Adhyaya 87
Glory of Vaiśākha: Dawn Bathing, the Power of Hari’s Name, and the Subtlety of Dharma
အမ္ဘာရီရှ မင်းကြီးက ရိုးရိုးပူဇော်နည်းဖြစ်သည့် ရေချိုးကဲ့သို့ သေးငယ်သလိုမြင်ရသော ကုသိုလ်ကနေ ဘာကြောင့် အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးရလဒ် ထွက်ပေါ်နိုင်သနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ နာရဒ မုနိက ဓမ္မသည် အလွန်သိမ်မွေ့ကြောင်း၊ ဗိဓိ (စည်းကမ်းနည်းလမ်း)၊ အချိန်နေရာအခြေအနေ နှင့် အတွင်းစိတ်ရည်ရွယ်ချက်အပေါ် မူတည်၍ အကျိုးကွာခြားကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ဗిశ్వာမိတ္တရ၏ ဓမ္မအခြေပြု ပြောင်းလဲမှု၊ “နာရာယဏ” ဟူသော နာမကို ထုတ်ဆိုခြင်းကြောင့် အဇာမီလ လွတ်မြောက်သည့် အကြောင်းတို့ကို ဥပမာပြပြီး မီးနှင့် မီးစက် ဥပမာဖြင့် ဟရီ-နာမသည် မတော်တဆ သို့မဟုတ် အလွဲသုံးစားပြောမိသော်လည်း ပാപကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဝိုင်ရှာခ/မာဓဝ မာသ၏ မဟိမကို ဆိုသည်—မာဓဝကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် မနက်အရုဏ်တက်ချိန် ဂင်္ဂါ၊ နර්မဒါ/ရေဝါ စသည့် သန့်ရှင်းမြစ်များတွင် ရေချိုးခြင်းက အလွန်ကြီးမားသော ကုသိုလ်ရစေသည်။ သို့သော် ဘက္တိနှင့် မှန်ကန်သော စိတ်ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ အစာရှောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရေချိုးခြင်းသာ လုပ်လျှင် အကျိုးမရှိဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒေဝရှာမာ နှင့် ဇနီး စုမာနာတို့၏ အတွင်းဇာတ်လမ်းကနေ စိတ်ကျေနပ်မှု၊ လောဘ၊ မောဟ နှင့် မိသားစုဆက်ဆံရေးအတွင်း ကမ္မချည်နှောင်မှုတို့အကြောင်း သင်ခန်းစာသို့ ကူးပြောင်းသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.