Adhyaya 20

Verse 1

सुमतिरुवाच । अथ प्रयाते भूपाले सर्वलोकसमन्विते । महाभागैर्वैष्णवैश्च गायकैः कृष्णकीर्तनम्

စုမတိက ပြောသည်– ထို့နောက် လူအတန်းအစားအားလုံးနှင့်အတူ ဘုရင်ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကံကောင်းမြတ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့နှင့် သူတို့၏ သီဆိုသူများက ကృష్ణကီර්တန ကို ထမြောက်စွာ သီဆိုကြ၏။

Verse 2

शुश्रावासौ महाराजो मार्गे गोविंदकीर्तनम् । जय माधव भक्तानां शरण्य पुरुषोत्तम

လမ်းခရီးတွင် ထိုမဟာဘုရင်သည် ဂోవိန္ဒ၏ နာမကီර්တန ကို ကြားရသည်– “မాధဝ အရှင်အား အောင်မြင်ပါစေ၊ ဘက္တတို့၏ ခိုလှုံရာ၊ အို ပုရုရှောတ္တမ!”

Verse 3

मार्गे तीर्थान्यनेकानि कुर्वन्पश्यन्महोदयम् । तापसब्राह्मणात्तेषां महिमानमथा शृणोत्

လမ်းခရီးတလျှောက် သူသည် တီရ္ထများစွာကို သွားရောက်ဖူးမြော်ကာ မဟာမင်္ဂလာကို မြင်တွေ့하였다; ထို့နောက် တပသီဗြာဟ္မဏတစ်ပါးထံမှ ထိုတီရ္ထတို့၏ မဟိမာနှင့် ဂုဏ်တော်ကို ကြားနာ하였다။

Verse 4

विचित्रविष्णुवार्ताभिर्विनोदितमना नृपः । मार्गेमार्गे महाविष्णुं गापयामास गायकान्

ဗိဿဏု၏ အံ့ဩဖွယ် ဝတ္ထုကഥာများကြောင့် စိတ်ပျော်ရွှင်သော မင်းကြီးသည် ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် အဆင့်တိုင်းတွင် သီချင်းဆိုသူများအား မဟာဗိဿဏုကို ချီးမွမ်းသီဆိုစေ하였다။

Verse 5

दीनांधकृपणानां च पंगूनां वासनोचितम् । दानं ददौ महाराजो बुद्धिमान्विजितेंद्रियः

ထိုမဟာမင်းကြီးသည် ဉာဏ်ပညာရှိ၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူဖြစ်ကာ ဆင်းရဲသူ၊ မျက်မမြင်သူ၊ အလွန်ခက်ခဲသူနှင့် လမ်းမလျှောက်နိုင်သူတို့၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသည့် ဒါနကို ပေးလှူ하였다။

Verse 6

अनेकतीर्थविरजमात्मानं भव्यतां गतम् । कुर्वन्ययौ स्वीयलोकैर्हरिध्यानपरायणः

တီရ္ထများစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သန့်စင်ကာ မင်္ဂလာပြည့်ဝသော အခြေအနေသို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ မိမိ၏ ကောင်းကင်ဘုံအဖော်အပါများနှင့်အတူ ထွက်ခွာ하였다—ဟရီကို သမาธိဖြင့် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လျက်။

Verse 7

नृपो गच्छन्ददर्शाग्रे नदीं पापप्रणाशिनीम् । चक्रांकितग्रावयुतां मुनिमानस निर्मलाम्

မင်းကြီးသည် ဆက်လက်သွားရာတွင် အရှေ့ဘက်၌ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသော မြစ်တစ်စင်းကို မြင်တွေ့하였다—စက္ကရအမှတ်ပါ ကျောက်တုံးများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး မုနိတို့၏ စိတ်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းကြည်လင်သည်။

