Adhyaya 19

Verse 1

भीष्म उवाच । पुष्करस्य च नंदायाः श्रुतं माहात्म्यमुत्तमं । ऋषिकोटिर्यदायाता पुष्करे मुखदर्शनात्

ဘီရှ္မက ဆိုသည်။ ပုရှ္ကရနှင့် နန္ဒာ၏ အမြင့်မြတ်သော မဟာတန်ခိုးကို ငါကြားသိခဲ့သည်—ပုရှ္ကရရှိ သန့်ရှင်းသော ‘မုခ’ ကို ဒർശနပြုသော် ရှေးက ရှိတစ်ကုဋေ ရှိသီတို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

Verse 2

सर्वैः सुरूपता लब्धा सर्वमेतन्मया श्रुतं । यज्ञोपवीतैर्भक्तानि यानि तानि वदस्व मे

ဤအရာအားလုံးကို ငါကြားသိခဲ့သည်—အားလုံးက ရုပ်ရည်လှပမှုကို ရရှိကြသည်။ ယခု ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကို ဝတ်ဆင်ခြင်းဖြင့် ဘာသာရေးသဒ္ဓါရှိသူတို့ မည်သူများနည်း၊ ငါ့အား ပြောပါ။

Verse 3

कथं तीर्थविभागस्तु कृतस्तैस्सु महात्मभिः । आश्रमे यानि तीर्थानि कृतान्यपि महर्षिभिः

ထိုမဟာသတ္တဝါတို့က တီရ္ထများ၏ ခွဲခြားသတ်မှတ်မှုနှင့် စီမံတည်ဆောက်မှုကို မည်သို့ ထူထောင်ခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် အာရှရမများအတွင်း မဟာရိသီတို့က တည်ထောင်ခဲ့သော တီရ္ထများသည် မည်သည်တို့နည်း။

Verse 4

पदन्यासः कृतः पूर्वं विष्णुना यज्ञपर्वते । नागैस्तत्र पंचतीर्थं कृतं तैस्तु महाविषैः

ယခင်က ယဇ္ဉပရဝတ၌ ဗိෂ္ဏုသည် မိမိ၏ ခြေရာတော်ကို ထားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ အဆိပ်ပြင်းသော နာဂများက ပဉ္စတီရ္ထ—သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ ငါးခု—ကို တည်ထောင်하였다။

Verse 5

पिंडप्रदानवापी च केन पूर्वं विनिर्मिता । उदङ्मुखी भूमिगता कथं गंगासरस्वती

ပိဏ္ဍပူဇာ (piṇḍa) ပူဇာအတွက် တည်ဆောက်ထားသော ဝါပီ (ရေတွင်း) ကို ယခင်က မည်သူ ဆောက်လုပ်ခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ဂင်္ဂါနှင့် သရஸဝတီတို့သည် မြေအောက်သို့ မည်သို့ စီးဝင်သွားခဲ့သနည်း။

Verse 6

ब्राह्मणैर्वेदविद्वद्भिः कथं यात्रा त्रिपुष्करे । कर्तव्या यत्फलं तस्या जायते तद्वदस्व मे

ဝေဒကိုကျွမ်းကျင်သော ဗြဟ္မဏတို့သည် တြိပုရှ္ကရ သီရ္ထသို့ ဘယ်လို ဘုရားဖူးယာထရာ ပြုရမည်နည်း။ ထိုယာထရာမှ ပေါ်ထွန်းသော ဓမ္မဖလကိုလည်း ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။

Verse 7

पुलस्त्य उवाच । प्रश्नभारो महानेष भवता परिकल्पितः । तदेकाग्रमना भूत्वा शृणु तीर्थ महाफलं

ပုလஸ္တျက မိန့်တော်မူသည်– “သင်တင်ပြသော မေးခွန်းများသည် အလွန်ကြီးမားသော အလေးချိန်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်းကာ ဤမဟာသီရ္ထ၏ မဟာဖလကို နားထောင်လော့။”

Verse 8

यस्य हस्तौ च पादौ च मनश्चैव सुसंयतं । विद्यातपश्च कीर्तिश्च स तीर्थफलमश्नुते

လက်၊ ခြေ နှင့် စိတ်ကို ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းနိုင်ပြီး ပညာ၊ တပဿာနှင့် ကောင်းသတင်းကောင်းနာမည်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံသူသည် သီရ္ထသို့ သွားရောက်ခြင်း၏ ဖလကို အမှန်တကယ် ရရှိသည်။

Verse 9

प्रतिग्रहादुपावृत्तः संतुष्टो येनकेन चित् । अहंकारनिवृत्तश्च स तीर्थफलमश्नुते

လက်ခံလှူဒါန်းမှုကို မယူဘဲ ရှောင်ကြဉ်သူ၊ ရလာသမျှနှင့် ကျေနပ်သူ၊ အဟင်္ကာရမှ ကင်းလွတ်သူ—ထိုသူသည် သီရ္ထယာထရာ၏ စစ်မှန်သော ဖလကို ရရှိသည်။

Verse 10

अक्रोधनश्च राजेंद्र सत्यशीलो दृढव्रतः । आत्मोपमश्च भूतेषु स तीर्थफलमश्नुते

အို မင်းကြီးရေ—ဒေါသကင်းသူ၊ သစ္စာကို စောင့်ထိန်းသူ၊ ဝရတၱ၌ ခိုင်မြဲသူ၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကိုယ်နှင့်တူညီဟု မြင်သူ—ထိုသူသည် သီရ္ထဖလကို ပြည့်ဝစွာ ရရှိသည်။

Verse 11

ऋषीणां परमं गुह्यमिदं भरतसत्तम । पूर्वं यत्र महाराज सत्रे पैतामहे तथा

အို ဘာရတမျိုးနွယ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူရေ၊ ဤသည်မှာ ရှင်ရသီတို့၏ အလွန်လျှို့ဝှက်သော သဒ္ဓမ္မအုပ်သင်တော်မူချက် ဖြစ်၏။ ယခင်ကာလ၌လည်း အို မဟာရာဇာ၊ ပိတာမဟ (ဘိုးဘွား) ၏ စတြ-ယဇ္ဈပွဲ၌ ထိုနေရာတည်းက ပေးအပ်ခဲ့၏။

Verse 12

यतीनामुग्रतपसां येषां कोटिः समागता । मुखदर्शनमाश्रित्य स्थितास्ते ज्येष्ठपुष्करे

တပဿာပြင်းထန်သော ယတီတို့ တစ်ကုဋိ—စုဝေးလာကြသူတို့သည်—ဇျေဋ္ဌ-ပုရှ္ကရ၌၊ သူ၏ မျက်နှာတော်ကို မြင်ရခြင်း၏ ကောင်းချီးကို အားကိုးလျက် နေထိုင်ကြ၏။

Verse 13

सुरूपतां परां लब्ध्वा प्रीतास्ते मुनिसत्तमाः । हर्षेण महताविष्टा ब्रह्मदर्शनकांक्षिणः

အမြင့်မြတ်ဆုံး ရုပ်သဏ္ဌာန်အလှကို ရရှိပြီးနောက် ထိုမုနိအမြတ်တို့သည် ပီတိဖြစ်ကြ၏။ မဟာဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဘြဟ္မာ၏ ဒർശနကို တောင့်တကြ၏။

Verse 14

यज्ञोपवीतैस्ते भूमिं माप्य सर्वे चतुर्द्दिशं । कृत्वा तीर्थं विभागं च स्थिता भक्तिपरायणाः

ယဇ္ဈောပဝီတ (သန့်ရှင်းသော ကြိုး) ကို ဆောင်ထား၍ သူတို့သည် လေးဘက်လုံးသို့ မြေကို တိုင်းတာကြ၏။ ထို့နောက် တီရ္ထတို့၏ ခွဲဝေစီမံမှုကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ဘက္တိ၌ အာရုံတည်ကာ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 15

आसन्नश्च ततस्तेषां तदा तुष्टः पितामहः । कोटिं कृत्वा तदा तेषां मानं दृष्ट्वा मनीषिणां

ထို့နောက် ပိတာမဟ (ဘြဟ္မာ) သည် စိတ်နှစ်သက်၍ သူတို့ထံ နီးကပ်လာ၏။ ထိုပညာရှိ ရသီတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အလေးအနက်ကို—ကုဋိကုဋိအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ—ကြည့်မြင်ပြီး၊ ထိုအတိုင်း ထိုသူတို့ကို ချီးမြှောက်တော်မူ၏။

Verse 16

अद्यप्रभृति युष्माकं धर्मवृद्धिर्भविष्यति । इहागत्य नरो यो वै यदंगं प्रथमं जले

ယနေ့မှစ၍ သင်တို့၏ ဓမ္မတိုးပွားမည်။ ဤနေရာသို့လာပြီး ရေထဲသို့ လူတစ်ယောက်က ကိုယ်ခန္ဓာ၏ မည်သည့်အင်္ဂါကို ပထမဦးဆုံး နှစ်မြှုပ်သော်—

Verse 17

प्लावविष्यति रूपार्थं रूपिता तीर्थकारिता । भविष्यति न संदेहो योजनायतमंडले

ရုပ်သဏ္ဌာန် ပေါ်ထွန်းစေရန်အတွက် ၎င်းသည် လျှံထွက်စီးဆင်းမည်။ ထို့ကြောင့် တီရ္ထ (tīrtha) တည်ဆောက်သည့် အာနုဘော်ကို ဖန်ဆင်းထားသည်။ သံသယမရှိ—ယောဇနတစ်ခုအဝန်းအဝိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပေါ်မည်။

Verse 18

अर्धयोजनविस्तारं दीर्घं सार्धं हि योजनम् । एतत्प्रमाणं तीर्थस्य ऋषिकोटिप्रवर्त्तितम्

အကျယ်မှာ ယောဇနတစ်ဝက် ဖြစ်၍ အလျားမှာ အမှန်တကယ် ယောဇနတစ်နှစ်ဝက် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တီရ္ထ (tīrtha) ၏ အတိုင်းအတာဖြစ်ပြီး ရှင်ဣသီ ကောဋိများက တည်ထောင်၍ ပြန့်ပွားစေခဲ့သည်။

Verse 19

अमृतस्येव तृप्येत अपमानस्य योगवित् । विषवच्च जुगुप्सेत संमानस्य सदा द्विजः

ယောဂကို သိမြင်သူသည် အရှက်ခွဲခြင်းကို အမృతကဲ့သို့ စိတ်တೃप्तရမည်။ ဒွိဇသည်လည်း ဂုဏ်သရေကို အဆိပ်ကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 20

सरस्वती महापुण्या प्रविष्टा ज्येष्ठपुष्करे । तत्रब्रह्मादयो देवा ऋषयः सिद्धचारणाः

အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်သော စရஸဝတီသည် ဂျေဋ္ဌ-ပုရှ္ကရသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားများ၊ ထို့ပြင် ဣသီများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် ချာရဏများ ရှိကြသည်။

Verse 21

अभिगच्छंति राजेंद्र चैत्रशुक्ल चतुर्दशीं । तत्राभिषेकं कुर्वीत पितृदेवार्चने रतः

အို မင်းကြီး၊ ချိုင်တရ လပြည့်ဖက်၏ ဆယ့်လေးရက်နေ့၌ ထိုနေရာသို့ သွား၍ ပိတೃများနှင့် ဒေဝတော်များကို ပူဇော်ရာ၌ သဒ္ဓါတရားဖြင့် အဘိသေက သန့်စင်ရေချိုးပွဲကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 22

गोमेधं च तदाप्नोति कुलं चैव समुद्धरेत् । एवं तीर्थविभागस्तु कृतस्तैस्तु महर्षिभिः

သူသည် ဂိုမေဓ ယဇ్ఞ၏ ကုသိုလ်ကို ရရှိပြီး မိမိ၏ မျိုးရိုးကူလကိုလည်း ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်သည်။ ထိုသို့ တီရ္ထများ၏ ခွဲခြားသတ်မှတ်မှုကို မဟာဋ္ဌီများက စီမံတည်ထောင်ခဲ့သည်။

Verse 23

पितॄन्देवांश्च सन्तर्प्य विष्णुलोके महीयते । तत्र स्नात्वा भवेन्मर्त्यो विमलश्चन्द्रमा यथा

ပိတೃများနှင့် ဒေဝတော်များကို စိတ်ကျေနပ်စေပြီးနောက် သူသည် ဗိෂ္ဏုလောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်လျှင် မရဏာလူသားသည် ကြည်လင်သော လမင်းကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်လာသည်။

Verse 24

ब्रह्मलोकमवाप्नोति गतिं च परमां व्रजेत् । नृलोके देवदेवस्य तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्

သူသည် ဘြဟ္မလောကကို ရောက်ရှိပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိသို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းသည်။ လူ့လောက၌ ဒေဝတော်တို့၏ ဒေဝတော်၏ တီရ္ထသည် သုံးလောကလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသည်။

Verse 25

पुष्करं नाम विख्यातं महापातकनाशनम् । दशकोटिसहस्राणि तीर्थानां वै महीपते

အို မဟီပတေ၊ ပုෂ္ကရဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားပြီး မဟာပာတက (အပြစ်ကြီးများ) ကို ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ထိုနေရာသည် တီရ္ထများ၏ ဒသကုဋိ-သဟသ္ရများကို စုစည်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 26

सान्निध्यं पुष्करे येषां त्रिसन्ध्यं कुलनन्दन । आदित्या वसवो रुद्रास्साध्याश्च स मरुद्गणाः

အို မျိုးရိုး၏ပျော်ရွှင်ရာသားတော်၊ ပုရှ္ကရ၌ နေ့စဉ် သုံးဆန္ဓျာကర్మကို ထမ်းဆောင်သူတို့အနီး၌ အာဒိတျ၊ ဝစု၊ ရုဒြ၊ သာဓျ နှင့် မရုတ်အဖွဲ့တို့သည် အမြဲ နီးကပ်စွာ စန်နိဓျဖြင့် ရှိနေကြသည်။

