Adhyaya 16

Verse 1

सुमतिरुवाच । एवं तया क्रीडमानः सर्वत्र धरणीतले । नाबुध्यत गतानब्दाञ्छतसंख्या परीमितान्

စုမတိက ပြောသည်—ဤသို့ မြေပြင်အနှံ့ သူမနှင့်အတူ ကစားရမဏပြုနေစဉ်၊ နှစ်များသည် ရာချီအထိ လွန်ကဲသွားပြီဟု သူ မသိမမြင်ခဲ့ပေ။

Verse 2

ततो ज्ञात्वाथव तद्विप्रः स्वकालपरिवर्तिनीम् । मनोरथैश्च संपूर्णां स्वस्यप्रियतमां वराम्

ထို့နောက် ထိုအကြောင်းကို သိမြင်သွားသောအခါ၊ ထိုဗြာဟ္မဏသည် မိမိ၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော အထူးကောင်းမြတ်သည့် ဇနီးကို မြင်သိလေ၏—အချိန်ကာလ၏ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် အခြေအနေ ပြောင်းသွားသူ—ယခုမူ သူ၏ ဆန္ဒနှင့် မနောရထတို့အတိုင်း ပြည့်စုံလာသူ ဖြစ်လေ၏။

Verse 3

न्यवर्तताश्रमं श्रेष्ठं पयोष्णीतीरसंस्थितम् । निर्वैरजं तु जनतासंकुलं मृगसेवितम्

သူသည် ပယောஷ္ဏီမြစ်ကမ်းပေါ်တွင် တည်ရှိသော အထူးကောင်းမြတ်သည့် အာရှရမ်သို့ ပြန်လှည့်သွားလေ၏—ရန်ငြိုးမရှိ၊ လူအများ လာရောက်စုဝေးနေတတ်ပြီး၊ သမင်များလည်း လာရောက်လည်ပတ်သည့် နေရာဖြစ်လေ၏။

Verse 4

तत्रावसत्स सुतपाः शिष्यैर्वेदसमन्वितैः । सेवितांघ्रियुगो नित्यं तताप परमं तपः

ထိုနေရာ၌ သုတပာသည် ဝေဒပညာပြည့်စုံသော တပည့်များနှင့်အတူ နေထိုင်၍၊ ဆရာ၏ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို နိစ္စမပြတ် ဝတ်ပြုကာ အမြင့်ဆုံး တပဿာကို ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 5

कदाचिदथ शर्यातिर्यष्टुमैच्छत देवताः । तदा च्यवनमानेतुं प्रेषयामास सेवकान्

တစ်ခါက ရှရယာတိ မင်းကြီးသည် ဒေဝတားတို့အတွက် ယဇ္ဉကို ပြုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၍၊ ထိုအခါ ချျဝနကို ခေါ်ယူလာရန် အမှုထမ်းများကို စေလွှတ်하였다။

Verse 6

तैराहूतो द्विजवरस्तत्रागच्छन्महातपाः । सुकन्यया धर्मपत्न्या स्वाचार परिनिष्ठया

သူတို့၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော တပဿာကြီးမားသည့် မုနိသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး၊ သဒ္ဓမ္မပတ္နီ စုကန်ယာလည်း မိမိ၏ သီလအကျင့်၌ တည်ကြည်စွာ လိုက်ပါလာ하였다။

Verse 7

आगतं तं मुनिवरं पत्न्या पुत्र्या महायशाः । ददर्श दुहितुः पार्श्वे पुरुषं सूर्यवर्चसम्

ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသူသည် မိဖုရားနှင့် သမီးတော်နှင့်အတူ ရောက်လာသော မုနိအမြတ်ကို မြင်တွေ့ပြီး၊ သမီးတော်၏ ဘေး၌ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ယောကျာ်းတစ်ဦးကိုလည်း တွေ့မြင်하였다။

Verse 8

राजा दुहितरं प्राह कृतपादाभिवंदनाम् । आशिषो न प्रयुंजानो नातिप्रीतमना इव

မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ခြေတော်၌ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီးသော သမီးတော်အား မိန့်တော်မူသော်လည်း၊ ကောင်းချီးမပေးဘဲ စိတ်မနှစ်သက်သကဲ့သို့ ထင်ရ하였다။

