Adhyaya 30
Janaka’s Liberation of Beings in Hell (within the Satyavād Narrative; Rama’s Aśvamedha Context)
ရာမ၏ အရှွမေဓ ယဇ်၏ မြင်းသည် တေဇဟ်ပုရ မြို့သို့ ရောက်လာသည်။ ထိုမြို့ကို ဓမ္မတရားဖြင့် တောက်ပသော မြို့တော်ဟု ဖော်ပြထားပြီး ဘုရားကျောင်းများစွာရှိကာ တပသီများ နေထိုင်ကြ며 အိမ်ထောင်ရှင်တို့၏ အဂ္နိဟောတရ မီးပူဇော်မှုမှ မီးခိုးက လေထုကို သန့်စင်စေသည်။ ရှတရုဃနသည် ဝန်ကြီး စုမတိထံမှ မြို့အုပ်ချုပ်သူအကြောင်း မေးမြန်းရာ ရှင်ဘုရင် ဣတံဘရ၏ မျိုးရိုးသည် နွားကို ပျော်ရွှင်စေသော ဝရတနှင့် သစ္စာတရားနှင့် ဆက်နွယ်ကြောင်း သိရသည်။ ထို့နောက် သားသမီးရလိုသူသည် ဝိෂ္ဏု၏ ကရုဏာ၊ နွား၏ အာရှီဝါဒ သို့မဟုတ် ရှိဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေရမည်ဟု သင်ကြားသည်။ နွားပူဇော်ခြင်းနှင့် နွားကို စောင့်ရှောက်ခြင်းကို ဓမ္မအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ နွားကို ထိခိုက်စေခြင်း သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုခြင်း၏ အပြစ်ကြီးကို သတိပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဟောင်းပုံပြင်အဖြစ် ဘုရင် ဇနကသည် ယောဂအားဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ခွာကာ နရကအနီးသို့ ရောက်လာသည်။ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်သော လေညင်းက နရကတွင် ညှဉ်းပန်းခံရသူတို့၏ ဒုက္ခကို လျော့ပါးစေသည်။ ကရုဏာဖြင့် ဇနကသည် ဓမ္မရာဇ (ယမ) ထံ အပြစ်ရှိသူတို့ကို လွတ်မြောက်စေပါရန် တောင်းဆိုရာ ဓမ္မရာဇက ဒဏ်ခတ်ရခြင်းအကြောင်းကို ရှင်းပြပြီး ပုဏ္ဏ—အထူးသဖြင့် “ရာမ၊ ရာမ” ဟု အမည်တော်ကို ရွတ်ဆိုခြင်းမှ ရသော ပုဏ္ဏ—ကို အခြားသူထံ အလှူအဖြစ် လွှဲပြောင်းနိုင်ကြောင်း သင်ပေးသည်။ ဇနကသည် စုဆောင်းထားသော ပုဏ္ဏကို လှူဒါန်းသဖြင့် ထိုသတ္တဝါများသည် ချက်ချင်း လွတ်မြောက်ကာ ဒေဝကိုယ်တော်ကို ရရှိကြသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.