Verse 8

अनेकमुनिवृंदानां बहुश्रेणिविराजिताम् । सारसादिपतत्रीणां कूजितैरुपशोभिताम्

မုနိအစုအဝေးများစွာဖြင့် အလှဆင်ထား၍ အတန်းအစားများစွာ၏ တောက်ပမှုဖြင့် ရောင်လက်ကာ၊ စာရသ (ကြက်တောင်ရှည်/ကြက်တောင်မြင့်) စသည့် ငှက်တို့၏ အော်သံကူးကူးဖြင့် ပိုမိုလှပလျက်ရှိသည်။

Verse 9

दृष्ट्वा पप्रच्छ विप्राग्र्यं तापसं धर्मकोविदम् । अनेकतीर्थमाहात्म्य विशेषज्ञानजृंभितम्

ဓမ္မကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော တပသဝီ၊ ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ တီရ္ထများစွာ၏ မဟာတ္မယကို အထူးသိမြင်မှုဖြင့် တောက်ပနေသူကို မြင်ပြီးနောက် သူက မေးမြန်း하였다။

Verse 10

स्वामिन्केयं नदी पुण्या मुनिवृन्दनिषेविता । करोति मम चित्तस्य प्रमोदभरनिर्भरम्

အရှင်ဘုရား၊ မုနိအစုအဝေးများက လာရောက်ဆည်းကပ်သော ဤပုဏ္ဏမြစ်သည် မည်သည့်မြစ်နည်း၊ ကျွန်ုပ်၏စိတ်ကို ပီတိအလွန်အကျွံဖြင့် အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးပါသည်။

Verse 11

इति श्रुत्वा वचस्तस्य राजराजस्य धीमतः । वक्तुं प्रचक्रमे विद्वांस्तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्

ဤသို့ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော မင်းမင်းကြီး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ပညာရှိသည် တီရ္ထ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာတ္မယကို ပြောကြားရန် စတင်하였다။

Verse 12

ब्राह्मण उवाच । गंडकीयं नदी राजन्सुरासुरनिषेविता । पुण्योदकपरीवाह हतपातकसंचया

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– “အို မင်းကြီး၊ ဤသည်မှာ ဂဏ္ဍကီ (Gaṇḍakī) မြစ်ဖြစ်၏။ ဒေဝနှင့် အသူရတို့ နှစ်ဖက်လုံး ဆည်းကပ်ကြသည်။ ၎င်း၏ စီးဆင်းမှုသည် ပုဏ္ဏရေကို သယ်ဆောင်၍ စုဆောင်းထားသော အပြစ်အစုအဝေးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။”

Verse 13

दर्शनान्मानसं पापं स्पर्शनात्कर्मजं दहेत् । वाचिकं स्वीय तोयस्य पानतः पापसंचयम्

ဤအရာကို မြင်ရုံဖြင့် စိတ်၌ရှိသော အပြစ်သည် လောင်ကျွမ်းပျောက်ကွယ်၏; ထိတွေ့ရုံဖြင့် ကမ္မမှ ဖြစ်သော အပြစ်သည် မီးလောင်သကဲ့သို့ ပျက်၏; ထို့ပြင် ၎င်း၏ သန့်ရှင်းသော ရေကို သောက်လျှင် စကားကြောင့် စုဆောင်းလာသော အပြစ်အစုအပုံသည် ကွယ်ပျောက်၏။

Verse 14

पुरा दृष्ट्वा प्रजानाथः प्रजाः सर्वा विपावनीः । स्वगंडविप्रुषोनेक पापघ्नीं सृष्टवानिमाम्

ရှေးကာလ၌ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်တော်သည် သတ္တဝါအားလုံး သန့်စင်ခြင်းလိုအပ်ကြောင်း မြင်တော်မူ၍၊ မိမိ၏ ပါးပြင်မှ ကျလာသော အစက်အပြောက်များစွာမှ ဤအပြစ်ဖျက်သန့်ရှင်းသော သာယာသရေကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 15

एनां नदीं ये पुण्योदां स्पृशंति सुतरंगिणीम् । ते गर्भभाजो नैव स्युरपि पापकृतो नराः

