Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । नमस्ये सर्वलोकानां विश्वस्य जगतः पतिम् । य इमं कुरुते भावं सृष्टिरूपं प्रधानवित्

စူတက ပြောသည်—လောကအားလုံး၏ အရှင်၊ စကြဝဠာနှင့် လှုပ်ရှားသတ္တဝါတို့၏ ပိုင်ရှင်ကို ငါ နမസ്കာရ ပြု၏။ ပရဓာန (မူလသဘာဝ) ကို သိမြင်သူဖြစ်၍ စೃષ્ટိ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်အဖြစ် ဤပေါ်ထွန်းသော အခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေတော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 2

लोककृल्लोकतत्वज्ञो योगमास्थाय योगवित् । असृजत्सर्वभूतानि स्थावराणि चराणि च

လောကကို ဖန်ဆင်းသူ၊ လောကတတ္တဝါ၏ အမှန်တရားကို သိမြင်သူ၊ ယောဂ၌ ကျွမ်းကျင်သူ—ယောဂသမာဓိကို တည်ဆောက်ပြီး—အရာရှိသတ္တဝါအားလုံးကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏၊ တည်ငြိမ်သောအရာများနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာများကိုပါ။

Verse 3

तमजं विश्वकर्माणं चित्पतिं लोकसाक्षिणम् । पुराणाख्यानजिज्ञासुर्व्रजामि शरणं विभुम्

ပုရာဏ၏ သန့်ရှင်းသော အခန်းကဏ္ဍများကို သိလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ငါသည် အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အရှင်ထံ သရဏံ ဝင်၏—မမွေးဖွားသူ၊ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းသူ၊ စိတ်၏ အရှင်၊ လောကတို့၏ သက်သေဖြစ်တော်မူသူ။

Verse 4

ब्रह्मविष्णुगिरीशेभ्यो नमस्कृत्वा समाहितः । इंद्राय लोकपालेभ्यः सवित्रे च समाधिना

စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု နှင့် ဂိရီရှ (ရှီဝ) တို့အား နမസ്കာရပြုကာ၊ သမာဓိ၏ငြိမ်းချမ်းမှုဖြင့် အိန္ဒြာ၊ လောကပာလများနှင့် စဝိတೃ (နေဒေဝ) ထံသို့လည်း ပူဇော်ကန်တော့လေ၏။

Verse 5

मुनीनां च वरिष्ठाय वसिष्ठाय महात्मने । तद्वक्त्रेभाततपसे जातूकर्ण्याय चाक्षुषे

ထို့ပြင် မုနိတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာတ္မာ ဝသိဋ္ဌအား နမസ്കာရပြု၏။ ထိုသူ၏ ပါးစပ်မှ တောက်ပစွာ ပေါ်ထွန်းလာသော တပသီအားလည်း ကန်တော့၏။ ထို့အပြင် စက္ခု၏ သား ဇာတူကဏ္ဏျအားလည်း ပူဇော်နမস্কာရပြု၏။

Verse 6

तस्मै भगवते नत्वा वेदव्यासाय वेधसे । पुरुषाय पुराणाय भृगुवाक्यानुवर्तिने

ထိုဘဂဝန်အား ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီးနောက်၊ ဖန်ဆင်းရှင် ဝေဓသ အဖြစ်ရှိသော ဝေဒဗျာသအား နမസ്കာရပြု၏။ ဘೃဂု၏ ဝါကျတော်များကို လိုက်နာသော အာဒိပုရုရှ၊ ရှေးအဟောင်းဆုံး ပုရာဏပုရုရှအားလည်း ဦးညွှတ်ကန်တော့၏။

Verse 7

तस्मादहमुपाश्रौषं पुराणं ब्रह्मवादिनः । सर्वज्ञात्सर्वलोकेषु पूजिताद्दीप्ततेजसः

ထို့ကြောင့် ငါသည် ဘြဟ္မဝါဒီဖြစ်သော ထိုသူထံမှ ပုရာဏကို နားထောင်ခဲ့၏။ သူသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သော ရှိတော်မူရသီဖြစ်၍ လောကအားလုံးတွင် ပူဇော်ခံရကာ ဓမ္မတေဇာအလင်းတောက်ပစွာ ရောင်ပြန်လျက်ရှိ၏။

Verse 8

अव्यक्तं कारणं यत्तन्नित्यं सदसदात्मकम् । महदादिविशेषांतं सृजतीति विनिश्चयः

အဗျက္တ (မထင်ရှားသောအရာ) သည် အကြောင်းရင်း၏ အမြစ်ရင်းမြစ်ဖြစ်၍ နိစ္စတည်မြဲကာ ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်း နှစ်မျိုးလုံး၏ သဘောကို ဆောင်သည်။ ထိုမှ မဟတ် အစရှိသဖြင့် အထူးသတ်မှတ်သော အရာများအထိ အလုံးစုံ ပေါ်ပေါက်လာသည်—ဤသည်မှာ သေချာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်၏။

Verse 9

अण्डे हिरण्मये पूर्वं ब्रह्मणः सूतिरुत्तमा । अंडस्यावरणं चाद्भिरपामपि च तेजसा

အစဉ်ဦးဆုံး ရွှေရောင် ကမ္ဘာလုံးဥအတွင်း၌ ဗြဟ္မာ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပေါ်ထွန်းဖွားမြင်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်하였다။ ထိုဥကို ရေများက ဝန်းရံကာကွယ်ပြီး၊ ထိုရေများကိုလည်း တေဇစ်—သန့်ရှင်းသော အလင်းရောင်က ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

Verse 10

वायुना तस्य वायोः खात्तद्भूतादित आवृतम् । भूतादिर्महता चापि अव्यक्तेनावृतो महान्

အာကာသ (အီသာ) ကို ဝါယုက ဝန်းရံဖုံးလွှမ်းသည်။ ထိုဝါယုကိုလည်း ဘူတာဒီ—ဓာတ်အရင်းအမြစ်တရားက ဖုံးလွှမ်းသည်။ ဘူတာဒီကို မဟတ်က ဝန်းရံပြီး၊ မဟတ်ကို အဗျက်တ—မပေါ်လွင်သော အမြင့်ဆုံးတရားက ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

Verse 11

प्रादुर्भावश्च लोकानामंड एवोपवर्णितः । नदीनां पर्वतानां च प्रादुर्भावोनुवर्ण्यते

လောကများ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ကမ္ဘာလုံးဥမှ စ၍ ရှင်းလင်းဖော်ပြပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မြစ်များနှင့် တောင်တန်းများ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကိုလည်း ဆက်လက်ဖော်ပြမည်။

Verse 12

मन्वंतराणां संक्षेपात्कल्पानां चोपवर्णनम् । ब्रह्मवृक्षलय ब्रह्मप्रजासर्गोपवर्णनम्

မန်ဝန္တရများကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြခြင်းနှင့် ကလ္ပများ၏ အကြောင်းအရာကို ရှင်းလင်းဖော်ပြခြင်း၊ ထို့ပြင် ဗြဟ္မာ-သစ်ပင်၏ လယ (ပျက်လည်ခြင်း) ကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းနှင့် ဗြဟ္မာ၏ ပရဇာ-စရဂ (သတ္တဝါဖန်ဆင်းခြင်း) ကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 13

कल्पानां संचरश्चैव जगतः स्थापनं तथा । शयनं च हरेरप्सु पृथिव्युद्धरणं पुनः

ကလ္ပများ၏ ဆက်စပ်လှည့်လည်မှု၊ လောက၏ တည်ထောင်ခြင်း၊ ဟရီ၏ အပ్సု—ကမ္ဘာရေများအပေါ် အိပ်စက်နားနေခြင်း၊ ထို့နောက် မြေကြီးကို ထပ်မံ မြှောက်တင်ကယ်တင်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားသည်။

Verse 14

दशधा जन्मसंचारो भृगुशापेन केशवे । सन्निवेशो युगादीनां सर्वाश्रमविभाजनम्

ဘೃဂု၏ ကျိန်စာကြောင့် ကေရှဝအပေါ် မွေးဖွားခြင်း၏ လမ်းကြောင်းသည် ဆယ်မျိုးဖြင့် လည်ပတ်သည်; ထို့ပြင် ယုဂများ၏ စီစဉ်တည်ဆောက်မှုနှင့် အာရှရမ်အဆင့်များ၏ ခွဲခြားမှုလည်း ရှိသည်။

Verse 15

स्वर्गस्थानविभागश्च मर्त्यानां स्वर्गचारिणां । पशूनां पक्षिणां चैव संभवः परिकीर्त्तितः

ကောင်းကင်ဘုံတို့၏ ခွဲခြားမှု၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ သွားလာသော လူသားတို့၏ ကံကြမ္မာ၊ ထို့ပြင် တိရစ္ဆာန်နှင့် ငှက်တို့၏ ဖြစ်ပေါ်လာမှုကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။

Verse 16

तथा निर्वचनं कल्पं स्वाध्यायस्य परिग्रहः । प्रतिसर्गाः पुनः प्रोक्ता ब्रह्मणो बुद्धिपूर्वकाः

