Adhyaya 57

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဝါတ္စျာယနက “ဘုရားသခင်သည် ဇာနကီ၏ ဝေါဟာရ (စကားတော်) ကို မည်သို့ ပေါ်ထွန်းစေ၍ မည်သို့ ရွတ်ဆိုအောင် စီမံတော်မူသနည်း” ဟု မေးမြန်းသည်။ ရှေရှ/အနန္တက မိသီလာမြို့၊ ဇနကမင်း၏ ကာလကို အခြေခံ၍ စီတာ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်း၊ တွေ့ရှိခြင်းနှင့် အမည်ပေးခြင်းတို့ကို ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် စီတာသည် သာသနာတော်ဆန်သော ကြက်တူရွေးစုံတွဲနှင့် တွေ့ဆုံရာ၌ ၎င်းတို့က အနာဂတ်ဟောကိန်းများကို ပြောကြားသည်—ရာမသည် နောင်တွင် မင်းအဖြစ် အုပ်ချုပ်မည်၊ စီတာ၏ အမှန်တကယ် အတ္တသဘောကို ထင်ရှားစေမည်၊ ထို့ပြင် အနာဂတ်ကာလတွင် ဝါလ္မီကိ ရသီ၏ အာရှရမ်၌ ရာမာယဏကို ရွတ်ဆိုမည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းတို့သည် ရာမ၏ မျိုးရိုးဇာတိနှင့် ညီအစ်ကိုများကို ဖော်ပြကာ ရာမ၏ မင်္ဂလာရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဘက်တိဖြင့် ချီးမွမ်းပြီး စကားလုံးများဖြင့် အပြည့်အဝ မချီးမွမ်းနိုင်ကြောင်းလည်း ဆိုသည်။ စီတာက ကြက်တူရွေးမကို ထိန်းထားသဖြင့် ခွဲခွာဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသက တက်လာကာ ကျိန်စာတစ်ခု ထွက်ပေါ်သည်။ ထိုကျိန်စာသည် နောင်တွင် စီတာနှင့် ရာမ ခွဲခွာရမည့် အကြောင်းရင်းကို ပုရာဏသဘောဖြင့် ရှင်းလင်းပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ အဆုံးတွင် စကားနှင့် ဒေါသကို မထိန်းချုပ်လျှင် အန္တရာယ်ကြီးမားကြောင်း သတိပေးသည့် သင်ခန်းစာဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။