင့်အတူရှိပြီး နို့ညှစ်အိုးသည် ကြေးဖြစ်ရမည်; ထို့ပြင် မနက်ပိုင်း (ပူရ္ဝာဟ္ဏ) မလွန်ခင် လှူဒါန်းရမည်။

Verse 26

यथैवादित्य शयनमशून्यं तव सर्वदा । कांत्या धृत्या श्रिया पुष्ट्या तथा मे संतु वृद्धयः

အို အာဒိတျ (နေဒေဝ)၊ သင်၏ အနားယူရာနေရာသည် အချိန်မရွေး မလွတ်လပ်သကဲ့သို့၊ ကျွန်ုပ်၏ စည်းစိမ်တိုးတက်မှုများလည်း မခေါင်းပါးပါစေ—တောက်ပမှု၊ တည်ကြည်မှု၊ သြဇာကံကောင်းခြင်း (သရီ) နှင့် အာဟာရပြည့်ဝမှုတို့နှင့်အတူ။

Verse 27

यथा न देवाः श्रेयांसं त्वदन्यमनघं विदुः । तथा मामुद्धराशेष दुःखसंसारसागरात्

ဒေဝတော်များသည် သင်မှတပါး အို မလိန်ကင်းသောအရှင်၊ အကျိုးပြုမှု၌ သင်ထက်မြတ်သူ မရှိဟု သိကြသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ဒုက္ခပြည့်သော သံသရာပင်လယ်မှ ကျွန်ုပ်ကို အပြည့်အဝ ကယ်တင်ပါ။

Verse 28

ततः प्रदक्षिणीकृत्य प्रणम्य च विसर्जयेत् । शय्यां गवादि तत्सर्वं द्विजस्य भवनं नयेत्

ထို့နောက် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကာ ဦးချ၍ နုတ်ဆက်ထွက်ခွာရမည်။ ထို့ပြီးနောက် အိပ်ရာ၊ နွားနှင့် အခြားအရာအားလုံးကို ယူဆောင်၍ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ၏ အိမ်သို့ ပို့ဆောင်ရမည်။

Verse 29

नैतद्विशीलाय न दांभिकाय प्रकाशनीयं व्रतमिंदुमौलेः । गोविप्रदेवर्षिविकर्मयोगिनां यश्चापि निंदामधिकां विधत्ते

လမောက်တော်ဆောင်သော သီဝဘုရား၏ ဤဝရတကို အကျင့်ဆိုးသူ သို့မဟုတ် ဟန်ဆောင်သူထံ မဖော်ပြသင့်၊ ထို့ပြင် နွား၊ ဗြာဟ္မဏ၊ ဒေဝတား၊ ရှိ၊ နှင့် ဓမ္မကမ္မ၌ တည်ကြည်သော ယောဂီတို့ကို အလွန်အကျွံ အပြစ်တင်နိန္ဒာပြုသူထံလည်း မပြောသင့်။

Verse 30

भक्ताय दांताय च गुह्यमेतदाख्येयमानंदकरं शिवञ्च । इदं महापातकिनां नराणां अघक्षयं वेदविदो वदंति

ဤလျှို့ဝှက်သော သင်ခန်းစာကို ဘက္တိရှိ၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူထံသာ ပေးအပ်သင့်သည်; သင်ကြားပေးလျှင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မင်္ဂလာ (သီဝမင်္ဂလာ) ကို ပေးသည်။ ဝေဒပညာရှင်တို့က ဤအရာသည် မဟာပာတက အပြစ်ကြီးများရှိသူတို့၏ ပာပကိုပါ ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 31

न बंधुपुत्रैर्न धनैर्वियुक्तः पत्नीभिरानंदकरः सुराणां । नाभ्येति रोगं न च दुःखमोहं या चापि नारी कुरुतेथ भक्त्या

