Adhyaya 97
The Greatness of the Month of Vaiśākha (Mādhava Month): Charity, Tīrthas, and Hari-Nāma
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ စူတမုနိက ယမ/ဓမ္မရာဇနှင့် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၏ ဆွေးနွေးမှုကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။ ဗြာဟ္မဏက ကမ္မစည်းကမ်းအတိုင်း ကုသိုလ်သည် အထက်လောကသို့ တင်ပို့ပြီး အကုသိုလ်(အပြစ်)သည် အောက်သို့ ဆင်းစေကြောင်း ဆိုကာ၊ ကလိယုဂတွင် အားထုတ်မှုနည်းနည်းဖြင့် ကုသိုလ်ကြီးရစေမည့် လွယ်ကူသော ဓမ္မတစ်ရပ်ကို တောင်းခံသည်။ ထို့နောက် ယမကို ကမ္ဘာကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ သီလနှင့် တရားမျှတမှု၏ အုပ်ချုပ်သူဟု ချီးမွမ်းကာ အပြစ်ပျက်စီးစေမည့် ဓမ္မအားလုံး၏ အနှစ်သာရတစ်ခုတည်းကို မေးမြန်းသည်။ ယမသည် နှစ်သက်၍ “အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်” ကို ထုတ်ဖော်သည်—ပုရာဏများတွင် အဆိုကွဲပြားသော်လည်း စိစစ်သိမြင်သော စိဒ္ဓာန္တအရ ဗိဿဏု/နာရာယဏသာ တစ်ပါးတည်းသော ဘဂဝန်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဟရီကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် သတိရခြင်းက တီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကို ထင်ရှားစေကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဒါနကို ငါးမျိုးခွဲစနစ်တကျ ဖော်ပြကာ၊ အရင်မပေးဒါနဘဲ အစာစားခြင်းကို ရှုတ်ချပြီး နေ့စဉ်ဒါနနှင့် အခါအားလျော်စွာဒါနတို့ကို ရှင်းလင်းသည်။ တီရ္ထ၏ အဓိပ္ပါယ်ကိုလည်း နာမည်ကြီးမြစ်များသာမက ဟရီ-နာမနှင့် ဝေဒ/ဗိဿဏုပాఠ ရွတ်ဖတ်သံကြားရာ နေရာတိုင်းကို တီရ္ထဟု ချဲ့ထွင်သတ်မှတ်သည်။ နိဂုံးတွင် ဝိုင်ရှာခ (မာဓဝ) လတွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို ဂုဏ်ပြုခြင်းသည် ယမ၏ ဒဏ်ခတ်မှုများကို မထိရောက်စေဘဲ အပြစ်အစုအဝေးကြီးကို မီးလောင်ပျက်စီးစေကြောင်း ကြေညာသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.