Adhyaya 114
Gautama’s Hermitage, the Śiva-liṅga Worship Manual, and the Śiva–Viṣṇu–Hanumān Devotional Drama
ရာမသည် မိန်းမအဖော်များနှင့်အတူ ကောင်းကင်ထက်၌ တောက်ပသည့် ဒေဝတားသဏ္ဌာန်တစ်ပါးကို မြင်၍ ထိုကဲ့သို့သော အမြင့်မြတ်မှုသည် မည်သည့် ကုသိုလ်ကြောင့် ရရှိသနည်းဟု ရှိဝအား မေးမြန်းသည်။ ရှိဝသည် ဂေါတမမုနိ၏ အံ့ဩဖွယ် အာရှရမ်နှင့် တပဿာ၊ ပူဇာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ထွန်းကားသည့် ဂုဏ်သရေကို ရှင်းလင်းပြောကြားသည်။ ထို့နောက် အခန်းသည် ရှိုင်ဝ ပူဇာနည်းလမ်းများကို ထူထဲစွာ စုစည်းထားသော လမ်းညွှန်တစ်ရပ်ဖြစ်လာသည်—ပူဇာနေရာတည်ဆောက်ပုံ၊ ပစ္စည်းများ၊ အဘိသေက (ရေဖြင့် သန့်စင်ပူဇာ)၊ အာဝရဏ (အလွှာ/ဖုံးအုပ်) သဘောတရား၊ အရှစ်ပွင့် ပတ္တရိကာပြား၊ ရုဒ္ရాక్ష အသုံးပြုမှု၊ သင်္ကန်းမီး (ဓూప) နှင့် မီးတိုင်၊ နိုင်ဝေဒျ၊ နီရာဇန၊ တမ္ဘူလ၊ သီချင်း–အကကို ပူဇာအဖြစ် ဆက်ကပ်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ နာရဒ၊ ဘာဏ၊ သုကရ၊ ပရဟ္လာဒ၊ ဘလိ စသည့် မဟာစုဝေးကြီး လာရောက်ပူဇာပြုကြပြီး၊ ထို့နောက် သေခြင်း–ပြန်လည်အသက်ရှင်ခြင်း အဖြစ်အပျက် ဒရာမာတစ်ရပ်ဖြစ်ပေါ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အပေးအယူ (ဗရဒာန်) များ ရရှိသည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ရှိဝ–ဝိෂ္ဏု၏ အပြန်အလှန် ရိုသေမှု၊ ဒေဝလီလာနှင့် ဟနုမာန်ကို စံပြ ဘက္တအဖြစ် မြှင့်တင်ခြင်းကို ထင်ရှားစေသည်။ နောက်ဆုံးပိုင်းတွင် ဘသ္မ-သနာန်၊ မန္တရ-ညာသ၊ ပူဇာဗေဒီ ပုံကြမ်း/ယန္တရ၊ အာသန၊ သမาธိနှင့် ဓာရာ-သနာန်တို့ကို အဆင့်လိုက်ညွှန်ကြားကာ ပူဇာကို ပြင်ပအခမ်းအနားနှင့် အတွင်းယောဂသန့်စင်မှု နှစ်မျိုးလုံးအဖြစ် တည်မြဲစေသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.