Verse 27

गन्धर्वाप्सरसश्चैव नित्यं सन्निहिता विभोः । यत्र देवास्तपस्तप्त्वा दैत्या ब्रह्मर्षयस्तथा

အို အင်အားကြီးသောအရှင်၊ ထိုနေရာ၌ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် အပ္စရာတို့သည် နေ့စဉ် အမြဲတမ်း စန်နိဟိတဖြစ်ကြသည်—ထိုသည်မှာ ဒေဝတို့က တပဿယာကို ပြုခဲ့သကဲ့သို့ ဒೈတျတို့နှင့် ဘြဟ္မရ္ဋိ (ဘြဟ္မဣသီ) များလည်း ပြုခဲ့ရာနေရာဖြစ်သည်။

Verse 28

दिव्य योगा महाराज पुण्येन महतान्विताः । मनसाप्यभिकामस्य पुष्कराणि मनस्विनः

အို မဟာရာဇာ၊ မဟာပုဏ္ဏယနှင့် ဒိဗ္ဗယောဂအင်အားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော ဤပုရှ္ကရတီရ္ထများသည် စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သူတို့၏ ဆန္ဒကို စိတ်ထဲက အကြံတစ်ချက်သာဖြင့်ပင် ပြည့်စုံစေတတ်သည်။

Verse 29

पूयन्ते सर्वपापानि नाकपृष्ठे स मोदते । तस्मिंस्तीर्थे महाराज नित्यमेव पितामहः

အပြစ်အားလုံး သန့်စင်ပျောက်ကင်းသွားပြီး သူသည် နတ်ပြည် (ကောင်းကင်လောက) တွင် ပျော်ရွှင်မောဒနာ ခံစားရသည်။ အို မဟာရာဇာ၊ ထိုတီရ္ထ၌ ပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် အမြဲတမ်း ထာဝရ နေထိုင်တော်မူသည်။

Verse 30

उवास परमप्रीतो देवदानवसम्मतः । पुष्करेषु महाराज देवास्सर्षिपुरोगमाः

အို မဟာရာဇာ၊ သူသည် ပုရှ္ကရ၌ အလွန်အမင်း ပီတိဖြင့် နေထိုင်တော်မူပြီး ဒေဝနှင့် ဒာနဝ နှစ်ဖက်စလုံးက ချီးမြှောက်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဣသီများကို ဦးဆောင်သူအဖြစ်ထားသော ဒေဝတို့လည်း ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေကြသည်။

Verse 31

सिद्धिं च समनुप्राप्ताः पुण्येन महतान्विताः । तत्राभिषेकं यः कुर्यात्पितृदेवार्चने रतः

သူတို့သည် မဟာကုသိုလ်ဖြင့် ပြည့်စုံကာ အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) ကိုလည်း ရရှိကြသည်။ ဘိုးဘွားပိတೃနှင့် ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ရာ၌ ရတနာစိတ်ဖြင့် တည်ကာ ထိုနေရာ၌ အဘိသေက (သန့်ရှင်းရေချိုး/ရေဖျန်း) ပြုလုပ်သူသည်—

Verse 32

अश्वमेधाद्दशगुणं प्रवदंति मनीषिणः । अप्येकं भोजयेद्विप्रं पुष्करारण्यमाश्रितः

ပညာရှိတို့က ၎င်းသည် အရှွမေဓ ယဇ္ဉထက် ဆယ်ဆ ပိုမိုကုသိုလ်ကြီးသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ပုရှ္ကရ၏ သန့်ရှင်းသော တောအရဏ္ယ၌ အားထားနေထိုင်ကာ ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးကိုပင် အစာကျွေးခြင်းတောင်—

Verse 33

अन्नेन तेन संप्रीता कोटिर्भवति पूजिता । तेनासौ कर्मणा भीष्म प्रेत्य चेह च मोदते

အစာဒါနဖြင့် ကုဋိပေါင်းများစွာသော သတ္တဝါတို့ စိတ်ချမ်းသာကာ ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ ထိုကမ္မတရားတည်းဖြင့်ပင်၊ အို ဘီရှ္မ၊ သူသည် ဤလောက၌လည်းကောင်း သေပြီးနောက်လောက၌လည်းကောင်း ပျော်ရွှင်မြူးတူး၏။

Verse 34

शाकैर्मूलैः फलैर्वापि येन वा वर्त्तयेत्स्वयम् । तद्वै दद्याद्ब्राह्मणाय श्रद्धावाननसूयकः

မိမိအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရန် သုံးစွဲသည့်အရာ—ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ အမြစ်၊ အသီး သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့်အရာမဆို—ထိုအစာကိုပင် သဒ္ဓါဖြင့်၊ မနာလိုမုန်းတီးမှုမရှိဘဲ ဘြာဟ္မဏအား လှူဒါန်းရမည်။

Verse 35

तेनैव प्राप्नुयात्प्राज्ञो हयमेधफलं नरः । ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वा राजसत्तम

ထိုနည်းလမ်းတည်းဖြင့် ပညာရှိသောသူသည် အရှွမေဓ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိနိုင်သည်—ဘြာဟ္မဏဖြစ်စေ၊ က္ଷတ္တရိယဖြစ်စေ၊ ဝိုင်ရှျဖြစ်စေ၊ ရှူဒြဖြစ်စေ၊ အို မင်းတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး။

Verse 36

पैतामहं सरः पुण्यं पुष्करं नाम नामतः । वैखानसानां सिद्धानां मुनीनां पुण्यदं हि यत्

«ပုရှ္ကရ» ဟူသော ပုဏ္ဏသရေကန်တစ်ကန် ရှိ၏၊ ၎င်းသည် «ပိုင်တာမဟ» ဟုလည်း ကျော်ကြားပြီး ပိတామဟ ဘြဟ္မာနှင့် ဆက်နွယ်သည်။ ဤကန်သည် ဝိုင်ခာနသ ရှိများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် မုနိများအား ပုဏ္ဏကောင်းကျိုး ပေးတတ်၏။

Verse 37

सरस्वती पुण्यतमा यस्माद्याता महार्णवम् । आदिदेवो महायोगी यत्रास्ते मधुसूदनः

အလွန်ပုဏ္ဏသန့်ရှင်းသော စရஸဝတီမြစ်သည် မဟာသမုဒ္ဒရာသို့ စီးဝင်သွားသော အရပ်၌၊ ထိုသန့်ရှင်းသောဒေသတွင် အာဒိဒေဝ မဟာယောဂီ မဓုဆူဒန သီတင်းသုံးတော်မူ၏။

Verse 38

ख्यात आदिवराहेति नाम्ना त्रिदशपूजितः । हीनवर्णाश्च ये वर्णास्तीर्थे पैतामहे गताः

ထိုအရှင်သည် «အာဒိ-ဝရာဟ» ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြား၍ ဒေဝတားတို့က ပူဇော်ကြ၏။ နိမ့်ပါးဟု သတ်မှတ်ခံရသော အမျိုးအစားများပင် «ပိုင်တာမဟ တီရ္ထ» သို့ ရောက်လျှင် ထိုနေရာ၌ အကျိုးကျေးဇူးနှင့် မြှင့်တင်ခြင်းကို ရရှိကြ၏။

Verse 39

न वियोनिं व्रजंत्येते स्नात्वा तीर्थे महात्मनः । कार्तिक्यां च विशेषेण योभिगच्छेत्तु पुष्करं

အို မဟာတ္မာ၊ တီရ္ထ၌ ရေချိုးသူတို့သည် မကောင်းသော ယိုးနိသို့ မကျရောက်ကြ။ အထူးသဖြင့် ကာရ္တိကလတွင်—ပုရှ္ကရသို့ သွားသူအတွက် ထိုအကျိုးသည် ပိုမိုထူးကဲ၏။

Verse 40

फलं तत्राक्षयं तस्य भवतीत्यनुशुश्रुम । सायंप्रातः स्मरेद्यस्तु पुष्कराणि कृतांजलि

ထိုနေရာ၌ ရရှိသော အကျိုးဖလသည် အကုန်မခန်း အက္ခယ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ ကြားသိရ၏။ ညနေခင်းနှင့် နံနက်ခင်းတွင် လက်အုပ်ချီ၍ ပုရှ္ကရကို သတိရသူသည် မပျက်မယွင်းသော ပုဏ္ဏကို ရရှိ၏။

Verse 41

उपस्पृष्टं भवेत्तेन सर्वतीर्थे तु कौरव । जन्मप्रभृति यत्पापं स्त्रियो वा पुरुषस्य वा

အို ကောရဝ၊ ထိုကမ္မကြောင့် လူသည် တီရ္ထများအားလုံးကို ထိတွေ့၍ သန့်စင်သကဲ့သို့ သန့်စင်လာသည်။ မွေးကတည်းက စုဆောင်းလာသော အပြစ်သည် မိန်းမ၏ဖြစ်စေ ယောက်ျား၏ဖြစ်စေ အကုန်ပျောက်ကွယ်သည်။

Verse 42

पुष्करे स्नानमात्रेण सर्वमेतत्प्रणश्यति । यथासुराणां प्रवरः सर्वेषां तु पितामहः

ပုရှ္ကရ၌ ရေချိုးရုံသာဖြင့် ဤအရာအားလုံး ပျက်သွားသည်။ အဆုရတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း အားလုံး၏ ပိတာမဟ (အဘိုးကြီး) ဟု ခေါ်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 43

तथैव पुष्करं तीर्थं तीर्थानामादिरुच्यते । त द्दृष्ट्वा दशवर्षाणि पुष्करे नियतः शुचिः

ထို့အတူ ပုရှ္ကရ တီရ္ထကို တီရ္ထအားလုံး၏ အစနှင့် အမြတ်ဆုံးဟု ဆိုကြသည်။ ထိုကို မြင်ပြီးနောက် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်း၍ သန့်ရှင်းစွာ ပုရှ္ကရ၌ ဆယ်နှစ် နေထိုင်သင့်သည်။

Verse 44

क्रतून्सर्वानवाप्नोति ब्रह्मलोकं स गच्छति । यस्तु वर्षशतं पूर्णमग्निहोत्रमुपासते

နှစ်တစ်ရာပြည့်အောင် စည်းကမ်းတကျ အဂ္နိဟောတရကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်း၍ ပူဇော်သူသည် ယဇ్ఞအားလုံး၏ ပြည့်စုံသော အကျိုးကို ရပြီး ဘြဟ္မလောကသို့ ရောက်သည်။

Verse 45

कार्तिकीं वा वसेदेकां पुष्करे सममेव तु । पुष्करे दुष्करो होमः पुष्करे दुष्करं तपः

မဟုတ်လျှင် ကာရ္တိက လတစ်လသာ ပုရှ္ကရ၌ နေထိုင်ပါစေ။ အကြောင်းမူကား ပုရှ္ကရ၌ ဟောမ (မီးပူဇော်) ပြုလုပ်ခြင်းသည် ခက်ခဲပြီး ပုရှ္ကရ၌ တပ (တပဿ) ကျင့်ခြင်းလည်း ခက်ခဲသည်။

Verse 46

पुष्करे दुष्करं दानं वासश्चैव सुदुष्करः । ब्राह्मणो वेदविद्वांस्तु गत्वा वै ज्येष्ठपुष्करं

ပုရှ္ကရ၌ ဒါနပြုခြင်းသည် ခက်ခဲ၏၊ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ခြင်းသည် ထို့ထက်ပင် အလွန်ခက်ခဲ၏။ သို့ရာတွင် ဝေဒသိပ္ပံကို သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏသည် အမြတ်ဆုံး ပုရှ္ကရဖြစ်သော ဂျေဋ္ဌ-ပုရှ္ကရသို့ အမှန်တကယ် သွားရောက်၍…

Verse 47

स्नानाद्भवेन्मोक्षभागी श्राद्धेन पितृतारकः । नाममात्रोपि यो विप्रो गत्वा संध्यामुपासते

ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းဖြင့် မောက္ခ၏ အခွင့်အရေးကို ရရှိသူ ဖြစ်လာ၏။ ရှရာဒ္ဓ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ပိတೃတို့ကို ကယ်တင်သူ ဖြစ်လာ၏။ အမည်သာ ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်သူတောင်၊ သွားရောက်၍ ဆန္ဓျာ (ညနေ/မနက်) ဥပာသနာ ပြုလျှင်လည်း ကုသိုလ်ရ၏။

Verse 48

वर्षाणि द्वादशैवेह तेन संध्या ह्युपासिता । भवेत्तु नात्र संदेहः पुरा प्रोक्तं स्वयंभुवा

ဤနေရာ၌ သူသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ဆန္ဓျာဥပာသနာကို အမှန်တကယ် ကျင့်သုံးခဲ့၏။ ထိုသို့ပင် ဖြစ်ရမည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ—အကြောင်းမှာ ယခင်က စွယံဘူ (ဗြဟ္မာ) ကိုယ်တိုင် ကြေညာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 49

सावित्री कथितो दोषः कुले तस्य न जायते । या पत्नी ददते भर्तुः संध्योपास्तिं करिष्यतः

ဆာဝိတ္ရီ ကర్మ၌ ဆိုထားသော အပြစ်ဒोषသည်၊ ဆန္ဓျာဥပာသနာ ပြုရန် မတိုင်မီ အိမ်ထောင်မယားက ခင်ပွန်းအား ကူညီပံ့ပိုးပေးသော ထိုသူ၏ မျိုးရိုးအတွင်း မပေါ်ပေါက်လာ။

Verse 50

करकेण तु ताम्रेण तोयं मुक्ता दिवं व्रजेत् । ब्रह्मलोकमनुप्राप्य तिष्ठति ब्रह्मणो दिनं

သို့သော် ကြေးနီအိုးဖြင့် ရေဒါန ပေးသူသည် ကောင်းကင်သို့ သွားရောက်၏။ ဗြဟ္မလောကသို့ ရောက်ပြီးနောက် ဗြဟ္မာ၏ တစ်နေ့တာ ကာလအထိ ထိုနေရာ၌ တည်နေ၏။