ထို့အတူ ကလ္ပ၏ အဓိပ္ပါယ်ရှင်းလင်းချက်နှင့် စွာဓျာယ (သန့်ရှင်းသော သင်ယူဖတ်ရှုမှု) ကို လက်ခံဆောင်ရွက်ခြင်းကိုလည်း ဆိုထားသည်; ထို့ပြင် ဗြဟ္မာ၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ရည်ရွယ်ကာ ပြုလုပ်သော ဒုတိယဖန်ဆင်းမှုများ (ပရတိသရ္ဂ) ကိုလည်း ထပ်မံ သင်ကြားထားသည်။

Verse 17

त्रयोन्येऽबुद्धिपूर्वास्ते तथा लोकानकल्पयत् । ब्रह्मणो वदनेभ्यश्च भृग्वादीनां समुद्भवः

အဲဒီ သုံးပါး (အစောပိုင်း ဖန်ဆင်းခံများ) သည် အရင်က ဉာဏ်မရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်; ထို့နောက် သူသည် လောကများကို ဖန်ဆင်းတည်ဆောက်하였다။ ထို့ပြင် ဗြဟ္မာ၏ ပါးစပ်များမှ ဘೃဂု နှင့် အခြား ရှိသီများ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 18

कल्पयोरंतरं प्रोक्तं प्रतिसंधिश्च सर्गयोः । भृग्वादीनामृषीणां च प्रजासर्गोपवर्णनम्

ကလ္ပနှစ်ခုကြား အကွာအဝေး၊ ဖန်ဆင်းမှုများ၏ ဆက်စပ်ကာလ (သန္ဓိ) နှင့် ဘೃဂုမှ စ၍ ရှိသီများ၏ အကြောင်းအရာကို ရှင်းပြထားသည်; ထို့ပြင် ပရဇာ-သရ္ဂ (မျိုးဆက်ဖန်ဆင်းမှု) ကိုလည်း အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။

Verse 19

वसिष्ठस्य च ब्रह्मर्षेर्ब्रह्मत्त्वं परिकीर्त्तितम् । स्वायंभुवस्य च मनोस्ततश्चाप्यनुकीर्तनम्

ဗြဟ္မရိရှီ ဝသိဋ္ဌ၏ ဗြဟ္မတ്വ—ဗြဟ္မာသဘောအမြင့်မြတ်သော ဗြဟ္မဏအဆင့်—ကို ရွတ်ဆိုဖော်ပြပြီးပြီ။ ထို့နောက် စွာယံဘူဝ မနု၏ ကထာလည်း ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။

Verse 20

उक्तो नाभेर्विसर्गश्च रजसश्च महात्मनः । द्वीपानां च समुद्राणां पर्वतानां च कीर्तनम्

နာဘိမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖန်ဆင်းဖြန့်ချိမှု (ဝိသဂ္ဂ) ကိုလည်းကောင်း၊ မဟာအတ္တမ ရဇသကိုလည်းကောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ပြင် ဒွီပများ၊ သမုဒ္ဒရာများ၊ တောင်တန်းများကိုလည်း ရွတ်ဆိုဖော်ညွှန်းထားသည်။

Verse 21

द्वीपभेदसमुद्राणामन्तर्भावश्च सप्तसु । कीर्त्यन्ते योजनाग्रेण ये च तत्र निवासिनः

ဒွီပများ၏ ခွဲခြားမှုနှင့် သမုဒ္ဒရာများ၏ အတွင်းပါဝင်မှုကို ခုနှစ်ပိုင်းအတွင်း၌ ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သူများကိုလည်း ယောဇနာအတိုင်းအတာများနှင့်တကွ ရွတ်ဆိုဖော်ညွှန်းသည်။

Verse 22

तदीयानि च वर्षाणि नदीभिः पर्वतैः सह । जंबूद्वीपादयो द्वीपाः समुद्रैः सप्तभिर्वृताः

ထို၏ ဝရ္ෂဒေသများကို မြစ်များ၊ တောင်တန်းများနှင့်အတူ ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ပြင် ဇမ္ဗူဒွီပ စသည့် ဒွီပများသည် သမုဒ္ဒရာ ခုနှစ်စင်းဖြင့် ဝိုင်းရံထားသည်။

Verse 23

अंडस्यांतस्त्विमेलोकाः सप्तद्वीपा च मेदिनी । सूर्याचंद्रमसोश्चारो ग्रहाणां ज्योतिषां तथा

ဤ ဘြဟ္မာဏ္ဍအဏ္ဍအတွင်း၌ ဤလောကများ—ဒွီပ ခုနှစ်ပါဝင်သော မြေပြင်နှင့်တကွ—ရှိကြပြီး၊ နေ နှင့် လ ၏ လမ်းကြောင်း၊ ထို့အပြင် ဂြိုဟ်များနှင့် ကောင်းကင်အလင်းရောင်များ၏ လှုပ်ရှားမှုတို့လည်း ရှိသည်။

Verse 24

कीर्त्यते ध्रुवसामर्थ्यात्प्रजानां च शुभाशुभम् । ब्रह्मणा निर्मितः सौरः स्यंदनोर्थवशात्स्वयम्

ဓြုဝ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သတ္တဝါတို့၏ မင်္ဂလာနှင့် အမင်္ဂလာ ကံကြမ္မာတို့ကို ကြေညာဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာဖန်ဆင်းသော နေမင်း၏ ရထားတော်သည် မိမိရည်ရွယ်ချက်၏ အာဏာကြောင့် အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 25

कल्पितो भगवांस्तेन प्रसर्पति दिवाकरः । सूर्यादीनां स्यंदनानां ध्रुवादेव प्रवर्त्तनं

ထိုဘဂဝန်၏ သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း နေမင်းသည် ဆက်လက်ရွေ့လျား၏။ နေမင်းနှင့် အခြားကြယ်မင်းတို့၏ ရထားတော်များ၏ လှည့်ပတ်မှုသည် ဓြုဝကို တည်ငြိမ်သော အချက်အချာအဖြစ်ထား၍ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 26

कल्पितः शिंशुमारश्च यस्य पुच्छे ध्रुवः स्थितः । संभवांते च संहारः संहारांते च संभवः

ကောသမစ်ပုံသဏ္ဍာန် “ရှင်ရှုမာရ” ကို ကল্পနာပြုထားပြီး၊ ၎င်း၏ အမြီးအဆုံးတွင် ဓြုဝ တည်ရှိသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အဆုံးတွင် ပရလယ (ပျက်သိမ်းခြင်း) ရှိပြီး၊ ပရလယ၏ အဆုံးတွင် ထပ်မံ ဖန်ဆင်းခြင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 27

देवतानामृषीणां च मनोः पितृगणस्य च । न शक्यं विस्तराद्वक्तुमित्युक्तं च समासतः

နတ်တို့၊ ရှိသီတို့၊ မနုနှင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) အစုအဖွဲ့တို့၏ အကြောင်းကို အသေးစိတ်အပြည့်အစုံ ပြောဆိုရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ်၍ ဆိုထားသည်။

Verse 28

अतीतानागतानां वै समं स्वायंभुवेन तु । मन्वंतरेषु देवानां प्रजेशानां च कीर्तनम्

စွာယံဘုဝ မနုသည် အတိတ်နှင့် အနာဂတ် အကြောင်းအရာတို့ကို တန်းတူညီမျှ ကီර්တနာပြု၍ ရွတ်ဆိုထားသည်။ အထူးသဖြင့် မနွန္တရများအတွင်း နတ်တို့နှင့် ပရဇာပတိ (ပရဇာ၏ အရှင်များ) တို့၏ အကြောင်းကို ဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 29

नैमित्तिकः प्राकृतिकस्तथैवात्यंतिकः स्मृतः । त्रिविधः सर्वभूतानां कल्पितः प्रतिसंचरः

သတ္တဝါတို့၏ ပြန်လည်လျောကွယ်ခြင်း (ပရလယ) ကို သုံးမျိုးဟု မှတ်သားကြသည်—နိမိတ္တိက (အခါအားလျော်စွာ), ပရာကృతိက (သဘာဝဓာတ်တရား), နှင့် အာတျန္တိက (အဆုံးစွန်) ဟူ၍; ထို့ကြောင့် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် လယသည် သုံးနည်းဖြင့် သဘောတရားထားသည်။

Verse 30

अनावृष्टिर्भास्कराच्च घोरः संवर्त्तकानलः । मेघाश्चैकार्णवा ये तु तथा रात्रिर्महात्मनः

နေကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးခေါင်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်ပြီး၊ ကမ္ဘာလယ၏ ဆံဝတ္တက မီးလောင်ကျွမ်းမှုသည်လည်း အလွန်ကြမ်းတမ်းသည်; ထို့ပြင် အရာအားလုံးကို တစ်မဟာသမုဒ္ဒရာတည်းဖြစ်စေသော မိုးတိမ်များလည်းရှိပြီး—မဟာအတ္တမန် (သခင်) ၏ ညလည်း ထိုသို့ပင်။

Verse 31

संध्यालक्षणमुद्दिष्टं तथा ब्राह्मं विशेषतः । भूतानां चापि लोकानां सप्तानामनुवर्णनम्