Verse 9

चिकीर्षितं ते किमिदं पतिस्त्वया । प्रलंभितो लोकनमस्कृतो मुनिः । त्वया जराग्रस्तमसंमतं पतिं । विहाय जारं भजसेऽमुमध्वगम्

သင် ဘာကိုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်သနည်း။ သင်ကြောင့် လောကက ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုသော မုနိဖြစ်သည့် သင်၏ခင်ပွန်းသည် လှည့်ဖြားခံရ၏။ အိုမင်း၍ အားနည်းသွားသော၊ သင်မနှစ်သက်တော့သည့် ခင်ပွန်းကို စွန့်ပြီး လမ်းဖြတ်သန်းသူ ဂျာရကိုသာ ဆည်းကပ်နေ၏။

Verse 10

कथं मतिस्तेऽवगतान्यथासतां कुलप्रसूतेः कुलदूषणं त्विदम् । बिभर्षि जारं यदपत्रपाकुलं पितुः स्वभर्तुश्च नयस्यधस्तमाम्

မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူဖြစ်လျက် သင်၏စိတ်က ဘယ်လိုကွဲပြား၍ မှားယွင်းသို့ ရောက်သနည်း။ ဤအမှုသည် မျိုးရိုးကို အရှက်တင်စေ၏။ သင်သည် အရှက်မရှိ၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဂျာရကို ထိန်းထားကာ ဖခင်နှင့် ကိုယ့်ခင်ပွန်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အမှောင်အနက်ဆုံးသို့ ကျဆင်းစေ၏။

Verse 11

एवं ब्रुवाणं पितरं स्मयमाना शुचिस्मिता । उवाच तात जामाता तवैष भृगुनंदनः

ဖခင်က ထိုသို့ ပြောနေစဉ်၊ သူမသည် သန့်ရှင်းနူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလျက် ပြော၏—“အဖေတော်၊ ဤသူသည် အဖေ၏ သမက်တော်ပင် ဖြစ်သည်၊ ဘೃဂုနন্দန၏ မျိုးဆက်တော် ဖြစ်၏။”

Verse 12

शशंस पित्रे तत्सर्वं वयोरूपाभिलंभनम् । विस्मितः परमप्रीतस्तनयां परिषस्वजे

သူမသည် ဖခင်ထံ အရာအားလုံးကို ပြောပြ၏—ယောဝနနှင့် အလှအပ မည်သို့ ပြန်လည်ရရှိလာသည်ကို။ ဖခင်သည် အံ့ဩ၍ အလွန်ပီတိဖြစ်ကာ သမီးကို ဖက်လှမ်းပွေ့ဖက်လေ၏။

Verse 13

सोमेनायाजयद्वीरं ग्रहं सोमस्य चाग्रहीत् । असोमपोरप्यश्विनोश्च्यवनः स्वेन तेजसा

သူသည် သူရဲကောင်းအား ဆိုမယဇ్ఞ ပြုလုပ်စေပြီး ဆိုမပူဇာအပိုင်းကိုလည်း လက်ခံရယူ၏။ ဆိုမမရှိသော်လည်း ချျဝနသည် ကိုယ်ပိုင်တေဇောဓာတ်ဖြင့် အရှွင်နှစ်ပါးကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့၏။

Verse 14

ग्रहं तु ग्राहयामास तपोबलसमन्वितः । वज्रं गृहीत्वा शक्रस्तु हंतुं ब्राह्मणसत्तमम्

တပဿာအင်အားဖြင့် ပြည့်စုံသူသည် အိန္ဒြကို ဂြဟ (graha) ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းအောက်သို့ ကျရောက်စေ하였다။ ထို့နောက် သက္က (အိန္ဒြ) သည် ဝဇ္ရကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုအထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏကို သတ်ရန် ထွက်ခွာ하였다။

Verse 15

अपंक्तिपावनौ देवौ कुर्वाणं पंक्तिगोचरौ । शक्रं वज्रधरं दृष्ट्वा मुनिः स्वहननोद्यतम्

ဝဇ္ရကိုင် သက္ကသည် မိမိကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ မုနိသည် အပင်္ကတိ (အတန်းမတက်သူ) များကို သန့်စင်ပေးသော ဒေဝတားနှစ်ပါးက သူ့ကို ယဇ္ဉ၏ သန့်ရှင်းသော အတန်းတွင် ဝင်ထိုင်နိုင်အောင် ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 16

इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे शेषवात्स्यायनसंवादे रामाश्वमेधे । च्यवनाश्रमे हयगमनोनाम षोडशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီပဒ္မပုရာဏ၌ ပာတာလခဏ္ဍအတွင်း၊ သေရှနှင့် ဝါတ္စျာယနတို့၏ သံဝါဒ၌၊ ရာမ၏ အရှွမေဓအကြောင်း၊ ချျဝန အာရှရမ်၌ တည်သော “ဟယဂမန” ဟူသော ဆယ့်ခြောက်မြောက် အধ্যာယ ပြီးဆုံး၏။

Verse 17

कोपेन श्वसमानोऽहिर्यथा मंत्रनियंत्रितः । तुष्टाव स मुनिं शक्रः स्तब्धबाहुस्तपोनिधिम्

ဒေါသဖြင့် ဟစ်ဟစ်မြည်သော မြွေတစ်ကောင် မန္တရဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့၊ လက်မောင်းများ တင်းကျပ်၍ တားဆီးခံနေရသော သက္က (အိန္ဒြ) သည် တပဿာ၏ မကုန်ခန်းသော خزانہ ဖြစ်သည့် မုနိကို ချီးမွမ်း하였다။

Verse 18

अश्विभ्यां भागदानं च कुर्वंतं निर्भयांतरम् । कथयामास भोः स्वामिन्दीयतामश्विनोर्बलि

အရှွင်ဒေဝတားနှစ်ပါးအား သင့်တော်သော အစိတ်အပိုင်းကို မကြောက်မရွံ့ ပူဇော်နေသည်ကို မြင်၍ (တစ်ဦးက) “အရှင်၊ အရှွင်တို့အတွက် ဘလိ (ပူဇော်သကာ) ကို ပေးအပ်ပါ” ဟု ပြော하였다။

Verse 19

मया न वार्यते तात क्षमस्वाघं महत्कृतम् । इत्युक्तः स मुनिः कोपं जहौ तूर्णं कृपानिधिः

ငါသည် သင့်ကို မတားဆီးပါ၊ သားရေ; ဖြစ်ပွားခဲ့သော အပြစ်ကြီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ထိုသို့ဆိုသံကြားသော် ကရုဏာ၏ သိုက်တော်ဖြစ်သော မုနိသည် ချက်ချင်း ဒေါသကို စွန့်လွှတ်하였다။

Verse 20

इंद्रो मुक्तभुजोऽप्यासीत्तदानीं पुरुषर्षभ । एतद्वीक्ष्य जनाः सर्वे कौतुकाविष्टमानसाः

အို လူသူရဲကောင်းအထွတ်အမြတ်၊ ထိုအချိန်၌ လက်များလွတ်မြောက်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း အိန္ဒြာတော်လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေသေးသည်။ ထိုအရာကိုမြင်၍ လူအပေါင်းတို့သည် စူးစမ်းလိုစိတ်က လွှမ်းမိုးသဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

Verse 21

शशंसुर्ब्राह्मणबलं ते तु देवादिदुर्ल्लभम् । ततो राजा बहुधनं ब्राह्मणेभ्योऽददन्महान्

သူတို့သည် ဘြာဟ္မဏတို့၏ အင်အားကို ချီးမွမ်းကြသည်—ထိုအင်အားသည် နတ်တို့အတွက်တောင် ရယူရန်ခက်ခဲသည်။ ထို့နောက် မဟာမင်းကြီးသည် ဘြာဟ္မဏတို့အား ဓနအလွန်များစွာ လှူဒါန်း하였다။

Verse 22

चक्रे चावभृथस्नानं यागांते शत्रुतापनः । त्वया पृष्टं यदाचक्ष्व च्यवनस्य महोदयम्

ယဇ်ပူဇော်ပွဲအဆုံးတွင် ရန်သူကိုနှိမ်နင်းသူသည် အဝဘෘထ (avabhṛtha) အခမ်းအနားရေချိုးကို ပြုလုပ်하였다။ ယခု သင့်အား မေးထားသည့်အရာကို ပြောပါ—ချျဝန၏ မဟာဂုဏ်တက်မြောက်မှုကို ဖော်ပြပါ။