Verse 51

तेनापि द्वादशाब्दानि संध्योपास्ता न संशयः । भवेत्समीपगा पत्नी कुर्वतः पितृतर्पणं

ထိုကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ကမ္မကြောင့်ပင် သံဓျာ (Sandhyā) ဥပာသနာကို ဆယ့်နှစ်နှစ် ပြုလုပ်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။ ပိတೃ-တർပဏ (pitṛ-tarpaṇa) ပြုစဉ် ဇနီးသည် အနီး၌ နေရမည်။

Verse 53

दक्षिणां दिशमास्थाय गायत्र्या राजसत्तम । पितॄणां परमा तृप्तिः क्रियते द्वादशाब्दिकी

အို မင်းတော်အမြတ်ဆုံး၊ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ဂါယတြီ (Gāyatrī) ကို ဂျပ်ဆိုလျှင် ပိတೃတို့၏ အမြင့်ဆုံး တృप्तိ ဖြစ်ပေါ်ကာ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တည်မြဲသည်။

Verse 54

युगसहस्रं पिण्डेन श्राद्धेनानन्त्यमश्नुते । एतदर्थं हि विद्वांसः कुर्वंते दारसंग्रहं

ရှ్రာဒ္ဓ (śrāddha) ပွဲ၌ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်လျှင် ယုဂ တစ်ထောင်တိုင် မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ပညာရှိတို့သည် အိမ်ထောင်ပြု၍ ဂೃಹස්ථဘဝကို ခံယူကြသည်။

Verse 55

तीर्थे गत्त्वा प्रदास्यामः पिंडान्वै श्राद्धपूर्वकं । तेषां पुत्रा धनं धान्यमविच्छिन्ना च संततिः

သန့်ရှင်းသော တီර්ထ (tīrtha) သို့ သွားပြီး ရှ్రာဒ္ဓ (śrāddha) အစီအစဉ်ကို ဦးစွာပြုကာ ပိဏ္ဍကို ပူဇော်မည်။ ထိုသူတို့အတွက် သား၊ ဥစ္စာ၊ စပါးသီးနှံနှင့် မပြတ်တောက်သော မျိုးဆက်စဉ်ဆက် ရှိလိမ့်မည်။

Verse 56

भवेद्वै नात्र संदेह एतदाह पितामहः । तर्पयित्वा पितॄन्देवानग्निष्टोमफलं लभेत्

ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ—ပိတామဟ ဘြဟ္မာ (Brahmā) က ထိုသို့ မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ပိတೃနှင့် ဒေဝတို့ကို ပူဇော်၍ တရပဏဖြင့် တൃप्तစေသော် အဂ္နိଷ္ဌෝမ (Agniṣṭoma) ယဇ్ఞ၏ ဖလနှင့် တူသော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 57

आश्रमानपि ते वच्मि शृणुष्वैकमना नृप । अगस्त्येन कृतश्चात्र आश्रमो देवसंमितः

အာရှရမ်များအကြောင်းကိုလည်း ငါပြောမည်—အို မင်းကြီး၊ စိတ်တည်ငြိမ်၍ တစ်စိုက်မတ်မတ် နားထောင်လော့။ ဤနေရာ၌လည်း အဂஸ္တျ ရှိတော်မူသော ရှိတော်မူသည့် အာရှရမ်တစ်ခု ရှိပြီး၊ ဒေဝတော်ကဲ့သို့ အလွန်ကောင်းစွာ ကြည်ညိုခံရ၏။

Verse 58

सप्तर्षीणां पुरा चात्र आश्रमो देवसम्मतः । ब्रह्मर्षीणां तथा चात्र मनूनां परमस्तथा

ဤနေရာ၌ ရှေးကာလတွင် စပ္တရိသီတို့၏ အာရှရမ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပြီး ဒေဝတော်တို့ကလည်း မြတ်နိုးကြည်ညိုခဲ့၏။ ထို့အပြင် ဤနေရာ၌ ဘြဟ္မရိသီတို့၏ အာရှရမ်လည်း ရှိခဲ့ပြီး၊ မနုတို့နှင့် ဆက်နွယ်သော အထွတ်အမြတ် အာရှရမ်တစ်ခုလည်း ရှိခဲ့၏။

Verse 59

नागानां च पुरी रम्या यज्ञपर्वतरोधसि । अगस्त्यस्य महाराज प्रभावममितात्मनः

ယဇ္ဉ ပర్వတ၏ တောင်စောင်းပေါ်တွင် နာဂတို့၏ လှပရမဏီမြို့တစ်မြို့ ရှိ၏။ အို မဟာရာဇာ၊ အတိုင်းအတာမရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်ပိုင်ရှင် အဂஸ္တျ၏ မဟာသြဇာအာနုဘော်ကို နားထောင်လော့။

Verse 60

कथयामि समासेन शृणु त्वं सुसमाहितः । पूर्वं कृतयुगे भीष्म दानवा युद्धदुर्मदाः

ငါသည် အကျဉ်းချုပ်၍ ပြောမည်—သင်သည် အလွန်တည်ငြိမ်စွာ အာရုံစိုက်၍ နားထောင်လော့။ ရှေးက ကృతယုဂ၌၊ အို ဘီရှ္မ၊ ဒာနဝတို့သည် စစ်ပွဲ၏ မာနကြီးမှုကြောင့် မူးယစ်နေကြ၏။

Verse 61

कालेया इति विख्याता गणाः परमदारुणाः । ते तु वृत्रं समाश्रित्य देवान्हंतुं समुद्यताः

ကာလေယာ ဟု ခေါ်ကြသော အဖွဲ့များ ရှိခဲ့ပြီး အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၏။ သူတို့သည် ဝෘတြ ကို အားကိုးခိုလှုံကာ ဒေဝတော်တို့ကို သတ်ရန် ထကြွလာကြ၏။

Verse 62

ततो देवाः समुद्विग्ना ब्रह्माणमुपतस्थिरे । कृतांजलींस्तु तान्सर्वान्परमेष्ठीत्युवाच ह

ထို့နောက် ဒေဝတော်တို့သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှား၍ ဗြဟ္မာထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြ၏။ လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေသော သူတို့အားလုံးကို ပရမေဋ္ဌီ (ဗြဟ္မာ) က မိန့်တော်မူ၏။

Verse 63

विदितं मे सुराः सर्वं यद्वः कार्यं चिकीर्षितं । तमुपायं प्रवक्ष्यामि यथा वृत्रं वधिष्यथ

အို ဒေဝတော်တို့၊ သင်တို့ ဆောင်ရွက်လိုသော ကိစ္စအားလုံးကို ငါ သိပြီးသားဖြစ်၏။ သင်တို့က ဝෘတြကို သတ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ငါ မိန့်ကြားမည်။

Verse 64

दधीचिरिति विख्यातो महानृषिरुदारधीः । तं गत्वा सहितास्सर्वे वरं च प्रतियाचत

ဒဓီချိ ဟု အမည်ကျော်ကြားသော မဟာရသီတစ်ပါးရှိ၍ စိတ်မြတ်နိုးကောင်းကင်ပြီး ဉာဏ်ပညာကျယ်ဝန်းသူ ဖြစ်၏။ သူတို့အားလုံး အတူတကွ သွားရောက်ကာ ထိုရသီထံမှ အလှူတော်တစ်ပါးကို တောင်းခံကြ၏။

Verse 65

स वो दास्यति धर्मात्मा सुप्रीतेनांतरात्मना । स वाच्यः सहितैः सर्वैर्भवद्भिर्जयकांक्षिभिः

ထိုဓမ္မတရားရှိသူသည် အတွင်းစိတ်ပျော်ရွှင်သဘောဖြင့် သင်တို့အား ပေးအပ်မည်။ ထို့ကြောင့် အောင်ပွဲကို လိုလားသော သင်တို့အားလုံး အတူတကွ သွားရောက်၍ သူ့ကို လျှောက်ထားကြလော့။

Verse 66

स्वान्यस्थीनि प्रयच्छस्व त्रैलोक्यहितकांक्षया । स शरीरं समुत्सृज्य स्वान्यस्थीनि प्रदास्यति

“လောကသုံးပါး၏ အကျိုးကို မျှော်မှန်း၍ မိမိ၏ အရိုးများကို ပူဇော်ပေးလော့။” သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိမိ၏ အရိုးများကို ပေးအပ်မည်။

Verse 67

तस्यास्थिभिर्महाघोरं वज्रं संक्रियतां दृढं । महच्छत्रुहनं दिव्यं तदस्त्रमशनिः स्मृतं

သူ၏ အရိုးများမှ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် “ဝဇ္ရ” ကို ဖန်တီးစေ—ခိုင်မာ၍ မချိုးမပဲ့နိုင်; မဟာရန်သူတို့ကို ချေမှုန်းသော ဒေဝတော်အာယုဓ။ ထိုအာယုဓကို “အရှနိ” (မိုးကြိုး) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 68

तेन वज्रेण वै वृत्रं वधिष्यति शतक्रतुः । एतद्वः सर्वमाख्यातं तस्मात्सर्वं विधीयतां

ထိုဝဇ္ရဖြင့်ပင် သတကရတု (အိန္ဒြာ) သည် ဝෘတၱရကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်မည်။ ဤအရာအားလုံးကို သင်တို့အား ပြည့်စုံစွာ ရှင်းပြပြီးပြီ; ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ကြလော့။

Verse 69

एवमुक्तास्ततो देवा अनुज्ञाप्य पितामहं । शतक्रतुं पुरस्कृत्य दधीचेराश्रमं ययुः

ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် ဒေဝတို့သည် ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ထံမှ ခွင့်တောင်းကာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာကြသည်။ သတကရတု (အိန္ဒြာ) ကို ရှေ့တန်းတင်၍ ဒဓီချီ၏ အာရှရမ်သို့ သွားကြ၏။

Verse 70

सरस्वत्याः परे पारे नानाद्रुमलतावृतं । षट्पदोद्गीतनिनदैरुद्घुष्टं सामगैरिव

စရஸဝတီမြစ်၏ အဝေးဘက်ကမ်းတွင် သစ်ပင်မျိုးစုံနှင့် လျားပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာတစ်ခုရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ပျားတို့၏ သီချင်းဟုန်းသံက ဂုဏ်သံထွက်၍၊ သာမဝေဒ သီဆိုသူတို့က အမြင့်သံဖြင့် ရွတ်ဆိုနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 71

पुंस्कोकिलरवोन्मिश्रं जीवं जीवकनादितम् । महिषैश्च वराहैश्च सृमरैश्चमरैरपि

ထိုနေရာ၌ အထီးကိုကီလာ၏ ကူကူသံများ ရောနှောကာ၊ “ဇီဝ” နှင့် “ဇီဝက” ငှက်တို့၏ အော်သံများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က ဟုန်းဟုန်းမြည်သည်။ ထို့ပြင် ကျွဲ၊ ဝက်တော၊ သမင်နှင့် ချမရာသမင်တို့လည်း နေထိုင်ကြသည်။

Verse 72

तत्रतत्रानुचरितैः शार्दूलभयवर्जितैः । करेणुभिर्वारणैश्च प्रभिन्नकरटामुखैः

ထိုနေရာနေရာတို့၌ ကျားကိုမကြောက်ဘဲ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်နေသော ဆင်များကို မြင်ရ၏။ ဆင်မနှင့် ဆင်ထီးတို့၏ မျက်နှာမှာ နားဘေးက မုဿ္တရည် စီးကျသဖြင့် အမှတ်အသားထင်ရှားနေသည်။

Verse 73

स्वरोद्गारैश्च क्रीडद्भिः समंतादनुनादितं । सिंहव्याघ्रैर्महानादं नदद्भिरनुनादितं

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်လျှောက် ကစားမြူးနေသော သတ္တဝါတို့၏ အော်ဟစ်သံများကြောင့် သံလှိုင်းကူးကာ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ ထို့ပြင် ခြင်္သေ့နှင့် ကျားတို့၏ မဟာဟိန်းသံကြောင့်လည်း ထပ်မံ ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသည်။

Verse 74

मयूरैश्चापि संलीनैर्गुहाकंदरवासिभिः । तेषु तेषु च कुंजेषु नादितं सुमनोरमं

ထို့အပြင် ဂူနှင့် ကျောက်အပေါက်အတွင်း နေထိုင်သော မျောက်မော် (မယုရ) များလည်း တိတ်တဆိတ် စုဝေးနေကြ၍၊ အဲဒီအုပ်စုအုပ်စုသော တောကွင်းများကို အလွန်ချိုမြိန်သော အသံများဖြင့် ကောင်းကင်တိုင်အောင် မြည်ဟည်းစေ하였다။

Verse 75

त्रिविष्टपसमप्रख्यं दधीच्याश्रममागमन् । तत्रापश्यन्दधीचिं तं दिवाकरसमप्रभम्

သူတို့သည် တ్రိဝိଷ္ဋပ (သွဂ္ဂ) ကဲ့သို့ တောက်ပသော ဒဓီချိ၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်လာကြ၏။ ထိုနေရာ၌ နေမင်းနှင့်တူသော တောက်ပမှုရှိသည့် ရှင်ဒဓီချိကို မြင်တွေ့ကြသည်။

Verse 76

जाज्वल्यमानं वपुषा यथा लक्ष्म्या चतुर्भुजम् । तस्य पादौ सुरा राजन्नभिवंद्य प्रणम्य च । अयाचंत वरं सर्वे यथोक्तं परमेष्ठिना

သူသည် ကိုယ်ရောင်ခြည်ဖြင့် တောက်လောင်လျက်၊ လက္ခ္မီ၏ အလှဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ လက်လေးဖက်ရှိသူဖြစ်၏။ အို မင်းကြီး၊ နတ်တို့သည် သူ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို အဘိဝန္ဒနာပြု၍ ဦးချကန်တော့ပြီး၊ ပရမေဋ္ဌင် (ဗြဟ္မာ) မိန့်ကြားသကဲ့သို့ အားလုံးက ဆုတောင်း၍ အမိန့်တော်ကို တောင်းခံကြ၏။