သန္ဓျာ (ဆန်ဓျာ) ဝတ်ပြုမှု၏ လက္ခဏာများကို ဖော်ပြထားပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဘြဟ္မာနှင့် ဆက်နွယ်သည့် အကြောင်းအရာများကိုလည်း ဆိုထားသည်; ထို့ပြင် သတ္တဝါများနှင့် လောက ခုနစ်ပါး၏ ဖော်ပြချက်လည်း ပါရှိသည်။

Verse 32

संकीर्त्यं ते मया चात्र पापानां रौरवादयः । सर्वेषामेव सत्वानां परिणामविनिर्णयः

ဤနေရာ၌ ငါသည် ပာပီတို့ကို ကျရောက်သော ရောရဝ စသည့် နရကများကို သင့်အား ရွတ်ဆိုဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ကံ၏အကျိုးဆက်ကိုလည်း တိတိကျကျ ဆုံးဖြတ်ဖော်ညွှန်းထားသည်။

Verse 33

ब्रह्मणः प्रतिसर्गश्च सर्वसंहारवर्णनम् । कल्पेकल्पे च भूतानां महतामपि संक्षयः

ဤအကြောင်းတွင် ဘြဟ္မာ၏ ပရတိသရ္ဂ (ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခြင်း) နှင့် စကြဝဠာလုံးဆိုင်ရာ သံဟာရ၏ ဖော်ပြချက် ပါရှိသည်; ကလ္ပတိုင်း၏ အဆုံး၌ သတ္တဝါတို့အနက် မဟာသူများပင် ပျောက်ကွယ်ကုန်သည်။

Verse 34

सुसंख्याय च बुद्ध्वा वै ब्रह्मणश्चाप्यनित्यताम् । दौरात्म्यं चैव भोगानां संसारस्य च कष्टताम्

သေချာစွာ စဉ်းစားသုံးသပ်၍ အမှန်တကယ် နားလည်သိမြင်ကာ၊ ဘြဟ္မာတောင် မတည်မြဲကြောင်း၊ အာရုံခံစားမှု၏ ပျော်ရွှင်မှုများက စိတ်ကို ပျက်စီးစေတတ်ကြောင်းနှင့် သံသရာ၏ နာကျင်ခက်ခဲမှုကို သိမြင်လျက်၊

Verse 35

दुर्ल्लभत्वं च मोक्षस्य वैराग्याद्दोषदर्शनम् । व्यक्ताव्यक्तं परित्यज्य सत्वं ब्रह्मणि संस्थितम्

မောက္ခသည် အမှန်တကယ် ရရှိရန် ခက်ခဲ၏။ ဝိုင်ရာဂျျ (မကပ်မလှမ်းခြင်း) ကြောင့် သံသရာ၏ အပြစ်အနာအဆာများကို မြင်နိုင်သည်။ ထင်ရှားသောအရာနှင့် မထင်ရှားသောအရာ နှစ်မျိုးလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး စင်ကြယ်သော စတ္တဝသည် ဘြဟ္မန်၌ တည်မြဲစွာ တည်နေ၏။

Verse 36

नानात्व दर्शनात्सुस्थस्ततस्तदभिवर्त्तते । ततस्तापत्रयातीतो विरूपाख्यो निरंजनः

အမျိုးမျိုးကွဲပြားမှုကို မြင်သော်လည်း စိတ်တည်ငြိမ်၍ သက်သာတည်ကြည်လာသည်။ ထို့နောက် အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သည့် အလေ့အထမှ ပြန်လှည့်လာသည်။ ထို့နောက် တာပသုံးပါး (တပ်ပတရယ) ကို ကျော်လွန်ပြီး မလိန်မကင်းသောသူ၊ ‘ဝီရူပ’ ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသည်။

Verse 37

आनंदं ब्रह्मणः प्राप्तो न बिभेति कुतश्चन । इति कृत्य समुद्देशः प्रमाणस्योपवर्णितः

ဘြဟ္မာနန္ဒ (ဘြဟ္မန်၏ အာနန္ဒ) ကို ရရှိပြီးနောက် မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့တော့။ ထို့ကြောင့် လုပ်ဆောင်သင့်သည့် အရာတို့၏ အကျဉ်းချုပ်နှင့် ၎င်းအတွက် အာဏာပိုင်အထောက်အထားကို ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည်။

Verse 38

कीर्त्यंते जगतो यत्र सर्गप्रलयविक्रियाः । प्रवृत्तिश्चापि भूतानां निवृत्तीनां फलानि च

ထို (ပုရာဏ၌) လောက၏ ပြောင်းလဲမှုများ—ဖန်ဆင်းခြင်း (စရ္ဂ) နှင့် ပျက်လဲခြင်း (ပရလယ)—ကို ချီးကျူးကြေညာထားသည်။ ထို့ပြင် သတ္တဝါတို့၏ ပြုလုပ်လှုပ်ရှားမှု (ပရဝೃತ್ತိ) နှင့် နိဝೃತ್ತိ (ပြန်လှည့်လွှတ်ခြင်း) ၏ အကျိုးဖလများကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။

Verse 39

प्रादुर्भावो वसिष्ठस्य शक्तेर्जन्म तथैव च । सौदासान्निग्रहस्तस्य विश्वामित्रकृतेन च

(ဤအခန်းတွင်) ဝသိဋ္ဌ ရသီ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်း၊ သက္တိ၏ မွေးဖွားခြင်း၊ ထို့ပြင် ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ဘုရင် ဆော်ဒါသ ကို တားဆီးနှိမ်နင်းခဲ့ပုံကို ဖော်ပြထားသည်။

Verse 40

पराशरस्य चोत्पत्तिरदृश्यन्त्यां यथा विभोः । जज्ञे पितॄणां कन्यायां व्यासश्चापि यथा मुनिः

အို အာနုဘော်ကြီးရှင်! အဒೃശ്യန္တီ မှ ပရာရှရ မွေးဖွားလာပုံနှင့်၊ ထို့အတူ ပိတೃများ၏ သမီးမှ မုနိ ဗျာသ မွေးဖွားလာပုံကိုလည်း ဆိုထားသည်။

Verse 41

शुकस्य च यथा जन्म पुत्रस्य सह धीमतः । पराशरस्य विद्वेषो विश्वामित्रकृतो यथा

ထို့ပြင် သုက၏ မွေးဖွားခြင်း—ဉာဏ်ပညာရှိသူ၏ သား၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့်အတူ—နှင့် ပရာရှရ၏ ရန်ငြိုးကို ဝိශ්ဝာမိတ္တရက မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်ကိုလည်း ရှင်းလင်းမည်။

Verse 42

वसिष्ठसंभृतश्चाग्निर्विश्वामित्रजिघांसया । संधानहेतोर्विभुना जीर्णः कण्वेन धीमता

ဝသိဋ္ဌက ထိန်းသိမ်းထားသော အဂ္နိမီးသည် ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၏ ဖျက်ဆီးလိုစိတ်ကြောင့် အားလျော့သွား하였다။ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်အတွက် အာနုဘော်ကြီး အဂ္နိကို ဉာဏ်ပညာရှိ ကဏ္ဝက ပြန်လည်မီးထွန်းပေး하였다။

Verse 43

देवेन विप्रा विप्राणां विश्वामित्रहितैषिणा । एकं वेदं चतुःपादं चतुर्धा पुनरीश्वरः

ထို့နောက် အရှင်ဣශ්ဝရသည်—ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၏ အကျိုးနှင့် ဗြာဟ္မဏ ရသီတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက်—ခြေလေးချောင်းကဲ့သို့ ပြည့်စုံသော တစ်ပါးတည်းသော ဝေဒကို ထပ်မံ လေးပိုင်းခွဲတော်မူ하였다။

Verse 44

यथा बिभेद भगवान् व्यासः सर्वेष्वनुग्रहात् । तस्य शिष्यप्रशिष्यैश्च शाखाभेदाः पुनः कृताः

သဗ္ဗသတ္တဝါတို့အပေါ် အနုဂြဟာဖြင့် ဘဂဝန် ဗျာသ မဟာမုနိက ဝေဒကို ခွဲဝေသကဲ့သို့၊ ထို၏ တပည့်နှင့် တပည့်၏တပည့်တို့ကလည်း ထပ်မံ၍ သာခါ (śākhā) များအဖြစ် ခွဲခြားတည်ထောင်ကြ၏။

Verse 45

प्रयागे मुनिवर्यैश्च यथा पृष्टः स्वयं प्रभुः । कृष्णेन चानुशिष्टास्ते मुनयो धर्मकांक्षिणः

ပရယာဂ၌ မုနိမြတ်တို့က ကိုယ်တိုင် ပရဘုကို မေးမြန်းသကဲ့သို့၊ ဓမ္မကို လိုလားသော ထိုမုနိတို့သည် ကృష్ణ၏ အနုသိက္ခာ (အုပ်သင်) ကို ခံယူကြ၏။