Verse 23

स मया कथितः सर्वस्तपोयोगसमन्वितः । नमस्कृत्वा तपोमूर्तिमिमं प्राप्य जयाशिषः

ဤသို့ ငါသည် တပဿနှင့် ယောဂ၏ စည်းကမ်းသဘောတရားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော အရာအားလုံးကို သင့်အား ပြောပြပြီးပြီ။ ဤတပဿမూర్తိကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုလျှင် အောင်မြင်ခြင်း၏ အာశီသကို ရရှိသည်။

Verse 24

प्रेषय त्वं सपत्नीकं रामयज्ञे मनोरमे । शेष उवाच । एवं तु कुर्वतोर्वार्तां हयः प्रापाश्रमं प्रति

“သူ့ကို မယားနှင့်အတူ သာယာလှသော ရာမယဇ္ဈနာသို့ စေလွှတ်လော့။” ရှေရှာက ဆိုသည်– “သူတို့နှစ်ဦး ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ် မြင်းသည် သတင်းကိုယူ၍ အာရှရမ်သို့ ဦးတည်သွား၏။”

Verse 25

विदधद्वायुवेगेन पृथ्वीं खुरविलक्षिताम् । दूर्वांकुरान्मुखाग्रेण चरंस्तत्र महाश्रमे

လေတံခွန်ကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးလျက် မြေပြင်ကို ခြေခွာအမှတ်များဖြင့် အမှတ်အသားတင်၏။ ထိုမဟာအာရှရမ်တွင် လှည့်လည်သွားလာကာ ပါးစပ်အဖျားဖြင့် ဒူర్వာမြက်ပင် အညွန့်များကို လှီးစားနေ၏။

Verse 26

मुनयो यावदादाय दर्भान्स्नातुं गता नदीम् । शत्रुघ्नः शत्रुसेनायास्तापनः शूरसंमतः

မုနိတို့သည် သန့်ရှင်းသော ဒರ್ಭမြက်ကို ယူဆောင်ကာ ရေချိုးရန် မြစ်သို့ သွားကြသည့်အခါ၊ သူရဲကောင်းတို့အကြား ချီးမွမ်းခံရသော ရှတ်ရုဃ္န—တာပန—သည် ရှတ်ရုစေနာ၏ စစ်တပ်နှင့်အတူ (ထွက်ခွာခဲ့သည်)။

Verse 27

तावत्प्राप मुनेर्वासं च्यवनस्यातिशोभितम् । गत्वा तदाश्रमे वीरो ददर्श च्यवनं मुनिम्

ထို့နောက် သူသည် အရာရာ၌ တင့်တယ်လှပသော ချျဝန မုနိ၏ နေထိုင်ရာ အာရှရမ်သို့ ရောက်ရှိ၏။ ထိုအာရှရမ်သို့ ဝင်ရောက်ကာ သူရဲကောင်းသည် ချျဝန မုနိကို တွေ့မြင်၏။

Verse 28

सुकन्यायाः समीपस्थं तपोमूर्तिमिवस्थितम् । ववंदे चरणौ तस्य स्वाभिधां समुदाहरन्

စုကန်ညာ၏ အနီး၌ ရပ်နေသော်လည်း သူသည် တပဿ (တပသ္ယာ) ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။ မိမိအမည်ကို ထုတ်ဖော်ဆိုကာ ထိုသူ၏ ခြေတော်၌ ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။

Verse 29

शत्रुघ्नोहं रघुपतेर्भ्राता वाहस्य पालकः

ကျွန်ုပ်သည် ရဿုဂ္န (Śatrughna) ဖြစ်ပြီး ရဃုပတိ (ရာမ) ၏ ညီတော်이며 ‘ဝါဟ’ ကို စောင့်ရှောက်ကာကွယ်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 30

नमस्करोमि युष्मभ्यं महापापोपशांतये । इति वाक्यं समाकर्ण्य जगाद मुनिसत्तमः

မဟာအပြစ်များကို သက်သာငြိမ်းစေရန် သင်တို့အား ဦးညွှတ်နမസ്കာရ ပြုပါ၏။ ထိုစကားကို ကြားပြီး မုနိအမြတ်ဆုံးက ပြောကြား하였다။

Verse 31

शत्रुघ्न तव कल्याणं भूयान्नरवरर्षभ । यज्ञं पालयमानस्य कीर्तिस्ते विपुला भवेत्

အို သတ္ရုဂ္န၊ လူတို့အတွင်း အမြတ်ဆုံး၊ သင်၏ ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာ ပိုမိုတိုးပွားပါစေ။ ယဇ္ဉကို စောင့်ရှောက်ထိန်းသိမ်းသော် သင်၏ဂုဏ်သတင်း ကျယ်ပြန့်လိမ့်မည်။