Verse 77

ततो दधीचिः परमप्रतीतः सुरोत्तमांस्तानिदमित्युवाच । करोमि यद्वो हितमद्य देवाः स्वं वापि देहं त्वहमुत्सृजामि

ထို့နောက် အလွန်ကျော်ကြားသော ဒဓီချိသည် ဒေဝတော်အမြတ်တို့အား ဤသို့ဆို၏— “ယနေ့ အို ဒေဝတို့၊ သင်တို့၏ အကျိုးအတွက် လိုအပ်သမျှကို ငါပြုမည်၊ ငါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် စွန့်လွှတ်မည်။”

Verse 78

तानेवमुक्त्वा द्विपदां वरिष्ठः प्राणांस्ततोऽसौ सहसोत्ससर्ज । सुरास्तदस्थीनि सवासवास्ते यथोपयोगं जगृहुः स्म तस्य

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူသည် ချက်ချင်း အသက်ရှူသက်ကို စွန့်လွှတ်သွား၏။ ထို့နောက် ဒေဝတို့သည် ဝါသဝ (အိန္ဒြာ)နှင့်အတူ သူ၏ အရိုးများကို လိုအပ်သလို စုဆောင်းယူကြ၏။

Verse 79

प्रहृष्टरूपाश्च जयाय देवास्त्वष्टारमासाद्य तमर्थमूचुः । त्वष्टा तु तेषां वचनं निशम्य प्रहृष्टरूपः प्रयतः प्रयत्नात्

အောင်ပွဲကို မျှော်လင့်၍ ဝမ်းမြောက်နေသော ဒေဝတို့သည် တ္ဝෂ္ဋೃ ထံသို့ သွားကာ မိမိတို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို ပြောကြား၏။ တ္ဝෂ္ဋೃ သည် ထိုစကားများကို ကြားသော် ဝမ်းမြောက်၍ သတိထားကာ दृঢ়စိတ်ဖြင့် အားထုတ်ကြိုးပမ်း၍ လုပ်ငန်းကို စတင်လေ၏။

Verse 80

चकार वज्रं भृशमुग्रवीर्यं कृत्वा च शस्त्रं तमुवाच हृष्टः । अनेन शस्त्रप्रवरेण देव भस्मीकुरुष्वाद्य सुरारिमुग्रं

သူသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသည့် အာနုဘော်ကြီးမားသော ဝဇ္ဇရ (မိုးကြိုးလက်နက်) ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ ထိုအမြတ်ဆုံး လက်နက်ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်စွာဆိုသည်— “အို ဒေဝ၊ ဤလက်နက်အမြတ်ဖြင့် ယနေ့ ဒေဝတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ရန်သူကို ပြာမှုန့်အဖြစ် လောင်ကျွမ်းစေပါ။”

Verse 81

ततो हतारिः सगणः सुखं त्वं प्रशाधि कृत्स्नं त्रिदिवं दिविष्ठः । त्वष्ट्रा तथोक्तस्तु पुरंदरश्च वज्रं प्रहृष्टः प्रयतो ह्यगृह्णात्

ထို့နောက် ရန်သူနှင့် သူ၏ အဖွဲ့အစည်းတို့ ပျက်စီးသတ်ဖြတ်ခံရပြီးလျှင်၊ အို ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သင်သည် သုံးကောင်းကင် (တရိဒိဝ) အားလုံးကို သက်သာစွာ အုပ်ချုပ်ပါစေ။ တ္ဝෂ္ဋೃ ၏ ဤစကားကြောင့် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) သည် ဝမ်းမြောက်၍ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဝဇ္ဇရကို လက်ခံယူလေ၏။

Verse 82

ततः स वज्रेणयुतो दैवतैरभिपूजितः । आससाद ततो वृत्रं स्थितमावृत्य रोदसी

ထို့နောက် သူသည် ဝဇ္ဇရ (မိုးကြိုးလက်နက်) ကို ကိုင်ဆောင်၍ ဒေဝတားတို့က ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလျှောက်하였다။ ထို့နောက် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင် နှစ်ပါးလုံးကို ဖုံးလွှမ်းကာ ရပ်တည်နေသော ဝෘတြကို ရင်ဆိုင်하였다။

Verse 83

कालकेयैर्महाकायैस्समंतादभिरक्षितं । समुद्यत प्रहरणैः सशृंगैरिव पर्वतैः

၎င်းကို အရပ်လေးမျက်နှာမှ ကိုယ်ထည်ကြီးမားသော ကာလကေယ ဒဏ္ဍာရီတို့က ကာကွယ်ထားကြပြီး၊ လက်နက်များကို မြှောက်တင်ကာ ရပ်နေကြသည်မှာ ထိပ်မြင့်တောင်တန်းများကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 84

ततो युद्धं समभवद्देवानां सह दानवैः । मुहूर्तं भरतश्रेष्ठ लोकत्रासकरं महत्

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့နှင့် ဒာနဝတို့အကြား စစ်ပွဲ ပေါ်ပေါက်လာသည်—ဟေ ဘာရတမျိုးရိုးအထွတ်အမြတ်၊ ခဏတာသာဖြစ်သော်လည်း လောကသုံးပါးကို ကြောက်ရွံ့စေသော မဟာစစ်ပွဲ ဖြစ်၏။

Verse 85

उद्यतैः प्रतिसृष्टानां खड्गानां वीरबाहुभिः । आसीत्सुतुमुलः शब्दः शरीरैरभिपाटितैः

လက်မောင်းအားကြီးသော သူရဲကောင်းများက ဓားများကို မြှောက်တင်၍ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပစ်လွှတ်ကြသည့်အခါ၊ ထိခိုက်ကျဆုံးသည့် ကိုယ်ခန္ဓာများမှ အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ် ဆူညံသံကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။

Verse 86

शिरोभिः प्रपतद्भिश्चाप्यंतरिक्षान्महीतलं । तालैरिव महीपाल वृतं तैरेव दृश्यते

အို မင်းကြီး၊ ကောင်းကင်မှ မြေပြင်သို့ ခေါင်းများ ကျဆင်းလာသဖြင့် မြေပြင်သည် ထိုခေါင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ မြင်ရပြီး၊ တာလပင်တန်းများဖြင့် ဝိုင်းရံထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 87

ते हेमकवचा भूत्वा कालेयाः परिघायुधाः । त्रिदशानभ्यवर्तन्त दावदग्धा इव द्रुमाः

ထို့နောက် ကာလေယာတို့သည် ရွှေရောင်ကာဝတ်စုံဝတ်ဆင်၍ သံပရိဃ (တုတ်ကြီး) ကို လက်နက်ပြုကာ တိဒသဒေဝတို့ထံသို့ တောမီးလောင်ကျွမ်း၍ မီးကင်သွားသော သစ်ပင်များကဲ့သို့ တိုးဝင်လာကြ၏။

Verse 88

तेषां वेगवतां वेगं सहितानां प्रधावताम् । न शेकुः सहिताः सोढुं भग्नास्ते प्राद्रवन्भयात्

အတူတကွ ပြေးဝင်လာသော အလွန်လျင်မြန်သူတို့၏ တိုးဝင်အားကို မခံနိုင်ကြသဖြင့် ထိခိုက်ပျက်စီးကာ ကြောက်ရွံ့၍ ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

Verse 89

तान्दृष्ट्वा द्रवतो भीतान्सहस्राक्षः पुरंदरः । वृत्रं च वर्द्धमानं तु कश्मलं महदाविशत्

ကြောက်ရွံ့၍ ထွက်ပြေးသွားသူတို့ကို မြင်သော် သဟသ္ရာက္ရှ (အိန္ဒြာ) ပုရန္ဒရကို အလွန်ကြီးမားသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက ဖုံးလွှမ်းလာ၏၊ အထူးသဖြင့် ဝෘတြ၏ အင်အား တိုးပွားနေသဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 90

तं शक्रं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः । स्वतेजो व्यदधाच्छक्रे बलमस्य विवर्धयन्

ကရှမလ (စိတ်ရှုပ်ထွေးနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု) ထဲဝင်နေသော ရှက္ရ (အိန္ဒြာ) ကို မြင်သော် နိရန္တရ ဝိෂ္ဏုသည် မိမိ၏ ဒေဝတေဇောကို ရှက္ရထံသို့ ဖြန့်ဝေကာ အိန္ဒြာ၏ အင်အားကို တိုးမြှင့်ပေး၏။

Verse 91

विष्णुनाप्यायितं शक्रं दृष्ट्वादे वगणास्तदा । सर्वे तेजस्समादध्युस्तथा ब्रह्मर्षयोऽमलाः

ဝိෂ္ဏုက အားဖြည့်ပေးသော ရှက္ရ (အိန္ဒြာ) ကို မြင်သော် ထိုအခါ ဒေဝဂဏတို့သည် မိမိတို့၏ တေဇောကို အားလုံး စုစည်းကြ၏၊ ထိုနည်းတူ မလကင်းသန့်ရှင်းသော ဘြဟ္မရိရှီတို့လည်း စုစည်းကြ၏။

Verse 92

स समाप्यायितः शक्रो विष्णुना दैवतैः सह । ऋषिभिश्च महाभागैर्बलवान्समपद्यत

ဤသို့ ဗိဿဏုသည် ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ၊ မဟာကံကောင်းသော ရှိများ၏ ကူညီအားပေးမှုဖြင့် သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ကို ပြန်လည်အားဖြည့်ကာ သန်စွမ်းစေသဖြင့် သူသည် ထပ်မံ အင်အားကြီးမားလာ၏။

Verse 93

ज्ञात्वा बलस्थं त्रिदशाधिपं तं ननाद वृत्रस्सुमहानि नादम् । तस्य प्रणादेन धरा दिशश्च खं द्यौर्नगाश्चेति चचाल सर्वं

ဒေဝတားတို့၏ အရှင်သည် အင်အားဖြင့် တည်ကြည်ခိုင်မာနေသည်ကို သိသော်၊ ဝෘတြာသည် အလွန်ကြီးမား၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းသံကို ထုတ်လွှင့်하였다။ ထိုဟိန်းသံ၏ အာနုဘော်ကြောင့် မြေပြင်၊ အရပ်ဒిశများ၊ ကောင်းကင်၊ သုဝဏ္ဏလောကနှင့် တောင်တန်းများ—အရာအားလုံး လှုပ်ရှားတုန်ခါသွား၏။

Verse 94

ततो महेंद्रः परमाभितप्तः श्रुत्वा रवं घोरतरं महांतम् । भयेन मग्नस्त्वरितं मुमोच वज्रं महान्तं खलु तस्य शीर्षे

ထို့နောက် မဟိန္ဒြာ (အိန္ဒြာ) သည် အလွန်စိတ်ပူပန်ကာ၊ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကြီးမားသော ဟိန်းသံကို ကြားသဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုထဲသို့ နစ်မြုပ်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ကြီးမားသော ဝဇ္ဇရကို ထို၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။

Verse 95

स शक्रवज्राभिहतः पपात महास्वनः कांचनमाल्यधारी । यथा महाशैलवरः पुरस्तात्स मंदरो विष्णुकरात्प्रमुक्तः

သက္ကရ၏ ဝဇ္ဇရဖြင့် ထိခိုက်ခံရသဖြင့်၊ ဟိန်းသံကြီးသောသူ—ရွှေမော်လီပန်းကုံးဆင်ထားသူ—သည် လဲကျသွား၏။ ယခင်က ဗိဿဏု၏ လက်မှ လွှတ်ချလိုက်သော မဟာတောင် မန္ဒရာသည် လူအပေါင်းရှေ့တွင် လဲကျသကဲ့သို့ပင်။

Verse 96

तस्मिन्हते दैत्यवरे भयार्तः शक्रः प्रदुद्राव सरः प्रवेष्टुं । वज्रं च मेने स्वकरात्प्रमुक्तं वृत्रं भयाच्चैव हतं न पश्यति

ထိုဒေဝတားရန်သူတို့အနက် အထွတ်အထိပ်သည် သတ်ဖြတ်ခံရသော်လည်း၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် နာကျင်သော သက္ကရသည် ရေကန်ထဲ ဝင်ရန် အလျင်အမြန် ပြေးသွား၏။ သူသည် ဝဇ္ဇရသည် မိမိလက်မှ လွတ်ကျသွားသည်ဟု ထင်မြင်ပြီး၊ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဝෘတြာ သေဆုံးနေသည်ကိုတောင် မမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 97

सर्वे च देवा मुदिताः प्रहृष्टाः सहर्षयश्चैनमथो स्तुवंति । शेषांश्च दैत्यांस्त्वरितं समेत्य जघ्नुः सुरा वृत्रवधाभितप्तान्

နတ်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်၍ ရှင်သန်လန်းဆန်းကာ ရှင်ရသီတို့နှင့်အတူ ထိုသူကို ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။ ထို့နောက် နတ်တော်တို့သည် အလျင်အမြန် စုဝေးကာ ဝෘတြကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် တုန်လှုပ်နာကျင်နေသော ကျန်ရှိသည့် ဒိုင်တျာတို့ကို တိုက်ခိုက်သတ်ပစ်ကြ၏။

Verse 98

ते वध्यमानास्त्रिदशैस्तदानीं महासुरा वायुसमानवेगाः । समुद्रमेवाविविशुर्भयार्ताः प्रविश्य चैवोदधिमप्रमेयम्

ထိုအခါ တ్రိဒశနတ်တော်တို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ထိုးနှက်ခံနေရသော မဟာအဆုရတို့သည် လေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျား၍ ကြောက်ရွံ့နာကျင်ကာ ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ ထို့ပြင် အတိုင်းအတာမရှိသော သမုဒ္ဒရာအတွင်းသို့ မျောနှံဝင်ငုပ်ကြ၏။