Verse 46

एतत्सर्वं यथातत्वमाख्यातं द्विजसत्तमाः । मुनीनां धर्मनित्यानां लोकतंत्रमनुत्तमम्

အို ဒွိဇသတ္တမတို့၊ ဤအရာအားလုံးကို အမှန်တရားအတိုင်း တိတိကျကျ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ—ဓမ္မ၌ အမြဲတည်ကြသော မုနိတို့က ထိန်းသိမ်းထားသည့် လောကအတွက် အထွတ်အထိပ် လမ်းညွှန်စနစ် (လောကတန္တရ) ဖြစ်၏။

Verse 47

ब्रह्मणा यत्पुरा प्रोक्तं पुलस्त्याय महात्मने । पुलस्त्येनाथ भीष्माय गंगाद्वारे प्रभाषितम्

ယခင်က ဘြဟ္မာက မဟာတ္မာ ပုလஸ္တျာအား မိန့်ကြားခဲ့သော အကြောင်းအရာကိုပင် ပုလஸ္တျာက ဂင်္ဂါဒွာရ (ဟရိဒွာရ) တွင် ဘီရှ္မအား ပြန်လည် ဟောကြားခဲ့၏။

Verse 48

धन्यं यशस्यमायुष्यं सर्व्वपापप्रणाशनम् । कीर्तनं श्रवणं चास्य धारणं च विशेषतः

ဤအကြောင်းကို ကီရ္တန (သီဆိုချီးမွမ်း) ခြင်းသည် မင်္ဂလာဖြစ်စေ၍ ဂုဏ်သတင်းပေးကာ အသက်ရှည်စေသည်၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသည်။ အထူးသဖြင့် သီဆိုခြင်း၊ နားထောင်ခြင်းနှင့် စိတ်၌ မှတ်သားထိန်းသိမ်းခြင်းတို့သည် အလွန်အကျိုးရှိ၏။

Verse 49

सूतेनानुक्रमेणेदं पुराणं संप्रकाशितम् । ब्राह्मणेषु पुरा यच्च ब्रह्मणोक्तं सविस्तरम्

သုတက အစဉ်အလာအတိုင်း ဤပုရာဏကို ထင်ရှားစွာ ဟောပြောခဲ့သည်။ ယခင်ကာလ၌ ဗြာဟ္မဏတို့အတွင်း ဘြဟ္မာက အသေးစိတ် ဟောကြားခဲ့သည့် အကြောင်းတည်း။

Verse 50

पादमस्य विदन्सम्यग्योधीयीत जितेंद्रियः । तेनाधीतं पुराणं स्यात्सर्वं नास्त्यत्र संशयः

အင်္ဂါရုံကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူသည် ဤပုရာဏ၏ လေးပုံတစ်ပုံကိုပင် မှန်ကန်စွာ နားလည်လျှင် လေ့လာသင့်သည်။ ထိုကြောင့် ပုရာဏတစ်စုံလုံးကို လေ့လာပြီးဟု သတ်မှတ်ရမည်—သံသယမရှိ။

Verse 51

यो विद्याच्चतुरो वेदान्सांगोपनिषदो द्विजः । पुराणं च विजानाति यः स तस्माद्विचक्षणः

ဝေဒလေးပါးကို အင်္ဂများနှင့် ဥပနိရှဒ်တို့နှင့်တကွ သင်ယူပြီး ပုရာဏကိုလည်း နားလည်သိမြင်သော ဒွိဇသည် ထို့ကြောင့် အမှန်တကယ် ဉာဏ်မြင်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 52

इतिहासपुराणाभ्यां वेदं समुपबृंहयेत् । बिभेत्यल्पश्रुताद्वेदो मामयं प्रतरिष्यति

အိတိဟာသနှင့် ပုရာဏတို့ဖြင့် ဝေဒကို ပိုမိုပြည့်စုံစေ၍ အလင်းပေးသင့်သည်။ ဝေဒသည် အနည်းငယ်သာ ကြားသိသူကို ကြောက်ရွံ့ကာ “ဤသူသည် ငါ့ကို အဓိပ္ပါယ်မှားကာ လွဲဖျက်မည်” ဟု ထင်သည်။

Verse 53

अधीत्य चैकमध्यायं स्वयं प्रोक्तं स्वयंभुवा । आपदः प्राप्य मुच्येत यथेष्टां प्राप्नुयाद्गतिम्

စွဝယံဘူ (ဘြဟ္မာ) ကိုယ်တိုင် ဟောကြားသင်ပြခဲ့သော အခန်းတစ်ခန်းကိုပင် လေ့လာပါက၊ ဘေးအန္တရာယ်ကြုံလာသော် ထိုဘေးမှ လွတ်မြောက်ပြီး မိမိလိုလားသည့် ဂတိကို ရရှိမည်။

Verse 54

पुरा परंपरां वक्ति पुराणं तेन वै स्मृतम् । निरुक्तिमस्य यो वेद सर्वपापैः प्रमुच्यते

အစဉ်အဆက် ဆက်ခံလာသော ရှေးဟောင်းပရမ္ပရာကို ပြောကြားသဖြင့် “ပုရာဏ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ၎င်း၏ နိရုတ္တိ (အဓိပ္ပါယ်နှင့် အရင်းအမြစ်) ကို သိသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 55

ऋषयोह्यब्रुवन्सूतं कथं भीष्मेण सङ्गतः । ब्रह्मणो मानसः पुत्रः पुलस्त्यो भगवानृषिः

ရသီတို့က စူတကို မေးကြသည်– “ဘီရှ္မနှင့် ဘရဟ္မာ၏ မနောဇပုတ্ৰ ဖြစ်သော ဘဂဝန် ရသီ ပုလஸ္တျ သည် မည်သို့ ဆက်နွယ်လာသနည်း?”

Verse 56

दुर्लभं दर्शनं यस्य नरैः पापसमन्वितैः । अत्याश्चर्यमिदं सूत क्षत्रियेण कथं मुनिः

“အပြစ်များနှင့် တွဲလျက်ရှိသော လူတို့အတွက် သူ၏ ဒർശနကို ရရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ အံ့ဩဖွယ်ပင်၊ ဟေ စူတ—ခ္ෂတ္တရိယတစ်ဦးက မုနိကို မည်သို့ တွေ့ဆုံနိုင်သနည်း?”

Verse 57

आराधितो बृहद्भूतस्तन्नो वद महामते । कीदृशं वा तपस्तेन को वान्यो नियमः कृतः

“မဟာသတ္တဝါ ဘృဟဒ္ဘူတ ကို အာရాధနာပြု၍ ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်—ဟေ မဟာမတေ၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါ။ သူသည် မည်သို့သော တပသကို ပြုခဲ့သနည်း၊ ထို့ပြင် အခြား မည်သည့် နိယမကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သနည်း?”

Verse 58

येन तुष्टो मुनिर्ब्राह्मस्तथा तेन प्रभाषितः । पर्वं वाप्यथ पर्वार्धं समग्रं वा प्रभाषितम्

ဘရဟ္မာမှ မွေးဖွားသော မုနိ ပျော်ရွှင်သည့် အတိုင်းအတာအတိုင်းပင် သူက ဟောကြားခဲ့သည်—ပရဝန် တစ်ပိုင်းလုံးဖြစ်စေ၊ တစ်ဝက်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဟောကြားခဲ့သည်။

Verse 59

यस्मिन्स्थाने यथादृष्टः पुलस्त्यो भगवानृषिः । तन्नो वद महाभाग कल्याः स्म श्रवणे वयम्

အို မဟာဘဂါ ကံကောင်းမြတ်သူ၊ သင်ဖော်ပြသကဲ့သို့ ဘုရားသခင် ရှိ ပုလတ္စျ ရှင်ရသီကို မည်သည့်နေရာ၌ တွေ့မြင်ခဲ့သနည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြားနာလိုစိတ်ပြင်းပြ၍ စိတ်ကောင်းဖြင့် နားထောင်လိုပါသည်။

Verse 60

सूत उवाच । यत्र गंगा महाभागा साधूनां हितकारिणी । विभिद्य पर्वतं वेगान्निःसृता लोकपावनी

စူတက ပြောသည်– ထိုနေရာ၌ မဟာဘဂါ ဂင်္ဂါမြစ်သည် သာဓုတို့အကျိုးပြုသူဖြစ်၍ အရှိန်ပြင်းစွာ တောင်ကို ခွဲဖောက်ကာ ပေါက်ထွက်လာပြီး လောကတို့ကို သန့်စင်ပေးသူအဖြစ် ပေါ်ထွန်း하였다။

Verse 61

गंगाद्वारे महातीर्थे भीष्मः पितृपरायणः । शुश्रूषुः सुचिरं कालं महतां नियमे स्थितः

ဂင်္ဂါဒွာရ မဟာတီရ္ထ၌ ပိတೃတို့ကို အလေးအနက်ထားသော ဘီရှ္မသည် အကြာကြီး အကြီးအကဲတို့ကို ပြုစုဝန်ဆောင်ခဲ့ပြီး မဟာသူတော်တို့၏ စည်းကမ်းဝိနယ၌ တည်ကြည်စွာ နေ하였다။