Verse 32

चित्रं पश्यत भो विप्रा रामोऽपि मखकारकः । यन्नामस्मरणादीनि कुर्वंति पापनाशनम्

အို ဗိပၸရ (ဗြာဟ္မဏ) တို့၊ ဤအံ့ဩဖွယ်ကို ကြည့်ကြလော့—ရာမတော်တောင် မခ (ယဇ္ဉ) ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ပျပ်စီးသောအပြစ်များ ပျောက်ကင်းရန် လူတို့သည် သူ၏ နာမသမရဏ (နာမစဉ်းစားခြင်း) စသည်တို့ကို ကျင့်ကြသည်။

Verse 33

महापातकसंयुक्ताः परदाररता नराः । यन्नामस्मरणोद्युक्ता मुक्ता यांति परां गतिम्

မဟာပာတက အပြစ်ကြီးများဖြင့် လေးလံသူများ၊ သူတစ်ပါး၏ ဇနီးကို စွဲလမ်းသူများပင်—သူ၏ နာမကို သတိရစဉ်းစားခြင်း၌ အားထုတ်လျှင်—လွတ်မြောက်၍ အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်ကြသည်။

Verse 34

पादपद्मसमुत्थेन रेणुना ग्रावमूर्तिभृत् । तत्क्षणाद्गौतमार्धांगी जाता मोहनरूपधृक्

သူ၏ ခြေတော်ကြာပန်းမှ ထလာသော ဖုန်မှုန့်၏ အာနိသင်ကြောင့်၊ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသူသည် ထိုခဏချင်းပင် ဂေါတမ၏ အရဓာင်ဂိနီ ဖြစ်လာကာ မောဟနာသော ရူပကို ခံယူလေ၏။

Verse 35

मामकीयस्य रूपस्य ध्यानेन प्रेमनिर्भरा । सर्वपातकराशिं सा दग्ध्वा प्राप्ता सुरूपताम्

ကျွန်ုပ်၏ ရူပကို ဓ్యာနပြုရာတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ-ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝနေသဖြင့်၊ သူမသည် အပြစ်အစုအဝေးအားလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးကာ အလွန်လှပသော ရူပသို့ ရောက်ရှိလေ၏။

Verse 36

दैत्या यस्य मनोहारिरूपं प्रधनमण्डले । पश्यंतः प्रापुरेतस्य रूपं विकृतिवर्जितम्

ဒೈတျာတို့သည် အထွတ်အထိပ် အစည်းအဝေးဝိုင်းအတွင်း၌ သူ၏ စိတ်ကိုဖမ်းစားသော ရူပကို မြင်ကြသဖြင့်၊ အပြောင်းအလဲကင်းသော ထိုရူပ၏ ဒർശနကို ရရှိကြလေ၏။

Verse 37

योगिनो ध्याननिष्ठा ये यं ध्यात्वा योगमास्थिताः । संसारभयनिर्मुक्ताः प्रयाताः परमं पदम्

ဓ్యာန၌ တည်ကြည်သော ယောဂီတို့သည်—သူ့ကို ဓ്യာနပြု၍ ယောဂသီလကို ခံယူပြီးနောက်—သံသရာ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှ လွတ်ကင်းကာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပဒသို့ ရောက်ကြလေ၏။

Verse 38

धन्योऽहमद्य रामस्य मुखं द्रक्ष्यामि शोभनम् । पयोजदलनेत्रांतं सुनसं सुभ्रुसून्नतम्

ယနေ့ ငါသည် ကံကောင်းမြတ်စွာသောသူ—ရာမ၏ တောက်ပသော မျက်နှာတော်ကို မြင်ရမည်; ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံး၊ လှပသေသပ်သော နှာတံ၊ နှင့် နူးညံ့စွာ ကွေး၍ မြင့်တက်သော လှပသည့် မျက်ခုံးတော်တို့ပါရှိ၏။

Verse 39

सा जिह्वा रघुनाथस्य नामकीर्तनमादरात् । करोति विपरीता या फणिनो रसना समा

ရိုသေသဒ္ဓါဖြင့် ရဂုနာထ၏ နာမကီရတန မရွတ်ဆိုသော လျှာသည် မမှန်ကန်သော လျှာ—မြွေ၏ နှစ်ခွ လျှာကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 40