Verse 99

झषाकुलं रत्नसमाकुलं च तदा स्म मंत्रं सहिताः प्रचक्रुः । तत्र स्म केचिन्मतिनिश्चयज्ञास्तांस्तानुपायान्परिचिंतयंतः

ငါးများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ရတနာများဖြန့်ကျက်နေသော ရေကိုမြင်လျှင် သူတို့သည် အတူတကွ စုဝေးကာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေး၍ အကြံအစည်တစ်ရပ်ကို စတင်ချမှတ်ကြ၏။ ထိုနေရာတွင် အဆုံးအဖြတ်တိကျသော ဉာဏ်ရှိသူအချို့က နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို စဉ်းစားကြ၏။

Verse 100

भयार्दिता देवनिकायतप्तास्त्रैलोक्यनाशाय मतिं प्रचक्रुः । तेषां तु तत्र क्षयकालयोगाद्घोरामतिश्चिंतयतां बभूव

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် နာကျင်၍ နတ်တော်တို့၏ အစုအဖွဲ့ကြောင့် ဖိစီးခံရသဖြင့် သူတို့သည် သုံးလောကကို ဖျက်ဆီးရန် စိတ်ကူးဆုံးဖြတ်ကြ၏။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် ဆွေးနွေးစဉ်၊ ပျက်စီးကာလ၏ ကံကြမ္မာဆုံစည်းမှုကြောင့် စဉ်းစားနေသူတို့အတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ် အကြံဆိုးတစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 101

ये संति विद्यातपसोपपन्नास्तेषां विनाशः प्रथमं च कार्यः । लोकाश्च सर्वे तपसा ध्रियंते तस्मात्त्वरध्वं तपसः क्षयाय

ဗိဒ္ဓာနှင့် တပဿာဖြင့် ပြည့်စုံသူတို့ကို အရင်ဆုံး ဖျက်ဆီးရမည်။ အကြောင်းမူကား လောကအားလုံးသည် တပဿာကြောင့်သာ တည်တံ့နေသည်။ ထို့ကြောင့် တပဿာ ပျက်ယွင်းစေရန် အလျင်အမြန် ကြိုးပမ်းကြလော့။

Verse 102

ये संति केचिद्धि वसुंधरायां तपस्विनो धर्मविदश्च तज्ज्ञाः । तेषां वधश्चक्रियतां हि क्षिप्रं तेषु प्रणष्टेषु जगद्विनष्टम्

ဤကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ရသေ့များနှင့် တရားဓမ္မကို သိမြင်သူတို့ကို အမြန်သတ်ဖြတ်လော့။ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့ ပျက်စီးလျှင် ကမ္ဘာလောကကြီး ပျက်စီးလိမ့်မည်။

Verse 103

एवं हि सर्वे गतबुद्धिभावा जगद्विनाशे परमप्रहृष्टाः । दुर्गंसमाश्रित्य महोर्मिमंतं रत्नाकरं वारुणमालयं स्म

ထိုသူအပေါင်းတို့သည် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့လျက် ကမ္ဘာလောက ပျက်စီးခြင်း၌ အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြပြီး သမုဒ္ဒရာ၌ ခိုလှုံကြလေသည်။

Verse 104

समुद्रं ते समासाद्य वारुणं त्वंभसां निधिं । कालेयास्समपद्यंत त्रैलोक्यस्य विनाशने

ဝရုဏနတ်မင်း၏ ရေဘဏ္ဍာတိုက်ဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကာလေယတို့သည် လောကသုံးပါးကို ဖျက်ဆီးရန် ပြုမူကြ၏။

Verse 105

ते रात्रौ समभिक्रुद्धा बभक्षुस्तांस्तदा मुनीन् । आश्रमेषु च ये संति पुण्येष्वायतनेषु च

ညအခါ အမျက်ထွက်၍ ကျောင်းသင်္ခန်းများနှင့် သန့်ရှင်းသော နေရာများရှိ ရသေ့များကို စားသောက်ကြ၏။

Verse 106

वसिष्ठस्याश्रमे विप्रा भक्षितास्तैर्दुरात्मभिः । अशीतिः शतमष्टौ च वने चान्ये तपस्विनः

ဝသိဋ္ဌ၏ ကျောင်းသင်္ခန်း၌ ပုဏ္ဏားများကို ထိုယုတ်မာသူတို့ စားကြပြီး တောထဲ၌ အခြား ရသေ့ ၈၈ ပါးကိုလည်း စားကြ၏။

Verse 107

च्यवनस्याश्रमं गत्वा पुण्यं द्विजनिषेवितम् । फलमूलाशनानां हि मुनीनां भक्षितं शतं

ချျဝန ရှင်မုနိ၏ အာရှရမ်သို့ သွားရောက်၍—သန့်ရှင်းမြတ်စွာသော၊ ဒွိဇတို့က မကြာခဏ လာရောက်ကာ ဆည်းကပ်သော ထိုနေရာ၌—အသီးနှင့် အမြစ်တို့ကိုသာ စားသောက်နေထိုင်သော မုနိတို့က အစာအပိုင်းတစ်ရာကို စားသုံးခဲ့ကြသည်။

Verse 108

एवं रात्रौ स्म कुर्वंतो विविशुश्चार्णवं दिवा । भरद्वाजाश्रमं गत्वा नियता ब्रह्मचारिणः

ဤသို့ ရာတိ၌ ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပ်ကြပြီး နေ့ခင်း၌ သမုဒ္ဒရာသို့ ဝင်ရောက်ကြကာ စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်သော ဘြဟ္မစာရီ ကျောင်းသားတို့သည် ဘရဒ္ဝါဇ မုနိ၏ အာရှရမ်သို့ သွားကြသည်။

Verse 109

वाताहारांबुभक्षाश्च विंशतिश्च निषूदिताः । एवं क्रमेण भक्षार्थं मुनीनां दानवास्तदा

လေကိုသာ အာဟာရပြုသူနှင့် ရေကိုသာ သောက်သုံး၍ နေထိုင်သူ တပသ္ဝီတို့ထဲမှ နှစ်ဆယ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ ထိုကာလ၌ ဒါနဝတို့သည် မုနိတို့ကို ကိုက်စားရန် အစဉ်လိုက် ရှေ့ဆက်သွားကြသည်။

Verse 110

निशायां पर्यधावंत शक्ता भुजबलाश्रयात् । कालेन महता ते वै जघ्नुर्मुनिगणान्बहून्

ညအခါ၌ သူတို့သည် အပြေးအလွှား လှုပ်ရှားကြပြီး လက်မောင်းအင်အားကို အားကိုးသဖြင့် အင်အားကြီးလာကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာလွန်သော်လည်း အမှန်တကယ် မုနိအစုအဖွဲ့များစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

Verse 111

न चैतानवबुध्यंत मनुजा मनुजाधिप । निस्वाध्यायवषट्कारं नष्टयज्ञोत्सवक्रियम्

အို လူတို့၏ အရှင်၊ လူသားတို့သည် ဤအရာများကို မသိမမြင်ခဲ့ကြ။ အကြောင်းမှာ ဝေဒသင်ကြားသံ (စွဝာဓျာယ) နှင့် “ဝရှတ်” ဟူသော ဟောမအော်သံတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယဇ్ఞပွဲနှင့် ပွဲတော်အခမ်းအနားတို့၏ ကర్మပညာများလည်း ပျက်စီးယိုယွင်းသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 112

जगदासीन्निरुत्साहं कालेयभयपीडितं । एवं प्रक्षीयमाणास्ते मानवा मनुजेश्वर

ကာလေယာတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ကမ္ဘာလောကသည် စိတ်ဓာတ်ကျ၍ ဖိစီးခံနေရသည်။ ထို့ကြောင့် အို လူသားတို့၏ အရှင်၊ လူသားတို့သည် တဖြည်းဖြည်း ချွတ်ယွင်းပျက်စီးလာကြ၏။

Verse 113

आत्मत्राणपरा भीताः प्राद्रवंस्तु दिशो दश । केचिद्गुहां प्रविविशुर्विकीर्णाश्चापरे द्विजाः

ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်တင်လိုစိတ်သာရှိ၍ ကြောက်ရွံ့နေကြသဖြင့် သူတို့သည် ဒသဒిశ အားလုံးသို့ ပြေးလွှားထွက်ပြေးကြ၏။ ဒွိဇအချို့သည် ဂူများထဲ ဝင်ရောက်ကြပြီး အချို့သည် နေရာနေရား ပြန့်ကျဲသွားကြ၏။

Verse 114

अपरे च भयोद्विग्ना भयात्प्राणान्समत्यजन् । केचित्तत्र महेष्वासाः शूराः परमदर्पिताः

အချို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်ကာ ကြောက်လန့်သဖြင့် အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ထိုနေရာ၌ မဟာဓနုရှင်အချို့လည်း ရှိ၍—သူရဲကောင်းများ၊ အလွန်အမင်း ဂုဏ်မာန်ကြီး၍ ရဲရင့်သတ္တိပြည့်ဝကြ၏။

Verse 115

मार्गमाणाः परं यत्नंदानवानांप्रचक्रिरे । नचैताननुजग्मुस्ते समुद्रं समुपाश्रितान्

ဒာနဝတို့ကို ရှာဖွေရန် အလွန်အမင်း ကြိုးပမ်း၍ လိုက်လံစုံစမ်းကြ၏။ သို့သော် ပင်လယ်ကို အားကိုးခိုလှုံသွားသော ဒာနဝတို့ကိုတော့ သူတို့ မလိုက်နိုင်ကြ။

Verse 116

शमं न जग्मुः परममाजग्मुः क्षयमेव च । जगत्प्रशमने जाते नष्टयज्ञोत्सवक्रिये

သူတို့သည် ငြိမ်းချမ်းမှုကို မရကြ; အစားထိုး၍ အဆုံးစွန် ပျက်စီးခြင်းသို့သာ ရောက်ကြ၏။ ကမ္ဘာလောကကို သက်သာစေသော အခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်လာချိန်တွင် ယဇ္ဉပူဇော်ပွဲနှင့် ပွဲတော်အခမ်းအနားတို့၏ ကရိယာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးဖြစ်၏။

Verse 117

आजग्मुः परमोद्विग्नास्त्रिदशा मनुजेश्वर । समेत्य समहेंद्रास्तु भयान्मंत्रं प्रचक्रिरे

အို လူသားတို့၏အရှင်၊ တိဒသ နတ်တို့သည် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်၍ စုဝေးလာကြ၏။ အိန္ဒြာနှင့်အတူ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ကာကွယ်မန်တရားကို စီမံဖန်တီးကြ၏။

Verse 118

नारायणं पुरस्कृत्य वैकुंठमपराजितम् । ततो देवास्समेतास्ते तदोचुर्मधुसूदनम्

မအနိုင်ယူနိုင်သော ဝိုင်ကుంఠ၏အရှင် နာရာယဏကို ရှေ့တန်းတွင် ထား၍ နတ်တို့ စုဝေးကြ၏။ ထို့နောက် မဓုသූဒနကို ဆက်ကပ်၍ ပြောကြ၏။

Verse 119

त्वं नः स्रष्टा च गोप्ता च भर्ता च जगतः प्रभो । त्वया सृष्टं जगत्सर्वं यच्चेंगं यच्च नेङ्गति

အို ကမ္ဘာလောက၏အရှင်၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်၊ ကာကွယ်ရှင်၊ ထိန်းသိမ်းပေးရှင် ဖြစ်၏။ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးပါဝင်သည့် ဤလောကတစ်ခုလုံးကို သင်ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 120

त्वया भूमिः पुरा नष्टा समुद्रात्पुष्करेक्षण । वाराहं रूपमास्थाय जगदर्थे समुद्धृता

အို ကြာမျက်စိရှင်၊ ယခင်က မြေကြီးသည် သမုဒ္ဒရာအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ သင်သည် ဝရာဟာရূপကို ခံယူ၍ လောကအကျိုးအတွက် ထိုမြေကြီးကို ပြန်လည် မြှောက်တင်တော်မူ၏။

Verse 121

आदिदैत्यो महावीर्यो हिरण्यकशिपुः पुरा । नारसिंहं वपुः कृत्वा सूदितः पुरुषोत्तम

ရှေးကာလ၌ အဓိက ဒೈတျာအလွန်သတ္တိကြီး ဟိရဏ္ယကသိပုကို၊ အို ပုရုရှိုတ္တမ၊ သင်သည် နရစിംဟာ၏ ကိုယ်ရုပ်ကို ခံယူ၍ သတ်ဖြတ်တော်မူ၏။

Verse 122

अवध्यः सर्वभूतानां बलिश्चापि महासुरः । वामनं वपुरास्थाय त्रैलोक्याद्भ्रंशितस्त्वया

ဘလီလည်း—သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် မအနိုင်ယူနိုင်သော မဟာအဆုရာ—သင်သည် ဝာမန ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ သူ့ကို တြိလောကမှ ကျဆင်းစေခဲ့သည်။

Verse 123

असुरः सुमहेष्वासो जंभ इत्यभिविश्रुतः । यज्ञक्षोभकरः क्रूरस्त्वमरैर्विनिपातितः

“ဇံဘ” ဟု အမည်ကျော်ကြားသော အဆုရာတစ်ပါးရှိ၍ မဟာမြားပစ်သမား၊ ယဇ္ဉကို အနှောင့်အယှက်ပြုသူ၊ ကြမ်းတမ်းသူ—ဒေဝတားတို့က ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

Verse 124

एवमादीनि कर्माणि येषां संख्या न विद्यते । अस्माकं भयभीतानां त्वं गतिर्मधुसूदन

ဤသို့သော ကర్మများ—ရေတွက်မရအောင်—ကျွန်ုပ်တို့ ပြုခဲ့ကြသည်။ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ကျွန်ုပ်တို့အတွက်၊ ဟေ မဓုသူဒန၊ သင်တော်မူတစ်ပါးတည်းသာ အားကိုးရာဖြစ်သည်။