Verse 62

यावद्वर्षशतं साग्रं परमेण समाधिना । ध्यायमानः परं ब्रह्म त्रिकालं स्नानमाचरत्

နှစ်တစ်ရာနှင့် ထို့ထက်ပို၍ အမြင့်ဆုံး သမာဓိ၌ လုံးဝစိမ့်ဝင်ကာ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဗြဟ္မန်ကို ဓ్యာန်ပြု၍ နေ့စဉ် သုံးကာလ ရေချိုးပူဇော်မှုကို စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံး하였다။

Verse 63

पितॄन्देवांस्तर्पयतः स्वाध्यायेन महात्मनः । आत्मानं कर्षतश्चास्य तुष्टो देवः पितामहः

ထိုမဟာသတ္တဝါသည် ဆွာဓျာယဖြင့် ပိတೃတို့နှင့် ဒေဝတို့ကို တရ্পဏပြု၍ ကျေနပ်စေကာ၊ တပဿာဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကို ထိန်းသိမ်းသဖြင့်၊ ဒေဝ ပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် သူ့အပေါ် ပီတိဖြစ်၍ ကျေနပ်하였다။

Verse 64

उवाच तनयं ब्रह्मा पुलस्त्यमृषिसत्तमम् । स त्वं देवव्रतं भीष्मं वीरं कुरुकुलोद्भवम्

ဗြဟ္မာသည် မိမိ၏သား၊ ရှင်တော်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး ပုလஸ္တျ မုနိအား မိန့်တော်မူသည်– “သင်သည် ဒေဝဗြတ—ဘီရှ္မ၊ ကုရုဝంశမှ မွေးဖွားသော သူရဲကောင်းဖြစ်၏။”

Verse 65

तपसः संनिवर्त्तस्व कारणं चास्य कीर्त्तय । पितॄन्भक्त्या महाभागो ध्यायमानस्समास्थितः

“သင်၏ တပဿာကို ရပ်တန့်လော့၊ ထို့အကြောင်းရင်းကိုလည်း ပြောကြားလော့။” မဟာဘဂ္ဂဝန်သည် ပိတೃတို့ကို ဘက္တိဖြင့် ဓ్యာန်ပြုကာ တည်ငြိမ်စွာ နေတော်မူ၏။

Verse 66

यो ह्यस्य मनसः कामस्तं संपादयमाचिरम् । पितामहवचः श्रुत्वा पुलस्त्यो मुनिसत्तमः

သူ၏စိတ်၌ ပေါ်လာသမျှ ဆန္ဒကို မကြာခင်ပင် ပြည့်စုံအောင် ဆောင်ရွက်နိုင်၏။ ပိတామဟ ဘြဟ္မာ၏ မိန့်တော်မူချက်ကို ကြားနာပြီးနောက်၊ မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ပုလஸ္တျသည် ထိုအတိုင်း လိုက်နာပြုလုပ်하였다။

Verse 67

गंगाद्वारमथागत्य भीष्मं वचनमब्रवीत् । वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्त्तते

ထို့နောက် ဂင်္ဂါဒွာရသို့ ရောက်လာပြီး ဘီရှ္မအား မိန့်ကြားသည်– “သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ၊ အလိုရှိသော ဝရကို ရွေးချယ်လော့; သင်၏နှလုံး၌ ရှိသမျှကို တောင်းလော့။”

Verse 68

तुष्टस्ते तपसा वीर साक्षाद्देवः पितामहः । ब्रह्मणा प्रेषितस्तेहं वरान्दास्यामि कांक्षितान्

အို သူရဲကောင်း၊ သင်၏ တပဿာကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် ဒေဝ ပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ကျေနပ်နှစ်သက်တော်မူ၏။ ဘြဟ္မာက စေလွှတ်သဖြင့် ငါသည် ဤနေရာသို့ လာရောက်ပြီး သင်လိုလားသော ဝရများကို ပေးအပ်မည်။

Verse 69

भीष्मोपि तद्वचः श्रुत्वा मनःश्रोत्रसुखावहम् । उन्मील्य नयने दृष्ट्वा पुलस्त्यं पुरतः स्थितम्

ဘီရှ္မလည်း စိတ်နှင့် နားနှစ်ပါးကို ပျော်ရွှင်စေသော ထိုစကားကို ကြားပြီး မျက်စိဖွင့်ကာ မိမိရှေ့တွင် ရပ်နေသော ပုလஸ္တျ ရှိကို မြင်လေ၏။

Verse 70

अष्टांगप्रणिपातेन नत्वा तं मुनिसत्तमम् । उवाच प्रणतो भूत्वा सर्वांगालिंगितावनिः

ထိုမုနိအထွတ်အမြတ်အား အဋ္ဌာင်္ဂပရဏိပါတဖြင့် ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်၊ အလွန်နိမ့်ချစွာ—ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံးဖြင့် မြေပြင်ကိုဖက်ကပ်လျက်—စကားဆိုလေ၏။

Verse 71

अद्य मे सफलं जन्म दिनं चेदं सुशोभनम् । भवतश्चरणौ दृष्टौ जगद्वंद्यौ मया त्विह

ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးပြည့်စုံသွားပြီး ယနေ့နေ့လည်း အလွန်မင်္ဂလာဖြစ်လာပါသည်၊ အကြောင်းမှာ ဤနေရာ၌ ကမ္ဘာလောကက ဝတ်ပြုကန်တော့သော သင်၏ ခြေတော်တို့ကို မြင်တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 72

तपसश्च फलं प्राप्तं यद्दृष्टोभगवान्मया । वरप्रदो विशेषेण संप्राप्तश्च नदीतटे

ကျွန်ုပ်၏ တပသ်၏ အကျိုးကို ရရှိခဲ့ပါပြီ၊ အကြောင်းမှာ ဘဂဝါန်ကို မြင်တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဆုတောင်းပေးတော်မူသော အရှင်သည် မြစ်ကမ်းပါးသို့ ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာတော်မူသည်။

Verse 73

इयं ब्रसी मया क्लप्ता आस्यतां सुखदा कृता । अर्घ्यपात्रे तु पालाशे दूर्वाक्षतसुमैः कुशैः

“ဤအာသနကို ကျွန်ုပ် စီစဉ်ထားပါသည်; ကျေးဇူးပြု၍ ထိုင်တော်မူပါ—သက်သာစေရန် ပြုလုပ်ထားပါသည်။ ထို့ပြင် ပလားရှရွက်ဖြင့် ပြုလုပ်သော အရ္ဃျပാത്രအတွင်းတွင် ဒူರ್ವာမြက်၊ အက္ခတ (မကွဲမပျက်) ဆန်စေ့၊ ပန်းများနှင့် ကုရှမြက်တို့ ရှိပါသည်။”

Verse 74

सर्षपैश्च दधिक्षौद्रैर्यवैश्च पयसा सह । अष्टांगो ह्येष निर्द्दिष्टो ह्यर्घो हि मुनिभिः पुरा

မုန်ညင်းစေ့၊ ဒဓိ (နို့ချဉ်)၊ ပျားရည်၊ ယဝ (ဘားလီ) နှင့် နို့တို့နှင့်အတူ—ဤ အင်္ဂါရှစ်ပါးသော အရ္ဃျ (ပူဇာရေ) ကို ရှေးက မုနိတို့က သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။

Verse 75

श्रुत्वैतद्वचनं तस्य भीष्मस्यामिततेजसः । उपविष्टो ब्रह्मसुतः पुलस्त्यो भगवानृषिः

အတိုင်းမသိ တေဇောရှိသော ဘီရှ္မ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဘြဟ္မာ၏ သားတော် ဖြစ်သော ဘဂဝန် ရှိ ပုလஸ္တျ ရှင်မုနိသည် ထိုင်ချလိုက်၏။

Verse 76

विष्टरं सहपाद्येन अर्घपात्रं मुदान्वितः । जुजोष भगवान्प्रीतः सदाचारेण तेन तु

ဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် သူသည် အာသန၊ ခြေသုတ်ရေ (ပာဒျ) နှင့် အရ္ဃျပാത്രကို ပူဇာတင်လှူ၏။ ထိုသို့ သဒ္ဓါသီလသော အကျင့်ကြောင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော ဘဂဝန်သည် လက်ခံတော်မူ၏။

Verse 77

पुलस्त्य उवाच । सत्यवान्दानशीलोसि सत्यसंधिर्नरेश्वरः । ह्रीमान्मैत्रः क्षमाशीलो विक्रांतः शत्रुशासने

ပုလஸ္တျ မိန့်တော်မူသည်—အို လူတို့၏ ဘုရင်၊ သင်သည် သစ္စာရှိ၍ ဒါနသီလရှိကာ ကတိသစ္စာ၌ မလှုပ်မယှက်။ သင်သည် ရှက်ကြောက်သိက္ခာရှိ၊ မိတ်သဟာယစိတ်ရှိ၊ ခွင့်လွှတ်တတ်၍ ရန်သူနှိမ်နင်းရာတွင် ရဲရင့်သူဖြစ်၏။

Verse 78

धर्मज्ञस्त्वं कृतज्ञस्त्वं दयावान्प्रियभाषिता । मान्यमानयिता विज्ञो ब्रह्मण्यः साधुवत्सलः