ဤပုဏ္ဏပေးသော လှိုင်းလှိုင်းပြည့်မြစ်ကို ထိတွေ့သူတို့သည်—အပြစ်ပြုခဲ့သော လူဖြစ်စေကာမူ—နောက်တစ်ဖန် မိခင်၏ ဝမ်း၌ မဝင်ရတော့ဘဲ (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိ) ဖြစ်ကြ၏။

Verse 16

अस्यां भवा ये चाश्मानश्चक्रचिह्नैरलंकृताः । ते साक्षाद्भगवंतो हि स्वस्वरूपधराः पराः

ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ တွေ့ရသော ချက္ကရာအမှတ်အသားများဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် ကျောက်တုံးများသည် အမှန်တကယ် စက္ကန့်တော်မူသော ဘဂဝန်တော်ကိုယ်တိုင်—အမြင့်မြတ်ဆုံး သတ္တဝါများဖြစ်၍ မိမိတို့၏ သဘောသဏ္ဍာန်ကို ကိုယ်တိုင်ဆောင်ယူထားကြ၏။

Verse 17

शिलां संपूजयेद्यस्तु नित्यं चक्रयुतां नरः । न जातु स जनन्या वै जठरं समुपाविशेत्

ချက္ကရာအမှတ်ပါသော သန့်ရှင်းသည့် ကျောက်တုံးကို နေ့စဉ် ပူဇော်သူသည် မိမိမိခင်၏ ဝမ်း၌ နောက်တစ်ဖန် မဝင်ရတော့ပေ။

Verse 18

पूजयेद्यो नरो धीमाञ्छालग्रामशिलां वराम् । तेनाचारवता भाव्यं दंभलोभवियोगिना

ပညာရှိသောသူသည် မြတ်သော ရှာလဂရမ် ကျောက်တုံးကို ပူဇော်သူဖြစ်လျှင် စည်းကမ်းနှင့် သမာဓိရှိသော အကျင့်ကောင်းဖြင့် နေထိုင်ကာ မုသာဝါဒနှင့် လောဘမှ ကင်းလွတ်ရမည်။

Verse 19

परदार परद्रव्यविमुखेन नरेण हि । पूजनीयः प्रयत्नेन शालग्रामः सचक्रकः

အခြားသူ၏ မယားနှင့် အခြားသူ၏ ဥစ္စာမှ ရှောင်ကြဉ်သော ယောက်ျားသည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ စက်ရ (cakra) အမှတ်ပါသော ရှာလဂရမ်ကို ပူဇော်သင့်၏။

Verse 20

इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे रामाश्वमेधे शेषवात्स्यायनसंवादे । गंडकीमाहात्म्यंनाम विंशोऽध्यायः

ဤသို့ သရီပဒ္မပုရာဏ၏ ပာတာလခဏ္ဍ၌၊ ရာမ၏ အရှွမေဓ ယဇ္ဉ ပုံပြင်အတွင်း၊ ရှေသနှင့် ဝါတ္စျာယန တို့၏ ဆွေးနွေးခန်း၌၊ “ဂဏ္ဍကီ မဟာတ္မ្យ” ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၀ သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 21

अपि पापसहस्राणां कर्ता तावन्नरो भवेत् । शालग्रामशिलातोयं पीत्वा पूतो भवेत्क्षणात्

လူတစ်ယောက်သည် အပြစ်တစ်ထောင်များကို ကျူးလွန်သူဖြစ်စေကာမူ ရှာလဂရမ် ကျောက်တုံးကို ဆေးကြောထားသော ရေကို သောက်လျှင် ခဏချင်းပင် သန့်စင်သွား၏။

Verse 22

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वेदपथि स्थितः । शालग्रामं पूजयित्वा गृहस्थो मोक्षमाप्नुयात्

ဗြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ သုဒ္ဒ—ဝေဒလမ်းကြောင်း၌ တည်မြဲသူသည်—အိမ်ထောင်ရှင်ဖြစ်နေသော်လည်း ရှာလဂရမ်ကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် မောက္ခကို ရရှိနိုင်၏။

Verse 23

न जातु चित्स्त्रिया कार्यं शालग्रामस्य पूजनम् । भर्तृहीनाथ सुभगा स्वर्गलोकहितैषिणी

မိန်းမသည် မိမိတစ်ဦးတည်းဖြင့် “ရှာလဂြာမ-ရှီလာ” ကို မည်သည့်အခါမျှ မပူဇော်သင့်ပါ; အထူးသဖြင့် ခင်ပွန်းမရှိသူဖြစ်လျှင်၊ ကံကောင်းသူဖြစ်စေကာမူ ကောင်းကင်လောက၏ အကျိုးကို မျှော်လင့်သူဖြစ်သော်လည်း မပြုသင့်။

Verse 24

मोहात्स्पृष्ट्वापि महिला जन्मशीलगुणान्विता । हित्वा पुण्यसमूहं सा सत्वरं नरकं व्रजेत्

မွေးဖွားကောင်းမြတ်မှု၊ အကျင့်သီလနှင့် ဂုဏ်သတ္တိများပြည့်စုံသော မိန်းမတစ်ဦးပင် မောဟကြောင့် မသင့်လျော်သော ထိတွေ့မှု၌ ပါဝင်လျှင် စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ လျင်မြန်စွာ နရကသို့ သွားရသည်။

Verse 25

स्त्रीपाणिमुक्तपुष्पाणि शालग्रामशिलोपरि । पवेरधिकपातानि वदंति ब्राह्मणोत्तमाः

အမြတ်ဆုံးသော ဗြာဟ္မဏများက ဆိုကြသည်မှာ—မိန်းမ၏လက်မှ လွတ်ကျသွားသော ပန်းများသည် “ရှာလဂြာမ-ရှီလာ” ပေါ်သို့ ကျရောက်လျှင် ပူဇော်မှု၌ အလွန်အကျွံ အပြစ် (အပရာဓ) ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 26

चंदनं विषसंकाशं कुसुमं वज्रसंनिभम् । नैवेद्यं कालकूटाभं भवेद्भगवतः कृतम्

ဘုရားသခင် (ဘဂဝန်) ထံသို့ စစ်မှန်သော ဘက္တိမရှိဘဲ ပူဇော်အပ်နှံလျှင် စန္ဒနကပ်သည် အဆိပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ ပန်းသည် ဝဇ္ရကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ၊ နైవေဒျ (အစားအစာပူဇော်) သည် သေစေနိုင်သော ကာလကူဋကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 27

तस्मात्सर्वात्मना त्याज्यं स्त्रिया स्पर्शः शिलोपरि । कुर्वती याति नरकं यावदिंद्राश्चतुर्दश

ထို့ကြောင့် မိန်းမသည် စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ကျောက်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထိတွေ့ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရမည်; ထိုသို့ ပြုလုပ်သူသည် အင်ဒြာ ၁၄ ပါး၏ ကာလတိုင်အောင် နရကသို့ ကျရောက်သည်။

Verse 28

अपि पापसमाचारो ब्रह्महत्यायुतोऽपि वा । शालग्रामशिलातोयं पीत्वा याति परां गतिम्

အပြစ်ကျင့်သူဖြစ်စေ၊ ဗြာဟ္မဏသတ်မှုအပြစ်ကြီးကိုပင် ထမ်းဆောင်သူဖြစ်စေ—ရှာလဂရမ်ကျောက်ကို ဆေးကြောထားသော သန့်ရှင်းရေကို သောက်လျှင် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 29