Verse 125

तस्मात्त्वां देवदेवेश लोकार्थं ज्ञापयामहे । रक्ष लोकांश्च देवांश्च शक्रं च महतो भयात्

ထို့ကြောင့် ဟေ ဒေဝဒေဝေရှ၊ လောကအကျိုးအတွက် ကျွန်ုပ်တို့ တင်ပြပန်ကြားအပ်ပါသည်။ ဤမဟာကြောက်ရွံ့မှုမှ လောကများကိုလည်း၊ ဒေဝတားများကိုလည်း၊ သက္က (အိန္ဒြာ) ကိုလည်း ကာကွယ်တော်မူပါ။

Verse 126

भवत्प्रसादाद्वर्तंते प्रजास्सर्वाश्चतुर्विधाः । स्वस्था भवंति मनुजा हव्यकव्यैर्दिवौकसः

သင်တော်မူ၏ ကရုဏာကြောင့် သတ္တဝါလေးမျိုးလုံး ဆက်လက်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေကြသည်။ လူသားတို့သည် ကျန်းမာချမ်းသာ၍ အေးချမ်းနေကြပြီး၊ ဒေဝတားတို့သည် ဟဗျနှင့် ကဗျ ပူဇော်သက္ကာများကြောင့် တည်တံ့ကြသည်။

Verse 127

लोका ह्येवं प्रवर्तंते अन्योन्यं च समाश्रिताः । त्वत्प्रभावान्निरुद्विग्नास्त्वयैव परिरक्षिताः

ဤသို့ လောကတို့သည် မိမိတို့၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း ဆက်လက်လည်ပတ်ကြပြီး အချင်းချင်း အားကိုးတည်မှီနေကြသည်။ သင်၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းကာ သင်တစ်ပါးတည်းက အပြည့်အဝ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူသည်။

Verse 128

इदं च समनुप्राप्तं लोकानां भयमुत्तम् । जानीमो न च केनैते वध्यंते ब्राह्मणा निशि

ယခုအခါ လူထုအပေါ်သို့ အမြင့်ဆုံးသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကပ်ရောက်လာပြီ။ သို့သော် ညအချိန်တွင် ဤဗြာဟ္မဏများကို မည်သူက သတ်ဖြတ်နေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိကြ။

Verse 129

ब्राह्मणेषु च क्षीणेषु पृथिवी क्षयमेष्यति । त्वत्प्रसादान्महाबाहो लोकास्सर्वे जगत्पते

ဗြာဟ္မဏတို့ အားနည်းသွားလျှင် မြေကြီးသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်။ သင်၏ ပရသာဒကြောင့်၊ မဟာဗာဟု—လောကပတိ—လောကအပေါင်းတို့ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းခံရပါစေ။

Verse 130

विनाशं नाधिगच्छेयुस्त्वया वै परिरक्षिताः । विष्णु उवाच । विदितं मे सुरास्सर्वं प्रजायाः क्षयकारणम्

သင်က ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူလျှင် သူတို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်ကြလိမ့်မည်။ ဗိဿဏုမဟာဘုရားက မိန့်တော်မူသည်– “ဟေ ဒေဝတို့၊ အရာအားလုံးကို ငါသိပြီးပြီ—သတ္တဝါတို့ ကျဆင်းရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကိုပါ”။

Verse 131

भवतां चापि वक्ष्यामि शृणुध्वं विगतज्वराः । कालकेया इति ख्याता गणाः परमदारुणाः

သူတို့အကြောင်းကိုလည်း ငါပြောမည်—စိတ်ပူပန်မှုကင်းစွာ နားထောင်ကြလော့။ ‘ကာလကေယ’ ဟု ခေါ်ကြသော အုပ်စုများရှိပြီး သဘာဝအားဖြင့် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြသည်။

Verse 132

ते वृत्रं निहतं दृष्ट्वा सहस्राक्षेण धीमता । जीवितं परिरक्षन्तः प्रविष्टा वरुणालयम्

ပညာရှိ တစ်ထောင်မျက်စိရှိသော အိန္ဒြာက ဝෘတြကို သတ်ဖြတ်ပြီးကြောင်း မြင်သဖြင့်၊ သူတို့သည် အသက်ကို ကာကွယ်လိုကာ ဝရုဏ၏ သန့်ရှင်းသော နေရာသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 133

ते प्रविश्योदधिं घोरं नानाग्राहसमाकुलम् । उत्सादनार्थं लोकस्य रात्रौ घ्नंति मुनीनिह

သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော မိကျောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ လောက၏ စည်းကမ်းကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ကာ ညအချိန်တွင် ဤနေရာ၌ ရှင်မုနိတို့ကို သတ်ကြ၏။

Verse 134

न तु शक्याः क्षयं नेतुं समुद्रांतर्हिता हि ते । समुद्रस्य क्षये बुद्धिर्भवद्भिः परिचिंत्यताम्

သို့သော် သူတို့ကို ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် သမုဒ္ဒရာအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သမုဒ္ဒရာကို ခြောက်သွေ့စေမည့် အကြံကို သင်တို့ စဉ်းစားကြလော့။

Verse 135

एतच्छ्रुत्वा वचो देवा विष्णुना समुदाहृतम् । परमेष्ठिनमासाद्य अगस्त्यस्याश्रमं ययुः

ဗိဿနုက မိန့်ကြားသော စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ နတ်တို့သည် ပရမေဋ္ဌိန် (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ၊ ထို့နောက် အဂஸ္တျ၏ အာရှရမ်သို့ သွားကြ၏။

Verse 136

तत्रापश्यन्महात्मानं वारुणं दीप्ततेजसम् । उपास्यमानमृषिभिर्द्देवैरिव पितामहम्

ထိုနေရာ၌ သူသည် တေဇောအလင်းတောက်ပသော မဟာအတ္တမန် ဝရုဏကို မြင်၏။ ရှင်ဋ္ဌာနမုနိတို့က श्रद्धာဖြင့် ဝတ်ပြုကာ စောင့်ရှောက်နေကြသကဲ့သို့၊ နတ်တို့က ပိတామဟ ဗြဟ္မာကို ဝတ်ပြုသကဲ့သို့ပင်။

Verse 137

तेभिगम्य महात्मानं मैत्रावरुणिमुत्तमम् । अप्रमत्तं तपोराशिं कर्मभिः स्वैरनुष्ठितैः

သူတို့သည် မဟာအတ္တမ—အထူးမြတ်သော မૈထ္ရာဝရုဏီ—ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကြ၏။ ထိုသူသည် မပေါ့ပျက်ဘဲ သတိပြုလျက် တပဿာ၏ သိုလှောင်ရာကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မိမိသင့်လျော်သော သာသနာဝိနယအတိုင်း ဆောင်ရွက်သော ကర్మများဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 138

देवा ऊचुः । नहुषेणाभितप्तानां लोकानां त्वं गतिः पुरा । भ्रंशितश्च सुरैश्वर्याल्लोकार्थं लोककंटकः

ဒေဝတော်များက ဆိုကြသည်– ယခင်က နဟုရှာကြောင့် လောကများ ပူပန်နာကျင်သည့်အခါ သင်သည် သူတို့၏ အားကိုးရာ ဖြစ်ခဲ့၏။ သို့သော် ဒေဝအာဏာမှ ကျဆင်းပြီးနောက် လောကအကျိုးဟု အကြောင်းပြကာ လောကကို ထိုးနှက်သော ဆူးတံကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၍ ပြည်သူတို့ကို ဒုက္ခပေးနေ၏။

Verse 139

क्रोधात्प्रवृद्धः स महान्भास्करस्य नगोत्तमः । वचस्तवानतिक्रामन्विन्ध्यः शैलो न वर्धते

မဟာမြတ်သော ဝိန္ဓျတောင်သည် ဘာස්ကရ နေမင်းအပေါ် အမျက်ဖြင့် ဖောင်းထွားလာသော်လည်း သင်၏ အမိန့်စကားကို မလွန်ဆန်သဖြင့် မတိုးမမြင့်နိုင်ပေ။

Verse 140

तमसाच्छादिते लोके मृत्युनाभ्यर्दिताः प्रजाः । त्वामेव नाथमागम्य निर्वृतिं परमां गताः

လောကသည် အမှောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ သတ္တဝါများသည် မရဏ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံရသည့်အခါ၊ သူတို့သည် သင်တစ်ပါးတည်းကို နာထာအဖြစ် ချဉ်းကပ်၍ အမြင့်ဆုံးသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိကြ၏။

Verse 141

अस्माकं भयभीतानां नित्यमेव भवान्गतिः । ततस्त्वद्य प्रयाचामस्त्वां वरं वरदो ह्यसि

ကြောက်ရွံ့နေသော ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သင်သည် အမြဲတမ်း အားကိုးရာဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်ထံမှ ဆုတောင်းအပေးတော်မူရန် တောင်းလျှောက်ပါ၏၊ အကြောင်းမူ သင်သည် အမှန်တကယ် ဆုတောင်းပေးသနားသူ ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 142

भीष्म उवाच । किमर्थं सहसा विंध्यः प्रवृद्धः क्रोधमूर्च्छितः । एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण महामुने

ဘီရှ္မက ပြောသည်– “အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ဝိန္ဓျတောင်သည် ချက်ချင်း အလွန်ကြီးမားလာ၍ ဒေါသမူးမောခြင်းကြောင့် မူးလဲသကဲ့သို့ ဖြစ်သနည်း။ အို မဟာမုနိ၊ ဤအကြောင်းကို အသေးစိတ် ကြားလိုပါသည်။”

Verse 143

पुलस्त्य उवाच । अद्रिराजं महाशैलं मेरुं कनकपर्वतम् । उदयेऽस्तमये भानुः प्रदक्षिणमवर्तत

ပုလස්တျက ပြောသည်– “နေထွက်ချိန်နှင့် နေဝင်ချိန် နှစ်ချိန်လုံးတွင် နေမင်းသည် တောင်တကာ၏ဘုရင် မဟာတောင် မေရု—ရွှေရောင်တောင်—ကို ညာဘက်ထား၍ ပရဒက္ခိဏာပြုကာ လှည့်ပတ်သွားလာခဲ့သည်။”

Verse 144

तं दृष्ट्वा तु तदा विंध्यः शैलः सूर्यमथाब्रवीत् । यथा हि मेरुर्भवता नित्यशः परिगम्यते

ထိုအခါ မြင်သဖြင့် ဝိန္ဓျတောင်က နေမင်းအား ပြောသည်– “သင်သည် နေ့စဉ် မလွဲမသွေ မေရုတောင်သို့ ချဉ်းကပ်သကဲ့သို့၊”

Verse 145

प्रदक्षिणं च क्रियते मामेवं कुरु भास्कर । एवमुक्तस्ततः सूर्यः शैलेंद्रं प्रत्यभाषत

“ထို့ပြင် ပရဒက္ခိဏာလည်း ပြုတော်မူ၏။ အို ဘာස්ကရ၊ ကျွန်ုပ်အတွက်လည်း ထိုသို့ ပြုပါ” ဟုဆိုသဖြင့် နေမင်းသည် တောင်တို့၏အရှင်အား ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 146

नाहमात्मेच्छया शैलं करोम्येनं प्रदक्षिणम् । एष मार्गः प्रदिष्टो मे येनेदं निर्मितं जगत्

နေမင်းက ပြောသည်– “အို တောင်ရေ၊ ငါသည် ကိုယ့်ဆန္ဒအလိုလိုဖြင့် ဤတောင်ကို ပရဒက္ခိဏာ မပြုပါ။ ဤသည်မှာ ငါ့အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသော လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်၍—ဤလမ်းဖြင့်ပင် ဤလောကကို ဖန်ဆင်းတည်ဆောက်ခဲ့သည်။”

Verse 147

एवमुक्तस्तदा क्रोधात्प्रवृद्धः सहसाचलः । सूर्याचंद्रमसोर्मार्गं रोद्धुमिच्छन्परंतप

ထိုသို့ဆိုရာတွင် တောင်သည် ချက်ချင်း ဒေါသကြီး၍ ဖောင်းထလာ၏။ ရန်သူကိုလောင်ကျွမ်းစေသူရေ၊ နေ နှင့် လ တို့၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လို၏။

Verse 148

ततो हि देवाः सहितास्तु सर्वे सेंद्राः समागम्य महाद्रिराजम् । निवारयामासुरथोत्पतंतं न वै स तेषां वचनं चकार

ထို့နောက် အင်ဒြာနှင့်အတူ နတ်အားလုံး စုပေါင်းကာ တောင်ဘုရင်ထံသို့ ရောက်လာကြ၏။ ထတက်လာသည့်အခါ တားဆီးကြသော်လည်း သူသည် သူတို့၏စကားကို လုံးဝမနာခံခဲ့။

Verse 149

ततो हि जग्मुर्मुनिमाश्रमस्थं तपस्विनां धर्मवतां वरिष्ठम् । अगस्त्यमत्यद्भुतदीप्तवीर्यं तं चार्यमूचुः सहिताः सुरास्ते

ထို့နောက် ထိုနတ်တို့သည် အာရှရမ်၌နေထိုင်သော မုနိထံသို့ သွားကြ၏—တပသီနှင့် ဓမ္မဝတ္တားတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသူ။ အံ့ဖွယ်တောက်ပသော အင်အားရှိသည့် အဂஸ္တျထံ ချဉ်းကပ်ကာ ထိုအာချာရျကို နတ်တို့အတူတကွ လျှောက်ထားကြ၏။

Verse 150

देवा ऊचुः । सूर्याचंद्रमसोर्मार्गं नक्षत्राणां गतिं तथा । शैलराडावृणोत्येष विंध्यः क्रोधवशानुगः

