Adhyaya 84

ဤအধ্যာယတွင် ရှင်တော်များက စူတ၏ ကృష్ణကഥာကို ချီးမွမ်းကာ ကృష్ణ၏ လီလာများနှင့်အတူ ဝရတ (သစ္စာကတိ)၊ ဒါန (လှူဒါန်းမှု)၊ ပူဇာနှင့် အစောပိုင်း သန့်စင်ရေချိုးပွဲ အစီအစဉ်ကိုလည်း ဆက်လက်သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။ စူတက ဘက္တိ၏ ကယ်တင်နိုင်သော အာနိသင်ကို အတည်ပြုပြီး သန့်ရှင်းသော အကြောင်းအရာသစ်ကို စတင်သည်—မထူရာ၌ နာရဒသည် ဘုရင် အမ္ဗရီရှနှင့် တွေ့ဆုံကာ၊ ဘုရင်က နိရ္ဂုဏဖြစ်သော်လည်း စဂုဏရုပ်ကိုလည်း ခံယူနိုင်သော အမြင့်ဆုံးတတ္တဝါနှင့် အလိုအလျောက် အကျိုးရလဒ်အားလုံး ပေးနိုင်သည့် ဥပာသနာနည်းလမ်းကို မေးမြန်းသည်။ နာရဒက ဟရီ-ဘက္တိကို အမြင့်ဆုံး ဓမ္မဟု တည်ထောင်ပြီး အပြင်ပန်း ကర్మကဏ္ဍသာ အားထားခြင်းထက် မြင့်မားကြောင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် ဝိုင်ရှ္ဏဝ အကျင့်စည်းကမ်းများ—သီလဝရတ၊ စိတ်ထိန်းချုပ်မှု၊ သစ္စာဝါစ၊ နာမဇပ—ကို စနစ်တကျ ဖော်ပြသည်။ အာဂမပူဇာနှင့် သန့်ရှင်းသော နာမတော်အားဖြင့် မိန်းမများနှင့် ရှုဒ္ဒရများလည်း လွယ်ကူစွာ ဘက္တိလမ်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း အထူးအလေးပေးထားသည်။ အဆုံးတွင် ဓျာနနှစ်မျိုးကို သင်ကြားသည်—နိရ္ဂုဏဓျာနမှာ မီးအိမ်၏ ဥပမာကဲ့သို့ အတွင်းအလင်းကို တည်ငြိမ်စေ၍ ကైవလျသို့ ခေါ်ဆောင်သည်။ စဂုဏဓျာနမှာ သံခ၊ စက်ကရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မ ကိုင်ဆောင်သော လက်လေးလက်ရှိ ဗိဿနု၏ အလှဆင်ရုပ်ကို မြင်ယောင်စိတ်ကူးကာ သန့်စင်မှုနှင့် ဗိဿနုလောက ရောက်ရှိမှုကို ပေးကြောင်း ဆိုသည်။