Adhyaya 109
The Greatness of Sacred Ash (Vibhūti) and the Saving Power of Śiva Worship
သီဝဘုရားသည် အပြစ်ဖျက်ကထာတစ်ပုဒ်ကို မိန့်ကြားသည်။ ပညာရှိသော်လည်း အာရုံခံစားမှုတွင် လွန်ကဲသော ဗြာဟ္မဏ အိက္ရှဝာကုသည် ယဇ္ဉ၊ ဒါန၊ ဝေဒသင်ကြားမှုနှင့် ပုရာဏာဖတ်ရှုမှုတို့ကို လျစ်လျူရှု하였다။ သေဆုံးပြီးနောက် ယမမင်း၏ တရားရုံးသို့ ရောက်ကာ နရကဒုက္ခရှည်လျားမည်ဟု သတိပေးခံရပြီး၊ ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် ခဏတာ ကိုယ်ခန္ဓာသို့ ပြန်ပို့ခံရသည်။ သူသည် သီဝဘက်တ ရှင်ဇာဘလီကို ရှာဖွေသွားသည်။ ဇာဘလီက အသက်တိုသဖြင့် ရှည်လျားသော တပဿာကို မပြုနိုင်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် အထိရောက်ဆုံး အပြစ်ပြေရာလမ်းမှာ သီဝလင်္ဂ ပူဇော်ခြင်း၊ နေ့စဉ် ပုရာဏာနာကြားခြင်းနှင့် ဝိဘူတိ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို လိမ်း/ဆောင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ကထာတွင် မန္ဒရတောင်၏ ဒေဝနဂရနှင့် သီဝ၏ ယောဂမဟာရုံကို အလင်္ကာရအဖြစ် ဖော်ပြပြီး ယမ-နိယမ၊ ပရာဏာယာမ၊ ဓျာန၊ သမာဓိတို့ကို အမှုထမ်းများကဲ့သို့ ထင်ဟပ်စေသည်။ အိက္ရှဝာကုသည် ရက်ရှစ်ရက် ဆက်တိုက် ပူဇော်ကာ ပရာဏကို သီဝထံ အပ်နှံ၍ ကွယ်လွန်သည်။ သီဝ၏ သံတမန်များက ယမဒူတများနှင့် အငြင်းပွားကာ အနိုင်ရသည်။ သီဝဘုရားသည် အကျိုးဖလကို ပေးသော်လည်း လင်္ဂကို နိန္ဒာခဲ့သော အပြစ်ဟောင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာအမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ချန်ထားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဤအধ্যာယကို နာကြား/ရွတ်ဆိုခြင်း၏ ပုဏ္ဏာကို ချီးမွမ်းထားသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.