अद्य प्राप्तं तपःपुण्यमद्य पूर्णा मनोरथाः । यद्द्रक्ष्ये रामचंद्रस्य मुखं ब्रह्मादिदुर्ल्लभम्

ယနေ့ ငါ၏ တပဿာပုဏ္ဏက အကျိုးပွင့်လာပြီ; ယနေ့ ငါ၏ ဆန္ဒများ ပြည့်စုံပြီ—ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့တောင် ရခဲသော ရာမချန္ဒရ၏ မျက်နှာတော်ကို ငါမြင်ရမည်ကြောင့်။

Verse 41

तत्पादरेणुना स्वांगं पवित्रं विदधाम्यहम् । विचित्रतरवार्ताभिः पावये रसनां स्वकाम्

ထိုအရှင်၏ ခြေဖဝါးမှ ဖုန်မှုန့်ဖြင့် ငါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်ရှင်းစေ၏; ထို့ပြင် အံ့ဩဖွယ် ကထာများဖြင့် ငါလိုသလို ငါ၏ လျှာကိုလည်း ပဝါနစေ၏။

Verse 42

इत्यादि रामचरणस्मरणप्रबुद्ध । प्रेमव्रजप्रसृतगद्गदवागुदश्रुः । श्रीरामचंद्र रघुपुंगवधर्ममूर्ते । भक्तानुकंपकसमुद्धर संसृतेर्माम्

ဤသို့ ရာမ၏ ခြေတော်ကို သတိရခြင်းကြောင့် နိုးကြားလာ၍ မေတ္တာပရိယာယ်ဖြင့် လှုပ်ရှား—အသံ ဂဒ္ဂဒ္ဒ ဖြစ်ကာ မျက်ရည် စီးဆင်း—သူက ဆုတောင်းလေ၏။ “သီရိ ရာမချန္ဒရ၊ ရဂုဝంశ၏ အမြတ်ဆုံး၊ ဓမ္မမూర్తိ၊ ဘက္တတို့ကို ကရုဏာပြုသောအရှင်—ငါ့ကို သံသရာမှ ကယ်တင်တော်မူပါ။”

Verse 43

जल्पन्नश्रुकलापूर्णो मुनीनां पुरतस्तदा । नाज्ञासीत्तत्र पारक्यं निजं ध्यानेन संस्थितः

ထို့နောက် မုနိတို့၏ ရှေ့တွင် မျက်ရည်လှိုင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ အသံရင်တုန်ဖြင့် ပြောဆိုနေစဉ်၊ အတွင်းဓ్యာန၌ တည်နေသဖြင့် ထိုနေရာ၌ သူတစ်ပါး၏အရာနှင့် မိမိ၏အရာကို မခွဲမသိနိုင်ခဲ့။

Verse 44

शत्रुघ्नस्तं मुनिं प्राह स्वामिन्नो मखसत्तमः । क्रियतां भवता पादरजसा सुपवित्रितः

ရှတြုဃ္နက ထိုမုနိအား “အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အထူးမြတ်သော ယဇ్ఞကို သင်၏ ခြေဖဝါးမှ မြေမှုန့်ဖြင့် အပြည့်အဝ သန့်စင်ပေးပါ” ဟု ဆို하였다။

Verse 45

महद्भाग्यं रघुपतेर्यद्युष्मन्मानसांतरे । तिष्ठत्यसौ महाबाहुः सर्वलोकसुपूजितः

ရဃုပတိ၏ ကံကောင်းမှုသည် အလွန်ကြီးမား၏၊ အလုံးစုံသော လောကတို့က ပူဇော်ကြသည့် ထိုမဟာဗာဟုသည် သင်၏ စိတ်အတွင်း သန့်ရှင်းသော မဏ္ဍပ၌ တည်နေပါက။

Verse 46

इत्युक्तः सपरीवारः सर्वाग्निपरिसंवृतः । जगाम च्यवनस्तत्र प्रमोदह्रदसंप्लुतः

ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသော်၊ စျဝနသည် အဖော်အပါများနှင့်တကွ၊ အရပ်လေးမျက်နှာမှ သန့်ရှင်းသော မီးများဖြင့် ဝန်းရံလျက်၊ ထိုနေရာမှ ပရမောဒ အမည်ရှိ ရေကန်၏ ရေထဲသို့ နှစ်မြုပ်ကာ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 47

