Adhyaya 59
The Origin Narrative of Kuśa and Lava (Sītā’s Exile and Vālmīki’s Refuge)
ဇာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လက္ခမဏသည် ရာမ၏ အမိန့်အတိုင်း စီတာကို ကြောက်မက်ဖွယ် တောအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဆူးထိုးဒဏ်ရာများ၊ တောမီးလောင်မှု၊ သားရဲများနှင့် မကောင်းသင်္ကေတငှက်သံတို့က စီတာ၏ ထိတ်လန့်ဝမ်းနည်းမှုကို ပြန်လည်ထင်ဟပ်စေသော စိတ်ဓာတ်ပြဇာတ်ခုံကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ စီတာက အမှန်တရားကို မေးမြန်းတောင်းဆိုသဖြင့် လက္ခမဏက စွန့်ပစ်ရခြင်း၏ အကြောင်း—လူထုအပြောအဆိုနှင့် သံသယ—ကို ပြောပြသည်။ ထိုစကားကြားသော် စီတာသည် မကြာခဏ မူးလဲကာ ရာမ၏ သဘောထားမတည်ငြိမ်သကဲ့သို့ ထင်ရခြင်းနှင့် မတရားသော ကောလဟာလတို့အပေါ် ငိုကြွေးဝမ်းနည်းသည်။ စီတာ၏ ငိုသံကို ကြားသိသော မဟာရိရှီ ဝါလ္မီကီသည် တပည့်များနှင့်အတူ ရောက်လာပြီး စီတာကို သက်သာစေသည်။ သူသည် မိဖုရား၏ ဖခင် ဇနက၏ ဓမ္မဆရာအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ကာ အာရှရမ်တွင် ခိုလှုံရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ အာရှရမ်၌ စီတာသည် တပဿာနှင့် ရာမဘက္တိဖြင့် နေထိုင်ပြီး နောက်တစ်ချိန်တွင် သားနှစ်ယောက် မွေးဖွားသည်။ ဝါလ္မီကီက သင်္ကာရများကို ဆောင်ရွက်ကာ ကုရှာမြက်နှင့် လဝမြက်တို့နှင့် ဆိုင်သော ရိုးရာပူဇော်ပွဲဆက်နွယ်မှုကြောင့် ကလေးတို့ကို “ကုရှ” နှင့် “လဝ” ဟု အမည်ပေးသည်။ ထို့နောက် သူတို့ကို ဝေဒ၊ ဓနုရဝေဒနှင့် ရာမာယဏကိုပါ သင်ကြားပေးသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.