तुलसीचंदनं वारि शंखो घंटाथ चक्रकम् । शिला ताम्रस्य पात्रं तु विष्णोर्नामपदामृतम्

တုလစီနှင့် စန္ဒန၊ ရေ၊ သင်္ခါ၊ ခေါင်းလောင်းနှင့် စက်ကရ; သန့်ရှင်းသော ကျောက်နှင့် ကြေးနီပန်းကန်—ထို့အပြင် ဗိဿနု၏ နာမအမృతနှင့် သူ၏ ခြေတော်ဖြင့် သန့်စင်ထားသော ပဒာမృత—ဤတို့သည် အလေးအမြတ်ပြုရသော ပူဇော်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။

Verse 30

पदामृतं तु नवभिः पापराशिप्रदाहकम् । वदंति मुनयः शांताः सर्वशास्त्रार्थकोविदाः

ပဒာမృతသည် နည်းလမ်းကိုးမျိုးဖြင့် အပြစ်အစုအဝေးများကို မီးလောင်ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်—သမ္မာသတ်တိရှိ၍ သာသနာကျမ်းအဓိပ္ပါယ်အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော မုနိတို့က ထုတ်ဖော်ကြသည်။

Verse 31

सर्वतीर्थपरिस्नानात्सर्वक्रतुसमर्चनात् । पुण्यं भवति यद्राजन्बिंदौ बिंदौ तदद्भुतम्

အို မင်းကြီးရေ၊ တီရ္ထအားလုံးတွင် ရေချိုးခြင်းနှင့် ယဇ္ဈနာအားလုံးကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်သည်—အံ့ဩဖွယ်ကောင်းစွာ ဤသန့်ရှင်းသော အကျင့်၏ တစ်စက်တစ်စက်တိုင်း၌ပင် ရရှိလာသည်။

Verse 32

शालग्रामशिला यत्र पूज्यते पुरुषोत्तमैः । तत्र योजनमात्रं तु तीर्थकोटिसमन्वितम्

ရှာလဂရမ်ကျောက်ကို ပုရုရှိုတ္တမ၏ အထူးမြတ်သော ဘက္တများက ပူဇော်ရာနေရာ၌၊ ထိုနေရာပတ်လည် ယိုးဇနတစ်ခုအကွာအဝေးတိုင်အောင်ပင် တီရ္ထကုဋိများ၏ ကုသိုလ်ဖြင့် ပြည့်ဝနေသည်။

Verse 33

शालग्रामाः समाः पूज्याः समेषु द्वितयं नहि । विषमा एव संपूज्या विषमेषु त्रयं नहि

ညီညာသည့် (သဟဇာတ) Śālagrāma ကျောက်များကို ပူဇော်ထိုက်၏; ညီညာသောအရာများတွင် နှစ်လုံးတစ်စုံ ပူဇော်ရန် မသတ်မှတ်။ မညီညာသည့် (မသဟဇာတ) အရာများလည်း အမှန်တကယ် ပူဇော်ထိုက်၏; မညီညာသောအရာများတွင် သုံးလုံးတစ်စု မသတ်မှတ်။

Verse 34

द्वारावती भवं चक्रं तथा वै गंडकीभवम् । उभयोः संगमो यत्र तत्र गंगा समुद्रगा

Dvārāvatī ကို သန့်ရှင်းသော Cakra-tīrtha ဟု ဆိုကြပြီး၊ Gaṇḍakī မှ ပေါ်ထွန်းသော tīrtha လည်း ထိုနည်းတူပင်။ ထိုနှစ်ခု ဆုံရာအရပ်၌ ဂင်္ဂါမြစ်သည် သမုဒ္ဒရာသို့ စီးဝင်သည်ဟု သိမြင်ကြ၏။

Verse 35

रूक्षाः कुर्वंति पुरुषा नायुः श्रीबलवर्जितान् । तस्मात्स्निग्धा मनोहारि रूपिण्यो ददति श्रियम्

ခြောက်သွေ့ကြမ်းတမ်းမှုသည် လူကို အသက်ရှည်မှု၊ śrī (ကောင်းချီး) နှင့် အင်အားမှ ကင်းဝေးစေသည်။ ထို့ကြောင့် စိုပြေချောမွေ့သော (snigdha)၊ စိတ်ကိုဆွဲဆောင်၍ ရုပ်သဏ္ဌာန်လှပသောအရာသည် သုခနှင့် ကံကောင်းခြင်းကို ပေးတတ်၏။

