Adhyaya 103
Glorification of Vaiśākha and the Meditation on Śrī Kṛṣṇa in Vṛndāvana
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ဝိုင်ရှာခ/မာဓဝ လ၏ မဟာတ္မယကို အဆုံးသတ်ကာ၊ ဤကഥာကို ဖတ်ရွတ်ခြင်းနှင့် နားထောင်ခြင်းက အပြစ်များကို သန့်စင်ဖျက်သိမ်းပြီး သရီကృష్ణ၏ ဓာမသို့ ရောက်စေသည်ဟု အတည်ပြုသည်။ ယမ/ဓမ္မရာဇာနှင့် ဗြာဟ္မဏ၏ ဆွေးနွေးခန်းကို ပြန်လည်ရည်ညွှန်းကာ၊ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဘက္တိဖြင့် သန့်ရှင်းရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ မီးပူဇော်ခြင်း (ဟိုးမ) တို့ကို ထပ်တလဲလဲ ကျင့်သုံးရန် အရေးကြီးကြောင်းကို ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် ရှိများက စူတာအား မာဓဝ (ဗိෂ္ဏု/ကృష్ణ) ကို မည်သို့ ပျော်ရွှင်စေသနည်းဟု မေးမြန်းသဖြင့် အကြောင်းအရာသည် ဓျာနသို့ ကူးပြောင်းသည်။ ဂေါတမ၏ မေးခွန်းအပေါ် နာရဒမုနိက ဝೃန္ဒာဝန်၏ ထင်ရှားသည့် ဓျာနကို သင်ကြားသည်—ကလ္ပဝೃက္ခ သစ်ပင်၊ ရတနာတင် မဏ္ဍပ၊ ကြာပန်းအာသန၊ နွားများ၊ ဂိုပများ၊ ဂိုပီများ၊ ဒေဝများ၊ ရှိများနှင့် တိဗ္ဗသတ္တဝါများအလယ်၌ မုကുന္ဒ၏ ရူပသဏ္ဌာန်။ ဤအဓ್ಯಾಯသည် ပူဇော်ပွဲအကျင့်နှင့် စိတ်တည်ငြိမ်သဘောကို တစ်ခုတည်းသော စာဓနာအဖြစ် ပေါင်းစည်းကာ ဗိෂ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံး ဓာမသို့ ခေါ်ဆောင်သည့် လမ်းကို ပြသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.