သင်သည် ဓမ္မကို သိမြင်သူ၊ ကျေးဇူးသိတတ်သူ၊ ကရုဏာရှိ၍ ချိုမြိန်စကားပြောသူဖြစ်၏။ ဂုဏ်ပြုထိုက်သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုတတ်ပြီး၊ ပညာရှိ၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ရိုသေဘက်တီးသူ၊ သာဓုသူတော်ကောင်းတို့ကို ချစ်ခင်သူဖြစ်၏။

Verse 79

तुष्टस्तेहं सदा वत्स प्रणिपातपरस्य वै । प्रब्रूहि त्वं महाभाग कथनं ते वदाम्यहम्

ချစ်လှစွာသော သားငယ်ရေ၊ သင်၏ ဦးညွှတ်ပူဇော်မှု၌ တည်ကြည်သည့် စိတ်ကြောင့် ငါသည် အမြဲတမ်း သင်ကို နှစ်သက်နေ၏။ ကံကောင်းသူရေ၊ ပြောလော့၊ သင်လိုသော ကထာကို ငါပြောပြမည်။

Verse 80

भीष्म उवाच । भगवन्भगवान्ब्रह्मा कस्मिन्काले स्थितो विभुः । सृष्टिं चकार वै पूर्वं देवादीनां वदस्व मे

ဘီရှ္မက ပြော၏—အို ဘဂဝန်၊ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်သည့် ဗိဘုတော် မြတ်သော ဘြဟ္မာသည် မည်သည့်ကာလ၌ တည်ထောင်တည်ရှိခဲ့သနည်း။ ယခင်က ဒေဝတို့နှင့် အခြားအရာတို့၏ စೃಷ್ಟိကို မည်သည့်အခါ ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 81

स्थितिं वा भगवान्विष्णुः कथं रुद्रस्तु निर्मितः । कथं वा ऋषयो देवास्सृष्टास्तेन महात्मना

ဘဂဝန် ဝိෂ္ဏုသည် လောက၏ တည်တံ့မှုကို မည်သို့ ထိန်းသိမ်းသနည်း။ ရုဒ္ရသည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ ထို့ပြင် ထို မဟာတ္မာသည် ရှိများနှင့် ဒေဝများကို မည်သို့ ဖန်ဆင်းသနည်း။

Verse 82

कथं पृथ्वी कथं व्योम कथं चेमे तु सागराः । कथं द्वीपाः पर्वताश्च ग्रामारण्यपुराणि च

မြေကြီးသည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း၊ ကောင်းကင်သည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း၊ ထို့ပြင် ဤသမုဒ္ဒရာတို့သည် မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း။ ကျွန်းများ၊ တောင်တန်းများနှင့် ရွာ၊ တော၊ မြို့တို့သည် မည်သို့ ဖွဲ့စည်းလာသနည်း။

Verse 83

मुनीन्प्रजापतींश्चैव सप्तर्षीन्प्रवरानपि । वर्णान्वायुं पुरास्थानं गंधर्वान्यक्षराक्षसान्

ထိုအရှင်သည် မုနိများ၊ ပ္ရဇာပတိများနှင့် စပ္တရိရှီတို့အနက် အထူးမြတ်သူများကိုလည်း ပေါ်ထွန်းစေ၏။ ထို့ပြင် ဝဏ္ဏများ၊ ဝါယုဒေဝ၊ ပုရာတန် နေရာအိမ်ရာများနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ယက္ခ၊ ရာက္ခသတို့ကိုလည်း ဖန်ဆင်းပေါ်ထွန်းစေ၏။

Verse 84

तीर्थानि सरितो वाथ सूर्यादीन्ग्रहतारकान् । यथा ससर्ज भगवांस्तथा मे त्वं वदस्व ह

အရှင်မြတ်ကြီး၊ ဘဂဝန်သည် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးနေရာများ)၊ မြစ်ချောင်းများနှင့် နေမင်းအပါအဝင် ဂြိုဟ်များ၊ ကြယ်များကို မည်သို့ ဖန်ဆင်းတော်မူသနည်း၊ ထိုအတိုင်းတိတိကျကျ ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။

Verse 85

पुलस्त्य उवाच । परः पराणां परमः परमात्मा पितामहः । रूपवर्णादिरहितो विशेषण विवर्जितः

ပုလஸ္တျက မိန့်သည်— ထိုအရှင်သည် အမြင့်ဆုံးထက်ပင် အမြင့်ဆုံး၊ ပရမာတ္မာ၊ ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ဖြစ်တော်မူ၏။ ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ အရောင် စသည်တို့မရှိဘဲ ကန့်သတ်သည့် အင်္ဂါရပ်များအားလုံးမှ ကင်းလွတ်တော်မူ၏။

Verse 86

अपक्षयविनाशाभ्यां परिणामर्द्धिजन्मभिः । गुणैर्विवर्जितः सर्वैः स भातीति हि केवलम्

ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဆုတ်ယုတ်ခြင်း၊ ပြောင်းလဲခြင်း၊ တိုးတက်ခြင်းနှင့် မွေးဖွားခြင်းတို့မှ မထိခိုက်ဘဲ၊ ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးမှ ကင်းလွတ်တော်မူသောကြောင့်—အရှင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ မိမိ၏ သဘာဝအတွင်း၌ တောက်ပတော်မူ၏။

Verse 87

सर्वत्रासौ समश्चापि वसन्ननुपमो मतः । भावयन्ब्रह्मरूपेण विद्वद्भिः परिपठ्यते

အရှင်တော်သည် နေရာတိုင်း၌ တည်ရှိ၍ အားလုံးအပေါ် တန်းတူတော်မူသဖြင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သူဟု ယူဆကြသည်။ အရှင်တော်ကို ဗြဟ္မန်၏ ရုပ်သဘောဟု စိတ်၌ပွား၍ ပညာရှိတို့က ဤသင်ခန်းစာကို ရွတ်ဖတ်ကြသည်။

Verse 88

तं गुह्यं परमं नित्यमजमक्षयमव्ययम् । तथा पुरुषरूपेण कालरूपेण संस्थितम्

ထိုအရှင်တော်သည် လျှို့ဝှက်နက်နဲ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ နိစ္စ၊ မမွေးဖွား၊ မပျက်စီး၊ မပြောင်းလဲသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် အရှင်တော်သည် စကြဝဠာပုရုෂ (Puruṣa) ၏ ရုပ်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ကာလ (အချိန်) ၏ ရုပ်အဖြစ်လည်းကောင်း တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 89

तं नत्वाहं प्रवक्ष्यामि यथा सृष्टिं चकार ह । पूर्वं तु पद्मशयनादुत्थाय जगतःप्रभुः

ထိုအရှင်ကို ဦးညွှတ်နမස්ကာရပြုပြီး၊ အရှင်သည် စကြဝဠာကို မည်သို့ ဖန်ဆင်းခဲ့သည်ကို ငါရှင်းပြမည်။ အစဦး၌ လောကတို့၏ အရှင်သည် ကြာပန်းအိပ်ရာမှ ထမြောက်တော်မူ၏။

Verse 90

गुणव्यंजनसंभूतः सर्गकाले नराधिप । सात्विको राजसश्चैव तामसश्च त्रिधा महान्

အို မင်းမြတ်၊ ဖန်ဆင်းကာလ၌ ဂုဏ်သုံးပါး၏ အညွှန်းလက္ခဏာများမှ မဟတ်တတ္တဝ အကြီးအကျယ် ပေါ်ထွန်းလာ၍ သုံးမျိုးဖြစ်သည်—သတ္တဝိက၊ ရာဇသ၊ တာမသ။

Verse 91

प्रधानतत्वेन समं तथा बीजादिभिर्वृतः । वैकारिकस्तैजसश्च भूतादिश्चैव तामसः

ပရဓာနတတ္တဝနှင့်အတူ၊ မျိုးစေ့နှင့် အခြားအကြောင်းရင်းများဖြင့် ဝန်းရံလျက်၊ ဝိုင်ကာရိကနှင့် တိုင်ဇသ အခြေအနေများ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထို့ပြင် တာမသဖြစ်သော ဘူတာဒီလည်း ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 92

त्रिविधोयमहंकारो महत्तत्त्वादजायत । भूतेंद्रियाणां पंचानां तथा कर्मेन्द्रियैः सह

ဤ သုံးမျိုးသော အဟင်္ကာရသည် မဟတ်တတ္တဝမှ မွေးဖွားလာ၏။ ထိုမှ ဓာတ်ငါးပါး၊ အင်ဒြိယငါးပါးနှင့် ကမ္မအင်ဒြိယများပါ ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 93

पृथिव्यापस्तथातेजो वायुराकाशमेव च । एकैकशः स्वरूपेण कथयामि यथोत्तरम्

မြေ၊ ရေ၊ မီး၊ လေ၊ နှင့် အာကာသ—ဓာတ်ငါးပါးတို့ကို ငါသည် တစ်ခုချင်းစီ၏ သဘာဝရূপအတိုင်း အစဉ်လိုက် တစ်ခုချင်း ရှင်းပြမည်။

