Adhyaya 47

ရာမ၏ အရှွမေဓ ယဇ်၏ မြင်းသည် ဟေမကူဋတောင်နှင့် အလွန်လှပသော တောအုပ်သို့ ရောက်သော်လည်း ချက်ချင်း “ဟယစတံဘ” ကဲ့သို့ တင်းကျပ်၍ မလှုပ်မရှား ဖြစ်သွားသည်။ မြင်းစောင့်များ၊ ပုရှ္ကလနှင့် အံ့ဩနေသော ဟနုမာန်တိုင်တိုင်လည်း မရွှေ့နိုင်ကြသဖြင့် ဤအတားအဆီးသည် ကိုယ်အားမဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်သော ကမ္မချည်နှောင်မှုကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာသည်။ သတ္တရုဃနသည် မန္တရီ စုမတိနှင့် တိုင်ပင်ရာ စုမတိက ဉာဏ်မြော်သော ရိရှီတစ်ပါးထံ သွားရောက်ခိုလှုံရန် အကြံပြုသည်။ ထို့နောက် ဂင်္ဂါရေချိုးဖြင့် သန့်စင်ထားပြီး တပဿနှင့် အဂ္နိဟောတရဖြင့် တည်မြဲသော ရှောနက မုနိ၏ အာရှရမ်ကို တွေ့ရသည်။ သတ္တရုဃနက အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းသော် ရှောနကက ဟယစတံဘ၏ အကြောင်း—အတိတ်က တပဿ၊ မာနထောင်လွှားမှုနှင့် ရိရှီ၏ သာပကြောင့် ရာක්ෂသဘဝသို့ ကျရောက်ခဲ့သည့် ကഥာကို ရှင်းပြမည်ဟု ကတိပေးသည်။ ဤအဓ್ಯಾಯ၏ အဓိကသဘောတရားမှာ ရာမကထာကို နားထောင်ခြင်း/ရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသော ကီရတန (ချီးမွမ်းသီဆိုခြင်း) သည် သာပ၏ အင်အားကို ပျော်လျော့စေပြီး မြင်းကို လွတ်မြောက်စေကာ ဓမ္မလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည်လှုပ်ရှားစေသည်။