Verse 36

आयुष्कामो नरो यस्तु धनकामो हि यः पुमान् । पूजयन्सर्वमाप्नोति पारलौकिकमैहिकम्

အသက်ရှည်လိုသူဖြစ်စေ၊ ငွေကြေးလိုသူဖြစ်စေ—ပူဇော်ကိုးကွယ်ခြင်းအားဖြင့် အရာအားလုံးကို ရရှိ၏; ပရလောကီ (ဝိညာဉ်ရေး) လည်းကောင်း၊ အိဟလောကီ (လောကရေး) လည်းကောင်း။

Verse 37

प्राणांतकाले पुंसस्तु भवेद्भाग्यवतो नृप । वाचि नाम हरेः पुण्यं शिला हृदि तदंतिके

အို မင်းကြီး၊ အသက်ဆုံးချိန်၌ လူသည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူ ဖြစ်လာ၏—လျှာပေါ်တွင် ဟရီ၏ ပုဏ္ဏနာမ၊ နှလုံးပေါ်တွင် နီးနီးကပ်ကပ် တင်ထားသော သန့်ရှင်းသည့် śilā ရှိ၏။

Verse 38

गच्छत्सु प्राणमार्गेषु यस्य विश्रंभतोऽपि चेत् । शालग्रामशिला स्फूर्तिस्तस्य मुक्तिर्न संशयः

အသက်ရှုသက် (ပရာဏ) သည် မိမိလမ်းကြောင်းများအတိုင်း ထွက်ခွာသွားချိန်၌၊ မသိမသာပင်ဖြစ်စေ စိတ်အတွင်း၌ Śālagrāma-śilā ကို သတိရမှု ပေါ်ထွန်းလာပါက၊ ထိုသူသည် မောက္ခကို မသံသယဘဲ ရရှိမည်။

Verse 39

पुरा भगवता प्रोक्तमंबरीषाय धीमते । ब्राह्मणा न्यासिनः स्निग्धाः शालग्रामशिलास्तथा

ရှေးကာလ၌ ဘဂဝန်သည် ဉာဏ်ပညာရှိ အမ္ဗရီရှာအား ဤသို့ မိန့်ကြားခဲ့သည်—ဗြာဟ္မဏ၊ သံန്യാസီ (လောကစွန့်သူ) နှင့် ချစ်ခင်သဒ္ဓါပြည့်ဝသော ဘက္တားတို့၊ ထို့အတူ သန့်ရှင်းသော Śālagrāma-śilā များကိုလည်း ရိုသေဘုဇာရမည်။

Verse 40

स्वरूपत्रितयं मह्यमेतद्धि क्षितिमंडले । पापिनां पापनिर्हारं कर्तुं धृतमुदं च ता

ငါ၏ သုံးမျိုးသော သရုပ်ပေါ်ထွန်းမှုသည် အမှန်တကယ် မြေပြင်လောက၌ တည်ရှိနေသည်။ ပ罪ရှိသူတို့၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှား၍ သူတို့ကို မြှောက်တင်ကယ်တင်ရန်အတွက် ဤသို့ ခံယူထားခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 41

निंदंति पापिनो ये वा शालग्रामशिलां सकृत् । कुंभीपाके पचंत्याशु यावदाभूतसंप्लवम्

Śālagrāma-śilā ကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့သော ပ罪ရှိသူတို့သည် ကုမ္ဘီပါက နရက၌ လျင်မြန်စွာ ချက်ပြုတ်ခံရမည်၊ သတ္တဝါအားလုံး ပျက်လဲသည့် မဟာပရလယ မရောက်မချင်း။