နတ်တို့က ဆိုကြသည်– “ဒေါသအာဏာအောက်၌ရှိသော ဗိန္ဓျတောင်သည် နေ နှင့် လ တို့၏ လမ်းကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ နက္ခတ်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုကိုလည်းကောင်း ပိတ်ဆို့နေသည်။ ဤတောင်ဘုရင်က ထိုအရာတို့ကို တားဆီးနေသည်။”

Verse 151

तं निवारयितुं शक्तो नान्यः कश्चिन्मुनीश्वर । तच्छ्रुत्वा वचनं विप्रः सुराणां शैलमभ्यगात्

အို မုနိရှင်၊ သူကို တားဆီးနိုင်သူ အခြားမရှိ။ ထိုစကားကို ကြားသော် ဗိပၸရ (ဗြာဟ္မဏ) သည် နတ်တို့၏ တောင်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 152

सोभिगम्याब्रवीद्विंध्यं सादरं समुपस्थितम् । मार्गमिच्छाम्यहं दत्तं भवता पर्वतोत्तम

သူသည် အလေးအနက်ဖြင့် အနီးကပ်ရပ်နေသော ဝိန္ဓျတောင်သို့ ချဉ်းကပ်ကာ ဆို၏—“အို တောင်တန်းတို့၏ အမြတ်ဆုံး၊ သင်၏ကရုဏာဖြင့် ငါ့အား လမ်းကြောင်း (မဂ္ဂ) ကို ပေးသနားပါ။”

Verse 153

दक्षिणामभिगंतास्मि दिशं कार्येण केनचित् । यावदागमनं मे स्यात्तावत्त्वं प्रतिपालय

ငါသည် အလုပ်တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် တောင်ဘက်သို့ သွားမည်။ ငါပြန်လာသည့်အထိ သင်သည် ဤအရာကို စောင့်ရှောက်ထိန်းသိမ်းထားလော့။

Verse 154

निवृत्ते मयि शैलेंद्र ततो वर्धस्व कामतः । पुलस्त्य उवाच । अद्यापि दक्षिणाद्देशाद्वारुणिर्न निवर्तते

“ငါ ပြန်လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက်၊ အို ရှೈလೇಂದ್ರ—တောင်တန်းတို့၏ အရှင်၊ သင်သည် စိတ်ကြိုက် ကြီးထွားလော့။” ဟုဆို၏။ ပုလஸ္တျက ပြောသည်—“ယနေ့ထိပင် ဝါရုဏီသည် တောင်ပိုင်းဒေသမှ မပြန်လာသေး။”

Verse 155

एतत्ते सर्वमाख्यातं यथा विन्ध्यो न वर्धते । अगस्त्यस्य प्रभावेण यन्मां त्वं परिपृच्छसि

အို မင်းကြီး၊ သင်မေးမြန်းသကဲ့သို့ အဂஸ္တျ မဟာရိရှီ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဝိန္ဓျတောင် မဆက်လက်ကြီးထွားသည့်အကြောင်း အားလုံးကို ငါ ပြောပြပြီးပြီ။

Verse 156

कालेयास्तु यथा राजन्सुरैः सर्वैर्निषूदिताः । अगस्त्यद्वारमासाद्य तन्मे निगदतः शृणु

အို မင်းကြီး၊ ငါ ပြောပြမည့်စကားကို နားထောင်လော့—အဂஸ္တျ မဟာရိရှီ၏ တံခါးဝ (အာရှရမ်) သို့ ရောက်ပြီးနောက် ကာလေယတို့ကို ဒေဝတားအပေါင်းတို့က မည်သို့ သုတ်သင်ခဲ့ကြသနည်း။

Verse 157

त्रिदशानां वचः श्रुत्वा मैत्रावरुणिरब्रवीत् । किमर्थं समुपायाता वरं मत्तः किमिच्छथ

နတ်တို့၏စကားကိုကြားသော် မૈထရဝရုဏီကဆိုသည်— “သင်တို့သည် အဘယ်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဤနေရာသို့ လာကြသနည်း။ ငါထံမှ မည်သည့်အာနုဂ्रहကို တောင်းလိုကြသနည်း။”

Verse 158

एवमुक्तास्तदा तेन देवास्तं मुनिमब्रुवन् । इच्छाम एकं वरमद्भुतं वयं पिबार्णवं देवमुने महात्मन्

ထိုသို့မေးမြန်းသော် နတ်တို့က ထိုမုနိအား ပြောကြသည်— “အို သာသနာတော်မုနိ၊ အို မဟာစိတ်ရှိသူ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အံ့ဩဖွယ် အာနုဂ्रहတစ်ပါးကို လိုလားသည်—မဟာသမုဒ္ဒရာကို သောက်ပါလော့။”

Verse 159

एवं त्वयेच्छेम कृते महर्षे महार्णवं पीयमानं समग्रम् । ततो विहन्याम च सानुबंधं कालेयसंज्ञं सुरविद्विषां बलम्

အို မဟာရိရှီ၊ သင်အလိုရှိပါက မဟာသမုဒ္ဒရာကို အပြည့်အဝ သောက်ကုန်စေလိုသည်။ ထို့နောက် နတ်တို့၏ ရန်သူ ကာလေယဟု ခေါ်သော အင်အားစုကို မိတ်ဖက်များနှင့်တကွ ကျွန်ုပ်တို့ ဖျက်ဆီးမည်။

Verse 160

त्रिदशानां वचः श्रुत्वा तथेति मुनिरब्रवीत् । करिष्ये भवतां कामं लोकानां सुखकारकम्

နတ်တို့၏စကားကိုကြားသော် မုနိကဆိုသည်— “ထိုသို့ဖြစ်စေ (တထာස්တု)။ သင်တို့၏ဆန္ဒကို ငါပြည့်စုံစေမည်၊ ဤကိစ္စသည် လောကတို့အတွက် ချမ်းသာစေမည်။”

Verse 161

एवमुक्त्वा ततोऽगच्छत्समुद्रं निधिमंभसाम् । तपःसिद्धैश्च मुनिभिः सार्धं देवैश्च सुव्रत

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သူသည် ရေတို့၏ဘဏ္ဍာဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာသို့ သွားလေ၏။ တပဿာဖြင့် စိဒ္ဓိရသော မုနိများနှင့် နတ်တို့နှင့်အတူ၊ အို သီလကောင်းသူ။

Verse 162

मनुष्योरगगंधर्वा यक्षाः किंपुरुषास्तथा । अनुजग्मुर्महात्मानं द्रष्टुकामास्तदद्भुतम्

လူသားများ၊ နာဂါများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ယက္ခများနှင့် ကိမ္ပုရုသတို့လည်း ထိုမဟာအတ္မာ၏နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြ၍ အံ့ဖွယ်အကြောင်းအရာကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြကြသည်။

Verse 163

ततोऽभ्यपश्यत्सहितः समुद्रं भीमनिःस्वनम् । नृत्यंतमिव चोर्मीभिर्वल्गंतमिव वायुना

ထို့နောက် သူသည် အဖော်အပေါင်းတို့နှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ဟုန်းဟုန်းမြည်သံဖြင့် ဟုန်းဟုန်းတုန်တုန်ရှိသော သမုဒ္ဒရာကို မြင်ရသည်—လှိုင်းများနှင့်အတူ ကပြသကဲ့သို့၊ လေ၏အားဖြင့် ခုန်လှုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 164

हसंतमिव फेनौघैः स्खलंतं कंदरेषु च । नानाग्राहसमाकीर्णं नानाद्विजगणैर्युतम्

ဖုံးအုပ်လှိုင်းဖျားဖျားအမြှုပ်အစုများဖြင့် ရယ်မောသကဲ့သို့၊ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ လဲလှုပ်တုန်ယိမ်းသကဲ့သို့; မျိုးစုံသော မကာရ (ဂြာဟ) များဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ရေငှက်အုပ်စုမျိုးစုံနှင့်လည်း တွဲလျက်ရှိ၏။

Verse 165

अगस्त्यसहिता देवाः सगंधर्वमहोरगाः । ऋषयश्च महाभागाः समासेदुर्महोदधिम्

အဂස්တျနှင့်အတူ ဒေဝတားတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် မဟာနာဂါများပါဝင်ကာ၊ ကံကောင်းမြတ်သော ရိရှီတို့နှင့်တကွ မဟာသမုဒ္ဒရာသို့ ချဉ်းကပ်လာကြ၏။

Verse 166

समुद्रं स समासाद्य वारुणिर्भगवानृषिः । उवाच सहितान्देवानृषींस्तांस्तु समागतान्

သမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဘဂဝန် ရိရှီ ဝါရုဏီသည် ထိုနေရာ၌ စုဝေးလာသော ဒေဝတားများနှင့် ရိရှီများအား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 167

पातुकामः समुद्रं च अगस्त्य ऋषिसत्तमः । एष लोकहितार्थाय पिबामि वरुणालयम्

သမုဒ္ဒရာကို သောက်မည်ဟု ဆန္ဒပြု၍ ရှင်အဂஸတျာ မဟာရသီက “လောကအကျိုးအတွက် ဗရုဏ၏ နေရာဖြစ်သော ဤသမုဒ္ဒရာကို ငါသောက်မည်” ဟု မိန့်ကြား하였다။

Verse 168

भवतां यदनुष्ठेयं तच्छीघ्रं संविधीयताम् । एतावदुक्त्वा वचनं मैत्रावरुणिरग्रतः

“သင်တို့ လုပ်ဆောင်ရမည့် ဝတ်ပြုအနုဋ္ဌာန်ရှိသမျှကို အမြန်ဆုံး စီစဉ်၍ ပြီးမြောက်စေကြလော့” ဟု ဆိုပြီး မૈတြာဝရုဏီသည် သူတို့ရှေ့တွင် ထိုစကားကို ပြော하였다။

Verse 169

समुद्रमपिबत्क्रुद्धस्सर्वलोकस्य पश्यतः । पीयमानं समुद्रं तु दृष्ट्वा देवाः सवासवाः

ဒေါသထွက်၍ သူသည် လောကအားလုံး မြင်နေစဉ် သမုဒ္ဒရာကို သောက်လေ၏။ သမုဒ္ဒရာ သောက်ယူနေသည်ကို မြင်သဖြင့် ဒေဝတားတို့သည် အိန္ဒြာနှင့်အတူ (တုန်လှုပ်တုံ့ပြန်ကြသည်)။

Verse 170

विस्मयं परमं जग्मुस्स्तुतिभिश्चाप्यपूजयन् । त्वं नस्त्राता विधाता च लोकानां लोकभावनः । त्वत्प्रसादात्समुत्सेधमुपगच्छेत्समं जगत्

သူတို့သည် အလွန်အံ့ဩသွားကာ စတုတိဂီတများဖြင့် ပူဇော်ကြသည်– “သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်လည်း ဖြစ်၊ ဖန်ဆင်းစီမံသူလည်း ဖြစ်၏၊ လောကတို့ကို ပျိုးထောင်သူ ဖြစ်၏။ သင်၏ ကရုဏာကြောင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် ညီမျှသဟဇာတဖြင့် တိုးတက်繁盛၏။”

Verse 171

संपूज्यमानस्त्रिदशैर्महात्मा गंधर्वमुख्येषु नदत्सु चैव । दिव्यैश्च पुष्पैरवकीर्यमाणो महार्णवं निःसलिलं चकार

ဒေဝတားတို့က ပူဇော်ချီးမြှောက်နေစဉ် မဟာသတ္တဝါတော်သည်—ဂန္ဓဗ္ဗအကြီးအကဲတို့၏ သီချင်းသံများ မြည်ဟည်းကာ ကောင်းကင်ပန်းများ မိုးကဲ့သို့ကျလာသည့်အခါ—မဟာသမုဒ္ဒရာကို ရေမရှိအောင် ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 172

दृष्ट्वा कृतं निःसलिलं महार्णवं सुराः समस्ताः परमप्रहृष्टाः । प्रगृह्य दिव्यानि वरायुधानि तान्दानवान्जघ्नुरदीनसत्त्वाः

မဟာသမုဒ္ဒရာကို ရေမရှိအောင် ပြုလုပ်ထားသည်ကို မြင်သော်၊ ဒေဝတားအားလုံး အလွန်ပီတိဖြစ်ကြ၏။ ထို့နောက် တန်ခိုးမြင့် သာသနာတော်ဆိုင်ရာ ဒိဗ္ဗအာယုဓများကို ကိုင်ဆောင်ကာ မကြောက်မရွံ့သော သူရဲကောင်းတို့သည် ဒာနဝတို့ကို သတ်ဖြတ်နှိမ်နင်းကြ၏။

Verse 173

ते वध्यमानास्त्रिदशैर्महात्मभिर्महाबलैर्वेगयुतैर्नदद्भिः । न सेहिरे वेगवतां महात्मनां वेगं तदा धारयितुं दिवौकसाम्

မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိ၍ အလွန်အားကြီးကာ လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်၍ ဟိန်းဟောက်သံဖြင့် တိုက်သတ်နေသော ဒေဝတားတို့ကြောင့်၊ ထိုရန်သူတို့သည် ကောင်းကင်နေထိုင်သော မဟာသူရဲကောင်းတို့၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ကို မခံနိုင် မတားနိုင်ကြတော့။

Verse 174

ते वध्यमानास्त्रिदशैर्दानवा भीमनिःस्वनाः । चक्रुः सुतुमुलं युद्धं मुहूर्त्तमिव भारत

ဒေဝတားတို့က သတ်ဖြတ်နေသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံများဖြင့် ဒာနဝတို့သည်၊ အို ဘာရတ၊ အလွန်ဆူညံပြင်းထန်သော စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲကြပြီး၊ မိနစ်တစ်ခဏသာ ကြာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 175

ते पूर्वं तपसा दग्धा मुनिभिर्भावितात्मभिः । यतमानाः परं शक्त्या त्रिदशैर्विनिषूदिताः