हनूमांस्तं पदायांतं रामभक्तमवेक्ष्य ह । शत्रुघ्नं निजगादासौ वचो विनयसंयुतः

ဟနုမာန်သည် ရာမဘက္တဖြစ်၍ ခြေလျင်လာနေသော ရှတြုဃ္နကို မြင်သဖြင့်၊ ယဉ်ကျေးနိမ့်ချသော စကားများဖြင့် သူ့အား မိန့်ကြား하였다။

Verse 48

स्वामिन्कथयसि त्वं चेन्महापुरुषसुंदरम् । रामभक्तं मुनिवरं नयामि स्वपुरीमहम्

အရှင်၊ သင်သည် ထိုလှပသော မဟာပုရုෂ—ရာမဘက္တ မုနိဝရ—အကြောင်းကို ဖော်ပြမည်ဆိုလျှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သူ့အား ကျွန်ုပ်၏ မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်။

Verse 49

इति श्रुत्वा महद्वाक्यं कपिवीरस्य शत्रुहा । आदिदेश हनूमंतं गच्छ प्रापयतं मुनिम्

မျောက်သူရဲ၏ အလွန်ကြီးမြတ်သော စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ရန်သူသတ်သူက ဟနုမာန်အား “သွား၍ မုနိကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာ” ဟု အမိန့်ပေး하였다။

Verse 50

हनूमांस्तं मुनिं स्वीये पृष्ठ आरोप्य वेगवान् । सकुटुंबं निनायाशु वायुः ख इव सर्वगः

လျင်မြန်သော ဟနုမာန်သည် ထိုမုနိကို မိမိကျောပေါ်တင်ကာ မိသားစုတစ်စုလုံးနှင့်အတူ ချက်ချင်းသယ်ဆောင်သွားသည်—ကောင်းကင်ထဲက လေကဲ့သို့ အရပ်ရပ်သို့ ရောက်နိုင်သူ။

Verse 51

आगतं तं मुनिं दृष्ट्वा रामो मतिमतां वरः । अर्घ्यपाद्यादिकं चक्रे प्रीतः प्रणयविह्वलः

မုနိရောက်လာသည်ကို မြင်သော် ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ရာမသည် ဝမ်းမြောက်၍ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ အရ္ဃျ၊ ပာဒျ စသည့် ထုံးတမ်းအလေးအနက်ဖြင့် ဧည့်ခံပူဇော်하였다။

Verse 52

धन्योऽस्मि मुनिवर्यस्य दर्शनेन तवाधुना । पवित्रितो मखो मह्यं सर्वसंभारसंभृतः

အို မုနိအမြတ်ဆုံး၊ ယခု သင်၏ ဒർശနကို ရရှိသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူ ဖြစ်ပါသည်။ လိုအပ်သော ပစ္စည်းအစုံအလင်ဖြင့် ပြည့်စုံထားသော ကျွန်ုပ်၏ ယဇ్ఞသည် ကျွန်ုပ်အတွက် သန့်ရှင်းသက္ကာရ ဖြစ်လာပါပြီ။

Verse 53

इति वाक्यं समाकर्ण्य च्यवनो मुनिसत्तमः । उवाच प्रेमनिर्भिन्न पुलकांगोऽतिनिर्वृतः

ဤစကားကို ကြားသိပြီးနောက် မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ချျဝနသည် ပြောကြား하였다။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် နှလုံးသားထိခိုက်လှုပ်ရှား၍ ကိုယ်တစ်လုံး ရောမန့်ထလာကာ အလွန်ပျော်ရွှင်လျက်ရှိ하였다။

Verse 54

स्वामिन्ब्रह्मण्यदेवस्य तव वाडवपूजनम् । युक्तमेव महाराज धर्ममार्गं प्ररक्षितुः

အရှင်မင်းမြတ်၊ သင်သည် ဗြာဟ္မဏများကိုကာကွယ်သော ဘြဟ္မဏ္ယဒေဝကို သဒ္ဓါဖြင့်ကိုးကွယ်သူဖြစ်သဖြင့်၊ မဟာရာဇာ၊ ဓမ္မလမ်းကြောင်းကို ထိန်းသိမ်းကာကွယ်သူအတွက် ဝါဍဝမီးကို ပူဇော်ခြင်းသည် အမှန်တကယ် သင့်လျော်ပါသည်။