Verse 42

पूजां समुद्यतं कर्तुं यो वारयति मूढधीः । तस्य मातापिताबंधुवर्गा नरकभागिनः

ပူဇာ (pūjā) ပြုရန် ထလာသူကို မိုက်မဲသော ဉာဏ်ဖြင့် တားဆီးသူ၏ မိခင်၊ ဖခင်နှင့် ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့သည် နရက၏ အစိတ်အပိုင်းကို ခံစားရမည်။

Verse 43

यो वा कथयति प्रेष्ठं शालग्रामार्चनं कुरु । सकृतार्थो नयत्याशु वैकुंठं स्वस्य पूर्वजान्

ချစ်မြတ်နိုးသူရေ၊ “ရှာလဂရామကို ပူဇော်ပါ” ဟု အခြားသူကို တိုက်တွန်းပြောဆိုသူသည် ဘဝရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံပြီး မိမိ၏ ဘိုးဘွားများကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဝိုင်ကుంఠသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

Verse 44

अत्रैवोदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । मुनयो वीतरागाश्च कामक्रोधविवर्जिताः

ဤနေရာ၌ပင် ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီတစ်ပုဒ်ကို ဥပမာအဖြစ် ထုတ်ဖော်ဆိုကြသည်—အလွန်ဝိတရာဂ (အလွမ်းကင်း) ဖြစ်၍ ကာမနှင့် ဒေါသကင်းသော မုနိများဖြစ်သည်။

Verse 45

पुरा कीकटसंज्ञे वै देशे धर्मविवर्जिते । आसीत्पुल्कसजातीयो नरः शबरसंज्ञितः

ရှေးကာလတွင် ဓမ္မကင်းမဲ့သော “ကီကဋ” ဟုခေါ်သော နိုင်ငံ၌ ပုလ္ကသ မျိုးနွယ်ဝင် လူတစ်ယောက်ရှိ၍ သူ၏အမည်မှာ “ရှဗရ” ဖြစ်သည်။

Verse 46

नित्यं जंतुवधोद्युक्तः शरासनधरो मुहुः । तीर्थं प्रति यियासूनां बलाद्धरति जीवितम्

သူသည် အမြဲတမ်း သတ္တဝါများကို သတ်ရန် အားထုတ်ကာ မကြာခဏ လေးကို ကိုင်ဆောင်နေပြီး၊ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးနေရာ) သို့ ထွက်ခွာမည့်သူတို့၏ အသက်ကို အင်အားဖြင့် လုယူသတ်ဖြတ်သည်။

Verse 47

अनेकप्राणिहत्याकृत्परस्वे निरतः सदा । सदा रागादिसंयुक्तः कामक्रोधादिसंयुतः

သူသည် သတ္တဝါများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူဖြစ်၍ အမြဲတမ်း အခြားသူ၏ ဥစ္စာကို လိုလားတပ်မက်နေကာ၊ ရာဂ စသည့် ကိလေသာများတွင် အမြဲချုပ်နှောင်နေသည်—ကာမ၊ ဒေါသ စသဖြင့် ပူးတွဲလျက်။

Verse 48

विचरत्यनिशं भीमे वने प्राणिवधंकरः । विषसंसक्तबाणाग्र रूढचापगुणोद्धुरः

သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် တောအုပ်ထဲတွင် မရပ်မနား လှည့်လည်ကာ သတ္တဝါတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။ မြားခေါင်းများတွင် အဆိပ်လိမ်းထားပြီး လေးကြိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲတင်ထားသည်။

Verse 49

सैकदा पर्यटन्व्याधः प्राणिमात्रभयंकरः । कालं प्राप्तं न जानाति समीपेऽप्युग्रमानसः

အကြိမ်ကြိမ် လှည့်လည်နေသော မုဆိုးသည် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။ မိမိ၏ သတ်မှတ်ကာလ ရောက်လာပြီကို မသိနိုင်; နီးကပ်နေသော်လည်း စိတ်သည် ကြမ်းတမ်း၍ မောဟဖြင့် မျက်ကွယ်နေသည်။