အရင်က သူတို့သည် တပဿာ၏ အပူဒဏ်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းခဲ့ပြီး၊ စိတ်ကိုထိန်းသိမ်းသော မုနိတို့က သန့်စင်ပြုပြင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ဒေဝတားတို့က သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးကြ၏။

Verse 176

ते हेमनिष्काभरणाः कुंडलांगदधारिणः । निहता बह्वशोभंत पुष्पिता इव किंशुकाः

ရွှေအလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်၍ နားကွင်းနှင့် လက်မောင်းကွင်းများကို ဝတ်ဆင်ထားသော သူတို့သည် သတ်ဖြတ်ခံရသော်လည်း အလွန်တင့်တယ်စွာ လဲကျနေကြပြီး၊ ပန်းပွင့်ပြည့်ဝသော ကိံရှုက သစ်ပင်များကဲ့သို့ ထင်ရှားလှ၏။

Verse 177

हतशिष्टास्ततः केचित्कालेयदनुजोत्तमाः । विदार्य वसुधां देवीं पातालतलमाश्रिताः

ထို့နောက် ကာလေယ၏ ကျန်ရစ်သူ အထူးမြတ်သော ညီအငယ်အချို့သည် မိခင်မြေ ဝသုဓာကို ခွဲဖောက်၍ ပာတාල (အောက်လောက) သို့ ခိုလှုံသွားကြ၏။

Verse 178

निहतान्दानवान्दृष्ट्वा त्रिदशा मुनिपुंगवम् । तुष्टुवुर्विविधैर्वाक्यैरिदं चैवाब्रुवन्वचः

ဒာနဝတို့ သတ်ဖြတ်ခံရသည်ကို မြင်၍ ဒေဝတားတို့သည် မုနိအထွဋ်အမြတ်ကို စကားမျိုးစုံဖြင့် ချီးမွမ်းကာ ထို့နောက် ဤစကားကိုလည်း ဆိုကြ၏။

Verse 179

त्वत्प्रसादान्महाभाग लोकैः प्राप्तं महत्सुखम् । त्वत्तेजसा च निहताः कालेया भीमविक्रमाः

အို မဟာဘဂ္ဂ! သင်၏ ကရုဏာကြောင့် လောကတို့သည် မဟာသုခကို ရရှိကြ၏။ သင်၏ တေဇောဓာတ်ကြောင့်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တိရှိသော ကာလေယတို့ ပျက်စီးသွားကြ၏။

Verse 180

पूरयस्व महाविप्र समुद्रं लोकभावनम् । यत्त्वया सलिलं पीतं तदस्मिन्पुनरुत्सृज

အို မဟာဗြာဟ္မဏ ရှင်မုနိ! လောကကို ထောက်ပံ့သော သမုဒ္ဒရာကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပါ။ သင်သောက်ခဲ့သော ရေကို ထိုသမုဒ္ဒရာထဲသို့ ပြန်လည်လွှတ်ချပါ။

Verse 181

एवमुक्तः प्रत्युवाच भगवान्मुनिपुंगवः । जीर्णं तद्धि मया तोयमुपायोन्यः प्रचिंत्यताम्

ဤသို့ ပြောကြားသော် မြတ်စွာသော မုနိအထွဋ်အမြတ်—တပသီတို့အနက် အမြင့်ဆုံး—က ပြန်လည်ဆိုသည်။ “ထိုရေကို ငါ သောက်ပြီးသားဖြစ်သည်; ထို့ကြောင့် အခြားနည်းလမ်းကို စဉ်းစားကြပါစေ။”

Verse 182

पूरणार्थं समुद्रस्य भवद्भिर्यत्नमास्थितैः । एवं श्रुत्वा तु वचनं महर्षेर्भावितात्मनः

“သမုဒ္ဒရာကို ပြည့်စုံစေရန်အတွက် သင်တို့သည် ဤကြိုးပမ်းမှုကို ခံယူခဲ့ကြသည်။” ထိုသို့ စိတ်ကိုထိန်းသိမ်း၍ ဓ്യာနမဂ္ဂင် မဟာရိရှီ၏ မိန့်ခွန်းကို ကြားပြီးနောက်…

Verse 183

विस्मिताश्च विषण्णाश्च बभूवुः सहितास्सुराः । परस्परमनुज्ञाप्य प्रणम्य मुनिपुंगवम्

အံ့ဩ၍ စိတ်မသာဖြစ်နေသော စုဝေးလာသည့် ဒေဝတားတို့သည် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ကြပြီး၊ ထို့နောက် ခွင့်တောင်းလျက် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြသည်။

Verse 184

प्रजाः सर्वा महाराज विप्रा जग्मुर्यथागतम् । त्रिदशा विष्णुना सार्द्धमनुजग्मुः पितामहम्

အို မဟာရာဇာ၊ ပြည်သူအပေါင်းနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် လာခဲ့သကဲ့သို့ပင် ပြန်လှည့်သွားကြ၏။ ထို့ပြင် ဒေဝတားတို့သည် ဗိဿနုနှင့်အတူ ပိတာမဟ ဘြဟ္မာ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားကြ၏။

Verse 185

पूरणार्थं समुद्रस्य मंत्रयंतः परस्परम् । ऊचुः प्रांजलयः सर्वे सागरस्य हि पूरणम्

သမုဒ္ဒရာကို ပြည့်စုံစေရန် အကြံအစည်ကို အချင်းချင်း တိုင်ပင်လျက်၊ အားလုံးသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ သမုဒ္ဒရာပြည့်စုံခြင်းအကြောင်းကို ပြောကြ၏။

Verse 186

तानुवाच समेतांस्तु ब्रह्मा लोकपितामहः । गच्छध्वं विबुधास्सर्वे यथाकामं यथेप्सितम्

ထို့နောက် လောကပိတာမဟ ဘြဟ္မာသည် စုဝေးလာသူတို့အား မိန့်ကြားသည်– “ဟေ ဒေဝတားတို့၊ သင်တို့အားလုံး မိမိဆန္ဒနှင့် မိမိလိုလားသည့်အတိုင်း သွားကြလော့။”

Verse 187

महता कालयोगेन प्रकृतिं यास्यतेऽर्णवः । ज्ञातींस्तु कारणं कृत्वा महाराजो भगीरथः

ကာလအင်အားကြီး၏ လှည့်ပတ်မှုကြောင့် သမုဒ္ဒရာသည် မိမိ၏ သဘာဝအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်မည်။ သို့သော် မဟာရာဇာ ဘဂီရထသည် မိမိ၏ ဆွေမျိုးဝင်္ဂကို အကြောင်းနှင့် ရည်မှန်းချက်အဖြစ်ထား၍ ထိုအတိုင်း ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 188

गंगौघेन समुद्रं च पुनः संपूरयिष्यति । एवं ते ब्रह्मणा देवाः प्रेषिता ऋषिसत्तमाः

ဂင်္ဂါမြစ်၏ အင်အားကြီးသော စီးဆင်းမှုဖြင့် သမုဒ္ဒရာကို ထပ်မံပြည့်စုံစေမည်။ ထိုသို့ပင်၊ အရှင်ရသီတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရသီရေ၊ ထိုဒေဝတားတို့ကို ဘြဟ္မာက စေလွှတ်ခဲ့သည်။

Verse 189

उवाच भगवांस्तुष्टस्त्वगस्त्यमृषिसत्तमम् । देवकार्यं तु भवता दानवानां विनाशनम्

ဘဂဝန်သည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ ရသီတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး အဂஸ္တျကို မိန့်တော်မူသည်—“ဒေဝတို့၏ ကိစ္စကို သင်က ပြီးမြောက်စေပြီ၊ ဒါနဝတို့ကို ဖျက်ဆီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 190

यतस्संतारिता देवास्तेन तुष्टोस्मि वै मुने । अभिप्रेतो वरो यस्ते याचयस्व ददामि तम्

ဒေဝတို့သည် သင်၏အကူအညီကြောင့် ကယ်တင်ခံရသဖြင့်၊ အို မုနိ၊ ငါသည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ သင်လိုလားသော ဆုတောင်းအရာကို တောင်းလော့၊ ငါ ပေးမည်။

Verse 191

एवमुक्तस्तदागस्त्यः प्रणिपातपुरःसरम् । इहस्थेन मया देव देवकार्यमिदं कृतम्

ထိုသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် အဂஸ္တျသည် အရင်ဦးစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး ပြောသည်—“အို ဒေဝ၊ ငါသည် ဤနေရာ၌ပင် နေထိုင်လျက် ဒေဝတို့အတွက် ဤကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ပြီးစီးခဲ့သည်။”

Verse 192

सर्वाश्रमाणां प्रवरो भवत्वेष ममाश्रमः । त्वया चोक्तस्तु भगवन्भविता नात्र संशयः

ကျွန်ုပ်၏ ဤအာရှရမ်သည် အာရှရမ်အားလုံးအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ပါစေ။ အို ဘဂဝန်၊ သင်တော်မူပြီးသကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ပြည့်စုံမည်—သံသယမရှိပါ။

Verse 193

ब्रह्मोवाच । यात्रां तु पुष्करे कृत्वा इहागत्य नरास्तु ये । इह कुंडेषु ये स्नानं तर्पणं पितृदेवयोः

ဗြဟ္မာမဟာဘုရားက မိန့်တော်မူသည်– ပုရှ္ကရ၌ တီရ္ထယာထရာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဤနေရာသို့ လာရောက်သူတို့သည်—ဤသန့်ရှင်းသော ကုဏ္ဍများတွင် ရေချိုးကာ ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားများအတွက် တർပဏ (tarpaṇa) ပူဇော်သူတို့သည်—

Verse 194

अर्चनं चैव देवेषु सर्वमक्षयकारकम् । अर्घ्यं चोच्चावचं गृह्य शष्कुलापूपकांस्ततः

ဒေဝတားတို့အား အರ್ಚနာ (arcana) ပူဇော်ခြင်းသည် မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ်ကို အပြည့်အဝ ပေးသည်။ ထို့နောက် အမျိုးမျိုးသော အर्घ्य (arghya) ကို ယူကာ śaṣkula နှင့် āpūpaka ကဲ့သို့သော နৈဝေဒျ အစားပူဇော်များကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 195

दास्यंति द्विजमुख्येभ्यस्तेषां वासस्त्रिविष्टपे । श्राद्धेन पितरस्तृप्ता यावदाभूतसंप्लवम्

သူတို့သည် ထိုပူဇော်ပစ္စည်းများကို ဒွိဇအထူးမြတ်သူများထံ ပေးလှူမည်; ထိုသူတို့အတွက် တြိဝိṣṭပ (ကောင်းကင်ဘုံ) တွင် နေထိုင်ခွင့်ရှိသည်။ śrāddha ပွဲတော်ကြောင့် ပိတೃများသည် အဆုံးကာလ ပရလယ မတိုင်မီတိုင်အောင် စိတ်ကျေနပ်နေကြသည်။

Verse 196

कंदमूलफलैर्वापि तर्पयिष्यति यो मुनिम् । सप्तर्षिस्थानमासाद्य मोदते शास्वतीः समाः

မည်သူမဆို မုနိတော်ကို—even အမြစ်၊ ကန်ဒ (ဥ) နှင့် သစ်သီးများဖြင့်ပင်—တೃप्तစေပါက၊ စပ္တဋ္ဌိ (Saptarṣi) များ၏ လောကသို့ ရောက်ရှိကာ ထာဝရနှစ်ကာလများတိုင်အောင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ရမည်။

Verse 197

यज्ञपर्वतमारूढो दृष्ट्वा गंगाविनिर्गमम् । उदङ्मुखी देवनदी निर्गता पुष्करं प्रति

ယဇ్ఞတောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ ဂင်္ဂါမြစ် ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို မြင်ပြီးနောက်၊ ဒေဝမြစ်သည် မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ပုෂ္ကရသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 198

अत्राभिषेकं यः कुर्यात्पितृदेवार्चने रतः । अश्वमेधफलं तस्य भवत्येव न संशयः

ဤနေရာ၌ အဘိသေက (ရေသန့်ဖြင့် အလှူအတန်းဆောင်) ကို ပြုလုပ်၍ ပိတೃနှင့် ဒေဝတို့အား အာရ္စနာ၌ စိတ်နှလုံးတည်မြဲသူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးကို မလွဲမသွေ ရရှိ၏—သံသယမရှိ။

Verse 199

यस्त्वेकं भोजयेद्विप्रं कोटिर्भवति भोजिता । अक्षयं त्वन्नपानं च अत्र दत्तं मुनीश्वर

သို့ရာတွင် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကိုပင် အစာကျွေးသူသည် ကောဋိ (တစ်ကုဋိ) ကို ကျွေးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အို မုနီဣශ්ဝရ၊ ဤနေရာ၌ ပေးလှူသော အစာနှင့် ရေသည် အက္ခယ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်လာ၏။

Verse 200

यो यमिच्छति कामं तु सर्वं तस्य भविष्यति । न वियोनिं व्रजत्यत्र स्नातमात्रो नरो भुवि

လူသည် မည်သည့်ဆန္ဒကို လိုချင်ပါစေ၊ အားလုံးသည် သူ့အတွက် ပြည့်စုံလာ၏။ ဤနေရာ၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရေချိုးရုံသာ ပြုသူတောင် နိမ့်ကျသော ယိုးနိ (မကောင်းသော မွေးဖွားခြင်း) သို့ မကျရောက်။

Verse 201

स्थानानां परमं स्थानं तीर्थानां तीर्थमुत्तमम् । मया दत्तं मुनिश्रेष्ठ भविष्यति न संशयः

ဤနေရာသည် နေရာအားလုံးထဲ၌ အမြင့်မြတ်ဆုံးနေရာ၊ တီရ္ထများထဲ၌ အထူးမြတ်ဆုံး တီရ္ထ ဖြစ်လာမည်။ အို မုနီရှ္ရေဋ္ဌ၊ ဤသည်မှာ ငါပေးအပ်သော အလှူတော်—သံသယမရှိ။