Agastya’s Instruction to Raghunātha (Rāma): Sin, Remorse, and the Aśvamedha Remedy
इत्युक्तमाकर्ण्य मुनेः स भाग्यवान् रघूत्तमो ब्राह्मणघातभीतः । पप्रच्छ यागे सुमतिं चिकीर्षन्विधिं पुरावित्परिगीयमानः
ityuktamākarṇya muneḥ sa bhāgyavān raghūttamo brāhmaṇaghātabhītaḥ | papraccha yāge sumatiṃ cikīrṣanvidhiṃ purāvitparigīyamānaḥ
မုနိ၏ စကားကို ကြားနာပြီးနောက် ကံကောင်းသော ရဃုဝంశ၏ အထွတ်အမြတ်သူသည် ဗြာဟ္မဏ-ဟတ္တယာ အပြစ်ကို ကြောက်ရွံ့လျက် ယဇ္ဉ ပြုလိုသဖြင့် ရှေးဋ္ဌာန ရှိသီတို့ ချီးမွမ်းသီဆိုထားသကဲ့သို့ စုမတိထံ၌ ထုံးတမ်းနည်းလမ်းကို မေးမြန်း하였다။
Narrator (contextual voice of the Purāṇa; verse reports Raghūttama’s action after hearing the sage).
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: shanta
Sandhi Resolution Notes: ity-uktam-ākarṇya = iti + uktam + ākarṇya; raghūttamaḥ = raghu + uttamaḥ; brāhmaṇaghātabhītaḥ = brāhmaṇa-ghāta-bhītaḥ; cikīrṣanvidhim = cikīrṣan + vidhim; purāvitparigīyamānaḥ = purā-vit + parigīyamānaḥ.
The verse frames brāhmaṇa-slaughter as a grave transgression with heavy karmic consequences; Raghūttama’s fear signals moral awareness and motivates him to seek a dharmic remedy.
Sumati is approached as an authority on yajña-vidhi (sacrificial procedure), representing the transmission of correct ritual knowledge preserved in ancient tradition.
When confronted with potential wrongdoing or its consequences, a righteous person seeks guidance from qualified sages and follows established dharma rather than acting impulsively.