ဤအကျိုးကြောင့် လူသည် ဆွေမျိုး၊ သားသမီး၊ ဥစ္စာဓနမှ ခွဲခွာမသွားဘဲ၊ မိမိဇနီးများအတွက် ပျော်ရွှင်မှု၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်လာကာ ဒေဝတားတို့အတွင်း ကံကောင်းသူကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ မိန်းမတစ်ဦးက ဘက္တိဖြင့် ကျင့်သုံးလျှင် သူသည် ရောဂါ၊ ဝမ်းနည်းမှု သို့မဟုတ် မောဟအလွဲသို့ မကျရောက်။

Verse 32

इदं वसिष्ठेन पुरार्जुनेन कृतं कुबेरेण पुरंदरेण । यत्कीर्तनादप्यखिलानि नाशमायांति पापानि न संशयोत्र

ဤကီရတန/ချီးမွမ်းဂါထာကို ဝသိဋ္ဌ၊ ပုရာర్జုန၊ ကုဗေရ နှင့် ပုရန္ဒရ တို့က ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်။ ၎င်းကို ရွတ်ဆိုခြင်းသာဖြင့်ပင် ပာပအားလုံး ပျက်သုဉ်းသွားသည်—သံသယမရှိ။

Verse 33

इति पठति शृणोति वा य इत्थं रविशयनं पुरुहूतवल्लभः स्यात् । अपि नरकगतान्पितॄनशेषानपि दिवमानयतीह यः करोति

ဤသို့ ရွတ်ဖတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည် အိန္ဒြာဘုရား၏ ချစ်ခင်ခံရသူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ ‘ရဝိ-ရှယန’ အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်သူသည် နရက၌ ကျရောက်နေသော မိမိ၏ ပိတೃများအားလုံးကိုပင် ကောင်းကင် (သုဝဏ္ဏ/ဆွರ್ಗ) သို့ ပို့ဆောင်နိုင်သည်။

Verse 34

अश्वत्थं च वटं चैवोदुंबरं वृक्षमेव च । नंदीशं जंबुवृक्षं च बिल्वं प्राहुर्महर्षयः

မဟာရိသီတို့က ဤသစ်ပင်များကို သန့်ရှင်းမြတ်သော သစ်ပင်များဟု ကြေညာကြသည်—အရှဝတ္ထ (ဗောဓိပင်/ပိပယ်), ဝဋ (ညောင်), ဥဒုမ္ဗရ, နန္ဒီရှ, ဇမ္ဗူ နှင့် ဘိလွ။

Verse 35

मार्गशीर्षादिमासाभ्यां द्वाभ्यां द्वाभ्यामथ क्रमात् । एकैकं दंतधवनं वृक्षेष्वेतेषु कारयेत्

မာရ္ဂရှီရ္ෂ လမှ စတင်၍ လနှစ်လနှစ်လ အစဉ်လိုက်အတိုင်း၊ ဤသစ်ပင်များထဲမှ တစ်ခါတစ်ခါ သွားသန့်စင်ရန် တံတား (twig) တစ်ချောင်းစီကို အသုံးပြုရမည်။

Verse 36

दद्यात्समाप्ते दध्यन्नं वितानध्वजचामरम् । द्विजानामुदकुंभांश्च पंचरत्नसमन्वितान्

အခမ်းအနားပြီးဆုံးသည့်အခါ ဒဿီအန်န (ဒိန်ချဉ်နှင့် ထမင်း) ကို ဝိတான (မိုးကာ/ကနိုပီ), ဓဝဇ (အလံ) နှင့် ချာမရ (ယက်ပန်) တို့နှင့်အတူ လှူဒါန်းရမည်။ ထို့ပြင် ဒွိဇတို့အား ပဉ္စရတန (ရတနာငါးပါး) ပါဝင်သည့် ရေခွက်/ရေကုံဘ်များကို ပေးအပ်ရမည်။

Verse 37

न वित्तशाठ्यं कुर्वीत कुर्वन्दोषानवाप्नुयात्

ဥစ္စာပစ္စည်းအပေါ် လိမ်လည်မကောင်းမှု မပြုရ; ထိုသို့ပြုလျှင် ဒోష (အပြစ်) များကို ရရှိစေသည်။