Verse 94

शब्दमात्रमथाकाशं भूतादिः खं समावृणोत् । अथाकाशं विकुर्वाणं स्पर्शमात्रं ससर्ज ह

ထို့နောက် ဓာတ်အပေါင်းတို့၏ မူလအကြောင်းက အာကာသ (ākāśa) ကို အသံဂုဏ်တစ်မျိုးတည်းရှိသကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်း၍၊ ထိုအာကာသကို ပြောင်းလဲစေကာ ထိတွေ့ဂုဏ်တစ်မျိုးတည်းကိုသာ ထုတ်ပေါ်စေ하였다။

Verse 95

बलवानेष वै वायुस्तस्य स्पर्शो गुणो मतः । आकाशं शब्दमात्रं तु स्पर्शमात्रं समावृणोत्

ဤ ဝါယု (လေဓာတ်) သည် အမှန်တကယ် အင်အားကြီး၏; ၎င်း၏ အသိအမှတ်ပြုဂုဏ်မှာ ထိတွေ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အသံဂုဏ်တစ်မျိုးတည်းရှိသော အာကာသသည် ထိုဝါယုကို ထိတွေ့ဂုဏ်တစ်မျိုးတည်းဖြင့်သာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

Verse 96

ततो वायुर्विकुर्वाणो रूपमात्रं ससर्ज ह । ज्योतीरूपन्तु तद्वायुस्तद्रूपगुणमुच्यते

ထို့နောက် ဝါယုသည် ပြောင်းလဲသွားရာမှ ‘ရူပ’ (ပုံသဏ္ဌာန်) တစ်မျိုးတည်းကိုသာ ဖန်ဆင်း하였다။ ထိုဝါယုကို အလင်းရောင်သဘော (ဇျောတိ) ဟု ဆိုကြပြီး၊ ဤသည်ပင် ရူပနှင့်သက်ဆိုင်သော ၎င်း၏ဂုဏ်ဟု ကြေညာသည်။

Verse 97

स्पर्शरूपस्तु वै वायू रूपमात्रं समावृणोत् । ज्योतिश्चापि विकुर्वाणं रसमात्रं ससर्ज ह

ထိတွေ့သဘောရှိသော ဝါယုသည် ရူပတစ်မျိုးတည်းကိုသာ ဖုံးလွှမ်း하였다။ ထို့ပြင် အဂ္နိ (မီး) သည်လည်း ပြောင်းလဲသွားရာမှ ရသ (အရသာ) တစ်မျိုးတည်းကိုသာ ထုတ်ပေါ်စေ하였다။

Verse 98

संभवंति ततोंभांसि रूपमात्रं समावृणोत् । विकुर्वाणानि चांभांसि गंधमात्रं ससर्जिरे

ထို့နောက် ရေဓာတ်တို့ ပေါ်ပေါက်လာ၍ ရူပတစ်မျိုးတည်းကိုသာ ဖုံးလွှမ်း하였다။ ထိုရေဓာတ်တို့သည် ပြောင်းလဲသွားရာမှ ဂန္ဓ (အနံ့) တစ်မျိုးတည်းကိုသာ ထုတ်ပေါ်စေ하였다။

Verse 99

संघातो जायते तस्मात्तस्य गंधो मतो गुणः । तैजसानीन्द्रियाण्याहुर्देवा वैकारिका दश

ထိုမှ စုဖွဲ့ထုထည် (သံဃာတ) တစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာ၍၊ ၎င်း၏ ဂုဏ်ကို ‘အနံ့’ (ဂန္ဓ) ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ အင်ဒြိယများကို ‘တೈဇသ’ (မီးသဘော) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အဓိဋ္ဌာတ ဒေဝတာများသည် ဝိုင်ကာရိက (သတ္တဝိက) သဘောမှ ပေါ်လာသော ဒသပါး ဖြစ်သည်။

Verse 100

एकादशम्मनश्चात्र देवा वैकारिकाः स्मृताः । त्वक्चक्षुर्नासिका जिह्वा श्रोत्रमत्र च पंचमम्

ဤနေရာတွင် မန (စိတ်) သည် တစ်ဆယ့်တစ်မြောက် ဖြစ်သည်။ ဤအင်္ဂါများကို ဝိုင်ကာရိက ‘ဒေဝ’ များ၊ အနက် သတ္တဝိက အပြောင်းအလဲများဟု မှတ်ယူကြသည်။ အသားအရေ၊ မျက်စိ၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ နှင့် ဤတွင် ပဉ္စမဖြစ်သော နား (ရှရောတရ)။

Verse 101

एतेषां तु मतं कृत्यं शब्दादि ग्रहणं पुनः । वाक्पाणिपादपायूनि चोपस्थं तत्र पञ्चमम्

သူတို့၏ အယူအဆအရ ဤအင်္ဂါများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ အသံ စသည်တို့ကို ထပ်မံ သိမြင်ဖမ်းယူခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအထဲတွင် စကားပြော (ဝါက်)၊ လက်၊ ခြေ၊ ပာယု (အနောက်ပေါက်) နှင့် ဥပသ္ထ (လိင်အင်္ဂါ) ဟူသော ငါးပါးကို ရေတွက်ကြသည်။

Verse 102

विसर्गशिल्पगत्युक्तिर्गुणा एषां विपर्ययात् । आकाश वायु तेजांसि सलिलं पृथिवी तथा

၎င်းတို့၏ ဂုဏ်များမှာ ဝိသရ္ဂ (ဖန်ဆင်းခြင်း/ထုတ်လွှတ်ခြင်း)၊ ရုပ်ပုံဖန်တီးခြင်း (ရှိလ္ပ)၊ လှုပ်ရှားမှု (ဂတိ) နှင့် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသံ (ဥက္တိ) ဟူ၍ ဆိုကြသည်။ ထို့ကို ပြန်လှန်အစဉ်ဖြင့် ကြည့်လျှင် အာကာသ၊ လေ (ဝါယု)၊ မီး (တေဇ)၊ ရေ (ဆလိလ) နှင့် မြေ (ပृथဝီ) တို့နှင့် ကိုက်ညီသည်။

Verse 103

शब्दादिभिर्गुणैर्वीर युक्तानीत्युत्तरोत्तरैः । शांता घोराश्च मूढाश्च विशेषास्तेन ते स्मृताः

အို သူရဲကောင်း၊ အသံ စသည်တို့မှ စတင်သော ဂုဏ်များကို အဆင့်ဆင့် ပိုမိုပေါင်းစည်းထားသဖြင့်၊ ၎င်းတို့ကို ထူးခြားသော အမျိုးအစားများအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်—ငြိမ်းချမ်းသော (ရှာန္တ)၊ ကြောက်မက်ဖွယ် (ဃောရ) နှင့် မောဟလွှမ်းမိုးသော (မူဍ) ဟူ၍။

Verse 104

नानावीर्याः पृथग्भूतास्ततस्ते संहतिं विना । नाशक्नुवन्प्रजाः स्रष्टुमसमागम्य कृत्स्नशः

အမျိုးမျိုးသော အင်အားများရှိသော်လည်း သီးခြားသီးခြားနေကြသဖြင့် သတ္တဝါများကို မဖန်ဆင်းနိုင်ခဲ့ကြ; အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းညီညွတ်မှုမရှိလျှင် ဖန်ဆင်းခြင်း မတိုးတက်နိုင်။

Verse 105

समेत्यान्योन्यसंयोगात्परस्परसमाश्रयात् । एकसंघातलक्षाश्च संप्राप्यैक्यमशेषतः

ထို့နောက် အပြန်အလှန် ပေါင်းစည်းမှုနှင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အားကိုးမှုကြောင့် သူတို့ စုပေါင်းလာကြ; မရေတွက်နိုင်သော အစုအဖွဲ့များသည် တစ်စုတည်းဖြစ်ကာ အကျန်မရှိ အပြည့်အဝ တစ်လုံးတစ်ဝတည်းသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 106

पुरुषाधिष्ठितत्वाच्च व्यक्तानुग्रहणे तथा । महदादयो विशेषांता ह्यंडमुत्पादयंति वै

ပုရုရှ (Puruṣa) ၏ အဓိဋ္ဌာနအောက်တွင် ရှိကြသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပေါ်ထွန်းသော လောကကို အနုဂ्रह (ကရုဏာ) ပေးရန်လည်းကောင်း၊ မဟတ် (Mahat) မှ စ၍ ဝိသေသ (viśeṣa) အထိ တတ္တဝများသည် အမှန်တကယ် စကြဝဠာဥ (brahmāṇḍa) ကို ပေါ်ထွန်းစေသည်။

Verse 107

तत्क्रमेण विवृत्तं तु जलबुद्बुदवत्समम् । तत्राव्यक्तस्वरूपोसौ व्यक्तरूपी जनार्दनः

ထို့နောက် အစဉ်အလာအတိုင်း ၎င်းသည် ရေပြင်ပေါ်ရှိ ဖောင်းပူဖောင်းကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လှစ်ပေါ်ထွန်းလာ하였다; ထိုနေရာတွင် အဝျက်တ (မပေါ်လွင်) သဘာဝရှိသော ဇနာရဒန (Janārdana) သည် ဝျက်တ (ပေါ်လွင်) ရုပ်ကို ခံယူ하였다။

