Adhyaya 106
The Glory of Vibhūti (Sacred Ash)
သုစိစမိတာက သန့်ရှင်းသောပြာ (ဝိဘူတိ) ကို စားခြင်း သို့မဟုတ် ထိတွေ့ခြင်းက အသက်တိုးစေပြီး ကောင်းသော ပရလောကကို မည်သို့ရစေနိုင်သနည်းဟု မေးသည်။ ဒဓီစက စိတြဂုပ္တနှင့် ယမမင်းတို့နှင့် ဆက်နွယ်သော “ရှေးဟောင်းပုံပြင်” တစ်ပုဒ်ဖြင့် ဖြေကြားသည်။ ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ကာမအပြစ်တွင် ကျရောက်ပြီးနောက် ရှိဝဘုရားကို ပူဇော်ကာ အပြစ်များစွာ ပျက်စီးစေသော်လည်း အထူးအပြစ်တစ်ခု—ရှိဝမီးအိမ်၏ ဂျီ (ghee) ကို စားသုံးခြင်း—ကို ကျူးလွန်သဖြင့် ထိုကမ္မအကျန်ကို အလွန်မပျောက်ကွယ်နိုင်သောအဖြစ် ကြေညာသည်။ ယမမင်းက နရကသို့ ပို့၍ ခွေးအဖြစ် ထပ်ခါထပ်ခါ မွေးဖွားရမည်ဟု စီရင်သည်။ သူ၏ဇနီး အဝျယာသည် နာရဒ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ပြစ်ဒဏ်ဖြေရှင်းခြင်းနှင့် သစ္စာတည်ကြည်မှုအထောက်အထားအဖြစ် မီးဝင်ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ကာ သုခလောက (ကောင်းကင်) သို့ ရောက်သည်။ သို့သော် ဗြာဟ္မဏ၏ ကျန်ရှိသောအပြစ်သည် မပျောက်သေး။ နောက်ဆုံးတွင် ခွေးအဖြစ် ဒဓီစ၏ နေရာအနီးရှိ ပူဇော်သန့်စင်ထားသော ဝိဘူတိထဲသို့ ကျပြီး သေဆုံးရာမှ၊ ရှိဝဘုရား၏ အမိန့်အရ ဝိဘူတိအတွင်း/ဝိဘူတိကြောင့် သေဆုံးသော ဘက္တများကို ယမမင်း မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ၊ ထိုခွေးကို ရှိဝဘုရားထံ ခေါ်ဆောင်ကာ ဂဏာများအတွင်း လက်ခံတင်မြှောက်သည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.