Adhyaya 111
The Greatness of Śiva’s Names and the Suspension of Yama’s Jurisdiction
ရာဃဝ (သီရိရာမ) သမ္ဘူ/မဟေရှာထံ၌ ရှိဝ၏ နာမတော်များ၏ မဟာဂုဏ်တော်နှင့် ဆက်စပ်သော ဘက္တိအကျင့်များ—ပူဇော်ခြင်း၊ နမസ്കာရပြုခြင်း၊ ဒർശနရခြင်း၊ ရေ၊ သုပ်၊ မီးအလင်း (ဒီပ) စသည်တို့ ပူဇော်အပ်နှံခြင်း—၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မေးမြန်းသည်။ ရှိဝက မဟာဂုဏ်တော်သည် တိုင်းတာမရအောင် အလွန်ကြီးမားကြောင်း ဆိုပြီး အတွင်းကောက်နုတ်ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ဖြင့် အကျဉ်းချုပ် သင်ကြားတော်မူသည်။ ပုံပြင်တွင် ကလေးဘုရင် ဝိဓြတ သည် အကြီးအကဲများကို မလေးစားဘဲ မကောင်းသူများနှင့် ပေါင်းသင်းကာ လုယက်သူ၊ လူစားသတ္တဝါကဲ့သို့ အမဲလိုက်စားသူ ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံး သေဆုံးသည်။ ယမ၏ တမန်များက ကြိုးကွင်းဖြင့် ချည်နှောင်ရန် လာသော်လည်း ကြိုးကွင်းနှင့် တုတ်များသည် လျှို့ဝှက်အာနုဘော်ကြောင့် ပျက်စီးသွားသည်; မృတ்யု/ယမ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီး ဝီရဘဒြ နှင့် ဝဟ္နိမုခ တို့ပါဝင်သော ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု ဖြစ်ပေါ်သည်။ ရှိဝက ဝင်ရောက်အရေးယူ၍ ယမနှင့် တမန်များကို လွှတ်ပေးကာ စည်းကမ်းတစ်ရပ် ကြေညာသည်—သေဆုံးချိန်တွင် ဘက္တ၏ အနီး၌ ရှိဝနာမတော် တည်ရှိနေပြီး မပြည့်စုံသည့် အသံထွက်တောင် ရှိဝလောကသို့ လမ်းဖွင့်ပေးနိုင်သည်။ ဤကာကွယ်မှုသည် ပဉ္စာက္ṣရီ၊ Śatarudrīya မန္တရားများကို ဂျပ်သူများ၊ ရုဒြာක්ෂနှင့် ဘသ္မ (ပြာ) ကို ဆောင်သူများ၊ ကာရှီကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၌ သေဆုံးသူများထံသို့လည်း တိုးချဲ့ထားပြီး၊ ဤပုံပြင်ကို နေ့စဉ် နားထောင်ခြင်းသည် အပြစ်ဖျက်စီးကာ ရှိဝကို ပေးအပ်စေသည်ဟု ဆိုထားသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.