Verse 108

ब्रह्माब्रह्मस्वरूपेण स्वयमेव व्यवस्थितः । मेरुरुल्बमभूत्तस्य जरायुश्च महीधराः

သူသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ဘြဟ္မာ (Brahmā) နှင့် ဘြဟ္မန် (Brahman) နှစ်မျိုးသော ရုပ်သဘောဖြင့် တည်ရှိကာ ကိုယ်တိုင်အားကိုး၍ တည်ကြည်နေ하였다။ သူ၏ မေရု (Meru) သည် အူလ္ဗ (ulba—ဂರ್ಭအိတ်) ဖြစ်လာပြီး တောင်တန်းများသည် ဇရာယု (jarāyu—ဖုံးအုပ်သော အလွှာ) ဖြစ်လာ하였다။

Verse 109

गर्भोदकं समुद्राश्च तस्यासंश्च महात्मनः । तत्र द्वीपास्समुद्राश्च सज्योतिर्लोकसंग्रहः

ထိုနေရာ၌ ဂర్భೋದက သမုဒ္ဒရာနှင့် အခြားသမုဒ္ဒရာများ ရှိ၍၊ ထိုမဟာအတ္မာ (ကောစမစ်ပုရုಷ) ၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများလည်း ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ တိုက်ကြီးများနှင့် သမုဒ္ဒရာများ၊ တောက်ပသော လောကများနှင့်အတူ စကြဝဠာ၏ ပြည့်စုံသော စုစည်းမှု ဖြစ်၏။

Verse 110

तस्मिन्नंडेऽभवन्वीर सदेवासुरमानुषाः । वारि वह्न्यनिलाकाशैर्वृतैर्भूतादिना बहिः

ထို စကြဝဠာအဏ္ဍအတွင်း၌၊ ဟေ့ သူရဲကောင်း၊ ဒေဝများ၊ အဆုရများနှင့် လူသားများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အပြင်ဘက်၌မူ ရေ၊ မီး၊ လေ၊ အာကာသနှင့် အခြား ဗူတအာဒီ တတ္တဝများဖြင့် ဝန်းရံအုပ်ကာထား၏။

Verse 111

वृतं दशगुणैरंडं भूतादिर्महता तथा । अव्यक्तेनावृतो राजंस्तैः सर्वैः सहितो महान्

ဟေ့ မင်းကြီး၊ စကြဝဠာအဏ္ဍသည် ဆယ်ဆတင် အုပ်ကာအလွှာများဖြင့် ဝန်းရံထား၏။ ထို့ပြင် ဗူတများမှ ပေါ်ထွန်းသော မဟတ် (Mahat) တတ္တဝဖြင့်လည်း ဖုံးအုပ်ထား၏။ အဗျက္တ (မထင်ရှားသော) ဖြင့် အုပ်ကာခံရသဖြင့် မဟာသဘောတရားသည် ဤအလွှာများအားလုံးနှင့်အတူ တည်ရှိနေ၏။

Verse 112

एभिरावरणैः सर्वैः सर्वभूतैश्च संयुतम् । नारिकेलफलं यद्वद्बीजं बाह्यदलैरिव

ဤအုပ်ကာအလွှာများအားလုံးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး သတ္တဝါအပေါင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသော ထိုအဏ္ဍသည် အပြင်အလွှာများဖြင့် ပတ်လည်လိပ်ထားသကဲ့သို့ အုန်းသီး၏ အစေ့နှင့် တူ၏။

Verse 113

ब्रह्मा स्वयं च जगतो विसृष्टौ संप्रवर्त्तते । सृष्टिं च पात्यनुयुगं यावत्कल्पविकल्पना

ဗြဟ္မာသည် ကိုယ်တိုင်ပင် လောက၏ ထုတ်ဖော်ဖန်ဆင်းမှုကို စတင်လှုပ်ရှားစေ၏။ ထို့နောက် ယုဂတိုင်းယုဂတိုင်းအလိုက် စကြဝဠာဖန်ဆင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းပေး၏၊ ကလ္ပ၏ လှည့်ပတ်မှုနှင့် အပြောင်းအလဲများ ဆက်လက်ရှိနေသမျှ။

Verse 114

स संज्ञां याति भगवानेक एव जनार्दनः । सत्वभुग्गुणवान्देवो ह्यप्रमेय पराक्रमः

ဘဂဝန်တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော ဇနာဒနသည် အမည်နှင့် အခေါ်အဝေါ် အမျိုးမျိုးကို ကိုယ်တိုင်ခံယူတော်မူ၏။ သတ္တဝဂုဏ်ကို ခံစားတော်မူသော၊ ဂုဏ်သီလပြည့်စုံသော ဒေဝတော်ဖြစ်၍ အတိုင်းအတာမရှိသော ပရാക్రమတော်ရှိ၏။

Verse 115

तमोद्रेकं च कल्पांते रूपं रौद्रं करोति च । राजेंद्राखिलभूतानि भक्षयत्यतिभीषणः

ကလ္ပအဆုံး၌ မှောင်မိုက်သော တမောသ် တိုးပွားလာသောအခါ၊ အို မင်းကြီး၊ ထိုအရှင်သည် ရောဒြရုပ်အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကို ခံယူတော်မူ၍ သတ္တဝါအားလုံးကို မျိုသောက်တော်မူ၏။

Verse 116

भक्षयित्वा च भूतानि जगत्येकार्णवीकृते । नागपर्यंकशयने शेते सर्वस्वरूपधृक्

သတ္တဝါအားလုံးကို မျိုသောက်ပြီးနောက်၊ ကမ္ဘာလောကသည် သမုဒ္ဒရာတစ်စင်းတည်းဖြစ်လာသောအခါ၊ အရာအားလုံး၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်တော်မူသော အရှင်သည် နာဂပရျင်က အိပ်ရာပေါ်၌ ယောဂနိဒ္ဒရာဖြင့် လဲလျောင်းတော်မူ၏။

Verse 117

प्रबुद्धश्च पुनः सृष्टिं प्रकरोति च रूपधृक् । सृष्टिस्थित्यंतकरणाद्ब्रह्मविष्णुशिवात्मकः

ထို့နောက် ပြန်လည်နိုးထလာသောအခါ၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်တော်မူသော အရှင်သည် စကြဝဠာကို အသစ်တဖန် ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သိမ်းခြင်းတို့၏ ကర్తာဖြစ်သောကြောင့် ဘြဟ္မာ–ဝိෂ္ဏု–ရှီဝ သဘောတရားတော်ဖြစ်၏။

Verse 118

स्रष्टा सृजति चात्मानं विष्णुः पाल्यं च पाति च । उपसंह्रियते चापि संहर्त्ता च स्वयं प्रभुः

ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် တော်မူသောအခါ မိမိ၏ အတ္တသတ္တဝါမှ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ဝိෂ္ဏုအဖြစ် တော်မူသောအခါ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရမည့်အရာကို ကာကွယ်တော်မူ၏။ ပရလယ၌လည်း အရာအားလုံးသည် ထိုအရှင်ထံသို့ ပြန်လည်လျှောကျလျက်—အမှန်တကယ် ပျက်သိမ်းရှင်လည်း အရှင်တော်မူ၏။

Verse 119

पृथिव्यापस्तथा तेजो वायुराकाशमेव च । स एव सर्वभूतेशो विश्वरूपो यतोव्ययः

မြေ၊ ရေ၊ မီး၊ လေ နှင့် အာကာသ—ထိုအရှင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ သတ္တဝါအပေါင်း၏ အီශ්ဝရ ဖြစ်သည်။ အလုံးစုံသော လောကကမ္ဘာသည် အရှင်တော်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်၍ အရာအားလုံးသည် အရှင်တော်မှ ပေါ်ထွန်းလာသည်—မပျက်မယွင်းသော အမတ။

Verse 120

सर्गादिकं ततोस्यैव भूतस्थमुपकारकम् । स एव सृज्यः स च सर्गकर्त्ता स एव पाल्यं प्रतिपाल्यते यतः । ब्रह्माद्यवस्थाभिरशेषमूर्त्तिर्ब्रह्मा वरिष्ठो वरदो वरेण्यः

ထို့နောက် ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ထိုနောက်ဆက်တွဲ အရာအားလုံး—သတ္တဝါတို့အတွင်း၌ တည်ရှိ၍ အကျိုးပြုသောအရာ—အားလုံးသည် အရှင်တော်တစ်ပါးတည်း၏ ဖြစ်သည်။ အရှင်တော်သည် ဖန်ဆင်းခံရမည့်အရာလည်း ဖြစ်ပြီး ဖန်ဆင်းသူလည်း ဖြစ်သည်။ အရှင်တော်သည် ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရမည့်အရာလည်း ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမူကား ကာကွယ်ခြင်းသည် အရှင်တော်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သည်။ ဘြဟ္မာ စသည့် အခြေအနေများကို ခံယူ၍ အရှင်တော်သည် ရုပ်သဏ္ဌာန်အပေါင်း၏ မূર્તိ ဖြစ်လာသည်; ဘြဟ္မာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ ဆုတောင်းပေးသနားသူ၊ ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်၏။